Arkalarındaki tabelanın üzerinde uçan ve tekrar tekrar aynı cümleyi yazan tebeşirin takırtılarını hiç umursamadan hararetli konuşmalarına devam eden üç genç bir çıkmaza girmiş gibiydi. Oğlanlardan biri diğerinin elindeki süpürgeye doğru eğilip yakından baktığı sırada tebeşir o hafta boyunca aynı cümleyi on dokuz bin sekiz yüz altmış ikinci kere tamamlamış ve daha cümle tamamlanır tamamlanmaz görsel efekt yaratmak adına çoktan silinmeye başlamış ilk kelimenin üstünden geçmek için uçuşa geçmişti: "Okula dönüş fırsatını kaçırmayın! Öğrencilere özel süpürge bakım indirimi!" 

André'nin süpürgesinin çalılarını gösteren Alfred kendinden emin bir sesle "Şuraları biraz daha budamalıydın; böylece ilk kalkışta çok daha hızlı fırlayabilirsin. Tıpkı bir arbale-" o sırada arkadaşının önceki aylarda başına gelenleri hatırlamış ve o aşağılık avcıları André'ye hatırlatmamanın daha doğru olacağını düşünerek sürdürmüştü cümlesini "Tıpkı bir bludger gibi! Mutlaka sahadaki en hızlı kişi olmaya bakmalısın."

André ise bu düşünceye katılmıyordu. Fikir karşısında şaşırmış halde "Fakat o zaman manevra kabiliyetini ciddi ölçüde kaybedersin! Evet sürat önemli ama dönmek istediğin yere dönemedikten sonra hızlı olmanın anlamı ne ki? Elimde Quaffle ile karşıdan gelen kovalayıcıya doğru daha hızlı uçarım olsa olsa."

"Ah André! Yeterince hızlı uçuyorsan o rakip kovalayıcının tek yakaladığı senin hızınla ağzına dolan tozlar olur. Haksız mıyım Will? Sen de bir şeyler söyle."

O ana kadar sohbete katılmayıp yeni bakımdan çıkmış kendi süpürgesini inceleyen William dikkatin birden kendisine yönelmesine şaşırsa da bu tartışmaya kendi inançlarını dahil etmekten geri kalmamıştı:

"Tabi ki ikiniz de haklısınız: hız ve manevra önemli ayrıntılar. Yine de bence esas önemli olan süpürgenin güvenlik aksamları. Mesela az önce kurdurduğum 'basınç-denge klipsi' sayesinde artık uçarken aklım hi-"

"Diyeceğim o ki, rakibini atlatmana gerek yok André, onu geride bırak yeter!"

Cümlesinin ortasında kafasını ondan öte yana çeviren ve cümlesini bölen Alfred'in omzunu şiddetle dürttü William.

"Hey! Hey! Bu da neydi şimdi?"

"Üzgünüm Will, süpürgeyi sadece büyükannesiyle yarışmak için kullanan birinin argümanlarını dinlemek istemiyorum."

Derisinin altını yakarak ilerleyen bir sıcak dalgasının boynundan yanaklarına ve sonra da tüm yüzüne yayıldığını hissediyordu William. Aklının derinlerinde kalmış bir mantık zerresi onu durdurmaya çalışsa da ağzından çıkmakta olan sözcükleri engelleyemiyor gibiydi. Kendisini rezil edeceğini biliyor gibiydi, ama durmak mümkün değildi sanki.

"Görelim hadi o zaman kim kiminle yarışıyormuş! Süpürgelerimiz yanımızda, kim daha iyi uçuyor görelim! André var mısın?"

[justify]Yeni dönem öncesi babasıyla alışverişe geldiğinde Charlotte her zaman bunalırdı. Her sene bu aylarda babasının kendi elinden düşürmediği teşekküllü bir listenin kopyasını Charl'ın eline tutuştururdu. Charl ise bunca malzemeyi ne yapacağına asla anlam veremezdi. Eğitime son derece önem veren baba Rillian ile Charlotte'un tek anlaşamadıkları konu bu idi muhtemelen. Charlotte eğitim ve öğrenime pratik yaklaşıyor, kitapları sevse de onları okumak istediği zaman okuyordu.  Dayatmalardan hoşlanmıyordu. İksirler için ise formüllerden ziyade daha çok karmaşa yaratmayı seviyordu. Kaynayan kazanın içinden ne çıkacağının sürpriz olması daha güzel olmaz mıydı? Eh, maalesef ki bunu da kimselere izah edemiyordu. Etmeye de uğraşmıyordu aslında. Sabit bir yaklaşım gibi gözükse de öyle değildi. Sadece umursamıyordu. Olduğu gibi, gelişine, anı anda yaşamayı seviyordu. Kendi düzeniyle daha başarılıydı. Öyle ki adeta bir bal kavanozundan fırlamışcasına bina birincisi olmuştu. Hala inanmamakla birlikte ailesinin beklentilerini istemeden fazlasıyla yükseltmişti. Babasının son çılgınlığı Charl'ın Quidditch takımına katılmasaydı. Bunu ilk duyduğunda aralıksız iki dakika boyunca güldüğünden babası algıları kapalı bir şekilde bu fikre sahiden sevgili kızının takıma katılma fikrine sıcak baktığını düşünmüştü. O sebeple soluğu Diagon Yolu'nun kalabalık sokaklarında almışlardı.

Ne dese ikna edemediği babasıyla alışverişe gelince haliyle ilk yaptıkları iş yeni bir süpürge almak olmuştu. En son ne zaman uçmuştu Charlotte? Hatırlamıyordu. Kötü bir uçucuydu. Süpürge üstünde durmayı öğrenmesi iki haftasını almıştı birinci sınıfta. Onun gibi özgürlüğüne ve keyfine düşkün bir öğrencinin süpürgelerle arası iyi olmalıydı belki de rüzgarın ve yüksekliğin verdiği huzurla. Ara ara denemelere kalkışmış ve bir süre sonra süpürge ile arasında ki kontrol sorununa bir çözüm geliştirememişti. Korkuyor olabilir miydi? Bunu şimdiye kadar hiç düşünmemişti. İlk teorisi korkmanın aksine yer-yön bulma yeteneğinin zayıf olmasıydı ve akabinde onu takip eden reflekslerinin ağırlığıydı. Başta ciddiye almamış olsa da üstüne düşmemek bir noktada sinirini bozmuştu. Zayıflığından kaçmak ne kadar doğruydu? Suratı ekşidi. Bunu fark eden babasının kolları Charlotte'un omzunda yerini bulmuştu. Sıvazladı bir süre. Onu neşelendirmek istiyordu. Büyümenin ne kadar sancılı olabileceğini biliyordu orta yaşlı adam."Liste dışına çıkabileceğini de biliyorsun. Neden gidip kendi istediğin dükkanlara da bakmıyorsun? Derste yediğin şekerli tüy kalemleri tüketme hızına bakarsak bu dönem için daha fazla alman gerek. Portakallısının yeniden stoklara geldiğini duydum." Yeni dönem... Mezuniyet senesi... Quidditch... Dersler... Portakal... Ne? Babası az önce iki yıl önce üretimi durdurulan portakallı tüy kalemlerin yeniden satışa sunulduğunu mu söylemişti? Charlotte'un ihtiyacı olan buydu işte. "Ciddi misin?" Suratına bakıp devam etti."Evet, ciddisin. Yani.. İnanılmaz! İki yılın sonunda yeniden geldiklerine inanamıyorum! Böyle güzel bir tadı üreticilerinde unutamayacağını biliyordum! Ee-e... Ben niye burada duruyorum ki? Gitmem gerek. Hepsini almalıyım. Hepsini!" Heyecanı sesinden belli olan porsuk koşar adımlarla adresini çok iyi bildiği dükkana doğru yol alırken babası arkasından yalnızca gülüyordu. En az iki saat kadar kızını kendi haline bırakmasının yerinde bir karar olduğu kanısına varmıştı onu böyle neşeli bir şekilde görünce.

Cümbüşün arasından süpürgesinin varlığının imdadına yetişmesiyle kurtularak dükkan önüne vardığında cama asılmış dans eden harflerin oluşturduğu yazıyla adeta yıkılmıştı. "Günlük satım erkenden bitmiştir. İlginiz için teşekkür eder ve yine bekleriz." Elini alnına yapıştırarak hayıflandı bir süre. Şanssızlık bir güne karşılık gelseydi o da Charlotte için bu gün olurdu kesinlikle. Elinde süpürgesiyle dikilirken yakınındaki öğrencilerin konuşmalarına istemsizce kulak kabarttı. Söylediklerine göre bir "sokak yarışı" vardı. Süpürgelerle. Herkese açık olan bu fikrin kimden çıktığını düşünürken André'nin de adının geçmesiyle heyecanlandı Charlotte. Kesinlikle bir porsuk bir porsuğu desteklemeliydi. Başka kimlerin olduğunu henüz bilmiyordu. Babasının yanına dönünce sıkılacağını da çok iyi bildiğinden yarışı seyredecek bir tepe bulmanın mantıklı olacağını düşünüyordu. Geldiği hızla duyduğu kadarıyla öğrendiği yarışın başlayacağı alana yöneldi hemen. Şekerli tüy kalemleri unutmuştu. Yarın yine en alakasız anda hatırlardı nasılsa.

Soluk soluğa okuldan silüetlerin yanına yaklaşmayı başarabildiğinde kesik kesik konuşuyordu: "Oh! Hey... André! Iıı.. William! Ve uuh... Gry-ffindorlu sporcu güleç çocuk! Bb-eni bekleyin. Ben de varım."

Evet, Charlotte'un karar değiştirme hızı belli ki koşuculuğuna göre daha formdaydı. Şimdi uçmayacaktı da ne zaman uçacaktı? Uçmak için seçtiği yol çok engebeli ve yanlış olsa da ayağına kadar gelen bu muazzam fırsatı tepemezdi. Korkusu olup olmadığını öğrenmek istiyordu en azından. Hem babası onun adına bu kadar hevesliyken denememeyi kendisine yediremezdi.  Biraz eğlenmenin de kimseye zararı olmazdı. Olur muydu yoksa? [/justify]

Ağustos ayının sonuna yaklaşıyorlardı ve okulun açılmasına az bir vakit kalmıştı. Bugün Eadwing ile alışverişe gitmek konusunda anlaşmıştı. Birlikte Diagon Yolu'na gideceklerdi.Ailesi onunla birlikte gelmek istiyordu ancak o her zaman ki gibi Eadwig ile vakit geçirmek istiyordu. Onların sadece ödeme yapması için gerekli bütçeyi ona vermesini istedi ve durum bir şekilde onun lehine gerçekleşti.

Yemek vakti geldiğinde hızla odasından çıktı. Merdivenleri üçer beşer atlayarak indi ve büyük salona doğru koşar adımlarla gitmeye başladı. Acıkmıştı ama acele etmesine neden olan bu değildi. Acele ediyordu çünkü yemek saati demek bir nevi teneffüs demekti, yani arkadaşlarıyla rahat rahat çene çalabileceği bir vakitti. Nathaniel'ın Eadwig dışında iki yakın arkadaşı vardı. Biri muggle kökenli biri ise melez olduğu için ailesi onlarla görüşmesini istemiyordu. Ama genç büyücü onlara olan borcu oldukça değerli kılıyordu ve güven duygusunu hissettiği insanlardı. Oysaki Nathaniel ailesine bile güvenmezdi. Yaz tatilleri dışında eve gitmeyen çocuk, bütün yaz yine 'o arkadaşların ile görüşmeyeceksin' nutukları dinlemişti. Tamam, o da safkan olmasıyla gurur duyuyordu ama bu diğerleri ile arkadaş olmasına neden engel oluyordu ki? İkisi ile de görüşmek istiyordu, onlarla çene çalmak, maceralara atılmak istiyordu. Bazen safkan olduğu düşüncesi beynini kemiriyor, başka melez veya muggle arkadaş edinmemek konusunda kendisine söz veriyordu. Aslına bakılırsa bu sözü tutuyordu da. Bu iki arkadaşı dışında hiçbir safkan olmayanla görüşmüyor mecbur kalmadıkça konuşmuyordu. Ailesine benzemeye başladığını fark ettiğinde biraz olsun canı sıkılıyordu.

Çatlak Kazan’dan az evvel çıkan Nathaniel, Diagon Yolu’nun tüm yaz gördüğünden daha kalabalık sokağına baktı ve derin bir iç geçirdi.Eadwig en sonunda yanına geldiğinde sıcak havayi engelleyecek lanet sihirli şeyleri getirmişti. Ama ne fayda hava yanıp tutuşuyordu.Elbette bir hot cadı kadar değil!

Ağır adımları Arnavut kaldırımlarını ezip geçerken bir yandan da Eadwig gelecek potasında okuduğu hatta okumayıp birisinin mırıldanmasıyla duyduğu haberden bir şeyler söylüyordu."Dostum para benim için çok önemli özellikle bu sene mezun olacağımızı düşünüyorum da senin de söylediğin gibi böyle bir ticarete girmek tamamen aptallık olurdu." Nathaniel parayla alakalı çok şey düşünüyordu. Ailesi zengindi fakat yine de her koşulu düşünmek zorunda hissediyordu.Suan ise kendi süpürgesi annesinin ona sınavlarının başarısı sebebiyle hediye olarak almıştı."Çok geç kaldın bu tavsiyeyi vermek için kanka! Annem hediye olarak çoktan nimbusu seçti.Aslında onu teslim almam gerekiyor" derken gözü Quidditch malzemeleri satan yaşlı bunağın dükkanını arıyordu.

Gözleri dükkanı ararken Eadwig'in yönlendirmesiyle bir kaç öğrenciyi fark etti.Hufflepuff köylüsü öğrenciler ve okula dahi devam etmelerine her defasında şaşırdığı Gryffindor'lular...Hiç birisiyle bu zamana kadar bir sorunu olmamıştı ancak sevmiyordu,SEVEMİYORDU...Lakin aralarında sonradan fark ettiği Charlotte farklıydı.O kankasının biricik aşığı ve onun yengesiydi...Belki de değildi...Düşüncelerinin onu etkisine almasına daha fazla izin vermeden "Yarış...Hem de bizsiz yapılan bir yarış...Bir kaç köylü ile kendimi yoramam ama sen heves ettiysen içlerinden geçmek şart oldu." diyerek göz kırptı ve yanlarına gittiler.

Eadwig'den bir adım geri duran Nathaniel,bakışlarını öğrencilerden ayırmıyordu.Keşke yarışmak yerine kavga etselerdi...Birbirlerini yumruklayıp tekme atmak daha heyecanlı geliyordu.Belki de birisinin kulağını dahi ısırabilirdi...Düşünceler icerisinde gözlerinin akları ela kısmını kapatmak üzereydi ki,Eadwig'in sözleri üzerine bütün stresi geçmiş kıkırdamaya başlamıştı."Dostane olayı tamamen fütursuzca benliğimizi ele geçirmeye çalışan safsata dışında bir şey değil" Ellerini birleştirip parmaklarını kütleterek "Heyecan daha fazla heyecan gerekli bizlere ama dimi ?" Diyerek göz kırptı.Kankasının harekete geçmesiyle beraber bir adım atan Nathaniel,kavga için hazır olduğunu belli etmek için omzunda ki postacı çantasını yere attı,elleri terliyordu.Ama Eadwig bu defa gerçekten kurallara göre davranmayı kafasına koymuştu.Yarışacaklardı..."Eh peki o halde yarışacaksak gidip süpürgemi almam gerekiyor öyle değil mi?" dedi ve Eadwig'e hemen geliyorum mimik'i atıp,yaşlı bunağın dükkanına koşturdu.

Dükkana nefes nefese gelen büyücü "Lastrange...Nathaniel Lastrange adına yeni bir süpürge olacaktı." der demez yaşlı tıknaz,yerden gitme kocaman gözlüklü büyücü ortaya çıktı.Kahverengi vitrinin üzerinde zorla hediye paketini açmaya çalışan büyücünün elinden hızla süpürgeyi kapan Nathaniel "Anneme saygılarınızı iletirim sayın gözlükleri kendisinden daha güzel büyücü!" diyerek dükkandan çıkıp koşarak öğrencilerin yanına yetişir.Yarış daha henüz başlamamıştır. Yeni süpürgesini köylü Hufflepuf ve öğrenci olmaktan yoksun Gryffindor'lulara göstere göstere "Eveeet! Biliyorum çok güzel ve yeni...Tabii sadece yeni ve güzel olması önemli değil bu zamana kadar Quidditch maçlarında nasıl tozumu yutturduysam,şimdi de aynısı olacak!" diye tehditkâr bir şekilde konuşmasını yapmıştı.Ela gözleri William ve André'nin ne halt edeceğini gözlüyordu.Diğer bir tarafta ise Eadwig'in Rillian'a karşı duyguları içinden "Umarım aşk sebebine bu köylülere yenilmeyiz" diye iç geçirirken "Nereden nereye yarışacağımız dışında bu yarış sonunda ne kazanacağımız aslında daha önemli diye düşünüyorum." Elleri yine terlemeye başlamış ve adrenalin isteyen bünyesi sebebiyle kalbi daha hızlı atmaya başlamıştı."Bir iddaa koyalım,ne verebilirsiniz?"

Bu çılgın yarışın eşlikçisi ne bir oyun yöneticisi ne de bir kahin: bir çatlak! Yarışınız boyunca sizi aşağıdan takip etmeye çalışan Quidditch hayranı ancak asla oyuncusu olamamış yaşlı ama bir o kadar çevik Douglas'ın direktifleri doğrultusunda hareket edebilirsiniz. Oyun kuralları italik verilmiş cümlelerde olurken zar atıp hamle etmeniz gereken engel altı çizili bir halde verilecek. Yarış boyunca kurallarda değişiklik ve ekleme hakkını tamamen saklı, gizli tutarım. Voldemort'un burnunu sakladığı gibi saklarım.
Ancak unutmayın! Yolunuz sapabilir, kurallar çiğnenebilir ve her şey beklenmedik bir şekilde alt üst olabilir! Douglas'ın ara ara verdiği akla uyup uymamaksa tamamen size kalmış. Süpürgesi iyi olan kazansın

Not: Yarışa gm metninden sonra da katılabilirsiniz; isterseniz ortasından hile yapıp dahil olduğunuzu yazın isterseniz de dürüst bir şekilde en başından başladığınızı onlar çoktan ilerlemiş olmasına rağmen. Ya da kendinize aşırı güvendiğinizi ve onlara avantaj verip geriden bilerek başladığınızı! Bahaneniz hiç fark etmez, yarış hangi noktada olursa olsun start çizgisinden başlamak kaydıyla istediğiniz zaman katılabilirsiniz. Sonuçta ilk başlamış olmak asla ve asla ilk bitirmenin garantisi değil.
 

---

Kaliteli Quidditch Malzemeleri Dükkanı önünde oturuyordum. Tıpkı yılın diğer ayları, ayın diğer haftaları, haftaların ise diğer günleri gibi, dosdlarım. Engin ve eşsiz bilgilerimle buraya gelen yumurcaklara süpürgelerin ve daha da önemlisi Quidditch'in ucsuz bucaksız dünyasını tanıtmak, onlara benim gibi bir üstattan birkaç parça deneyim aktarmak istiyordum. Peki ben kim miydim? Dünyaca ünlü, üst üste 66 yıl boyunca Mükemmel Arayıcı Ödülünün tek sahibi, dünya üzerindeki tüm Quidditch takımlarının uğruna savaşlar verdiği ben! Olacaktım saygıdeğer dosdlarım! Olacaktım! Annemler fırsat vermedi. Quidditch'te para yok dediler. Oku Sihir Bakanı ol dediler. Ben oğlum topçu olmuş dedirtmem dediler. Sen uçmayı bilmiyorsun dediler. Evin tüm pencerelerini kırdın dediler. Oysa ki ne takımlardan teklif gelmişti dosdlarım. Hele Hogwarts'ta var ya... Tek benim adım yankılanırdı sahalarda. Kaptan olacaktım da işte, hakkımı yediler... Kızlar sırf burnu yüzünün doğru yerinde diye o suratsız Henry'yi seviyordu. Kimse anlamadı değerimi...
Neyse dosdlarım; yine böyleyken günlerden, bir baktım birkaç zıpır Hogwarts öğrencisi heyecanla konuşuyorlar. Yarış diyorlar, kurallar diyorlar. Kulak kabarttım tabii. "Çatı hizası geçmek yok," dediler. Aman Merlin be bu çocuklar çok ürkek, havada takla atıp yere pike bile yapabilmeleri lazım."Gringots'a kadar gidip dönülecek," duydum bir başkasından da. Ben olsam Knockturn'ü bile tur atıp gelirdim bunlar bitirene kadar diye yandan köftehor denilebilecek bir gülüş attım dosdlarım. "Yaralanmalar, süpürgeden düşmeler olabilir tabii," dedi öteki. Olur hele, olmaz mı ya, sonucuna katlanan her şeyi yapsın tabii, değil mi dosdlarım? Hele ben olacaktım ki... Hepsi ağzı açık izlerdi... Genç olsam var ya dosdlarım.. Dalmış bir halde yapacağım artistik manevraları düşlerken bir baktım havalanmış bile çocuklar. Aman! Beni unuttunuz ya! Hayatta kaçıramam bu yarışı, bekleyin evlatlarım.

Ama tam da koşarken soluk soluğa, karşılaştıkları ilk köşeyi gördüm. Dümdüz giden yol keskin bir şekilde sola ve sağa ayrılıyordu. Sola giren araya dönmek hareket açısından en kolayıydı ancak saparlarsa apayrı bir yere giderlerdi ve yolları uzayabilirdi. Sağa dönüş ise en direkt yoldu ancak dönüş çok keskindi. Kısa mesafe ve hızlı kalkışın verdiği dezavantaj da cabası. İlk kalkışı kimin yaptığınınsa hiç önemi yok, yarış resmen bu köşeyi başarıyla dönenle başlıyor. Bu köşeden de onları ancak başarılı bir manevra kurtarır gibi duruyor. Hay Merlin!

---

Yarış boyunca haritanız bu olacak, dükkan isimleri döneme uygun olmasa da güzergah tarifini bunun üzerinden yapacağım. Sizler de aynı şekilde 'yoldan çıkmak' isterseniz haritayı baz alabilirsiniz.
[spoiler]
[/spoiler]

Annem elini narince koluma yerleştirmiş, benden güç alırcasına dikilirken ben hareket edemediğim için sıkıntıdan bir şey dememeye çalışıyordum. Yerinde duran biri değilim ki ben, beni kafese almış gibi tutuyor ya şöyle sinir oluyorum! Sabırsızlıkla ayağımı sallıyordum bu yüzden. Diana'yı bekletmemek için erkenden gelmek istedim Diagon Yolu'na ama niyeyse bir anda annem de peşime takıldı. Artık son sınıf olduğuma göre tek başıma alışverişimi gerçekleştirebilirim diyerek ikna etmiştim oysaki gelmemesi için ama Diana'yla gideceğimi öğrendikten 5 dakika sonra giyinmiş şekilde gelmişti salona. "Oğluşumu bir daha ne zaman Hogwarts alışverişine çıkarabileceğim? Son kez bebeğime yardımcı olayım izin ver..." diye diye ikna etmişti beni. Niye salmıyor anlamıyorum ki? Birkaç kere de Diana'dan gelen mektupları okuyuşunu yakaladım evde bu yaz. Veya bana ulaşamayan mektupların haberini aldım. Annem sağ olsun Diana'nın mektubunu Yulaf'ın gazetelerle dolu kutusuna atmayı benim okumamdan daha mantıklı bulmuş. Şimdiye kadar hiçbir kız arkadaşımla anlaşamadığı için şaşırmıyorum bu hareketlerine. Artık tanıyorum annemi ama sorun şu ki Diana sadece arkadaşım. Anlatamıyorum kadına!

Alt dönemlerden birkaç kızın kol kola yanımıza yaklaştığını görünce sıyrıldım sonunda annemden ve ona arkamı dönüp kollarımı esnetmeye başladım yukarıya doğru. Kızlar geçerken uzun bir bakışmanın sonunda gülümseyerek selam verdim. "Bayanlar..." Kıkırdayarak uzaklaşmalarının ardından arkamdaki dükkan camından tipimi kontrol edeyim dedim gülümseyerek. İyiyim harbi ya, omuzlarım daha da genişledi. Kilo aldım gibi de hissediyorum. Yazın boş zamanlarımda Quidditch için kondisyon çalışmıştım. Son sınıfta artık okulda yapmak istediğim ne varsa hepsini gerçekleştirmek istiyorum. Quidditch kupası da buna dahil.

Saçlarımı camdan kontrol ederken yansımadan Diana'nın koşar adım yanımıza gelişini gördüm ve dikleşerek döndüm arkamı ona doğru. Tam ona doğru bir adım atmış sarılmak için kollarımı uzatmışken o hiç beklemeden boynuma yapıştı. Hafif ayaklarının kesildiğine bile eminim bu sırada. Özlemiş beni. Gülümsedim. "Tahmin ediyorum. Sıkılmışsındır bensiz ha?" dedim özellikle sinir etmek için. Diana'yla okulun ikinci dönemi bir anda çok yakın olduk ve bilmiyorum yani Clayton ve Edward dışında yazın özlediğim sayılı kişilerdendi bu kız. Diğerleriyle de sohbet etmeyi, bir şeyler yapmayı seviyorum mutlaka ama özellikle Diana'ya daha çok anlatmak istiyordum bazı şeyleri. Annemin sesini duyduğumda Diana da bir anda beni göğsümden ittirerek aramıza mesafe koymuş ona kendini tanıtmıştı. Annemin kızı baştan aşağı süzüp "Tamam kızım. Anladım zaten. Ben de Raymond'ın annesiyim." Raymond ne anne ya? Annem yüzünü buruşturarak bana döndü ve "Oğlummm, hadi gidelim istediğin yere. Çok yoruldum ben de beklemekten. Oturayım bir yere." dedi. "Tamam ilerleyelim." dedim yolu elimle göstererek ve annem önümüzde yürümeye başladık. O sırada Diana'nın sitemine bozuldum biraz. Annemden rahatsız olmuş gibiydi. "Ben de bugün öğrendim..." dedim dudağımı büzerek. Yani doğruya doğru annemi çoğu arkadaşım sevmez, beni de darlıyor. Ama yine de insan istiyor ki biriyle de iyi anlaşsınlar. "Neyse ya ekeriz bir şekilde sen merak etme." dedim konuyu kapatarak.

Oldukça uzun bir süre gezdik. Bu sırada alacağımız çoğu şeyi almış, hem ben hem de o anlatacağımız çoğu şeyi anlatmıştık. En son bir tatlıcıda oturmuşken Bakanlık stajımda en son gördüğüm olaydan bahsediyordum ki Diana beni susturdu. "Nereye? Kahveler yarım..." derken masaya eğilip dibime kadar girince susup dinledim sadece. "Tamaam, geliyorum ya sakin. Böyle teklife hayır diyen de ne bileyim?" dedim sırıtarak. Bana yaklaşmış olmasını biraz da şakaya vurmaya çalışıyordum o an aslında.

Beni çekiştirerek dışarı çıkardığında amacını anlamıştım. Bütün okul toplanmış, hepsinin elinde de süpürge... Yarış planlıyorlar. Kuzenimi görünce karşısına geçtim. "Vaaay Boleyn Beyefendisi adasından dışarı adım atabilmiş sonunda. Şaşırtıcı." dedim gülerek. "Dikkat et de soylu paçaların çamura batmasın burada kuzen, aman ha yengem çok kızar. Bu yarış hiç sana göre değil." dedim iyice sırıtarak. Aslında aramız çok kötü de değil ha. Ama ne bileyim artık hiçbir zaman iyi olmayacakmış gibi geliyor. Son yaptığını unutamıyorum. Ayıp etti, üzerine gelip bana tek bir açıklama dahi yapmadı. Bir kusura bakma dese, özür dilese kapanacak konu belki ama attığı kazık umurunda bile değil belli ki. O yüzden artık o da benim umurumda değil. Bu sırada Slytherinli çocuklardan biri, Nathaniel, tutmuş süpürgesinin ne güzel olduğundan bahsediyor. Yanımdakilere dönüp "Sen öyle mi düşünüyorsun? Sen? Kanka yok ya burada kimse öyle bir şey dememiş." dedim dalga geçerek. Bir iddiadan bahsettiğini de duymuştum. Katılmak çok umurumda değildi. Bunlara borçlu kalmak da bir şey kazanmak da önemli değildi ama Diana hevesli duruyordu. Onunla yarışmak için katılacaktım sadece, bu yüzden ilk başta sessiz kaldım. O da bana meydan okuyordu. "Sen kendine çok güveniyorsun kızım. Hiç acımam. Bu yaz o antrenmanları boşuna yapmadım." dedim kollarımı süpürgemi tutarak kasarken. Şovcuyum ben oğlum, utanmıyorum. Hayattan böyle zevk alıyorum. Övgü seviyorum. Diana'yla gülüşürken "Hadi ya yapıyor muyu-" diye milleti harekete geçirecektim ki gözüm birine takıldı. Charlotte da buradaymış. Yüzüm düştü istemsizce ve kaşlarım çatıldı. Eadwig'e bakıyordu bir de üzerine. Derin bir nefes aldım. "Bakın ne diyeceğim, iddia iyi fikir ya. Koyalım bir şey koyalıım. Kaybeden herkes kazanana bir sırrını paylaşsın. Benim bir gizli saklım yok, sorun olmaz. Ama..." Kalabalıkta Charlotte'la göz göze geldim ve güldüm dalga geçercesine. "Herkesi bilemeyiz."

Diana'ya dikkatli olmasını söyledikten hemen sonra yarışa başlamak için koşmaya başladım, sonra ayağımı sertçe yere vurarak havalanmıştım ki ivmem daha fazla olsun. En başından öne geçmeyi hedefliyordum.  Bugün Diana gelmeden önce Gringotts'a gitmiş ve bir miktar para almıştık. O yüzden bilgilerim taptazeydi. Sadece arkamdakileri şaşırtmak için son ana kadar yönümü belli etmiyordum. Sağa dönmek için yol ayrımına yaklaştığımı fark ettiğimde yavaşlamaya başlamıştım, hiçbir pencereye veya elektrik direklerine çarpmayacağımdan emin olmaya çalışarak süpürgemin ucunu sağa çevirmeye başlamıştım.

Neredeyse hiç konuşmadan kardeşini ikna etmişti arkasına oturmasına. Normalde kendisine temas edilmesinden hoşlanmazdı Francis fakat ne de olsa arkasında oturan çocukla kan bağı vardı bu yüzden sıkı tutunması için uyarmıştı. Süpürgeye iyice yerleştikten sonra büyük bir hızla havalandılar. Yarışa biraz geç katılmış olabilirler ama bu kalabalığın içinde korkakça davranıp yavaş gidenlerde vardı. Her yer büyücü kaplıydı ve onlara çarpmamaları gerekiyordu. Tabii dükkanın önlerinde duran malzemelere çarpmak yasak diye bir kural gelmemişti kulağına. Neredeyse geçtiği her esnafın önünü dağıtıyordu ve bundan zevk alıyordu.

Arkasında oturan çocuğu unutmuş gibi olsa da onu düşürmemek için de elinden geleni yapıyordu. Girdiği her virajı genişten alıp keskince ilerliyordu. Bu onun içib daha iyi oluyordu. En son ki virajı aldıktan sonra önüne bir bakış attı. Neredeyse hiçbir yarışmacıyı tanımıyordu, André'yi de göremiyordu henüz. "Elbet bulacam seni oğlum, biz daha yerleşmeden yarışa başlamak ha! Aklını oynatacam senin, bekle beni!"

Üzerine giymiş olduğu takım elbisenin cekedi olduğu yerde durmadığı için biraz soeun yaşasa da idare etmek zor değildi onun için. "Bu spora yıllarımı verdim lan bekleyin beni," diyerek avutuyordu kendisini Francis. Alexis'in de arka tarafta ne yaşadığını göremiyordu. Umarım bir şey olmamıştır, diye dua ederek hızlandıkça hızlanmaya çalışıyordu.

Zor da olsa birkaç kişiyi sollamayı başarabilmişti, yeni bakımı yapılmış süpürgesiyle. Daha önce hiç bu kadar eğlenmemişti süpürgenin üstünde. "Lan Alexis, yarış bitsin alnından öpecem. Merlin'ine kurban senin," Tabi bu karmaşa içinde sesini duyurabilmişti emin değildi. Neredeyse üç dükkanın birisini dağıtarak gittiği için arkasından epey bir küfür yiyordu genç büyücü. Buna aldırış etmeyerek Amanuensis Duills'in oradan virajı alırken önüne çıkan adamı son anda fark etti ama yeterli manevrayı yapabildi mi, orası belli değildi.

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 4, total 4
Destek 1d8 : 1, total 1
Talih 1d10 : 3, total 3

[justify]Charlotte... Demin ona bakarken gülümsedi mi bana? Ben de ne yapacağımı bilmediğim için önüme mi döndüm gerçekten? Bu kıza en son 4. sınıfta falan gülümsemiş olabilirim. Bu sırada pişmiş bir kelle geldi yanımıza. Yanında sarışın bir kızla. Aha, yeni kız bulmuş kendine. Sen iflah olmazsın kuzen. Geldi tam karşımda durdu. Yüzündeki piç gülüşten anlıyorum bana laf edecek. Durmaz ki ağzı. Bak ne dedim size? Yok arkadaşın yok falan eziklemeye çalışıyor. Neyse alıştım artık laflarına. "Arada yapıyorum öyle çılgınlıklar." dedim omuz silkerek. Bu sırada yanındaki kıza da piçliğine göz kırptım. Neydi bu kızın adı? Diana mı? "Bana göre değil bu tarz ayak takımı işleri ama halka karışmaya çalışıyorum. Değişiklik olsun." Gariptir ki, gülümsememi kuzenime bakarken de sürdürdüm. Uzandım ve omzuna dostça vurdum. "Seni gördüğüme sevindim." dedim. Bizim aramız hep böyle olacak sanırım sonsuza kadar. Birbirimize laf sokmalı ama sürekli de yanyana olmalı bir ilişki. Yıpratıcı bayağı. Büyük salonda olan olaydan sonra zaman geçti ve konuşmadık hakkında. Kapandı gitti. O da ben de eski halimize döndük. Aynı şekilde ben Charlotte ile de bir sohbet etmedim bu konuda. Yani... Olay aslında sadece her şeyi daha da gerdi bıraktı.

Kuzenim iddiayı sırlarla alakalı söyleyince kaşlarımı kaldırıp düşündüm. Şimdi buna hayır demek kendime güvensiz olduğumu gösterecekti. Bu yüzden elbette ki kabul edecektim. Sırrım büyük ihtimalle yeni öğrendiğim yeteneğim. Yenilirsem oturup milletin tuttuğu sayıları akıllarını okuyup tahmin ettirmeye çalışıcaklar herhalde. Hem düzgün de kontrol edemiyorum. Geçen olduğu gibi insanların benim anılarıma girmesini de istemiyorum. Düşününce yutkunmak zorunda kaldım. Anneme de sormadım olayı daha. Tehlikeli sular yani.

Samuel'e bakarken arkamdan Charlotte'ın o ince sesi yükseldi. Dönüp baktım. Yine kaşlar çatılmış. Ben saçmaladığımda yüzüne yerleştirdiği ifadesiyle bakıyordu Samuel'e ve azarlamaya başladı herifi. Ne? Charlotte... Samuel'i... Azarlıyor? Şaka mı? Milletin sırlarını bırak falan dedi. Belli ki, bizim aramızdaki olanları Samuel'in görmemesine laf ediyordu. Gözlerine diktim gözlerimi. Onun sırlarını öğrenmek isterim. Yenilmesini istiyorum. Herkese değil de... Sırrını bir bana söylesin istiyorum. Ben ona bakakalmışken yanıma geldi. Tedirgin bir şekilde kafamı çevirdim mal gibi yüzüne bakmamak için. Bitişte onu beklememi söyledi. Sonra da tekrar yerine geçti. Yüzümde hafif, çok hafif bir gülümseme oluştu. Derin bir nefes aldım unutmak için. Yanımdaki Nate'e bir bakış attım. "Olay ciddiye bindi. Yok ediyoruz bu ezikleri." dedim. "Özellikle Rillian, kazanmamalı."

Ben kuralcı bir adamım. Risk almayı, kuralları esnetmeyi sevmem. O kuzenim gibi köylü kurnazlarının işi. Bu yüzden tüm hızımla yerden havalandıktan sonra kafamı iyice eğip süpürgeme sarıldım. Bu şekilde havayı daha iyi yarıp geçebilirdim. Önümüze gelen yol ayrımında da elbette daha güvenli olan yolu seçecektim. Daha uzun bir yoldu ancak aptal ve heyecan arayan Gryffindorlar gibi duvara çakılmak gibi bir riski yoktu. Ben şu zamana kadar hep işimi garantiye almışımdır. Bu yüzden hız kesmeden, viraj almak için yavaşlayan kuzenimi arkada bıraktım ve son hız soldaki yola doğru girdim. Yeterince hızlı olursam, yol uzunmuş-kısaymış hiç önemi olmayacaktı.[/justify]

Haydi oğlum kemik

Alfred'inkilerle yapışmışçasına sabit ve yerine geri konulması gereken onurunun acısıyla parlayan gözleri içine daldığı rekabete öylesine odaklanmıştı ki dostuna aniden çarpan omzu da sonrasında elinden süpürgeyi kapan pençeleri de fark etmemişti William. Şüphesiz Alfred de en az onun kadar hazırlıksız yakalanmıştı ki bir hazineymiş gibi herkesten sakındığı biricik süpürgesi 'Fortuna'yı korumak adına bir tepki bile göstermemişti; en azından ilk şaşkınlığını üzerinden atana kadar.

Alfred'in avcundaki boşluğu algılaması hemen hemen Slytherin'li çocuğun laflarını atıp yanlarından uzaklaşmasına kadar sürmüştü. Tam da o saniyelerde William'ın yavaşlamış beyni onlara yetişmiş ve Alfred'in cüppesinin içine doğru ilerleyip süpürgeden açılan boşluğu asası ile doldurmaya niyetlenen ellerini fark etmişti. Bunun sonucunun iyi olmayacağını biliyordu; tanıdığı ilk günden beri haksızlıklara karşı koymayı takıntı edinmiş dostunun tasdikli bir 'zorba'ya karşı alacağı tavrı tahmin etmesine gerek yoktu. İkna etmek için söyleyeceği hiçbir şeyin de işe yaramayacağına emindi. Aklına gelen tek yolu denemeye karar verdi.

Öne doğru attığı adımın çoktan yarısına gelmiş Alfred'in önünü kesercesine elini omzuna yöneltti William. Bir anlığına kendini en yüksek hızına ulaşmış bir hipogrifin önüne atmışçasına tehlikede hissetti fakat neredeyse koluna güç bile uygulamayacak bir keskinlikle durdu Alfred. Her an aşırı sinirli bir "BO-" sesi çıkaracakmış gibi büzüşmüş dudakları gevşeyip aralandı ve William'a 'beni durdurmaya kalkma Will' veya 'ne yani bunu yanına mı bırakayım' gibi isyanlarda bulunmaya hazırlandı. Ne var ki ondan önce davranan William onu durdurmaya çalışmıyordu; en azından görünürde...

"Yanındayım. Neyi seçersen seç." dedi cebinden çıkardığı asasını işaret edip imasını güçlendirerek. Yalan değildi de: eğer bu plan tutmazsa kavga kaçınılmazdı ve elbette ki dostunu yalnız bırakmayacaktı.

Kısa bir süre Alfred'in yüzüne kararsızlığın gölgesi vurdu; gittiğinde o surattaki siniri de yanında götürmüş gibiydi. Zoraki bir sırıtmayla hatları yumuşadı ve asasını cebine geri koyup yumruk halini getirdiği elini William'ın omzuna vurdu. "Hah boşver ciddi bir şey yok, Fortuna'nın üstünlüğünü görsün de ondan sonra elinden almak daha keyifli olur. Hem ben katılmazsam belki kazanma şansın bile olur hahaha!" William da zoraki bir gülümseme yerleştirdi yüzüne karşılık olarak.

Tahmini doğru çıkmış ve dostunu yatıştırmıştı. Bunun için de ortaya Alfred'in önemseyeceği kadar değerli bir şey koyması gerekmişti: kendisi. Böyleydi Alfred, başkaları adına çok daha azını korumak için hayatını riske atardı ama konu kendisi olduğunda dostlarını sürüklemekten çekinirdi. Bütün bu yapısıyla bir modern zaman kahramanıydı o William'a göre; asla yüzüne söylemezdi ama ona hayranlık duyuyordu. Kahramanlar kimi zaman zorbalara karşı savaşırdı, kimi zaman ise durmayı bilirdi. Kimi zaman dik durur, kimi zaman da önünden çekilirdi. 'Ben ise... ben ise uçacağım!' diye düşündü ve süpürgesine yerleşip harekete hazırlandı.

Önünde kendisi gibi harekete geçmeye hazırlanan Boleyn'in ensesinden oluşan manzaraya bakarken bir şey daha kesinleşti William için. Asasını çıkarıp süpürgesinin üzerine henüz bir saat kadar önce bakımda takılmış metal işlemeli klipse dikti gözlerini. 'Basınç-denge kontrolü ha? Güvenliğin canı cehenneme!' diye düşündükten sonra asasını metale dayayıp "Finite Incantatem" dedi. Artık kontrol tamamen kendi elindeydi, yüzde bilmemkaçlık hız kaybı yüzünden kaybetmeye niyeti yoktu. Bu son hazırlığı da tamamlamasıyla parmaklarını sıkıca süpürgesinin üzerine kapattı ve yerden yükseldi. İleri doğru harekete geçtiği an hep bir adım sonrasını düşünmeye programlı zihni sokağın sonunu düşünmeye başlamıştı bile. İkiye ayrılan yoldan solu tercih etmenin kendisi için daha güvenli olacağını biliyordu. Ne var ki bu yarışı Alfred'in izinde sürdürmeye girişmişti çoktan ve onun kesinlikle 'güvenli' olanı seçmeyeceğini biliyordu. Bedenini olabildiğince sağa yatırıp keskin dönüş için hazırlandı ve süpürgesinin başına tüm gücüyle asıldı...