Ortamın gerilmesi ve en sonunda birilerinin tartışıp kavga etmesini ne çok isterdi.Ama bu kez maalesef Eadwig haddinden fazla sakinleşip meseleyi uçmak ile çözeceklerine karar vermişti.Nathaniel suratını beş karış asıp konuşulanları dinlemeyi yeğlemişti.Ah bu Eadwig, Hufflepuff'lı kızı her gördüğünde değişik bir adam oluyordu.Ne zaman degişeceksin be adam diye düşünmeye başlarken,Gryffindor'un uçkuru düşük Samuel'i en sonunda arzı endam etmişti.Yanında ise güzeller güzeli Diana vardı.Bu kız neden sürekli baştan aşağıya testosteron kokan çocukla vakit geçiriyordu,bir türlü anlayamıyordu.Belki de anlayamadığı bir çok şey vardı.En azından Gryffindor hanesinde gerçekten bir sihirbaz olabileceğinin kanıtıydı Diana...Yine Nathaniel'ı görmezden gelip saçlarını bir o yana bir bu yana sallayarak,Nathaniel'ın içinde zelzeleler yaratmaya muktedir olmuştu.Genç büyücü derin derin nefes alsa da midesinin kasılmasına engel olamamıştı."Lanet olası hot cadı yine beni mahvetin"diye iç geçirerek karnını sıkıp sakinleşmeye çalıştı.Bu halini kimsenin fark etmemesi için elinden gelen bütün gayreti gösteriyordu.

Ellerine geçirdiği deri eldivenleri sıkılarken bir yandan da önünde açık yola bakıp plan yapmaya çalışıyordu.Eadwig iddaa kararından sonra iyice hırslanıp ne olursa olsun kazanmak istediğini belirtmişti.Milletin sırlarını öğrensek kimin eline ne geçecekti ki? Nathaniel bir an durup düşündü ve "Diana'ya olan hislerim benimle mezara girmeli yoksa bütün herkese rezil olurum..." diye düşündükten sonra heyecanla "Iddaa maddi bir şey olsaydı bari...Galleonlarınız ne kadar kıymetli çıktı lan! Samuel cebinde akrep mi var ulan!" dediyse de olan olmuş karar verilmişti.Nathaniel yine durup dururken bir düşünce içerisine girmişti.Kendi kararlarını verme hakkının olmadığını söyleyen annesinin de aklına gelmesi ile kafasını aşağıya gömdü bir müddet. Quidditch oynamayı ve süpürgeyle uçmayı istemiyor değildi. Başlarda nefret ettiği bu sporu yavaş yavaş sevmeye başlamıştı seneler geçtikçe. Sorun başka şeyleri yapmayı daha çok sevmesindeydi. Dışardan gelen insanlarının birbirini uçmak hazırlamak için yaptıkları konuşmaların seslerini olabildiğince kesmek için kulaklarını kapatmış şekilde bekledi. “On... Dokuz... Yedi... Alt-“

Arkadan gelen seslerin artık kulağını kapatsa bile duyabileceği kadar yükselmesi üzerine posta çantasının içinde bir şeyler aramaya başladı. Su. İstediği şeyi bulduğunda matarayı eline alıp kafasından aşağıya boca etmişti. Su ile birlikte önene gelen saçlarını hemen geriye atan genç, ufakta olsa rahatlamış hissediyordu şimdi. “Nath uçarken boynun falan tutulacak ne yapıyorsun?” Kimden geldiğini bilmediği sesin kaynağına dönen Nathaniel, arkadaşının kolluklarının bağcıklarının tam bağlı olmadığını görmesi ile “Kurulanırım ben bir şekilde. Sen kendi kolluklarının bağcıklarını hallet önce, sonra diğerlerinin üstüne başına bakarsın.” dediğinde hâlâ daha konuştuğu kişinin kim olduğunu görememişti.

Hislerini yönlendirme konusunda çok başarısızdı ancak bugün hem hislerini yenip,bir halta yaradığını görecek. Hemde ne olursa olsun burada yenilmeyecekti.Yenilip yenilmemek meselesi ise en yakın arkadaşını asla yalnız bırakamazdı.Eadwig hızla süpürgesine atlayıp havalandığında o da hiç beklemeden süpürgesinin soluna geçip "Yukarı seni lanet olası sürtük" dedikten sonra sağ eline gelen süpürgeye sıkıca yapışıp üstüne binmişti.Ayakları yerden kesilen Nathaniel,başını öne doğru eğip süpürgeye daha da sıkı tutmaya çalışıyordu.Çünkü haddinden fazla hızlanmış ve dengesini sağlamakta güçlük çekiyordu.Süpürgenin yeni ve ilk defa biniyor olmasından dolayı kaynaklanıyor olabileceğini düşündü.Rüzgar keşke tatlı tatlı suratını yalayıp geçseydi.Ama maalesef burun deliklerinden neredeyse nees almak dahi mümkün değildi. Adrenalin bütün bedenini ele geçirmiş ve bu onun için hiç iyi değildi. Etrafını daha net görmek için gözlerini açıp kapatması ona yardımcı olmuyordu.Sadece Eadwig artık önünde değildi.Belki de onu çoktan geçmişti ya da lanet olası yolu kayıp mı etmişti?

Bir kaç saniye sonra Eadwig ve diğer yarışçıları fark eden Nathaniel,sakinleşmeye başlamış ve etrafı daha net görmeye başlamıştı. Gryffindorlular tehlikeli yolu seçmişlerdi ancak Eadwig ise daha kontrollü yolu seçmişti.Ah her zaman ki Eadwig işte asla riskli olan bir meseleye adım atmazdı.Ama o da ne iki yarışmacı neredeyse havada dört dönerek yavaşlamaya başlamıştı. Bunu fark eden Nathaniel öne doğru yatıp,süpürgesini son hıza getirerek sol tarafta ki yola girdi.Belki de bu defa sakin kalmalıydı.Cesaret aptalların işiydi...

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 6, total 6
Destek 1d8 : 2, total 2
Talih 1d10 : 10, total 10

[justify]Gözlerimi kırpıştırdım. Yanımdaki binaya ne kadar yaklaşabiliyorsam o kadar yaklaşmıştım. Sert bir rüzgar dalgası ben dönüşümü tamamlarken vücuduma çarptığında süpürge üzerindeki dengemi kaybederek yere kapaklanmak üzereydim. Kısa, çok kısa bir anlığına sağ elim sol elimin üzerinden kayacak gibi olduysa da toparlamıştım. İçerisinde bulunduğum anın adrenaliyle kısa bir nefesi dudaklarımdan verirken kendime hayret ettiğim bir ıslığı da ses tellerimden kaçırmıştım. Aniden kıkırdamaya başladım, bu inanılmaz bir şeydi ve neden quidditch dışında böyle bir spor şimdiye dek düşünülmemişti ki?

Nerede olduğuma ve etrafıma bakındım. Ayaklarımın altında irili ufaklı büyücü topluluğu havaya rastgele alkış saçıyor, kimi yaşlı cadı ise homurdanarak dükkanların içine kaçışıyordu. Birilerinin huzurunu bozabilmeye dair bir keyif yaşamıyordum şu anda. Fakat sırıtışımı, kalabalığın yaydığı coşkunun hücrelerime uğrayışını engelleyemiyordum. André ve William bir snitch gibi önüme geçmişlerdi. Hatta öyle ki onlar yüzünden dengemi bir kez daha kaybetme riskiyle karşı karşıya kaldım. Arkalarından ben gidiyordum ve geride kimlerin kaldığını göremiyordum. Acaba ardımızda bir şaka dükkanını andıran kargaşa mı hakimdi yoksa herkes sessizce, ulaşım kurallarına uyarak sükuneti mi korumaya çalışıyordu? Zira yarıştan önce iddia fikirleri havada uçuşuyordu.

Süpürgemi biraz daha sağa doğrulttum ve sırtımı dik bir hale getirdim. Amanuensis Quills hemen yanımda kalıyordu. "AAAAAAA!" dedim şaşkınlıkla. Şaşkınlığım aslında alışveriş listesine yeni birkaç tüy kalem ve mürekkebi eklemeyi unutmamdandı. Buradan geçmesem, aklıma bile gelmeyecekti ki. Kafamda uzun görünen fakat yalnızca saliseleri alan bir zamanla planımı oturttuğumda ayaklarımın altındaki insanların daha da sıklaştığı çeper takıldı gözüme. Önümdeki dümdüz yol gitmiş yerini daha da darlaşan, kalabalığın acelesi ile yoğurulan, dört sokağa ayrı ayrı açılan bir yol gelmişti. "Sıçtık." diye mırıldandım kendi kendime ve düşünmeye başladım. Süpürgemin hızını, ayaklarım olur da metrelerce yüksekte olan birilerinin kafasına takılmasın diye yavaşlatmaya çalışırken yüzüme gelen saçımı aceleyle bir kenara iteledim.  Ne yapacağımı bilmiyordum ancak ivmemi kaybettikçe havada sabit bir şekilde durmam konusunda sanki daha fazla zorlanıyordum. Bu yüzden yavaşlamak yerine tekrar hızlandım. Bacaklarımı süpürgemin hemen altından geriye doğru birbirine dolarken göğsümü binek aracıma yeniden yapıştırdım. Gözlerimi kıstım, yaklaşıyordum. Kendimi şu an yapabileceğim en ufak hale getirirken "ÇEKİLİİİİNNNNNN!" diye bağırdım aşağıda, ayak altında dolananlara. Önümden çekilmelerini ve bana engellere takılmadan aradan sıyrılabileceğim bir yol açmalarını diliyordum yalnızca. "KAFANIZA DÜŞECEĞİM YOKSA KENARA ÇEKİLİİİNNNN!!" Tabelalara çarpmamak için manevra yapacaktım önce. Sugarplum'ın Şeker Dükkanı'na yaklaştığımda ise aniden sıçrayıp süpürgeyi bacak aramdan çekiştirecek, meşale gibi savurup tabelanın üzerinden atlayacaktım. Sonrası mı? Tabii ki süpürgeyi tekrar iki bacağım arasına sıkıştırıp yoluma devam edecektim. Yasaklarda engellerin üzerinde uçamayacağımız söyleniyordu, elimize süpürgemizi alıp zıplamamız değil. Öyle değil mi?

Kendi içime bir kuş gibi büzüşüp ufacık kalmaya çalıştığım bu yolda süpürgeyi yolun ortasına doğru hareket ettirirdim, kocaman bir nefes aldım.
  [/justify]

[justify]Yarış başlamadan önce insanlar arası koşa koşa lafı taşımaktan, oluşan keşmekeşten ve anlık girdiği streslerden ötürü çevresinde yaşananların önemli bir kısmından bihaberdi kumral saçlı oğlan, William ve Alfred'in yaşadığı tatsız mevzu da bunlara dahildi. Bu sebeple çarpışma sonrası yamulan gözlüğünü düzeltmesinin ardından önündeki dostunun süpürgesine taktırdığı basınç-denge klipsinin süpürgeden düşüşünü gördüğünde laf atmaktan geri kalmadı, "Hani güvenlik en önemli olandı, ayıp be!" diye seslendi arkasından aptal aptal gülerek.

Laf atmasının ardındansa önemli bir şeyin farkına vardı: Bir saniye, William'ın arkasından ikinci mi takip ediyordu yarışı şu anda? Hani quidditch falan oynuyordu elbette ama bu güruhtaki neredeyse herkes de kendisi gibi takım deneyimine sahipti ve bu da feci bir şekilde kaybedebileceği ihtimalini aklında çoktan yaratmıştı. Tabii öteki yolu göremiyordu ama yine de... Nasıl ikinci olabilirdi? Özgüvenle yarış teklifini kabul eden kendisi dahi şaşkındı an içerisinde duruma. Arkasına bir dönse miydi kim nerede bakmak için? Ama çok yakınındalarsa ansızın sonunculukta bulabilirdi kendisini. Aynen, önüne odaklanmalıydı.

Önüne odaklanmak demişken daha önemli bir şeyin farkına vardı: Tabelalar! Binaların dış cephelerinden yola sarkanlar olsun, göbekte havada uçuşanlar olsun tam olarak süpürge sürerken oralarını buralarını kırmaları için yapılmıştı sanki. Yalnız onları nasıl atlatacaktı ki? Feci bir şekilde yavaşlamak dışında yani... Tabelaların pozisyonları arasında göz gezdirip geçebileceği, az dönüşlü, kısa yollu, optimal bir rota çizmeye çalıştı. Nafile. Kumral saçlı oğlan ne zaman başarılı bir gözlemci olmuştu ki zaten? Kaybettiği vakit sonrası tabelalara çarpayaza aklına son anda gelen tek fikri denemeye koyuldu ve hızla sağa kırdı süpürgesini. Sağ tarafta, özellikle bina sınırında fazla engel yok gibiydi ve eğer birkaç metre boyunca dengesini kaybetmeden yan gitmeyi başarabilirse hem ayaklarıyla binaya fazla yanaşmaktan kaçınabilir, hem de minimal alan harcayarak birkaç tabeladan kaçınabilirdi. Tabii bu esnada önüne şu anki hızlı karar sürecinde göremediği ve önüne çıktığında kaçamayacağı bir engel çıkmamasını umacaktı...[/justify]

[justify]Tipim nasıl? Bence güzel bir tipim var ya. Çok da çirkin değilim. Sol yoldan geçeyim, düzgün yolu seçelim diyordum ki André resmen en soldan, sağ tarafa kırdı süpürgesini. Ciddi mi bu? Yani süpürge kullanma kuralını geçtim, akıl var mantık var. Sola döneceksen soldan gidersin, sağa döneceksen sağdan. Ben bu da soldan dönecek sanıyordum. Ben sola dönerken o da sağa kırınca bizim süpürgeler öpüşmez mi? Öpüşünce benim süpürge utanıp arkasına dönmez mi? Yok artık ama! "YA OHA HARRIS OHAA!" diye bağırdım canavar gibi. Süpürgemi düzeltmeye uğraştığım için de en sona düştüm. Bu yarışta kaybedip bir de sırlarımı ortaya falan dökmeyeceğim. Söve söve Nate'in arkasından sürdüm süpürgemi. Yani... Nate var önümde sanmıştım ama Charlotte vardı. Ne düşündüm bilmiyorum. Kızın arkasına götürdüm süpürgemi ve ondan esen rüzgarın yüzüme çarpmasına izin verdim. Belki ona özel kokunun burnuma geleceğini ümit ederek. Olmadı tabi ki bu. Bu yol pazar alanına çıkıyordu. Eh, yapmak gereken şey yukarıdan uçmak. Aptal gibi, salak gibi insanların içine girip sağa sola çarpmayacağım. Daha önce de söylemiştim, ben risk almam. Bıraktım Charlotte'ın arkasından sürmeyi ve süpürgemin ucunu havaya kaldırdım. Baya tepelerinden, insanların, standların üstünden uçmaya başladım. Hızlı olmalıyım... En azından sonuncu olmamalıyım.

[/justify]

Alexis kardeşine uyduğu için hiç bu kadar pişman olduğunu hatırlamıyordu, belki de sadece çok gergin olduğu için hafızasını yeterince kurcalayamamıştı. Francis önünden geçtikleri dükkanların dışarıdaki malzemelerine çarpmaktan çekinmiyordu ve etrafı dağıtıp duruyordu. Alexis ise onun bu hatalı davranışı yüzünden insanlarla tek taraflı da olsa iletişim kurmak zorunda kalıyor, kardeşi adına özür dilediğini bağırıyordu. Hızlı gittikleri için görünmediğini umut etmekten başka çaresi de yoktu. Sesi konuşurken çok saçma çıktıysa ya da yanlış bir şeyler gevelediyse kesin rezil olmuştu!

“Francis! Duvara girmeyi mi planlıyoruz, yavaşlasana!”

Kardeşi tarafından pek de umursandığını düşünmüyordu Alexis. Önlerindeki iki aradan birinden dönmelilerdi ve Francis’in bu hızla dönüş yapabileceğinden bile emin değildi. Gözlerini sımsıkı kapayıp düzgün ilerlemeye başladıkları ana kadar açmamaya karar verdi. Tam dönüş yapacakları sırada istemsizce dönüş yönlerinin tam tersine eğilmesiyse yavaşlamalarına yardım etmişti.

Sonuç olarak dönüşü yapmış bulunduklarında Alexis gözlerini açma cesaretini bile toplayamadan tekrar küfür sesleri işitmeye başlamıştı. O kadar alçaktan ilerliyorlardı ki bir adamın şapkası süpürgeye takılmıştı! “Özür dileriz!” diye bağırdı Alexis ancak pek etkili bir söz değildi sanırım artık bu. Adam peşlerinden koşmaya başlamıştı havaya kaldırdığı yumruğuyla. “Francis yükselsene biraz!”

“Ne?” kardeşi yarışa o kadar odaklanmıştı ki dediklerini duymuyordu bile! Onun arkasına oturmak bir hataydı, daha fazla bahane bulmalıydı. Süpürgeden falan düşüp ölmezlerdi, değil mi? Zaten şu alçaklıkta devam ederlerse ufak bir sıyrık bile almazdı düştüğünde!

“Özür dileriz efendim! Gringotts’un önünden alsanız-“ Alexis öylece bağırırken öndeki oğlan şapkayı tuttuğu gibi geriye doğru fırlatmıştı. Derin bir nefes aldı kumral saçlı. Rezillikti resmen. Boşuna o kadar bağırmış, bir çözüm yolu düşünmemişti bile. Ne zaman saçma sapan davranmayı keseceğini bilemiyordu oğlan.

Önlerine doğru bakmaya çalıştığında gözleri kocaman açıldı Alexis’in. Hayır hayır, buradan düzgünce geçmelerinin mümkünatı yoktu. Hele Francis böyle ilerlemeye devam ederken asla! Kendini de hareket etmeye hazırladı. Kardeşi tabelaların arasından öyle süzülerek geçebileceklermiş gibi kendini boşluklara odaklamıştı. Hayatı ufak aralıklardan hızlı ve kusursuz geçip geçemeyeceklerine mi bağlı kalacaktı! Artık Francis’in açısını düzgün bulmadığı her anda doğru olduğunu düşündüğü yöne eğilip süpürgeden sağlam bir şekilde inebilme ihtimallerini arttırmaya çalışıyordu.

“Bizi öldürmeyi düşünmüyorsundur umarım! Yavaş git biraz! Ve dikkatli!” konuşurken ikizini dürterek ya da hafif de olsa itekleyerek dikkatini kendisine çekmeye çalışıyordu. Ama sanırım, biraz fazla abartmıştı.

İşte ben buna yarış derim dosdlarım! İşte buna yarış derim! Öncelikle şunu söyleyeyim bu çocuklar ellerindeki mürver asaya zaman zaman elden düşme muamelesi yapsalar da hiç fena gitmediler. Şimdiye kadar...
Fikir değiştirdim dosdlarım, öncelikle bu bu altın sarısı saçlara sahip civan gibi delikanlıhiç de benim gibi uçmuyor. O tabelaların altını üstüne getirebilirdi ama o ne yaptı? Reducio mu? Cidden mi? Hiç cesaret yok genç adam. Hufflepuff çıksa şaşmam! Ya da şu hesapçı Slytherin'lerden. Ama bir Gryffindor cesareti olmadığı kesin sende. İlk tabelayı atlattın, belli ki ikinci büyün de tuttu ama tutması hiç mi hiç işine yaramadı. Spongify'ladığı tabelaya bodoslama daldı. Üfff bu acıtmış olmalı çünkü büyünün etkisiyle şimdi zıplak bir hale gelen tabelaya giren süpürgesi geriye doğru uçurdu bu genci. O kadar hızlı gidiyordu ve o kadar doğrudan girdi ki tabelaya geriye uçuşu da bir o kadar kuvvetli oldu. Hemen gerisinde yer alan gözlüklüye, hatta ve hatta onun gerisinde yer alan akıllı kızcağızıma çarpıverdi. Bu çarpmanın da etkisiyle süpürgesinde bir şeyler çatırdadı, bir çarpışmaya arka kısmı tamamen gider gibi.
Bir gülüş kaçtı ki ağzımdan görmeye görün dosdlarım! Gözlüklü de hiç Gryffindorca olmayan bir taktikle sağı tutturmuş gidiyordu. Ama ne oldu? Hemen önündeki yağız delikanlı uçunca üzerine duvara uçuverdi. Birkaç kez duvarda seke seke ilerledi. Bir çat sesi geldi ama kolundan, sanırım yarıştan sonra şifacıya görünse iyi olur. Çatlamış da olabilir gerçi ama kopmadığı ya da kırılmadığı kesin. Yine de şu açıdan düşünebilir tabii, artık istemediği kadar sağa yanaşmış durumda. Kolayca tabelalara değmeden uçabilir.
Aman aman işte bu kız benim kızım. Neler yapıyor öyle! Fırtına gibi uçup acromantula gibi sokacak sanırım. Tabelalara yaklaşınca snitch hızıyla harekete geçiyordu dosdlarım. Tam süpürgeyi çekti çıkardı bacakları arasından diyecektim ki o an gerçekleşti. Evet, bildiniz! Bizim yağız delikanlının yarattığı zincirleme süpürge kazasının son kurbanı oldu. Neyse ki tam süpürgeyi altından çekmeden yedi darbeyi mangal yüreklim. Kafasına çarpan süpürgenin otları etkisiyle kafa geri süpürge ileri oldu. Ancak son hız gidiyordu ve çarpışmanın da verdiği ivmeyle süpürgesi o istemeden çıkıverdi bacaklarının arasından. Ama şansı yerinde bir kızımız. Eeee Grffindor gibi duruyor, başka türlüsü de beklenemezdi değil mi? Süpürgesi spongify'lanan tabelaya geldi, zıplaması için mükkemmel bir taban oluşturdu. Belki hedeflediğinden bir tık fazla yukarı doğru uçmuş olabilir ama en azından tüm tabelaları tekte geçti ve gözlüklüyle başa baş öne geçtiler.

Hemen arkasından mı desem, altından mı desem, neresinden diyeceğimi kestiremediğim bir  sansar takip ediyordu bu cesur kızımızı. İyice sinmiş kalabalığın üstüne, gerçekten ağız açık bırakacak bir beceriyle iz sürüyordu. Evet doğru duydunuz, iz sürüyordu; gözü hiç yarışta yokmuş da avının peşinde bir seherbazmış gibi bizim kızı izliyordu aşağılardan. Harika uçuşu ve tutan büyüsüyle engelleri hiç sorun yaşamadan aşacak gibiydi. Aman o da ne? Şu bizim ihtiyar Vicky değil mi? Peruğu bu  veletin süpürgeye takılmış gidiyor. Vicky'yi tanımazsınız siz, taktı mı takar. Ki süpürgeye hemen yapışmış, otlarından tutuşturmuş çekiştiriyor. İhtiyar Vicky dediğime bakmayın bu arada, gençliğinde trolle güreşmişliği vardı. Süpürgenin hızı iyiden iyiye düşüyor Vicky yüzünden. Bizim iz sürücünün havaya fırlattığı tabelaların da bir kısmı bu sırada kafasına geri düşüyor. Ah, çok yazık oldu. Çok talihsiz bu yavrucak ve Vicky'yi süpürgesine binmeye çalışıyor gibi duruyor. Bir sonraki turda Vicky'yle uçacak gibi. Şimdiden Merlin taksiratını affetsin.

Yine de arkadan gelen ikili kadar kötü değil durumu. Bu çocuklara yarıştan sonra hızlandırılmış bir süpürge eğitimi vermem lazım belli ki dosdlarım. Benden, ünlü Douglas'tan böyle bir dersi aldıktan sonra yapsalardı bu yarışı şu anda ikinci turlarını bitiriyor olurlardı. Aralarında bıdır bıdır bir şeyler konuşuyorlar, hatta tartışıyorlar mı onlar? "Yavrucaklarım, yapmayın, özgürce uçuuuun," diye bağırdım ancak sesim koşmamın da verdiği etkiyle sönen bir balon gibi çıkmıştı. Verilecek en Gryffindor kararı vermiş gibilerdi. Ve bu da hepinizin bileceği üzere verilecek en kötü karar anlamına geliyordu. Evet, Gryffindor olmak iyidir ancak çok da olmamak gerekir. Yoksa bu çocuklar gibi yanından geçtiğiniz her tabela tarafından tokatlanarak uçarsınız. Sanki özellikle o tabelalara çarpmak için çalışıyorlarmış gibiler. Acaba bu da yeni bir deneme olabilir mi dosdlarım? Asla eksik kalamam ben de deneyeceğim sonra. Her tabelanın tadına baktılar neyse ki ve engelleri en azından düşmeden, kırıksız atlattılar. Sonuncu sırada, ancak kırıksız.

Bu arada diğer taraftakiler unuttum sanıyorsunuz değil mi doslarım? Hah, tabii ki unuttum! Hızlıca cisimlendim öbür sokağa. Asssla kaçıramam. Gençlik aşkımın ikizi orada. Yani ikizi olduğunu tahmin ediyorum. İkizi değilse de kızıdır, kızı değilse nesidir bilmiyorum. Yoksa, kendisi mi? Az kalp kırmamıştım tabii o yıllarda, şimdi bizden geçti dosdlarım. Ama diyabetim var diye tatlı menüsüne de mi bakmayayım, değil  mi? Gözlerim hemen buldu o kalabalık arasında bizim üçlüyü. Nasıl bulmasındı? Yarattıkları kaos yüzünden dikkat çekmemeleri mümkün değildi. Bizim bu en önde giden vatandaş  öyle bir süpürge kullanıyor ki herkes dönmüş ya lanet ederek ya da tezahürat ederek bizimkini izliyor. İçim bir miktar buruk izlemedim desem yalan olur dosdlarım, ben de böyle uçardım işte. Herkesin kafası, elleri, kalbi bana dönerdi. Çekememezliğimden kafasını hedef alıp bir elma fırlattım ama biraz paslanmışım herhalde yanına bile yaklaşamadan düşüverdi. 
Benim güzellik, öhüm, yani kızcağızım  istikrarlı bir şekilde sürüyor süpürgesini bu pazar yerinde de. Güzel hamlelerle standların arasından sıyrılıyor, insanlara bahşettiği güzel gülümsemesi sayesinde ufak tefek çarpması hemencecik affediliyor. Aman nazar değdirdim galiba. Tam pazar yerinden çıkacakken neden yükseldiği belirsiz yerden yükselen koca bir sandık, olduğu gibi kattı üzerine de kızı hızla yukarı atıverdi. Sandık gerisingeri düşerken olanca hızıyla bizim kız bir miktar yalpaladı havada dengesini sağlamak için.
Peki üçüncüye  ne mi oldu dersiniz? Slytherin kesin  bu çocuk  bakın, peşin peşine söylüyorum size. Kurnazlık yapıp çıktı pazar yerinin üstüne, sanki burası büyücü mahallesi değilmiş gibi. Doğru; insanlardan, standlardan kaçındı ama öfkeyle cıyaklayan baykuşlardan, yapılan iksirlerden yükselen pis kokulu dumanlardan, büyücü çocukları için üretilmiş havaya uçup dönen abidik gubidik kaçamadı. Ve en önemlisi neyden kaçamadı biliyor musunuz dosdlarım? Biraz önceki sandıktan. Evet, sandıktan. Ama ne balkabaklı çocukmuş gibi çarptığı her şey süpürge hakimiyetine etki etti. Trol sümüğü gibi kullanmasına sebep oldu süpürgeyi ama en ufak bir yaralanma, kaza yaşamadı şanslı velet. Sandık hızla düşerken bunun süpürgesinin ucuna da çarptı köşeden. Birkaç metre aşağı düştü onun etkisiyle ama sonra yine bizim kızın arkasından yoluna devam etti.

Yarışa katılmış herkes şimdi Gringotts önüne yaklaşıyor. Tam benim ağzıma layık bir manevra noktası. Pazar yerinden gelenlerin keskin bir dönüş yapması zaruri. Tabela aşanların ise Merlin yardımcısı olsun. Ya güvenli bir U dönüşüyle her şeyi halledecekler ya da son engelde birinciliği kaptırmamak ya da kazanmak uğruna ellerindeki her şeyi ortaya koyacaklar. Yani süpürgelerini. Heheh. Ben uçsaydım tabii bu ihtimallerin hepsi konu dışı olurdu dosdlarım. İkincinin kim olacağını konuşuyor olurduk şu anda. Gerçi herkes utancından süpürge kırardı benim olduğum yerde ama olsun. Gringotts önünde para çekmeye gelmiş kalabalığı da yabana atmamak lazım bu arada. Büyücüler para çekerken zengin hissettiklerinden midir nedir daha çekilmez oluyorlar. Oysa aynı cadı 10 dakika sonra kazan pazarlığı yapacak ilerde, biliyorum. Hele şimdi tüm grup da bir araya gelmişken bu manevralar, bu insanlar bakalım ne kadar zorlaştıracak grubun işlerini.

---

Şu anda herkes bir araya gelecek bu aşamayla birlikte. Son engeldesiniz. Buradan Kaliteli Quidditch Malzemeleri'ne doğru olacak güzergahınız.

Sıralama aşağıdaki gibi;
1- Andre&Diana, 2- Nathaniel, 3 - William 4 - Charlotte 5-  Samuel 6- Franscis& 7- Eadwig
Nathaniel, Charlotte ve Eadwig daha uzun yoldan gelmenin dezavantajına sahiptir.

Oh. Harika. Diana'ya bir şey olmamıştı. Güvende olduğunu görünce sonunda bu yarışa dahil olma zamanı diyerek bastırdım öne doğru. Hızlandım biraz, millet o sırada çarpışa çarpışa gerilere düşüyor, ben de büyümü tabelalara yollayarak yolumu açıyor ve en öne geçmeye hazırlanıyorum derken... Süpürgemi bir şey arkadan çekmeye başladı! Hooop diye yattığım yerden arkaya savruldum tabi. Süpürgem gidiyor hala gitmesine ama ben ne yönümü kontrol edebiliyorum ne de hızlanabiliyorum. Bir kadın sesi geliyor bir de. "Seni- pis hırsız! HIRSIZ VAR!" Omzumun üstünden bir çevirdim kafamı arkaya, kirpi gibi bir teyze tutmuş süpürgemin ucundan, deli gibi bağırıyor.
"Ben mi hırsızım?" dedim garipseyerek. Bütün hakaretleri işittim de, hırsızlıkla suçlanmayalı uzun zaman olmuştu.
"Melek yüzlü şeytan! Kafama tekme attı!"
NE?"YUH! Yapmadım öyle bir şey. Abla bak yarışıyoruz- bırak-sana be!" Arkadan çekiştirdikçe sözüm kesiliyor sallandığım için.
"Bilirim ben senin gibileri! YÜZÜN GÜZEL DİYE KANARIM MI SANDIN? Aklınca benimle dalga geçiyor eyyyyy ahaaliii! KOŞUN!" Yüzüm güzel cidden yaa. Ama çalmadım bir şey! Az önce tekme atmadıysam da şimdi atmak zorunda kalacağım birine çünkü baya milletin önünde uçmaya devam ediyorum, millete yoldan çekilmelerini söylemeye çalışırken de kadına laf yetiştiriyorum. "YARIŞIYORUZ YARIŞ!"
"AĞĞĞ YARDIM EDİN!" diye devam ediyor kadın.
"Ya teyze, farkındaysan KURBAN OLAN BENİM ŞU AN?"
"Hırsızsın!"
"HAYIR BAK BEN SAMUEL BOLEYN'İM! Niye çalayım fakir miyim? BOLEYNLERİ TANIYOR-" Kafama yediğim bir tabelayla denge falan kalmadı tabi. BİR BU EKSİKTİ. Yemişim yarışını daaa, Boleyn'ini deee, Diagon'unu daaaaa diye başlayacağım şimdi. Gözlerimi kapadım bir tabela daha burnuma lönk diye oturduğunda, kaderim neyse çekeceğim diyorum. Kadın da beni çekiyor arkaya derken bir baktım karı arkama atlamış. Öne itiştiriyor beni de "Kay be şöyle." diyerek. Açtım gözümü şaşkınlıkla. "ABLACIM! AMACIN NE SENİN?" diye bağırıyorum kadına ama yıldızlar dönüyor etrafta, bakamıyorum da tam yüzüne.

"Peruğumu vereceksin!" İşte o an, bir aydınlanma yaşadım. Belki güneş çok sıcak kafama geçti, belki yediğim darbelerden kafa kalmadı, belki de bu cadı bana bir büyü yaptı ama yemin ederim gözlerimin önünde bir ışık belirdi ve tam ayağımın ucuna, simsiyah peruğa yönlendirdi bakışlarımı. "HAAAA YA SEN ONU DİYORSUUUUNN!" dedim ferahlayarak. Saçının bir tutam kalmış olmasını da açıklıyordu bu. Ya iki gün sonra kadının kafasında tel kalmayacak, böyle pespembe keli gözüküyor. Acıdım biliyor musunuz? Hala millete yardım edin demeye devam eden kadını sakinleştirmeye çalışarak süpürgemi düzelttim ve biraz daha ilerledim şu yaygaradan çıkabilmek adına.

Gringotts'un önüne gelince durdum ve "İn teyze." dedim kadına. Yok, inat etti. İnmem de inmem. "Teyzecim, bak önce sen in, sonra BEN DE inicem. İkimiz aynı anda inemeyiz. Düşersin!" Etrafta da ilgiyi baya çekiyoruz gibi, yaşlı başlı kadına bağırmaya utanmıyor musun diye topluca dalacaklar şimdi. Sakin kalmaya çalışıyorum. Zorla da olsa indirdim kadını, ben de indim tek ayağımın üstüne. Peruğa basmadan ayağımı kaldırıp elimle yakaladım ve bir tık da iğrenerek kadına uzattım. Hemen alsın elimden istiyordum çünkü o pembe terli kafasına değen bu kıl yumağını daha fazla üzerimde tutamayacaktım. "Teyzecimm, bana desen başında ben verirdim zaten. Yanlışlıkla oldu. Seni ben niye üzmek isteyeyim? Asıl sen beni üzdün suçlamalarınla. Hırsız gibi mi duruyorum gerçekten? Adın neydi bu ara- Vicky! Bak benim annem de buralarda bir yerlerde zaten Vicky, bir yere gittiğim yok ki. Boleynlerdenim ben. Yok sarışın olmayabiliyor Boleynler de- Nasıl- Zarar mı görmüş?" Koymuş kafasına peruğunu ama baktım bir tutamı kopmuş apaçık kalmış kellesi. "Bir şey yok, bir şey yok. Zaten senin ihtiyacın da yok Vicky, peruksuz da... Iğğ... Neyse o zaman, bir zararın varsa masrafını yolla bizim eve tamam mı?" Bir kağıt çıkardım, kadının eline tutuşturdum Eadwig'lerin evinin adresini yazarak. Ne var ya, var paraları. Ödesinler oğlum. Yeni peruk mu istiyor ne diyor bilmiyorum artık. Boleyn'lerin adını kötüye çıkarmak istemiyorlarsa uğraşsınlar işte. Hem şimdi annem diyecek ki Diana seni karıştırdı o işlere, kızı suçlayacak bir anda. Bizim eve haber gitmesin de çakmasın bir şeyi.

Sizce hala yarışı kazanma şansım var mı? O kadar da kendime güvenmiyorum, tamam mı? Hem de şu yolu bir daha geçmekle uğraşmaya çokkk üşeniyorum ya. Diana'yla geri buluşmam gerek ama. Yukarıdan uça uça gideceğim artık, can derdine düşmüşüm burada. Bir de hırsız sanıyor olabilir hala birkaç esnaf. Yoruldum ha. Başladım gerisin geri uçmaya sıkıntıyla. Bitsin artık başka bir şey istemiyorum. Yolda da başka bir sır düşüneceğim.

[justify]Charlotte insanları güler yüzle karşılık verip sorun çıkarmamasından son derece memnundu. Sorumsuz bir şekilde giriştikleri işin kimseye zarar vermemesini isterdi. Para kazanıyordu burada insanlar sonuçta. Neyse ki sorunsuz bir şekilde aralarından sıyrılmayı her seferinde başarmış; bazılarını kibarlık yapa yapa etkilemişti. Her yaştan insanlarla anlaşabilirdi Charlotte. Sevimli yüz ifadesi bu konuda kendisine çok yardımcıydı. Son engelden de rahatça kıvrıldığında iri yarı bir adamdan çıktığını düşündüğü borazan bir sesle dikkati dağılarak arkasına dönmeye yeltendi. "Hey gidi gençlik be! Az hızlan! Bu kadar narin yarışma! Bastır! Bastır!". Destek veren söylemi çok hoş iken ses tonu o kadar baskılıydı ki bir an için sesin sahibini görmek için merakına yenik düşmüştü porsuk. Gözlerini kısıp çevrede aransa da anlık bir görüş sağlayamadığından pes etmişti. Tam o sırada nnüne döndüğünde nereden çıktığını anlayamadığı bir sandıkla ciyakladı."Aaaiy!" Düşünemeyecek kadar tutulmuştu aslında. Savsaklamasına rağmen refleksleri imdaına yetişerek Charlotte'u süpürgeyi yukarı kırmaya zorlamıştı. Keskin bir yükseliş ile daha da zorlanınca kısa bir süreliğine iyice bocalamıştı. "Hay Merlin'in pötlek gözleri! Niye gaza geldim ki bu kadar ben!" Burnundan nefes alıp verdi. Aksiyon geriyordu bu kızı.

Yarışın geri kalanına daha sakin devam etmeye karar vermişti ki uçmaya devam ederken gidişatı kontrol etmek istedi. Hala mantığa ulaşabilir olmak rahatlatıcıydı onun için. Gringotts'a az kalmıştı. Bir U dönüşü yapılmalıydı. Yavaşça halledebilirdi. Ancak, bunu gerçekten istiyor muydu? Neredeydi diğerleri? Bir sağa, bir sola, bir önüne ve bir de arkasına baktı yavaşladığı süreçte. Parlak bir sarılık eksikti sanki. Öne geçmiş olsa fark ederdi değil mi? O kadar da dikkatsiz değildi. Hemen süpürgesini geriye çevirdi. Yarışı bırakıyor muydu o an için emin değildi ama kapanmamış bir meselesi vardı Charlotte'un. Yüzünün sinirden kızardığını hissedebiliyordu. Ya hırs yapıp pazar alanında bir yere takılıp düşmüştü ya da her zaman yaptığı gibi kaçıyordu. İçten içe iyice dolan Charlotte, düşüncelerinin yükü altında ezildi, birçok kez. Nefesinin batmasından sıkılmıştı artık. Sevgiyi acı veren kedi fare oyunu olarak görmek istemiyordu. Konuşmak istemişti yalnızca. Artık komik geliyordu bu durum ona. Birbirlerine iki cümle söylemekten acizler miydi? Ana Salon'da Samuel'e bir şeyleri kanıtlamaya çalışırken kendisini ne duruma düşürdüğünün farkında olmayan bir bencile miydi bunca duygu? Sindirebileceğini zannetmişti ama yanılmıştı. Tatil boyunca bir sürü şey söylemeyi düşünmüş, usulca konuşup halletmeyi istemiş, yer yer sinirden düşünemez hale gelmişti. Son olanlar hazmedilecek gibi değildi. Savaşın ortasındaydı sanki. Buna son vermek istiyordu hazır denk gelmişlerken. Okulun açılmasına bu kadar az zaman kalmışken her şeyi rayına oturtabileceğini düşünmüştü. Yanlış düşüncelere kapıldığını ise şimdi anlıyordu. O hışımla hızlandı. Biraz daha geriye doğru mesafe kat edince Eadwig görüş alanına girmişti. Tam da tahmin ettiği gibiydi! Kendi kendine söylenmeye başladı Charlotte: "Nereye gidiyorsa! Saçmalık! Bekle dedik, BEKLE! Balkabağı kesecektik daha! Karşısında sanki sinek vızıldıyor! Görürsün sen şimdi. Öyle veya böyle... Konuşacağız. KORKAK!"

Yüzüne gelen saçlarını başını sallayarak geriye attı. Daha da sinirleniyordu giderek. Asasını çıkardı hızını artırmaya çalışırken. Yetişecekti ona. Bu gün bir şekilde illa ki konuşulacaktı bazı şeyler. Hiç değilse artık kaçamayacağını gösterecekti ona. Asasını güzelce Eadwig'e hizalayıp hiddetle "Impedimenta" dediğinde büyüyü olur da başaramazsa bir başka efsun savurmayı deneyecekti. Bu negatif senaryonun gerçekleşmesi dahilinde kendine de kızgın olacağı barizken o sinirle nasıl bir büyünün zihninden çıkacağını kestiremiyordu. Şimdi savurduğu büyü işe yarasa iyi olurdu. En azından hala tatlı tatlı halledebilirdi konuşma işini, belki.[/justify]