---

[justify]Amerika'ya ilk defa gelmiş olmanın heyecanıyla Boston Rıhtımı'na yanaşan geminin pruvasının berisindeki parmaklıklara yaslanmış, adım adım belirginleşen kara parçasını inceliyordu bordo çerçeveli gözlüğünün ardında hızlı hareketlerle bir sağa bir sola kayan gözleri. Nazik bir meltem, gözlüğünün çerçevesiyle uyumlu bordo fularını usulca yellendirirken yalnız değildi bu heyecanında. Gemideki yolcuların önemli bir kısmı da kendisi kadar yahut kendisi kadar olmasa da heyecanlıydı Yeni Dünya'ya ilk defa adım basacak olmalarından mütevellit.

Geminin limana demir atıp iskeleye bağlanması sonrası hareketinin yalnızca altlarındaki dalgalanmalardan ötürü yükselme ve alçalmalara dönüşmesiyle omuzunda ince hatlı ve bakımlı bir elin, annesi Patrice'in elinin nazik kavrayışını hissetti. Başındaki malum kulübün renginde, şafatatlı tüylerle bezenmiş şapkası; sade lakin zarif elbisesinin üzerinde bir vurgu unsuru olmuş kadın, ince bir gülümsemeyle söze girdi:

"Geldik. İyi hissediyor musun, miden bulanıyor mu? İstersen yanımda rahatlatabilecek bir iki şişe var," diyerek yanındaki ufak lakin genişletme büyüsü uygulanmış olduğunu ikisinin de bildiği çantasını işaret etti.

"Hıhım, iyiyim; merak etme," dedi başını aşağı yukarı sallarken enerjik bir tavırla kumral saçlı oğlan. Verdiği cevabın ardından annesinin eli omuzundan ayrılmış ve saçlarını karıştırarak okşamıştı. Ansızın genişleyen gülümsemesinden gururu, heyecanı ve mutluluğu okunuyordu. Çocukluklarından beridir başarısıyla, aile buluşmalarındaki kelamlarıyla, zekasıyla ve karizmasıyla her daim ön plana çıkan ikiz kız kardeşi Cecilia'nın gölgesinden çıkabilmiş hissediyordu. Köklü bir aileden gelen saygın bir iksir ustası olan annesinin sevgisini kendisine fiziksel olarak gösterdiği sayılı anlardan birini yaşıyordu.

Bu sahnenin arkasındaysa ne André'nin, ne de oldukça başarılı olmasına karşın annelik kabiliyeti muamma olan Patrice'in farkında olduğu bir hüzün vardı: Kumral saçlı oğlan, bunun bilincinde olmasa da bu sevgiye önayak olmuş gurur kaynağı, kendi icadı olan Deprehensio tılsımını başarılı bir şekilde icra etmeyi başardığı ilk an içerisinde dahi şu an annesinden gördüğü sevgi karşısında duyduğu boyutta bir mutluluk yaşamamıştı. Muhtemelen de bu yüzden kuzgun değil de bir porsuktu kumral saçlı oğlan. Başarılarının tarih kitaplarına yazılacak olması, on yedi yaşına değin birlikte yaşadığı annesinden gördüğü sevgiden değersiz kalıyordu. Refah içinde yaşayan, dışarıdan bakan bir göze "örnek bir aile portesi" gözüken bu tablonun içerisinde on yedi yıldır ilk defa annesinin kendisiyle gurur duyduğunu hissediyordu zira.

---

İsfendan çınarı kapıyı iteleyerek ilerideki birkaç gün konaklayacakları mekanın kapısını araladıklarında hem oldukça şık dekorasyonlarla hem de oldukça şık insanlarla bezenmiş kulüp salonu karşılamıştı gözlerini. Salona girmelerini takiben siyah saçlı mekan sahibi, elinde değneği ve masalardan yayılan sohbet ve kadeh seslerinin arasından rahatlıkla seçilen, ahşap zeminden yükselen tok topuk tıkırtıları eşliğinde yanlarına ulaştı. "Boston Wampus Kulübü'ne hoş geldiniz; Bay ve Bayan Harris. Bendeniz, bu naçizane kulübün sahibesi, Erika Rothmann. Davetimi kabul ettiğiniz için teşekkürler."

Bordo fularlı oğlan, karşısındaki kadının otoriter postürünün desteklediği karizmatik haresinden ötürü bir anlığına duraksamadan edemedi. Ancak hızlıca kendisine çekidüzen verip, annesinin kendisinden bekleyeceği şekilde davranmaya koyuldu: Karşısındaki hanımefendinin beyaz eldivenli eline, zarif kılmaya çalıştığı bir reverans eşliğinde nazik bir buse kondurdu. "Asıl davetiniz ve misafirperverliğinizden ötürü bizim teşekkür etmemiz gerekir Bayan... Öhm... Leydi Rothmann. Merlin Tılsım Kulübü'nün değerli üyelerine böyle bir sunum yapacak olmak, neticede, nasıl denir... Oldukça köklü ve geniş bir kapsama sahip bir tılsım kulübü neticede ehe ve şey... Amerika gibi uzak bir yerden, yani demek istediğim böylesine uzak olmasına karşın hem ulaşım hem de şey, masraf olarak tüm bu ıı... Zahmete girdiğiniz ve bizi ağırladığınız için teşekkürler."

Yanındaki vasisi, muhtemelen oğlunun "Leydi Rothmann"ın sonrasında söylediklerini söyleme çabasından az da olsa utanç duymuş olsa gerek ki hızlıca toparlamak için söze girdi: "Tabii kendisinin Yeni Dünya'ya ilk gelişi; malum, bir ay öncesine kadar yalnızca bir öğrenci iken bu konuma gelince de insan heyecanlanıyor haliyle. Ben de misafirperverliğiniz ve oğluma tanıdığınız bu eşsiz imkan için teşekkür ederim Leydi Rothmann."

Siyah saçlı ve giyimli kadın, yüzünde nazik bir gülümseme ile Patrice'in teşekkürünü kabul ettikten sonra yanakları utançtan kızarmış oğlana geri çevirdi bakışlarını. "Başarılarınız böylesine takdire şayan iken biraz daha özgüvenli olabilirsiniz Bay Harris, çekinmenize hiç gerek yok. Buyurun, beni takip edin; etrafı tanıtayım. Bu esnada da bazı değerli kulüp üyelerimizle tanıştırayım sizleri..."

---

Kulüp salonunun yalnızca estetik için büyülü soğuk ateşle yanan şöminesinin önündeki halihazırda açık olan alanda, basit birkaç tılsım sayesinde ahşap zemin yükseltilmiş ve minik bir sahne oluşmuştu. Bu sahneye öncelikle siyah giyimli kadın çıkmış, elindeki şarap kadehini gümüş bir kaşıkla nazikçe iki kere çınlatmış ve kulüp sakinlerinin mutlak sessizliğini sağlayarak dikkatleri üzerine çekmişti. "Değerli Boston Wampus Kulübü üyeleri... Bugün, aramızda büyücülük dünyasına son buluşuyla yeni bir soluk katmış, davetimiz üzerine hizibimizle özel olarak tanışmaya ve gelecek vaat eden ilişkiler kurmaya, bizleri büyü icadı sürecinin bilinmeyen arka planıyla aydınlatmaya gelmiş kıymetli bir genç bulunuyor. Bazılarınız zaten az önce tanıştınız. Bazılarınıza vakit yetmedi, yapacak bir şey yok." Masalardan birkaç kıkırtının yükselmesine müsaade etmek için minik bir es vermişti sözlerine. "Buraya ta Britanya'dan gelmiş bu parlak delikanlıyı, Merlin Tılsım Kulübü olarak görmek istediğimiz genç ve dönemine ilham olacak neslin öncülerinden birini, André Harris'i çağırmak ve sizlere takdim etmek istiyorum..."

Masalardan gürültülü olmayan lakin ritmik ve sık alkış sesleri yükselirken mekan sahibesi tarafından yükseltilmiş alana davet edilmiş, çıkar çıkmaz da sahne kendisine bırakılmış olan oğlan, karşısındaki iyi giyimli insanlar güruhuna platform yüksekliğinden bakarken iricene yutkundu. Derin bir nefes aldı. Elindeki kadehteki ateşviskisini tek dikişte bitirdi. Hiçbiri az öncesine kıyasla yardımcı olmamıştı sahne heyecanını alt etmesine. Yalnızca yanakları daha da kızarmıştı muhtemelen biraz öncesine kıyasla. Yüzündeki gülümseme, sahne korkusuyla donuklaşmıştı ancak işte buradaydı.

Üzerindeki füme rengi yeleğin iç cebinden önceden konuşma notları aldığı parşömenini çıkarttı. "Buna çok çalıştım, her şey yolunda...." diye geçirdi içinden ve söze girdi. "Saygıdeğer Boston Wampus Kulübü üyeleri, Merlin Tılsım kulübü üyeleri, baylar, bayanlar... Sanırım bu noktada dışarıda birini bırakmamış olmayı ümit ediyorum... Herkesi kapsamış oldum, değil mi? Yani bu sahneye çıkar çıkmaz ayıp etmeyeyim birilerine..." Minik bir espriyle buzları kırıp daha rahat konuşabilmeyi ummuştu hazırlanırken. Ancak es verdiğinde az önceki Leydi Rothmann'ın girizgahının aksine kimse gülmemişti. Gülmemiş miydi? Henüz çok az mı beklemişti yoksa? Gülecekler miydi? Ya rezil bir açılış yapmışsa? Sonunda... Birkaç kıkırdama, evet... Ya komik değildiyse ama kendisi konuşmaya devam etsin diye, ayıp olmasın diye güldülerse? Bunları düşünecek vakit miydi? Gözlerini hızlıca kırpıştırıp yüzündeki gergin gülümseme ile sözlerine devam etmeye koyuldu. "Biliyorsunuz ki geçtiğimiz dönemde ben... Şey..." Önündeki notlara baktı. Anahtar kelimeler gözünün önündeydi. Ama nasıl bağlayacaktı? Başının dönmeye başladığını hissetti. "Hogwarts'ta bazı..." Hayır, daha konuşmaya başlar başlamaz kendini rezil mi ediyordu? Tüm gözler pür dikkat üzerindeydi. Bari birileri dikkatini üzerine vermiyor olsaydı... "Demek istediğim..." Korumasız, en ufak yanlışı ansızın topluma rezil olmasına sebep olacakmış gibi hissediyordu. Bu insanları, annesini, Leydi Rothmann'ı, kendisini hayal kırıklığına mı uğratacaktı? Donakaldı sadece. Bulanıklaştı görüşü. Sonraysa karardı her şey. Oğlanın bedeni, ahşap zemine patırtıyla yığılıverdi...[/justify]

[justify][spoiler]Tüm bu RP'lerin uğruna yazıldığı André'nin ilk büyü icadının bu başlıkta gerçekleşmesi dileğiyle...
André'nin Tılsım Notları
1865-66 Eğitim Yılı | Güz Dönemi İksir Dersi
Broş Meselesi Üzerine Bir Kütüphane Mesaisi
Çikolata Zanaatkarı
Leydi Ainsworth'ün Rehberliğinde[/spoiler]

"...Eğer küçükken bir şekilde asasız bir şekilde büyü yapabiliyorduysak ve Afrika'da da evet, evet..." Kafasını kendisini onaylarcasına salladı kumral saçlı oğlan. "Asa, yalnızca kanalize etmek için bir araç, odağımızı, boru gibi. Bir uçtan diğer uca büyü içinden geçip... Bir saniye, bayağı bayağı boru kullanıyoruz..." Bakışlarını notlarından kaldırıp kıkırdamaya bıraktı kendisini. Kıkırdarken arkasına iyice yaslandı, kollarını gerdi. Kaç saattir camlarından kehribar ışık huzmeleri süzülen bu sınıfta yalnız başına oturuyordu? Üç? Dört? En son iki buçuk olmuştu. Köstekli saatine bakması bu soruyu cevaplayabilirdi ancak gerinmek daha tatlıydı an içerisinde. Daha çok gerindi, genişçe bir nefes verdi. "Afrika da... Hangi ülkeydi ya? Güney? Uruguay? Yok o Ameri... Nere? Ya... Urgathoa? Hayır..." "Yaaaa!" Sesli tepki vermekten kendini alıkoyamamıştı malum büyücülük okulunu hatırlayamaması karşısında. Uğraştığı iş için bunu bilmesi gerekli miydi? Katiyen hayır. Ama takılmıştı aklına işte. Bir cep telefonu da yoktu ki Google'dan baksın iki saniye... Yerinden doğruldu sandalyesini gacırdatarak zeminde. Kapıya yöneldi. Duraksadı. "Uvuvwevwe... Osas." Kafasını sallayıp kontrol edemediği düşünce trenini dağıtmaya çalıştı. Ne yapacaktı? İki kat yukarı çıkıp kütüphaneye gidip orada aradığı kitabı bulup aradığını bulana kadar sayfalarını mı arşınlayacaktı çalışmasıyla tamamen alakasız bir şekilde aklına takılan Afrika büyücülük okulunun adını ve ülkesini hatırlamak için?..

Galiba evet...

---

"Uganda ya... Uganda tabii... Zaten kaç lanet ülke var ki U ile başlayan? Bunun için... Neyse, fazla sürmedi en azından." Yüzünde memnun bir ifadeyle yalnız ve sıcak dersliğe döndüğü vakit tamamen bıraktığı gibi karşılamıştı çalışma ortamı kendisini. Zaten bir güne Hogwarts Ekspresi kalkacaktı, kimin ne işi olacaktı dersliklerde ki? Kimsenin yoktu işi falan. Kendisine iş çıkartmasa kendisinin de olmayacaktı... "İşlerim var," diyerek reddettiği quidditch maçı teklifini düşünerek camlardan dışarıyı süzdü biraz. Dört binadan ortaya karışık birkaç öğrenci, derslerin de bitiyor olmasından aldıkları yetkiyle maç organize etmişti sahada keyfine. Bakışları notlarına kaydı, sonra camdan dışarı bakıp mesafeden dolayı simalarını kati suretle seçemediği ancak süpürge üzerinde oldukları belli olan, uçuşan minik figürleri süzdü quidditch sahası üzerindeki. Değiyor muydu altı aydır kendisini adadığı bu uğraşı adına kaçırdığı aktivitelere, uykuya ve dinlenmeye? FYBS dönemi geliyordu ve seneye Karanlık Sanatlar dersini almasına müsaade edilmemesi dahi olasıydı. Potansiyel kariyer başarısını da uğruna feda ettiği ve sonunda amacına ulaşabilip ulaşamayacağından dahi emin olamadığı bu uğraşı için gerçekten değiyor muydu? "Büyü tespit büyüsü..." Zaten bir altıncı sınıf öğrencisinin başarabileceği bir şey olsa çoktan başkaları icat etmiş olurdu herhalde... Tüm hayalleri bozguna mı uğrayacaktı? Hayatı boyunca çokça büyü icat etmek istiyordu, bununla başlamayı denemesi gerçekten doğru muydu? Yetmiş yaşına gelse bile bu büyüyü icat etmeyi başarabilecek yetkinlikte olabilecek miydi?.. Pencere kenarındaki sıralardan birinin üzerine çökmüş, yanaklarından süzülen damlalar dudaklarında tuzlu bir tat bırakmaya başlamıştı.

"Profesör Yamashita bana fazla mı güveniyor? Leydi Ainsworth'ü etkilemeyi başarmış olmam bu büyüyü başaracağım anlamına gelmiyor ki..." Ancak bu çabasını şimdi bırakması kendisine inanmış ve desteklemiş insanların gözünde bir hayal kırıklığı olmasına da sebep olabilirdi. Bir hayal kırıklığı olmak istemiyordu. Yıllarca ailesinin hayal kırıklığı olmuştu. Bu yaz Fransa'ya "başarısız kardeş" olmanın üstüne "evden kaçıp kendisini cadı avcılarına yakalatmış sorumsuz kardeş" olarak gitmek istemiyordu. Hele ki hayatında ilk defa saygınlık duygusunu kendisine hissettirmiş bu okuldaki ailesinin, öğretmenlerinin gözünde hayal kırıklığı olmak istemiyordu. Altı ay... Altı ay bile değil, altı yıldır büyü teorisini anlamak için sayısız deney yapmış, sayısız not çıkartmış ve sayısız fedakarlık yapmıştı hayatından. Sadece son altı ayda altı kereden fazla hastanelik olmuştu büyüsünü icat etmeyi denerken ve Hogwarts'taki son senesine girerken hala elinde tek bir elle tutulur başarı yoktu. Tılsım dersinden O alan tek kişi kendisi değildi, üstelik diğer herkesin en az iki üç dersi daha O oluyordu bunun yanı sıra. Çalışkanlardı zira. Derslerine de çalışıyorlardı, kendisi gibi hiçbir yere varmayacak başarısızlıkların aksine. Quidditch bile oynuyorlardı şu anda dışarıda. İleride bir işe gireceği vakit kendisini kimse bu sebeple tercih etmeyecekti ki. Aklına ilk gelen isimler Iris, Eurus, Regina, Samuel olmuştu. Ve daha pek çoğunu sayabilirdi. Tılsımda kendisiyle aynı notları alıp derslerinin kalanında da kendisinden başarılı olan sayısız isim vardı. Üstelik boş da değildi başarıları. Haset mi besliyordu an içerisinde arkadaşlarına karşı? Hayır, hayır; onların başarıları için sevinmesi gerekirdi. İyi bir arkadaş olarak olumsuz hissetmemesi gerekirdi dostlarının başarılı olacağı düşüncesi karşısında. Yoksa o haz etmediği insanlardan ne farkı kalırdı ki? Ancak o halde neden arkadaşlarının başarılarının aklına gelmesiyle yalnızca hıçkırıkları kuvvetleniyordu?..

---

Kehribar, yerini kayısıya bırakırken hevesi kırılmış da olsa notlarına çalışmaya devam ediyordu genç porsuk. Ne yazık ki motivasyonu heyecandan strese dönmüş durumdaydı: Nitekim ailesi özellikle Mag Mell faciasının ardından yarıyıl tatili boyunca evde büyü yapmasına karşı tam anlamıyla sıkı yönetime geçmişti. Evine döndükten sonra katiyen bu icadı üzerine çalışmasına müsaade etmezlerdi "başına bir şey gelmemesi" adına. Tatilde staj başvurusu yapması gerekecekti bir yerlere ve mevcut boş eliyle nerelere girmeyi başarabilirdi zerre fikri yoktu. Elini doldurması gerekliydi. Bu altı aylık çabasına üç aylık zorunlu bir ara vermeyi yahut öğretmenlerine hayal kırıklığı olmayı da istemiyordu. Stres. Saf, katıksız bir stres idi motivasyonu. Gözleri notları üzerinde çılgınca gezer, kitaplar ve parşömenleri hunharca karıştırır ve umarsızca notlar alırken SYB dönemi stresi yanında Hak getire bir stres ile çalışıyordu an içerisinde. Bu. Büyü. İcat. Edilecekti. Sağlıklı mıydı şu anki düşünce şekli? Kesinlikle hayır. Fakat hiçbir zaman soğukkanlı olamamış oğlan şu psikolojik baskının altında mı koruyabilecekti metanetini? Kısa fıkraymış.

Akşam yemeği saati sona ermiş, kahvaltı sofrasından çantasına attığı kurabiyeleri bitireli saatler geçmiş ve karnı gurul gurul gurulduyordu asa hareketlerini son kez gözden geçirirken. Geçtiğimiz aylarda asasız büyünün temelleri üzerine yaptığı mesailer en azından bu noktada işine yarıyordu. Asasını anlamıştı, en azından anladığını umuyordu. Neden asa kullandıklarını ve nasıl kullanmaları gerektiğini, bunun nihayetinde büyü gücünü nasıl asanın içerisinden yahut dışarısından yönlendirebileceğini bir ölçüde kavramıştı. Duygularını ancak şimdi dizginlemesi gerekiyordu büyüyü doğru kanalize edebilmek için. Aslında belki de gerekmiyordu, nitekim hayatındaki ilk büyüsü, annesinin kızması ihtimaline karşı olan korkusuyla kontrolsüz bir stres altında icra ettiği basit bir tamir tılsımı idi. Tabii o zamanlar bu büyünün "Reparo" sözü ve belli bir asa hareketiyle istikrarlı bir şekilde icra edilebileceğinden bihaberdi yedi yaşında olmasından mütevellit.

Stresinin doğası üzerine olan düşünceleri adeta "lafın lafı açması" usulü süregelmiş ve ironik bir şekilde bir nebze de olsa sakinleşmesini sağlamıştı. Yerinden doğruldu. Sınıftaki bazı büyülü objeleri tanıyordu ve bunları test tahtası olarak kullanacaktı profesöründen aldığı müsaade ile. Önce notlarını toparlamaya başladı ama. Bugünün mesaisi, her türlü burada nihayete eriyordu. Ancak yine hastanelik olursa kendisinin bile dağınık olduğu takdirde çözümleyemeyeceği notlarının birbirine karışmasını kaldıramazdı. Sonrasında malum bir cam objeye yöneltti asasını, üzerinde bir hayalbozan tılsımı olduğunu bildiği. Kara ceviz asasını doğrulttu ve düşüncelerini canlandırmaya koyuldu. Büyü dalgalarını kırışına göre büyü karakteristiğini belli edecek bir mercek. Tıpkı... Tüm gün bu sınıfa pencereden giren kehribar ışık huzmelerinin cam sayesinde kırılışını görebildiği gibi! Bu yeni ilhamla pekiştirdiği asa hareketine istinaden zarif bilek hareketleriyle önce bir çubuk çizdi, sonrasında ise mercek olacak, kırılmaları gösterecek bir çember ve dudaklarını araladı: "Deprehensio!"

[spoiler=Lütfen çalış...]Tılsım Kabiliyeti: +3
Büyücülük ve Evren Manipülasyonu (800 Galleon, göster kendini): +1
GM'lerce belirlenmiş Zorluk: 14
This dice roll has been tampered with!
Büyü İcadı Girişimi 1d20+4 : 11 + 4, total 15[/spoiler]

[/justify]

İlişkileri

---

En Yakınları
Mirabella Yamashita: En değer verdiği insanlardan biri. En sevdiği profesörü, idolü, kısmi bir anne figürü
Aethelwulf Ares Caldecott: En yakın dostlarından biri, kendisini zaman zaman "havalı çocuk" ortamlarına sokan sayılı kişilerden. Üstelik kendisine hayatını borçlu.
Eadwig Alger Boleyn: Her daim biraz mesafeli gözükse de değer verdiği ve kendi arkasını birkaç kere kollamış, yine "havalı çocuk" ortamlarında kendisine zaman zaman sahip çıkan bir dostu.
William N. Harker: Binasında en iyi anlaştığı insanlardan biri. Ana arkadaş ortamı farklı olsa da genel halleri, uçuk fikirleri ve büyüye dair heyecanı sebebiyle yakın gördüğü bir dostu. Zaten başkalarından öğrendiğine göre kurtarma ekibini toplayan isimmiş.
Mirabelle Starlight: Yüksek enerjisi -ve özellikle kendisini altıncı sınıfta stalk'lamaya başlamasından ötürü- bazı çekinceler beslediği ancak özellikle Scarlet Masquerade gecesi ve Aziz Michael olaylarından sonra en değer verdiği ve güvendiği insanlardan biri.
Iris Ashworth: Sık görüşmediği ancak eylüldeki malum olaylardan sonra daha sık görüşmeye başladığı ve tüm bu vakitlerde oldukça yakın ve destekleyici bulduğu bir dostu.
Charlotte Vera Rillian: Yanında en rahat ve kendisi olabildiği, olduğu haliyle kabul gördüğü insanlardan biri.

---

Arkadaşları
Samuel Raymond Boleyn: Yasak Orman'da bir hayli sıkıntılı hadiseler atlatmasıyla beraber güvenini kazanmış ve ilişkisi ilerlemiş bir arkadaşı.
Sophia Catherine Lorence: 1866 yarıyıl tatilindeki İzlanda gezisinde yakınlaştığı, yanında söylediklerine ve davranışlarına en dikkat ettiklerinden biri olsa da hayata bakış açısını çok yakın bulduğu bir arkadaşı.
Erika Elsbeth Rothmann: Sihirsel tespit tılsımının icadının ardından kendisini Amerika'daki kulübüne seminere davet eden, kendisini Merlin Tılsım Kulübü'nüne çekmeye çalışan, daha çok "profesyonel" bir ilişki içerisinde bulunduğu MACUSA'da mevki sahibi kontaktı.
Michael Throd Sigurðsson: Özellikle daha alt sınıflardayken zorbalıkların birçoğuna hedef olan insanlardan biri olarak belli bir "kader ortaklığı" hissini paylaştığı ve kendisini kurtaranlar arasında saf tutmuş binadaşı.
Jimmy Folke: Her ne kadar garip bazı tavırları olsa da karşılıklı nezaketlerinden dolayı kısıtlı da olsa sıcak bir sohbeti olan bir insan.
Gaye Indie Lacroix: Garip tavırları ve esprilerinin sınır zorlayıcılığından dolayı belli bir korku beslemesine karşın zaman zaman vakit geçirdiği bir binadaşı.
Eurus Medea Soleil: Hayatını kurtaran insanlar arasında olmasına karşın soğuk, mesafeli ve eleştirel tavırlarının sosyal anksiyetesini coşturduğu ve bu sebeple yakınlaşmakta zorlandığı bir kişi. Kendisi için "Ares'in kız arkadaşı" konumunda daha çok.
Anthony Noah Valois: Çok alakasız çevreleri olmasına karşın ortamlarda anlamsız bir şekilde sık denk geldiği ve bundan mütevellit ilişkisi ilerlemiş bir tanıdığı.

---

Uzak Durmaya Çalıştıkları
Lilith Louvremont: En yumuşak tabirle garip, daha çok korkutucu tavırları ve söylemleri sebebiyle aynı ortamda bulunduğu vakit hafiften çekinmesine sebep olan bir kız.
Mirina Blackbird: Aziz Michael "harekatı"na katkıda bulunmuş olmasından dolayı borçlu hissettiği ancak tüm korkutucu tavırları sebebiyle yakınlaşmaya çekindiği bir insan.
Franziska Strömm: Bir yılı aşkın süre boyunca sevdiği ancak yüz bulamadığı, en son bir akşam saati oynanan şişe çevirmece oyununda kendine attığı iftiralardan sonra nefret etmeye başladığı platoniği.

[justify]Tılsım profesörlerinin hastaneden taburcu olduğu haberini aldığı ilk günden beridir neşesi kat be kat artmıştı kumral saçlı çocuğun. Kendisinin yanına gitmeyi çokça kez istemiş ancak haliyle izin alamamıştı okul dönemi içerisinde böylesi bir eylem için. Profesör Moore düzenli ziyaretlerinden döndüğü vakitlerdeyse ağzından ancak cımbızla laf alınabiliyordu ki alınan lafların da bir veya iki kelimelik tatmin edicilikten uzak cevaplar oluşu bir hayli sinir bozucu ve endişe uyandırıcıydı.

Nitekim iyi haberler hızla yayılmıştı ve daha önce aklına hiç gelmemiş, ancak taburculuk haberine istinaden bir soru belirmişti zihninde: Geçmiş olsun hediyesi olarak ne verebilirdi?

Scrivenshaft'tan alınabilecek şık bir tüy kalem seti akla gelen ilk seçeneklerdendi. Aynı şekilde Dervish & Banges'den fazla pahalı olmayan ancak ilgi çekici bazı sihirli aletler bulabilirdi. Yine de bu seçeneklerin hiçbiri tatmin etmiyordu kumral saçlı oğlanı. Hediye seçmek konusunda bir hayli başarısız ve bir o kadar da kararsız olan André, daha özel bir şey istiyordu: Standart orta-üst sınıf ekonomik güçle alınabilecek ve herkesin verebileceği bir şey değil.

"Çikolata bile daha iyi bir seçenek bunlardan," diye düşünüyordu içinde bulunduğu grubun hararetli sohbetinden izole olmuş bir halde. "O origami porsuk davetiye gibi bir şey-" Ansızın yüzüne bir aydınlanma geldi bordo paltolu oğlanın. Evet, aradığı şey bizzat hoş ve yaratıcı kullanılmış tılsımların kendisinde yatıyordu. Öncelikle, kaliteli çikolataya ihtiyacı vardı. "Benim acilen Madam Puddifoot'a gitmem lazım, sonra görüşürüz," dedi ve ortamı terk etmeye başladı arkasını dönerek.

"Zaten biz kimiz ki be?"
"Bir kızla mı buluşuyorsun lan? Hem de haberimiz yok? Madam Puddifoot ne?"

Minvalinde arkasından yükselen seslere "Daha iyisi!" diye karşılık vererek arkasındaki ekibi kafası karışmış bir halde bıraktı ve çay evinin sunduğu, muhtemelen Hogsmeade'de bulabileceği en kaliteli çikolatalardan bir paket aldı. Sonrasında ise masalardan birine geçti elinde kadife kaplı mor paketi ile. Çevresi elit takılmaya çalışan öğrenci çiftler ve yetişkinlerle doluyken tek başına oturduğu bu pembe ortama zerre ait hissetmiyordu. Eli ayağı hareket etmeden duramıyor, bir yandan planını düşünürken öte yandan olabilecek en kısa sürede bir garsonla interaksiyona girmek ve vereceği sipariş sonrası mekana aidiyetini kuvvetlendirmek istiyordu. Fazla geçmeden bir kadın imdadına yetişti:

"Merhaba, ben bir fincan sütlü bergamot çayı alabilir miyim, madam? Ş-Şey, bir de mahsuru yoksa... Acaba metalik bir tas ve tepsiniz varsa burada kullanmak üzere ödünç alabilir miyim?"

Karşısındaki otuzlarının başlarında gösteren kadın işittiklerini duyunca şaşkınlıkla tek kaşını kaldırmış olsa da sıkıntı olmayacağından mıdır yoksa ricada bulunan oğlanın çekingen tavrını sempatik bulduğundan mıdır bilinmez, yüzünde ince bir sırıtma ile "Tabii bayım, çayınızla beraber getiririm," diyerek birkaç dakika sonra yanına istediklerini getirmek üzere ortalıktan kaybolmuştu.

Nihayetinde malzemeler önüne geldiğinde yüzünde geniş bir gülümseme ile garson kadına içten bir teşekkür etmiş ve önündeki deneyine koyulmuştu. Öncelikle çikolataları gelen kalaylı tasın içerisine döküp üzerindeki siyah ceketin iç cebinden asasını çıkarttı: "Aercalidum." Incendio alevleri çikolatayı yakabilirdi zira. Buna özen göstererek daha yavaş yollarla da olsa kalaylı kazanın içerisinde kahverengi bir sıvı elde etmiş ve homojenleşmeye başlamış sıvıyı asasının zarif hareketleriyle iyice karıştırdıktan sonra bir Glacius mırıldanarak mavi ışık huzmeleri eşliğinde bütün bir çikolata elde etmişti. Böylelikle fikrinin birinci aşaması tamamlanmıştı.

Tastan çıkarttığı bütün çikolata kalıbını gümüş tepsinin üzerine bırakırken gerçekleştireceği iki büyüyü hızlı, doğru, verimli uygulaması gerekiyordu. Yaptığı hummalı çalışmanın meraklı birkaç çift gözü üzerine çektiğini fark etse muhtemelen sahne korkusuyla tir tir titreyecek ve hiçbir şey başaramayacak oğlan zanaatına fazla odaklıydı. Çevresinde olan bitenin farkında olmayan bir mizaca sahip olmasının işine yaradığı sayılı anlardan birini yaşıyordu an içerisinde. Elinde asasını tutarken tüm dikkati çikolataya birazdan uygulayacağı büyüyle vereceği formu canlandırmaya çalışıyordu. Biçim değiştirme büyülerinde bu dikkat ve hassasiyet önemliydi zira. Derin bir nefes alıp verdi ve asasını sallamaya başladı: "Anifors."

Çikolata kalıbı, Mahoutokoro öğrencilerinin bir hayli aşina olduğu türden bir figüre bürünmeye başladı: Bir fırtına kuşuna. Tabii bu etkileyici varlık kanatlarını fazla oynatmadan önce son aşamaya geçmesi gerekliydi ve önündeki geniş kanatlı yaratığı istediği kadar takdir edemeden mırıldandı son sözlerini: "Duro."

Etkileyici kuş, kanatlarını endamlı bir şekilde germiş vaziyette taşlaşmış; minik fakat heybetli bir statüye dönmüştü. Gri rengin sunum için pek iyi olmaması gibi bir sıkıntı vardı yalnızca. Fakat çözümünün akla gelmesi pek zor değildi. Birkaç asa manevrası sonucu detaylarını işleyerek bu taşlaşmış kuşu, az önceki canlılığında renklere boyamıştı birkaç Colovaria ile ve işte tam olarak şimdi hediyesi tamamlanmıştı genç porsuğun. Aradığı tarzdaki hediyesi. Profesör Yamashita'ya özel ve kendisinden olacak hediyesi. Bu sırada sütlü çayının soğumuş olması üzücü olmuş olsa da soğumuş çayını üzülerek fondip yapmış, cebinde yalnızca birkaç sickle bırakacak hesabını ödemişti. Fakat bunların hiçbiri üzücü değildi an içerisinde. Mutluydu.[/justify]

---

Mirabella Yamashita'nın tılsım dersi olmayan o gününde, kapısının hemen önünde duran kürsünün üzerine özenle boyanmış minik taş heykeli, ufak bir not ile bıraktı:

"Merhaba Profesör,

Malum ağustos günü için size ne kadar teşekkür etsem azdır. İyi olduğunuz için çok mutluyum. Dilerim ki geleceğinizdeki her gününüz bulutların üzerindeymişsinizcesine aydınlık olur.

Fırtına kuşunun üzerine minik bir Finite uygulamak isteyebilirsiniz.


-André"

(Tılsımların etkisi geçirildiğinde bu şekilde donduğu için ortaya çikolatadan ve her detayına kadar işlenmiş bir fırtına kuşu belirecektir.)

André için birçok sıfat kullanılabilirdi: zeki, iyi niyetli, algısız, naif, korkak, beceriksiz, sakar, çekingen... Bu gece içinse bir araya geldiklerinde oldukça korkutucu sonuçlara gebe olacak olan bir ikili ön plana çıkıyordu: Aptal ve meraklı.

Biçim değiştirme dersine çalışmak için geç saatlere kalmış, ortak salondaki masalardan birinde oturuyordu kumral saçlı oğlan. Tüy kalemi yan tarafından gelen loş ışığın gölgesinde kağıdın üzerine olabilecek en can sıkıcı açıyla düşüyor, yazılan kısmı okunmaz hale getiriyordu. Lakin zaten gecenin körü olmuşken düzenini değiştirmeye pek de enerjisi yoktu dağınık saçları iyice dağılmış saçlı çocuğun. Kalemini parşömeninin üzerine fırlatıp gerinmek için arkasına yaslandığındaysa garip bir manzarayla karşılaşmıştı.

Muhtemelen alt sınıflardan olan, hem bundan hem de ikisinin de çok büyük ihtimalle çekingen insanlar olmalarından dolayı zerre tanımadığı kız yüzünde garip bir ifade, ortak salonun kapısından yarı çıkmış bir şekilde kendisine parmağıyla "gel, gel" işareti yapıyordu.

"Ha? Efendim? Nereye geleyim?"

Nidalarına yalnızca bir ortadan kaybolmayla cevap alan oğlan yerinden doğruldu. Evet, aptaldı ve meraklıydı. Koridorlarda, kimseye duyulmamayı umarak fısıldıyordu hafif yankılarla kendinden küçük binadaşına tekrar ve tekrar. Ama cevap alamıyordu. Fakat anlamsızca takip ediyordu. Ne diye ediyordu? Çünkü aptal ve meraklıydı. Nitekim buz gibi Hogwarts bahçesinde ulaştı sonunda takip ettiği çocuğa. "Ceza yiyeceğiz şimdi, geri dönelim ortak salona!" diye sessizce ama gür olmaya çalışan seslendi kıza. Nafile. E kendi geri dönseydi? Yok, illa başını derde sokacaktı, bela ise onları havuz makarnaları formunu almış elastik tokatçı sütunlar olarak karşılamıştı.

"nE?" Asasını çekerken sağ eline yediği beton tokadıyla asasız kalmış, haşamat olmaya başlamıştı bu beklenmedik olay karşısında. Yani tamam André biraz gerizekalıca davranabiliyor da bazen, "Bahçe avlusunun sütunlarının gece gece dalması nedir?" diye düşünmek isterdi belki. Ama şu anda yalnızca çaresizce dövülüyordu...

Bu RP, 18 yaş altı insanların okuması için sakıncalı olabilecek miktarda şiddet ve vahşet içermektedir.

---

[spoiler][youtube]https://youtu.be/cIpkq-2BtVI[/youtube][/spoiler]

ŞRAK!
"AAAĞH!"
"Sanırım dikkatin dağıldı André, ne diyordun?"
"Kırım Savaşı'nın sorumlusu..."
"...Evet?"
"..."

Siyah küt saçları omzunun üzerinde biten kadın, elindeki menekşe ağacından yapılma kamışı otoriter bir tavırla yanına indirerek kumral saçları yıkanmamaktan yağ ve ter bağlamış oğlanın karşısına geçti, biraz eğildi, çevresinde dakikada tam olarak kırk yedi tur atarak dönen gümüş madalyondan ziyade yere bakmaya çabalayan yüzüne uzattı elini. Çenesinin altından ince parmaklarıyla tuttuğu başı yükseltti, korkudan titreyen kahverengi gözleri kendi donuk gri gözleriyle buluşturmak amacıyla.

"Bak André, ben sana zarar vermek istemiyorum. Yalnızca tarih dersi veriyorum. Eğer dersinde başarılı olursan yemek de yiyebilirsin. 'Tanrı'nın tapınağı olduğunu, Tanrı'nın Ruhu'nun sende yaşadığını bilmiyor musun? Kim Tanrı'nın tapınağını yıkarsa, Tanrı da onu yıkacak. Çünkü Tanrı'nın tapınağı kutsaldır ve o tapınak sensin,' diye buyurur Corinthians 3:15-17. Günahkar olmak istemezsin, değil mi?"

Konuştuğu oğlanın kamışla kamçılanmaktan kızıl, hatta mor yaralarla bezenmiş sırtının sorumlularından değilmiş misali bir şefkat bürümüştü kadının sesini. Bakışları yumuşamış, tüm hatlarıyla adeta anaç denilebilecek bir hal almıştı.

"Şöyle dumanı üstünde tüten bir peksimet mesela... Ne güzel olurdu, değil mi? Yemek yemek istemez misin André?"

Karşısındaki oğlan gözlerini ilk defa yukarı doğrulttu uzun aradan sonra, sanki kendisinden ağır bir yükü kaldırmaya çalışıyormuşçasına bir zorlukla. Yenilgiyle... Daha dört gün önceki kıyımda kim bilir kaç can almış cadı avcısı, direnme şevkini kaybetmiş gözlere bakarak, sanki o duyguya sahipmişçesine anlayışla salladı başını aşağı yukarı doğru. Parmaklarını oğlanın çenesinden çekti ve doğruldu tekrardan ayağa. Arkasını dönüp kara tahtanın yanına yürümeye başlamışken kenarları yukarı kıvrılmış dudaklarında tatmin olmuş, netameli bir gülümseme vardı. Tahtanın yanına geldikten sonra on altı yaşındaki oğlana döndürdüğü yüzündeki bakışlar ise değişmişti. Şimdi merak ve beklenti sarmalamıştı suratını. Bu haliyse karşılık almıştı hemencecik.

"Kırım Savaşı'nın baş sorumlusu, eski Sihir Bakanı Evangeline Orpington'dır. Büyücülük toplumu bu savaşın çıkmasına ve ıı..."

Bir anlığına düşünmek üzere duraksadığında karşısındaki kadının, öğrencisinin başarılı olmasını ümit eden hevesli bir eğitimci misali teşvik dolu, inanç dolu gözlerin üzerinde olduğunu fark etti. Stresli, açlık ile kısıtlı açlık çekmesi arasındaki ayrımı belirleyecek birkaç saniyenin ardından devam etti cümlesine: "...altı yüz yetmiş bin muggle'ın hayatını kaybetmesine sebep olmuştur." Cümlesini bitirdiğinde mutluydu, umutluydu. Hatırlamıştı kendisine öğretileni ve azıcık da olsa bir şeyler yiyebilecekti. Ne var ki karşısındaki kadının yüzündeki hayal kırıklığı ve tatminsizliği fark etti kısa süre içerisinde.

"André, André, André..."

Kendisine doğru yaklaşmaya başlamış olan kadına bakan gözleri korkuyla irileşmişti: "Efendim... Kötü bir şey mi söyledim? Öğrettiklerinizi öğrendiğime ve doğru hatırladığıma emini-AAAAĞĞH!" Sırtına şiddetle vurulan kamış ile yarım kesildi sözü.

"İnsan diyeceksin André, insan... O lanetli, kirli, hakaret dolu kelimelerinizi kullanmaya devam etmen, bana, öğrettiklerimi hiç öğrenmediğini düşündürtüyor. Yazık... Sende potansiyel görmüştüm oysaki..."

ŞRAK!
Haykırdı.

"Yalnızca seni böyle şeytanın oyunlarına alet ederek yetiştiren ebeveynlerinden böyle olmuş, özünde nazik biri sanmıştım..."

ŞRAK!
İnildedi.

"Ama sen, daha bizzat sen hayattayken toplumunuzun aldığı canlara dair bile en ufak bir pişmanlık duymuyorsun..."

ŞRAK!
"AĞH! B-Ben sadece..."
ŞRAK!
Boğazı yırtılmanın eşiğinden döndü.

"Küstahlık yapma! Kırım Savaşı sadece bir örnek! Daha ne kadar can aldınız Tanrı bilir... Ne kadar can aldınız? Ne kadar?! Minicik çocuklarını şeytana alet etmiş annen ve baban kesin almıştır zaten... Belki sen de birkaç can almışsındır bizzat hatta, ha?!"

Acıdan gözleri sırılsıklam olmuş oğlanın görüşü iyice bulanıklaşmıştı. Açlık, susuzluk, yorgunluk; şimdiyse acı ve gözyaşları... Dudaklarını güç bela aralayabildi, yüreğinde kalan ve gençliğinden gelen ateşin son parçası, belki son kıvılcımıyla karşı koydu ithamlara: "A-Annem ile babam... Ka-Ka-Katil değiller... Onlar... Biz... Hiçbir insana zarar vermedik!" Kontrolünü kaybetmişti, gözleri kararmıştı. Yalnızca bir gaz lambası ile aydınlanan loş odanın karanlık köşeleri rahatsız ediciydi. Karanlık... En son ne zaman gün ışığı görebilmişti? Beş gün? Yoksa on beş mi?.. Muhtemelen bir bodrum katındalardı ve penceresiz odalarda yalnızca gaz lambalarının yandığı ve yanmadığı anlar vardı hayatında. Bir günü kırk sekiz saat yaşıyormuş gibi hissediyordu ama tüm çektiği acıların yaşanabilmesi ve böylesine çarpık bir düzene sokulmuş olabilmesi için yalnızca on saat gibi de yaşıyor olabilirdi günlerini pek ala. Çevresi süresini ölçemediği süredir karanlıktı. Yüreğinde yanan kor sönmeye yüz tutmuştu, dışarıdaki gölgeleri dışarıda tutmaya devam edemiyordu içini aydınlık, sıcak tutarak. Sadece bu kasvetli bodrum katı değil, ruhu da soğuk ve rutubetli bir hal almaya yüz tutmuştu. Ansızın bir hareketlenme hissetti altında. Bağlanmış olduğu sandalye, karşıdaki kara tahta, şu kenardaki masa ve üzerindeki gaz lambası... Tümü çılgınca titriyordu kontrol dışında. Gaz lambası, titreyerek yere düşeyazmış lakin ani bir refleks ile kendisinden uzaklaşan figür tarafından tutulmuştu masanın üzerini terk edemeden.

Hemen sonrasında çenesinde hissettiği parmaklar nazikçe değil, muazzam bir kuvvetle kavrıyordu kendisini. Canı acıyordu. Bitkinlikten, temel ihtiyaçlarının karşılanamamasından kırılmış bedeninde en ufak bir direnç kalmamış olmasıysa durumu yalnızca daha zor kılıyordu kumral saçlı oğlan için. Karşısındaki siyah elbiseli kadın ise başını sağa sola sallıyordu sadece, sakinleşmiş bir umutsuzluk ile. Az önceki hiddetinden eser kalmamış bir metanet ile girdi söze:

"Demek öyle diyorsun, André... Peki o zaman, sana tek bir soru sormama izin ver. Bütün bu süreç boyunca inatla savundun sizin gibi olmayanlara zarar vermeyenleriniz de olduğunu. Ya sizden kaç kişi tanıyorsun, sizden olmayanlara yardım etmiş olan?.."

Son direnme güdüsü vücudundan büyünün kontrolsüzce taşmasına sebep olacak kadar kuvvetlenmiş oğlan kalakaldı sadece. Adeta iki parmakla fitiline bastırılan mum ateş misali söndü tüm direnişi. Sahiden... Bu sorunun cevabını çok iyi biliyordu. Kabul etmek istemiyordu ama çok iyi biliyordu. Yanakları ansızın sırılsıklam olmuş, hiçbir fiziksel acının kendisini ağlatamadığı kadar ağlamaya başlamıştı minik porsuk. Gözyaşları araladığı dudağından içeri sızıp diline tuzlu bir tat yayarken mırıldandı kalan son gücüyle: "Kimse..."

Üzerine doğru eğildiği zavallı kırılma noktasına ulaşmıştı an içerisinde. Yüzünde tatmin olmuş bir gülümseme, bağrına bastı sarılarak oğlanı ve hüznünü birkaç saniye, adeta üzülen oğlunu teselli etmeye çalışan bir anne figürü misali. Kendisinden kaynaklanan tüm acılara karşın hıçkırmaları hafiflemeye başlamıştı inançlarının, doğrularının, iradesinin ve akli dengesinin sınırları her gün hayal edemeyeceği şekillerde zorlandığı oğlan. Zira şu anda yüzünü bağrına basan figür belki günlerdir, belki haftalardır bulabildiği ilk şefkat kırıntısını gösteriyordu kendisine. Sarıldığı esnada yüzünü bürümüş uğursuz tatmini ufak bir odaklanma sonrası anlayışlı bir ifadeye bırakan kadın, önündeki çocuktan usulca ayrılmaya başlamış, mırıldanmıştı nazikçe.

"Şimdi anlıyorsun, değil mi minik oğlan... Daha iyi anladıkça, daha iyi hissedeceksin. Tövbe için hiçbir zaman geç değil. Ama... Az önce yaptıklarının sorumluluğunu da üstlenmelisin. Adil olmak istiyorsan, adalet sana da işlemeli, değil mi? Senin gibi olan diğer çocuklarla tanışmanı, belirsiz bir tarihe erteliyorum miniğim. Çok yakındın, ama sen en büyük ve affedilmesi güç günahı işledin... Merak etme, nefsini ıslah etmene bizzat yardımcı olacağım..."

Çevresinde gümüş madalyon kusursuz bir şekilde tur atmaya devam ederken André, yalnızca hıçkırıyordu sessizce...