Bu RP, 18 yaş altı insanların okuması için sakıncalı olabilecek miktarda şiddet ve vahşet içermektedir.

---

[spoiler][youtube]https://youtu.be/cIpkq-2BtVI[/youtube][/spoiler]

ŞRAK!
"AAAĞH!"
"Sanırım dikkatin dağıldı André, ne diyordun?"
"Kırım Savaşı'nın sorumlusu..."
"...Evet?"
"..."

Siyah küt saçları omzunun üzerinde biten kadın, elindeki menekşe ağacından yapılma kamışı otoriter bir tavırla yanına indirerek kumral saçları yıkanmamaktan yağ ve ter bağlamış oğlanın karşısına geçti, biraz eğildi, çevresinde dakikada tam olarak kırk yedi tur atarak dönen gümüş madalyondan ziyade yere bakmaya çabalayan yüzüne uzattı elini. Çenesinin altından ince parmaklarıyla tuttuğu başı yükseltti, korkudan titreyen kahverengi gözleri kendi donuk gri gözleriyle buluşturmak amacıyla.

"Bak André, ben sana zarar vermek istemiyorum. Yalnızca tarih dersi veriyorum. Eğer dersinde başarılı olursan yemek de yiyebilirsin. 'Tanrı'nın tapınağı olduğunu, Tanrı'nın Ruhu'nun sende yaşadığını bilmiyor musun? Kim Tanrı'nın tapınağını yıkarsa, Tanrı da onu yıkacak. Çünkü Tanrı'nın tapınağı kutsaldır ve o tapınak sensin,' diye buyurur Corinthians 3:15-17. Günahkar olmak istemezsin, değil mi?"

Konuştuğu oğlanın kamışla kamçılanmaktan kızıl, hatta mor yaralarla bezenmiş sırtının sorumlularından değilmiş misali bir şefkat bürümüştü kadının sesini. Bakışları yumuşamış, tüm hatlarıyla adeta anaç denilebilecek bir hal almıştı.

"Şöyle dumanı üstünde tüten bir peksimet mesela... Ne güzel olurdu, değil mi? Yemek yemek istemez misin André?"

Karşısındaki oğlan gözlerini ilk defa yukarı doğrulttu uzun aradan sonra, sanki kendisinden ağır bir yükü kaldırmaya çalışıyormuşçasına bir zorlukla. Yenilgiyle... Daha dört gün önceki kıyımda kim bilir kaç can almış cadı avcısı, direnme şevkini kaybetmiş gözlere bakarak, sanki o duyguya sahipmişçesine anlayışla salladı başını aşağı yukarı doğru. Parmaklarını oğlanın çenesinden çekti ve doğruldu tekrardan ayağa. Arkasını dönüp kara tahtanın yanına yürümeye başlamışken kenarları yukarı kıvrılmış dudaklarında tatmin olmuş, netameli bir gülümseme vardı. Tahtanın yanına geldikten sonra on altı yaşındaki oğlana döndürdüğü yüzündeki bakışlar ise değişmişti. Şimdi merak ve beklenti sarmalamıştı suratını. Bu haliyse karşılık almıştı hemencecik.

"Kırım Savaşı'nın baş sorumlusu, eski Sihir Bakanı Evangeline Orpington'dır. Büyücülük toplumu bu savaşın çıkmasına ve ıı..."

Bir anlığına düşünmek üzere duraksadığında karşısındaki kadının, öğrencisinin başarılı olmasını ümit eden hevesli bir eğitimci misali teşvik dolu, inanç dolu gözlerin üzerinde olduğunu fark etti. Stresli, açlık ile kısıtlı açlık çekmesi arasındaki ayrımı belirleyecek birkaç saniyenin ardından devam etti cümlesine: "...altı yüz yetmiş bin muggle'ın hayatını kaybetmesine sebep olmuştur." Cümlesini bitirdiğinde mutluydu, umutluydu. Hatırlamıştı kendisine öğretileni ve azıcık da olsa bir şeyler yiyebilecekti. Ne var ki karşısındaki kadının yüzündeki hayal kırıklığı ve tatminsizliği fark etti kısa süre içerisinde.

"André, André, André..."

Kendisine doğru yaklaşmaya başlamış olan kadına bakan gözleri korkuyla irileşmişti: "Efendim... Kötü bir şey mi söyledim? Öğrettiklerinizi öğrendiğime ve doğru hatırladığıma emini-AAAAĞĞH!" Sırtına şiddetle vurulan kamış ile yarım kesildi sözü.

"İnsan diyeceksin André, insan... O lanetli, kirli, hakaret dolu kelimelerinizi kullanmaya devam etmen, bana, öğrettiklerimi hiç öğrenmediğini düşündürtüyor. Yazık... Sende potansiyel görmüştüm oysaki..."

ŞRAK!
Haykırdı.

"Yalnızca seni böyle şeytanın oyunlarına alet ederek yetiştiren ebeveynlerinden böyle olmuş, özünde nazik biri sanmıştım..."

ŞRAK!
İnildedi.

"Ama sen, daha bizzat sen hayattayken toplumunuzun aldığı canlara dair bile en ufak bir pişmanlık duymuyorsun..."

ŞRAK!
"AĞH! B-Ben sadece..."
ŞRAK!
Boğazı yırtılmanın eşiğinden döndü.

"Küstahlık yapma! Kırım Savaşı sadece bir örnek! Daha ne kadar can aldınız Tanrı bilir... Ne kadar can aldınız? Ne kadar?! Minicik çocuklarını şeytana alet etmiş annen ve baban kesin almıştır zaten... Belki sen de birkaç can almışsındır bizzat hatta, ha?!"

Acıdan gözleri sırılsıklam olmuş oğlanın görüşü iyice bulanıklaşmıştı. Açlık, susuzluk, yorgunluk; şimdiyse acı ve gözyaşları... Dudaklarını güç bela aralayabildi, yüreğinde kalan ve gençliğinden gelen ateşin son parçası, belki son kıvılcımıyla karşı koydu ithamlara: "A-Annem ile babam... Ka-Ka-Katil değiller... Onlar... Biz... Hiçbir insana zarar vermedik!" Kontrolünü kaybetmişti, gözleri kararmıştı. Yalnızca bir gaz lambası ile aydınlanan loş odanın karanlık köşeleri rahatsız ediciydi. Karanlık... En son ne zaman gün ışığı görebilmişti? Beş gün? Yoksa on beş mi?.. Muhtemelen bir bodrum katındalardı ve penceresiz odalarda yalnızca gaz lambalarının yandığı ve yanmadığı anlar vardı hayatında. Bir günü kırk sekiz saat yaşıyormuş gibi hissediyordu ama tüm çektiği acıların yaşanabilmesi ve böylesine çarpık bir düzene sokulmuş olabilmesi için yalnızca on saat gibi de yaşıyor olabilirdi günlerini pek ala. Çevresi süresini ölçemediği süredir karanlıktı. Yüreğinde yanan kor sönmeye yüz tutmuştu, dışarıdaki gölgeleri dışarıda tutmaya devam edemiyordu içini aydınlık, sıcak tutarak. Sadece bu kasvetli bodrum katı değil, ruhu da soğuk ve rutubetli bir hal almaya yüz tutmuştu. Ansızın bir hareketlenme hissetti altında. Bağlanmış olduğu sandalye, karşıdaki kara tahta, şu kenardaki masa ve üzerindeki gaz lambası... Tümü çılgınca titriyordu kontrol dışında. Gaz lambası, titreyerek yere düşeyazmış lakin ani bir refleks ile kendisinden uzaklaşan figür tarafından tutulmuştu masanın üzerini terk edemeden.

Hemen sonrasında çenesinde hissettiği parmaklar nazikçe değil, muazzam bir kuvvetle kavrıyordu kendisini. Canı acıyordu. Bitkinlikten, temel ihtiyaçlarının karşılanamamasından kırılmış bedeninde en ufak bir direnç kalmamış olmasıysa durumu yalnızca daha zor kılıyordu kumral saçlı oğlan için. Karşısındaki siyah elbiseli kadın ise başını sağa sola sallıyordu sadece, sakinleşmiş bir umutsuzluk ile. Az önceki hiddetinden eser kalmamış bir metanet ile girdi söze:

"Demek öyle diyorsun, André... Peki o zaman, sana tek bir soru sormama izin ver. Bütün bu süreç boyunca inatla savundun sizin gibi olmayanlara zarar vermeyenleriniz de olduğunu. Ya sizden kaç kişi tanıyorsun, sizden olmayanlara yardım etmiş olan?.."

Son direnme güdüsü vücudundan büyünün kontrolsüzce taşmasına sebep olacak kadar kuvvetlenmiş oğlan kalakaldı sadece. Adeta iki parmakla fitiline bastırılan mum ateş misali söndü tüm direnişi. Sahiden... Bu sorunun cevabını çok iyi biliyordu. Kabul etmek istemiyordu ama çok iyi biliyordu. Yanakları ansızın sırılsıklam olmuş, hiçbir fiziksel acının kendisini ağlatamadığı kadar ağlamaya başlamıştı minik porsuk. Gözyaşları araladığı dudağından içeri sızıp diline tuzlu bir tat yayarken mırıldandı kalan son gücüyle: "Kimse..."

Üzerine doğru eğildiği zavallı kırılma noktasına ulaşmıştı an içerisinde. Yüzünde tatmin olmuş bir gülümseme, bağrına bastı sarılarak oğlanı ve hüznünü birkaç saniye, adeta üzülen oğlunu teselli etmeye çalışan bir anne figürü misali. Kendisinden kaynaklanan tüm acılara karşın hıçkırmaları hafiflemeye başlamıştı inançlarının, doğrularının, iradesinin ve akli dengesinin sınırları her gün hayal edemeyeceği şekillerde zorlandığı oğlan. Zira şu anda yüzünü bağrına basan figür belki günlerdir, belki haftalardır bulabildiği ilk şefkat kırıntısını gösteriyordu kendisine. Sarıldığı esnada yüzünü bürümüş uğursuz tatmini ufak bir odaklanma sonrası anlayışlı bir ifadeye bırakan kadın, önündeki çocuktan usulca ayrılmaya başlamış, mırıldanmıştı nazikçe.

"Şimdi anlıyorsun, değil mi minik oğlan... Daha iyi anladıkça, daha iyi hissedeceksin. Tövbe için hiçbir zaman geç değil. Ama... Az önce yaptıklarının sorumluluğunu da üstlenmelisin. Adil olmak istiyorsan, adalet sana da işlemeli, değil mi? Senin gibi olan diğer çocuklarla tanışmanı, belirsiz bir tarihe erteliyorum miniğim. Çok yakındın, ama sen en büyük ve affedilmesi güç günahı işledin... Merak etme, nefsini ıslah etmene bizzat yardımcı olacağım..."

Çevresinde gümüş madalyon kusursuz bir şekilde tur atmaya devam ederken André, yalnızca hıçkırıyordu sessizce...

Kasvetli göğün altında, Hogwarts arazisinin solmuş çimlerinde bir grup yeni yetme genç toplanmış ancak hiçbirinin orada bulunma amacı piknik yapmak değil, yüzlerini endişeli bir ifade bürümüş, sanki ne yapacaklarını bilmiyormuş gibi çaresizler… Gerginliğin temel nedeni basit bir sevgili kavgası gibi görünüyordu başta, yeşil cüppeli bir kız ile mavi cüppeli bir oğlan hararetli bir laf dalaşına girmiş ve çevrelerindeki herkesi unutmuşlardı sanki.

Ares, en başından beri tahmin etmişti bir pürüzle karşılaşacaklarını; yapmaları gereken tek şey süpürgeleriyle Hogwarts’tan ayrılmaktı fakat daha buluşma alanına herkes gelmeden bile inatçı kız arkadaşı işleri bozmayı seçmişti. Havanın soğuk olduğu gerekçesiyle itiraz ediyordu süpürge ile gitmelerine, oğlan ise geri adım atmamaya kararlı olacak ki hiçbir şekilde alttan almıyordu.

William’ın ortamı yumuşatma çabaları ve Mirabelle’in desteği ile en sonunda tartışmalarının kazananı olmuştu, aksi söz konusu olamazdı bile; çok geçmeden süpürgelerine atlayacak ve yola koyulacaklardı. Onlara ne engel olabilirdi ki?

“Pekâlâ, hepimiz hazırsa yükselme zamanımız geldi, değerli arkadaşımız André’yi geri getireceğiz!”

Süpürgesine atladı, coşkuyla havalandı, hatta diğerleri yükselmeye başlamadan bir tur takla attı etraflarında. Çok geçmeden Muggle’ların görüş alanına girmemek adına olabildiğince yükselmişlerdi göğe, mavi cüppeli oğlanın süpürgeyi tutan elleri buz kesmişti ancak insanlara yol gösteren olabilmek adına en önden uçuyor ve duruşunu hiçbir şekilde bozmamaya çalışıyordu.

Hemen çaprazında uçan Eurus’a yanaştırdı süpürgesini, genç kızın burnu kıpkırmızı olmuştu soğuktan, kendini iyice süpürgesine yapıştırmış bu yolu seçtikleri için içinden bildiği bütün lanetleri okuyormuş gibi bir hali vardı. “Havalar nasıl, küçük hanım?” dedi alayla. “Üşüdüysen seni arkama alabilirim.”

“Hiç gerek yok,” dedi kız, ses tonundaki tını havadan bile soğuktu.

Buz gibi soğuktan bir ömür gibi geçmiş yolculuk nihayet sona ermiş ve ormanlık bir alana giriş yapmıştı intihar timi. Yola çıkmadan önceki tartışmanın devamı ve sonrasında kimsenin tam olarak ne yapacakları ya da ne ile karşılaşacaklarına dair hiçbir fikri olmasa da dışarıda dikilmenin daha fazla anlamı olmayacağından Ares'in önderliği eşliğinde içeri yönelttiler adımlarını.

Bulutsuz ve kasvetli, o gün yaşanacaklara destekçi renklere bürünmüştü hava; kuşlar yaslı yaslı şakıyor, dindarlar çanlarını çalıyordu, Hogwarts öğrencilerinden birkaçı özellikle gerilmiş, geri kalanı cahilliğin haklı rahatlığıyla yaslarına devam ederken düşünmekten, daha fazla düşünmekten ve bol bol endişelenmekten dertlenmişlerdi. Ortak salonundan kaçıp amaçsızca koridorlarda yürüyenler de mevcuttu bir cesaretle derslerine girenler, dinlemek dışında her şeyi yapanlar da. Bir de Eurus vardı tabii, sevgilisine bağırıyordu.

"Tabii, nereye gideceğimizi, ne kadar süreceğini bile bilmeden süpürgeye binelim, dahice!"

"Eğer ejderhaya binmek daha cazip gelirse önden buyur tabii, tanrının onların zihinlerine her yere gitmelerini sağlayan bir harita kazıdığını duydum!"

"Seni bilmem ama ben kıçımın donmasının tarafı değilim. Eminim kimse değildir, o yüzden- "

"Oylamak ister misin?"

"Mirabelle!" diye çığlık attı Eurus doğrudan tir tir titremeye başlamış kıza dönerek. "Saatler boyunca kıçının donmasını istiyor musun istemiyor musun?"

"Çiçek kokan Mirabelle'im önemli olanın oraya ulaşabilmemiz olduğunu biliyorsun de mi?" dedi Ares, yüzünde hiç de masum olmayan ve gittikçe büyümeye başlayan bir sırıtış belirmişti.

Mirabelle bir anlığına bunun Eurus tarafından bıçaklanmaya, boğulmaya, cesedinin üzerinde tepinilmesine ve işi yakılarak kapatmaya değip değmeyeceğini sorgular gibi göründü, ama Eurus bile içten içe kabul ediyordu ki Ares'in sırıtışı işin içine girdi bu dünya üzerindeki kimse (kendisi bile) karşı koyamazdı, mümkün değildi.

"Amanın, çiçek kokan Mirabelle'in yesin seni. Gidelim! Zaten tamamen olmasa da az buçuk biliyor gibiyim yolu, gösteririm hızlı hızlı, çabucak gideriz. Kaybolmama garantisi vermiyorum gerçi de..."

Eurus'un kaşları hızla çatıldı ve elleri gözle görülür bir şiddetle titremeye başladı; onu yeterince tanıyanlar ya da akıl yürütme becerileri sıfırın biraz üzerinde olanlar fark edebilirdi kız basitçe öfkeden köpürüyordu, cinayet işlenmesi, en azından ciddi bir zarar verilmesi de oldukça muhtemeldi. Gözleri Mirabelle'in üzerinde kalır ve güzel suratını dağıtmak istiyor gibi görünürken Ares'in yüzüne pis, iğrenç bir gülümseme oturdu, Eurus'a göz kırptıktan sonra süpürgelere davrandı aceleyle. Doğruya doğru, bir dakika daha beklese ve Eurus'a ilk şoku atlatma fırsatını tanısaydı edineceği zarar yüzüne indirilmiş bir yumruktan çok daha fazlası olacaktı.

Hakkında söylenen pek çok şeye tezat olsa da Eurus trip atmayı sevmezdi, bunu gereksiz ve çocukça bulur, bir sorun varsa açık açık konuşulmasını yeğlerdi. Ama şöyle bir şey vardı ki sorun ortadaydı, kaynağı gülümsemeyi kesmez ve bu piç tavrı genç kızla her göz göze geldiğinde artışa geçerken Eurus tek çareyi kavga çıkarmakta, bağırmaya başlamakta buluyordu. Özellikle yerden metrelerce yüksekte, süpürgelerin izin verdiği kadar hızlı giderken işini görecek hızlı bir Sectumsempra'nın etkisi Avada Kedavra'nın da ötesine geçebilirdi.

Ormanlığa indiklerinde öfkeliden çok gergin bir hal almıştı bakışları; Ares'e olan kızgınlığı biraz bile azalmamıştı, ancak bir kere iş ciddiye bindi mi bunun yerini endişe, korku alıyordu. "İçeri girmemiz gerekiyor," dedi gözü korkmamış görünmeye çalışarak. Başarısız oldu.

Cevap olarak aldığı sessizlikten sonra derin bir iç çekti sabırsızlıkla, bir miktar öfkeyle adımlamaya başladı kiliseye doğru. Ares bir anda önüne atlayana ve onu tutana kadar birkaç adım ya atmış ya da atmamıştı; korku yerini yeniden öfke ve inada bırakırken "İzin ver gireyim işte!" diye bağırdı.

"Bir centilmen olarak sizi yalnız başınıza öylece gönderemem Leydim."

"İyi," dedi bir adım geri atarak. Kararlı bakışlarını grubun üzerinde gezdirdi, korkaklar ordusu adını hızlıca takmıştı kendilerine. "Sen, sen; arkamızdan geliyorsunuz, itiraz ederseniz şurada geçecek birkaç saati ve okulun geri kalanını inanın ki cehenneme çeviririm."

"Ne olursa olsun birbirimize yakın kalmamız gerektiğini düşünüyorum, asalarını sakın bırakmayın, ne veya kimlerle karşılaşacağımızı bilmiyoruz dolayısıyla gözünüzü dört açmalısınız." dedi diğeri, bir anda ciddileşmişti.

Mirabelle'in her zamankinden de sağlam yürek yutmuş sesi yükseldi birden Eurus'a karşı, oturmak gibi saçma bir öneride bulunma, sözlerini doğrudan ona hakaret ederek bitirme aptallığını gösterdi. Ares'in bunca zaman onu tutmayı bırakmaması iyi şeydi; adımları genç Ravenclaw'a yönelirken cübbesinden çekiştirildiğini, sakin kalmasının sessizce rica edildiğini hissetti. Muhteşem, değil mi?

"Plansız değiliz ki Mirabelle, sen ve Michael arkadan, ben ve Ares önden gidecek ve o orospu çocuklarının belasını sikeceğiz. Anlamakta zorlanıyor musun yoksa?" dedi tıslayarak.

Mirabelle'in uzun konuşmasına Ares'in ağzına koyduğu eliyle tahammül edebilmişti ancak, kulağına fısıldadığı kelimeler de yarıyordu bir miktar. Öfkesini çıkaracağı daha çok zamanı olduğunu düşünerek izin verdi şemayı çizmesine, bir tepki vermek yerine tam olarak ne yapacakları ya da ne ile karşılaşacaklarına dair en azından mekan fikri olan grup da dışarıda dikilmenin daha fazla anlamı olmayacağına karar vererek ilerlediler içeriye doğru.

İç sesinin sürekli 'Belaya bulaştın Michael. Hani her şeyden uzak duracaktın?' demesinden bıkmıştı genç adam. Tılsım dersliğine gittiğinden beri aklında başına/başlarına gelebilecek binbir türlü şey dönüyordu. Hızla köşesine oturduğu yatağından kalkarak üzerini değiştirdi. Elinde süpürgesiyle Hufflepuff ortak salonuna geldiğinde, hep neşeli olan öğrencilerin sessizliği yüzüne çarpmıştı. Orada bulunanların üzerinde bakışlarını gezdirerek ortak salondan çıktı. Zindanlarda yürürken Ares'in ormana gidileceğini söylemesi de aklının bir köşesindeydi. Kendi kendiyle konuşup, bir yandan da giriş katta yürürken duyduğu tanıdık sesle bir anlık duraksadı. "Mirabelle?" Hızla Mirabelle'in yanına yürürken sol kolunu açtığını görünce kızın koluna girdi. Sessizlik içnde buluşma yerine gittiler.

Buluşma yerine geldiğinde tartışan ikiliye bakmadan gözlerini havaya dikmişti Michael. Normal bir zamanda olsalardı 'AA!Ben böyle havalara bayılırım!. ' derdi ama şimdi kasvetli hava içinde bulundukları durumla birleşince Michael'ı boğuyordu sadece. Gitme vakitleri gelene kadar konuşulanları sessizce dinlemişti. Soğuk bir uçuşun ardından gelecekleri yere vardıklarında Michael'ın içi ürpermişti. Korkuyla tir tir titrerken önden yürüyen Ares'i takip ederek içeriye girdi.

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 3, total 3
Destek 1d8 : 4, total 4
Talih 1d10 : 3, total 3

Kumral cadı, kimseyi şaşırtmayacak şekilde yine elini kemirmeye başlamışken direkt yetimhaneye doğru ilerliyorlardı. Kendini güvende hissetmiyordu kız. Saklanmak, tedbir almak, öyle gitmek istiyordu. Yatılı okula gittiğini sanan bu mugglelar Mirabelle'i görse, hele ki bir de diğer öğrencilerle birlikte, asa ve süpürgelerle görse yaşayacağı kabusu hayal bile edemiyordu. Hep anlatırlardı cadılara nasıl işkence ettiklerini. Kazığa oturtmaktan, bağlayıp diri diri yakmaktan, dirilerini yüzmekten bahsederlerdi daha kız küçücükken. Şu an Eurus mu daha tehlikeliydi yoksa içerideki yetişkinler mi karar veremiyordu ancak bildiği tek şey iki tarafın da Mirabelle'i acımasızca öldürmekten çekinmeyeceğiydi.

İçeri girdiler, ultra yüksek güvenlik sistemine sahip olan bu yetimhaneye girmek epey zor olmuştu(!). Usul usul içeri girip mutfağa doğru ilerliyorlardı. Kapıdan sanki kendi evleriymiş gibi rahat rahat girmek kızı huzursuz etmişti ancak görünüşe göre takım ruhunda boğulan arkadaşları bitse de gitsek modundan çıkmak istemiyorlardı. Buram buram tehlike kokan yeri seçmiş, mutfağa gitmişlerdi ve izin saatleri dışında gizlice yemek yemekte olan dört çocukla karşılaşmışlardı. Çocuklar korku dolu gözlerle karşılarındaki yabancılar ve onların yanında duran tanıdık yüze bakarken birdenbire gelen seslerle irkilmişlerdi. Kızın yaşamak istemediği de tam olarak buydu işte, bir yetişkinle karşılaşmak istemiyordu! Küçük çocukların yanına ilerledi hızlıca.

"Çocuklar," dedi fısıltıyla. "Beni tanıyorsunuz, Mirabelle ablanız. Gizli gizli çıktığınızı küçük kuşlar söyledi ve azar işitmemeniz için arkadaşlarımla geldik, tamam mı? Siz bizi şikayet etmeyin, ablanız da sizi cezadan kurtarsın." diye devam etti sesini mutfaktan dışarıya çkarmamaya çalışarak. Küçük çocuklar sessizce başını salladı ve Mirabelle büyük bir risk aldı, arkasında çocuklar, Lily ve Michael olacak şekilde hızlı adımlarla mutfaktaki o kapıyı aramaya başladı. Adım sesleri yaklaşıyor, kız iyice stres oluyordu. Birden fazla kapı vardı ve hiçbiri aradığı yere açılmıyordu. Sonunda, Lily mırıltıyla bulduğunu söyleyince kapıyı açmaya yeltendiler. Açıldığı an hiç düşünmeden herkesi içeri itip arkalarından kendisi girmeyi düşünüyordu.

Şu zar artık düzgün gelsin ((

Yetimhanenin kapısından girdiği an içinde pişmanlık tohumları ekilmeye başlamıştı Michael'ın. Stresten anlında ter damlaları birikmişti. Ne yapacağını bilmediği için çaresizce Mirabelle'i takip ediyordu. Eğer yakalanırlarsa başlarına neler geleceğini aklı almıyordu. Titrek bir nefes aldı ve mutfağa giden arkadaşlarının arkasından yürümeye devam etti. Aklına annesi ve babası gelince içindeki rahatsız edici his daha da büyümüştü. Bunları düşünme zamanı değil Throd. diye fısıldadı.

Onlar için oldukça tehlikeli bir yer olan mutfağa girdiklerinde, orada gizli gizli yemek yiyen dört çocuk görünce göxleri açılmıştı Michael'ın. 'Bu çocuklar ya bizi şikayet ederse? Çocuklar genelde her şeyi ispiyonlar... Hayır, hayır!!' Beyninde alarma geçmiş iç sesine küfürler yağdırırken, dışarıdan gelen seslerle kalbi daha da hızlı atmaya başlamıştı sarışın çocuğun. Derin derin nefesler alırken, gözlerini çocuklarla konuşan Mirabelle'a dikmiş kızı izliyordu.

Dışarıdan gelen ayak sesleri daha da yaklaşırken Mirabelle çocuklarla konuşmuş, içinde bir şey aramaya başlamıştı.. 'Ne aradıklarını bilsem...' diye düşünürken onlarla gelen Lily'nin bir kapıyı bulduğunu söylemesiyle hepsi oraya ilerledi. Kapıyı  açmak için uğraştılar. Kapı açılınca ilk çocukları sokup, çocukların arkasından Lily, Lily'nin arkasından Michael girdi...

[spoiler]Zar

[/spoiler]

Kapı kilitliydi! Panik içinde ne yapacağını düşünüyordu, büyü yapmaktan kaçınmak istemişti ancak bir mucize gerçekleşmediği sürece bu kapı açılmayacaktı. Kendisini seven bu çocuklara güvenerek hayatının hatasını yapacağının farkında değildi. Bu zamana kadar kızın yaptığı her şeyi sır olarak saklamış olan çocuklardan bile bu tepkiyi alacağını bilmesi gerekirdi. "Hayır... Değilim- dinlerseniz açıklayabilirim, çabuk olun ve benle gelin yoksa gelen kişi-" derken elini en büyüklerine uzatmış, dördünün de anında çığlık atarak gerilemesine sebep olunca sinirle cıklamıştı. Lily ve Michael'ı kapıdan içeri itti, kendisi de girmeden önce son bir kez çocuklara baktı. Şansını son bir kez denemek istedi, büyük olana asasını doğrultarak, "Obliviate." dedi. Küçüklere döndü sonra, "Confundus." Sonucuna bile bakmadan kapıyı hızlı ama sessiz bir şekilde kapatarak merdivenlere döndü.

İki büyü için ayrı ayrı zar mı atmam gerekiyor bilmiyorum o yüzden ben iki atayım gerek yoksa siz şey edersiniz canım GM'lerim benim
[spoiler]
[/spoiler]

Ne kadar kırıldığı ifadesinden belli oluyordu. İç çekerek asasını daha sıkı tuttu. "Lily, rica etsem muggleları uzak tutan şu büyüden yapabilir misin? Ben nasıl yapıldığını unuttum, sen lanetlerde benden daha iyisin." diye fısıldadı merdivenlerden aşağıya doğru yavaşça ilerlerken. Lily bir şey demedi, başını salladı ve büyüyü yaptı, "Repello Muggletum."

[spoiler][/spoiler]

Tüm zarlar düşük gelirse nasıl ağlıyorum izleyin

[justify]“Göklerdeki babamız, adın kutsal kılınsın, egemenliğin gelsin.”

Kutsal olan her şeyi simgeleyen bu görkemli yapı belki de tanrıya en uzak hissettiren yerdi o anda, insanın içini ısıtan güven duygusundan uzaktı, attıkları her adımda bir tehlikeyle karşılaşacakları korkusundan dolayı kalpleri hızla çarpıyordu iki gencin. Ares, Eurus’la tartışırken gruplarının hangi noktada dağıldığını kaçırmıştı. Can havliyle son anda kapanmadan geçtikleri mekanik kapıdan kilisenin kasvetli koridorlarında ilerlerken aklına gelen tek mantıklı şeyi yapıyordu, tanrıya dua ediyordu.

“Gökte olduğu gibi, yeryüzünde de senin istediğin olsun. Bugün bize gündelik ekmeğimizi ver. Bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi, sen de bizim suçlarımızı bağışla.”

“Gerçekten sana karşılık vermeyeceğini biliyorsun, değil mi?” dedi Eurus bıkkınlıkla.

“Şş, melekleri kızdıracaksın,” diye yanıtladı Ares. Koridorun iki yanında da üzerinde Latince kelimeler yazılı olan demir kapılar vardı, hepsinin ardında ne olduğu belirsiz olsa da içeriden bir tıkırtı duyma umuduyla kulağını soğuk demire dayadı. Eline geçense sessizlikti, sinir bozucuydu, sanki birileri sessizlik büyüsüyle donatmıştı her yeri. Eurus, oğlanı yola devam etmeleri için çekiştirse de, Ares kapının ardında ne olduğunu öğrenmeye kararlı gibiydi.

Asasını çekti, aklına ilk gelen Tılsım dersinde öğrendikleri Alohomora büyüsünü kullanmaktı ancak kapıda hiçbir kıpırdama olmadı.

Eurus alayla, “Tanrı’nın evinde o kâfir büyülerinin işe yarayacağını mı sanıyorsun?” dedi. “Hadi, devam etmemiz gerekiyor daha hiçbir ilerleme kat edemedik.”

“Ya André buradaysa?” dedi Ares. “Ya yolda bir bubi tuzağına yakalanıp yaralanırsak ve aslında en başından beri gözümüzün önünde olan arkadaşımızı kurtaramayacak bir duruma gelirsek?”

“Aman! O odanın ardında ne olduğunu bilmiyorsun! Belki de senin gibi aptallar girsin de yakalansın diye koydular o kapıları! Gerçekten o kafanı hiç mi çalıştıramıyorsun, söyle bana!”

Ares kızı görmezden gelmeyi seçti, haklı olma ihtimali gururunun gerisinde kalıyordu. İçinden, duanın son kısmını tamamladı. “Ayartılmamıza izin verme. Bizi kötü olandan kurtar. Çünkü egemenlik, güç ve yücelik sonsuzlara dek senindir!”

Çekilebildiği kadar geriye çekildi ardından bütün gücünü topladı ve Eurus’a göre yaptığı en aptalca şeyi yaptı: kapıya tekme attı.

Amin.
[/justify]