"Daha nekadar bekleyeceğiz soğuktan ölmek üzereyim de"

Oktaryus derin dünyasından ayrılıp gözlerini açarak Alteye baktı.

"Asanı salla ateş yak, bunları sana ögrettim"

Ve tekrar gözlerini kapattı. Altenin yüzünde istemsiz bir utanç duygusu oluşurken asasını sallamasıyla önlerinde çer çöple dolu kutu yanmaya başladı.
Oktaryus çatırdayan ateşin sesine kulak vermişti. Alte ise ellerini uzatarak ısınmaya çalışıyordu, yan bir şekilde bakarak başta.. vazgeçse de konuştu.

-Oktaryus
-evet?
-ben pek emin değilim
-dün gece bana burada yaşamanın ve benim gibi biriyle olmanın ne kadar kötü olduğundan bahsediyordun
-özür dilerim ben... Her neyse

Alte tekrar başını ateşe çevirdi. Oktaryus bir iç çekti ve şöyle dedi

"Merak etme, sen eve gidene kadar yanında olacağım"

Bunu duymak onu mutlu etmemişti ama aslında içini azıcık da olsa rahatlatmıştı.
Uzaktan yaklaşan iki karanlık silüet belirdi. Yanlarına kadar geldiklerinde kukuletalarının başlıgını çıkardılar ve dikkatlice ikisini süzdüler. İkisi de uzun boylu ve meymenetsiz tiplerdi.

-Hazırsanız, kız bizimle gelsin ve gidelim.
-ben de sizinle geleceğim

Adamlar birbirine baktılar.
-olmaz
-neden?
-çünkü emirler açık, hem yer de yok nasıl geleceksin
-benim de gelmem nasıl bir sıkıntı yaratabilir ki efendinize
-Sultanla böyle konuşamazsın

Bir süre kimse bir şey demedi. Daha sonra adamlardan biri geldiği yönden yürüyerek biraz uzaklaştı.

-peki sen de gel arkadaş faytonu getirecek.
-ne güzel

Alte yavaş yavaş Oktaryus'a sokulmaya başlamıştı ama Oktaryus da kıpırdama yoktu. Adam ıslık çaldı ve karanlıgın içinden fayton belirdi. Tek bir sürücü vardı ve o da aksakallı yaşlı bir adamdı. Başını kaldırmaya bile hâli yokmuş gibi görünüyordu. Başında eğri eskimiş ve kardan beyazlamış bir şapka vardı. Adam faytonun kapısını açtı.
"Girin"

Oktaryus Alte ve diğer iki adam faytona bindiler. Eleman elini tahtaya vurmasıyla fayton hareket etmeye başladı. Dışarıda kar yağmaya başlamıştı. Elemanlardan biri cebinden çıkardığı piposunu ağzına götürdü ve yaktı. Öksüre öksüre duman alıyordu. Digeri ise gözlerini Oktaryus'a dikmişti. Oktaryus gözlerini adamın gözlerinden hiç ayırmadı soğuk, nefret dolu bakıyordu ona.
Oktaryus şöyle dedi

-Anahtar nerede?
-doverde
-o zaman neden ters yönde gidiyoruz

Adam gözlerini kısarak sessizce birkaç saniye düşündü.

-Alkay kızın çocukluğunu görmüş birisi, prenses olup olmadığını anlamak için ona gideceğiz.
-biliyor musun?
-neyi?
-yalan söylediğini bildiğimi

Faytonun içinden kırmızı bir ışık ve yüksek bir ses patladı. Oktaryus'un karşısında ki adam gözleri kapalı baygın veya ölü öylece kalmıştı. Gözleri kamaştığı için kendine ancak gelebilen diğeri Oktaryus hamle yapmadan üzerine atladı. Oktaryus'u boğmaya çalışıyordu, Karnına yediği bir tekmeyle tekrar yerine oturdu ancak oktaryus asasını kaldıramadan ona hamlesini yapmayı başardı.

Tekrar kırmızı bir ışık patladı, Oktaryus kendisini faytonun dışında bulmuştu. Adam hızlıca faytonun kırılmış kapısının kısmından asasını uzatırken ve diğer eliyle altenin boğazını sıkıyorken Oktaryus ise kara bulanmış bir şekilde kendine gelmeye çalışıyordu.

"SÜR APTAL BUNAK SÜR SEN DE USLU DUR"

Fayton hızlanmaya başlayınca Oktaryus olduğu yerden fırladı ve paltosunun cebinden diğer asasını çıkardı. Faytonun arkasından koşarken yüksek sesle "bomberda" diye bağırdı. Faytonun tekeri patlamıştı ve atlar iplerden kurtulmuştu. Fayton karda kısaca kayarak devrildi. Yaşlı adam düşerek yolda yuvarlanmıştı. Oktaryus faytonun üzerine tırmandı ve asasını içeri tuttu.
Pis herifler baygınlardı Alte de baygındı saçlarından kan damlıyordu.
"Avada-kadavra"

İkisini de öldürdü. Alteyi tutup çıkardı ve kucağına alarak faytonun üzerinden indi. Alte yarı baygın kollarını Oktaryus'un boynuna dolamıştı. Oktaryus yaşlı adama yürüdü. Alteyi bırakmadan adamın kolunu sıyırdı ve bir dövme gördü. Tahmin ettiği gibiydi.
Hızlıca yağan karın altında koşar adım ondanlardan uzaklaşmaya başladı.

-O..Oktaryus
-t tamam iyi olacaksın
-ama ok.-tar
-şşşt dedim nefes almaya çalış sakın kendini bırakma
-okta
-evet konuş böyle

Alte bir şey demedi ama Oktaryus kendisine daha sıkı sarıldıgını hissetmişti. Cisimlenmek tehlikeli miydi? Aklına gelen ilk yere cisimlendi. Kimsesiz bir sokaktaydı. Camekanlı bir mekanın önündeydi ve camında
"Donmuş ocak" yazıyor ve bir tür bardak resmi karalanmış gibi duruyordu. Oktaryus kapıyı tekmelemeye başladı.

Kaba saba görünen, kısa.. çok kısa uzun sakallı bir adam kapıyı açtı.

-Oktaryus!
-quentius yardımına ihtiyacım var
-gir içeri

Oktaryus içeriye girdi Alte yol boyunca mırıldanmıştı. İçeride bir tezgah, bar oturakları, ortada bir kanepe ve şömine vardı. İçerisi tamamen taverna ve ev karışım görünüm veriyordu ve buna höre döşenmişti. Alteyi koltuğa uzandırdığında Alte birden konuşuverdi.

"Oktaryus bu benim kanım değil, ben iyiyim."

Oktaryus için ikinci bir şoktan dahası değildi fakat içine çöken rahatlama hissiyle kendisini yere bıraktı ve kıç üstü düştü.

-Neden daha önce söylemedin
-ben... çünkü sen çok soğuksun
-ne? Nasıl yani
-yani hiç boşver.

Quentius
-aah...Oktaryus dostum size bir şeyler getireyim.

Alte koltuğa oturup ellerini dizlerinin üzerine koydu, Oktaryus şöyle dedi.

-gerçekten iyi misin
-hiçbir şeyim yok sadece bayıldım
-emin misin
-evet
-bak eğ-
-eminim. Osmanlılar neden-

Alte ağlamaya başlamıştı. Oktaryus'un ds moralini bozmuştu bu durum.
Alte sürünerek Oktaryus'a geldi ve başını gögüsüne yasladı.

Oktaryus tepki vermedi.

-Osmanlılar neden bizi öldürmek istiyor
-hiçbir önemi yok sonuçta bunu istiyorlar
-ama onlarla nasıl başa çıkacağız
-bir yolunu bulacağım.
-özür dilerim
-neden özür diliyorsun?
-sana öyle dememeliydim

Oktaryus'un aklından çıkmıştı, anımsamak hoşuna gitmedi. Elini Altenin omzuna koydu. Alte bu hareketi beklemiyor gibiydi, hafifçe irkildi.

-ben olsam ben de benimle yaşamak istemezdim yani... önemli değil.
-hayır Oktaryus sen.. gerçekten böyle mi düşünüyorsun
-yani..
-hayır lütfen

Quentius içeriden gelio karşılarına oturdu ve sakalını sıvazlamaya başlamıştı.

-uyu Alte.. Alte?

Çoktan uyumuştu.

Sisli gecenin sabahına doğru eve vardıklarında kız ateşlenmiş, bitkin düşmüş, hasta bir haldeydi. Üç hafta boyunca Oktaryus kıza baktı, yedirdi, giydirdi ve dahası.
Viyola'nın çoğu zaman bilinci yerinde değildi. Ayrıca bu kendisinin tek ismi de değildi, Bu kızın tam ismi Viola Sofia Alte Termurid. En azından ona sonradan verilen isim buydu.

Yine daha sakin bir gece vakti Oktaryus odanın köşesinde duran o mat piyanoya bakıp duruyordu, üç haftadır düşünmek istediğinde sık sık bu odaya geliyor, tütünü ve pencereden yansıyan ay ışığı altında derin düşüncelere dalıp gidiyordu.
Mat piyanonun bozulmaması için akortunu, temizliğini yapıyor ama her şeferinde başına oturup tek bir şarkı çalmadan kalkıyordu.
Üzerinde elini geçen uzun kollu beyaz tshirt tarzı ve altında siyah pantolon gibi gecelik, pijama vardı.
Sakince piyanonun başına geçti, ellerini tuşların üzerine koydu bekledi.

"Sanırım Artık emir almamalıyım, bakanlığa gidip onlar için çalışabileceğimi söylemek nekadar mantıklı olabilir? Üç haftadır ulaşmaya çalışan kimse olmadı bu tuhaf, mantıklı değil."

Kendi içinden böyle konuşuyordu. Daha sonra çalmaya başladı evet, uzun süredir uğraşmadığı hobisinin nekadar nankörleştiğini görmek için ve artık sessizleğe katlanamadığını hissettiğinde çalmaya başladı. (Identity Crisis)
Notalar aklından geçen düşünceleri destekliyor ve ona bir zihin boşluğu, rahat oda, huzur sağlıyordu. Şarkısının ortalarına doğru birisinin yaklaştığını hissetti. Bu Viola'ydı kafasında binlerce soru olduğunu düşündüğün kıza aldırış etmedi. Kız ürkek bir tavırla yaklaşarak Oktaryus'a seslenmişti.

"Merhaba"

Fakat Oktaryus müzik bitene kadar konuşmadı, kız da buna saygı gösterdi ve sessizce dinledi. Oktaryus piyanonun kulpunu kapatarak sakince ona döndü ve aralarında şöyle bir konuşma geçmeye başladı.

-Daha iyi görünüyorsun, sonunda uyandın.

-siz kimsiniz, ben neredeyim bana-

-şşşt ! Tüm sorularının cevabını alacaksın. Aklında pek çok soru olduğunu biliyorum. Öncelikle benim adım Oktaryus Ironheart, senin ismin Viola Sofia Alte Termurid. Bu isim sana tuhaf gelebilir farkındayım, zira soy ismin bir hanedan ismi. Şuan benimle konuştuğun iki dil Rusça ve Tatarca veya Türkçe muhtemelen bu dillerin çoğunu biliyorsundur. Sen bir soylusun ve kanın kutalmış olarak geçiyor. Ruslar'ın Kırım işgali sırasında esir olarak alındın ve Sonra bir köle olarak satıldın. Seni alan adam Londra'ya getirdi ve hizmetçi olman için koyu dindar bir aileye bıraktı. Bunu yapmasının nedeni papaza olan borcuydu ve papazdan korkmasıydı.
Sen bir Cadısın Sofia, bu yeteneklerinden çok uzun bir süredir mahrumsun. Seni alan kim varsa elinde sonunda bunu farketti ve senden kurtulmak istedi. Muhtemelen pek çok defa ölümden döndün zaten vucudunun çoğu yerinde bunların izlerini görmek mümkün merak etme ben bir sapık değilim. Hastayken sana baktım.

-bu çok fazla... bazılarını hatırlıyorum. Cadı mı? Sen kimsin?

-Evet cadı yani... Büyü yapabiliyorsun falan fistan işte ve hayır Kutsal kitaplarda geçtiğinden biraz daha farklı.
Ben bir casusum ihtiyarlar seni kurtarmamı istedi kurtardım fakat sanırım bana olduğu gibi geri gelmeni istemiyorlar. Seni bakanlığa teslim edebilirim ya da bilmiyorum.

-İhtiyarlar kim ve neden yaşamamı isteyip geri dönmemi istemiyorlar?

-güzel soru

-ee

-Bilmiyorum. Sana onlar hakkında malesef bilgi veremem.
Viola lütfen gitmek kaçmak gibi şeyler düşünme Londra seni öldürür.

-ben..

Oktaryus oturduğu yerden kalktı ve masaya doğru yürüdü, masanın üzerinden asasını aldı ve hafifçe savurmasıyla odanın içinde ki mumlar yanmaya başladı. Bunu yaptıktan sonra Viola şaşkınlık içerisinde kalmıştı. Oktaryus masanın üzerinde tuttuğu kutuyu aldı ve içini açarak daha önce ele geçirmiş olduğu asalara baktı. Birkaç tanesini alıp Viola'ya uzattı.

"Al ve salla asanı bir şeyler gerçekleşecektir"

Viola ürkekçe eline aldığı asayı hafifçe sallamasıyla piyanodan rastgeler nota sesleri çıktı ve birkaç kitap raftan düştü.

"Sen büyü yapmazsan hastalanırsın durum bu içinde barındırdığın enerji kullanmadığın sürece seni kötü etkiler orada yaşadıklarımızın nedeni buydu. Şimdi.. Bu Asa şimdilik seni idare eder. Sana birkaç ders vermem lazım."


Oktaryus arkasına döndü ve asaları yerine bıraktı.
Pencereye doğru yürüdü ve Londra'nın manzarasını seyrederken

"Hadi bakalım.." diye mırıldandı.

Bu kişinin içinde bir şeyler vardı gözlerinde gördüğü bambaşka bir kişilik bir ruh. Gencecik, enerjik, düşünceli. Anlamlandıramadığı bir çekim hissediyordu ona karşı. Sudan çıktıktan sonra sakince onu seyretmeye başladı bir şeyler mırıldandığını gördü, dudağını seçebildiği kadar okuduğunda ismi olduğunu farketti. Biranda kendisine suya bıraktığını görünce sadece sakince arkasında duran ağaca yaslandı ve soğukkanlılığını korudu.

"Bırakalım, nasıl hissediyorsa onu yapsın, aklındakine engel olmayalım fakat kurtarmak için de buradayım belki ilk, belki ilk ve son kez"

Diye düşünüyordu içinden.  Az önceki duygusallığından kurtulmuştu ve kendisini geceni karanlığına teslim etmişti. Yüzüne hafif soğuk bir esinti çarpıyordu.

Biranlığına çocukluğuna döndü, İstanbulun o soğuk boğaz havasını düşündü, havai fişeklerin atıldığı, kandillerin yakılarak şehri süslediği, o geceleri... acaba koca Londra biranda kimsesiz kalsa hiçkimse olmasa gece nasıl görünürdü.

"Tamam bukadar yeter"

Oktaryus asasını kaldırdı, kızı çıkarmayı düşünmüştü ki kendisi çoktan ıslak ıslak yürümeye başlamıştı.

Islak saçları, teni, o parıldayan gözleri...

"Kendinize zarar veriyorsunuz"

Dedi onun inatçı yalın yürüyüşüne karşılık.

Yere düştüğünü görünce yavaşça eğildi ve ceketini ona teslim etti.
Yere oturup

"beni bağışla"

Dedi ve ayağını sakince tutup dizinin üzerine koydu. Bir iki yerine hafifçe baskı uygulamıştı ne kırık vardı ne çıkık, iyi olacaktı.

"Rose, iyi olacaksın. Seni gideceğin yere götürmeme izin ver olur mu?"

Kızın başını salladığını görüce onu kaldırdı ve sakince atına doğru taşıdı ve binmesine yardım etti.

"Gece tek başına gitme istersen, biliyorum beni tanımıyorsun ama ayağın için ve gecenin karanlığı bu şehir tehlikeli olabiliyor."

Atın ipini çözdükten sonra elini yelesine koydu ve "bu kısrağı ben sürebilirim ne dersin?"

Bakışlarını onun parlak gözlerine çevirdi, genç kız ne düşünüyordu?
Ayağında ki ağrıya ve yolların tekinsizliğine olan korkusunun içine işlediğini farketti. Başını evet anlamında salladığını görünce onun eşyaları aldı,  yanına geldi ve birlikte yola koyulup karanlıkta kaybolup gittiler.

Aşağı kattan duyduğu sesler, gülüşmeler konuşmalar...

"Diğerleri" demişti Peder, diğerleri onlar mıydı?
Yavaşça yatağından kalktı ve ayakkabılarınıve sonra da paltosunu giydi, gömleğine dokunmadı. Bu siyah paltolu casus aklından geçen binbir düşünce ve elinde asasıyla aşağıya doğru gecenin karanlıgında yol almaya başladı. Hemen kendisinin misafir edildiği odada ışık yanıyordu, yani şöminenin ateşi yanıyordu. Çocuk sesleri çatırdayan ateşin sesini hepten bastırmıştı. Bu gülüşme öyle korkunçtu ki adımını attığı her anda sanki ses yükseliyor ve duvarlar tahtadan değilmiş gibi her yerden tek tek yankılanıyordu, bir kızın gülüşü bin defa tekrar ediyordu bu soğuk merdivende.  Direkt olarak odaya girdi...

İşte oradalardı şömine başına dizilmiş birkaç çocuk bir tanesi kız diğer ikisi oğlan çocuğu, yavaşça bakışlarını ona doğru çevirdiler. Hepsinin yüzünde donuk, moralisiz bir ifade vardı. Oktaryus yavaşça içeriye adımladı ve

"Merhaba, iyi misiniz?" Dedi.

İçlerinden kız olan konuştu

-yabancılarla konuşamayız

-burada ne oluyor?

Fakat bir cevap alamadı. Yaşlı kadın birden bağırarak odaya girmişti.

"ÇABUK ODALARINIZA!"

Hepsi telaşla Okta'nın yanından hızlıca geçip gittiler. Okta yaşlı kadınla göz göze geldi, bakışları huysuzdu, nefret doluydu, sanki onu öldürmek için hazır gibiydi.

"Sen delikanlı her işe böyle burnunu sokar mısın"

Elbette sokardı mesleği buydu asasını hazırda tutarak sordu.

"Burada neler oluyor kimdi onlar"

Yaşlı kadın şöminenin yanına gidip oturdu ve dizlerini ovalamaya başladı.

"Şu dizlerimin canı cehenneme, onlar bizimle kalıyor, biz bakıyoruz onlara" dedi. Bir şey saklıyordu, Okta bunu hissetmişti.

-Bakma böyle yaramazlık yaptıklarına aslında çok uslulardır

-ben bir yaramazlık göremedim

-peh, sen çocuklardan ne anlarsın ki?

Yaşlı kadın ayağa kalktı ve yavaşça merdivene yürüdü

"Git odana uyu misafirliğini bil"

Dedi ve alt kata doğru inmeye başladı.

Birinci gün böyle bitmişti, ikinci gün yine tuhaflıklar olmuştu. Oktaryus bir Kardinal tarafından gönderildiğini anlatmıştı onlara ve bir şekilde onları indandırmayı başarmıştı ama beklediği misafirliği almak yerine, onların daha çok gergin ve asabi olduklarını gördü.

Bahçede oynayan çocukların yanına gitmişti ertesi gün onları dinlerken bir çocuktan daha bahsettiklerini duymuşlardı.

-Kimden bahsediyorsunuz?

-seninle konuşamayız bize soru sorma!

-peki dinleyin.

Oktaryus sakince ellerini bağlayıp onların etrafında yürümüştü bahçede, biranlığına bakışlarını çevirdiginde pencereden izlendiğini gördü. Yaşlı kadın...

-Eğer bana arkadaşınızı anlatırsanız söz onlara söylemem ve sizin dileklerinizi yerine getiririm.

-Havai fişek istiyorum! Daha önce onlardan görmüştüm böyle kocaman gökyüzünü parlaklaştırıyorlaaaar

Diye bağırdı oğlanlardan biri

"Dileğin gerçekleşti, bu gece dışarıyı seyredebilir misin? Tam burayı" dedi Oktaryus

Çocuk başını evet anlamında salladı.

Diğerleri ona yanaşmadı uzaklaştılar.
Gece olduğunda Oktaryus kimseye çaktırmadan cisimlenerek evden çıktı ve bahçede bir çeşit ateş büyüsü yaptı.

Şimdi sema öyle ateşle parlıyordu.

Oktaryus tekrar odasına dönmüştü.
Gece uyuklarken kapısının açıldığını duydu ve asasını kaldırıp hemen gözlerini dört açtı.

-Sen..

-nasıl yaptın?

-seni görmesinler çocuk kızmazlar mı sana

-beni göremezleeeer

-dileğin gerçekleşti arkadaşını anlat bakalım.

-o.. Viyola onu sevmez kötü o kötü o konuşamazsın olmaz hayır kötü kötü

-arkadaşının nesi var?

-olmaz olmaz o konuşmaz bodrumda o kilit kilit çıkmaz

-o halde geriye yapılacak tek bir şey kaldı. Tüm arkadaşlarını alıp dışarı çık!

-ne

-yap dediğimi

"İşte yine geri döndün... Bu kainatta nekadar sır var ve nekadar maske?"

-Her şey soğuk ve karanlık, umut bitti.

-umut asla bitmez... Savaştın.

-Ve kaybettim, kalbimin derinliklerine akan zehir, ruhumu sızlatan ateş, öğüt sahibi toprak. Öylesine saf, öylesine katıksız acı, yıllardır mahrum kalmış sevgiden, merhametten. Öyle kararmış bir ruh, öylesine derin iç çekiş, kimsesizliğe bir bel bağlayan küçük umut, tıpkı solmuş yapraklarını dökmeden son kez güneşe bakan çiçek gibi, yıllarca mahrum, susuz, son bir fayda gözlerine akan ışığa, o da batıp gidiyor okyanusların ardına, benim yolum yol değil. Ömür dediğin bir bataklık!

-Sonsuz olabilirdin, ismini söyler misin?

-Artık hatırlayamıyorum, körüm, duyamıyorum... Sanki şey gibiydi üstüne epey düşünülüp verilmiş ve pişman olunmuş bir isim gibi, sanki herkes bu ismi kullanmaktan çekiniyordu.

-korkuyorlar mıydı?

-sanki ben korkuyordum, sanki her şey hep aynı noktada başa sarıyor, hep aynı film dönüyor gibi.

-en son ne hatırlıyorsun?

-Bir ışık dahası yok, hiç olmaması gerektiği gibi.

-burada ne görüyorsun

-iki tane çocuk mu?

-ne yapıyor o çocuklar

-birbirlerinin elini tutmuşlar, biri kız diğeri oğlan, bir.. Salıncak var ama nereye yürüyorlar? Neden siyah ve beyaz? Bu çocuklar... ne olacaklar?

-şimdi?

-kül rengi bir küheylan, oldukça sessiz konuşmamaya yemin etmiş gibi ayağı mı sakat? Sahiplerininin onu öldürmesini istemem... ama sanki sanki numara yapıyor gibi. Yanında bir kısrak daha var, aksine oldukça beyaz ve yeleleri sarı. Daha canlı duruyor, fakat keyfi yerinde desem abartmış olurum.

-seçimler ve sonuçlar hepsi senin elinde

-Ne çabuktur kutsanmışlığın lanete dönüşü, söyle hangi cehennem bu araftan beter olabilir?

-renkleri söyle bana! Mavi mi siyah mı?

-içimde zoraki atan kalp kadar kırmızı

-hazır mısın?

-bana öyle bir şey söyle ki...

"Oktaryus !"

Duyduğu ismini zikreden kadın çığlığı sesiyle gözlerini açtı, bu ses boş bir odadan gelir gibi yankılı ve bir o kadar da kalbe dokunan feryattı.
Gözlerini açtığında gece yarısı olduğunu farketti, sarhoş gibiydi, midesi bulanıyor ve başı kazan gibi çatlıyordu. Gözleri kanlanmış gömleğinde kan izleri vardı.
Bir elinde kırık bir asa tutuyordu, bu kendi asası değildi. Ay ışığı tam tepesinden üstüne direkt yansıyordu, yavaşça oturduğu yerden doğrularak ayağa kalktı. Bunu yapmaya hiç hevesi ve hali yok gibiydi, tekrar düşüp orada kalmak istiyordu ama kendisini kamçılayan bir şey vardı. Yerden yavaşça eğilerek asasını aldı ve diğer elinin avcuna koyup bir süre asasına bakakaldı.
Yara gibi gülümsedi.

"150 yıllık asa"

Asasını elinde tutarak Yavaşça ormanın içerisinden rastgele bir yöne doğru yürümeye başladı. Etraftan türlü türlü hayvanların sesleri geliyordu, özellikle baykuşların. Kısa bir süre sonra bir mezarlığa geldi, yere haç çakılmıştı. Burası eski bir mezarlıktı ve pek çok kişinin ismi yazmıyordu zaten bazı mezarlsr kaybolmuştu. Haçlardan birtanesinin üzerine elini koyar koymar bir hırıltı duymaya başladı, gri bir kurt dişlerini gösterip ona hırlıyordu. Sadece gözlerinin içine bakmaya başladı kurdun, hiçbir şey yapmadı. Kurt kısa bir süre sonra dönüp çekti gitti. Şimdi bu karablık ormanın eski mezarlığının yakınında ki Kliseye gözleri ilişti. Penceresinden ışık geliyordu, yavaşça oraya doğru yürümeye başladı. Eski bir kliseydi biraz bakımsızdı anlaşılan, tahta basamakların bazıları çökmüştü. Hızlıca kapıyı tıklatmaya başladı.

Kapının açılmasıyla beyaz saçlı simsiyah giyinmiş bir adam karşıladı onu, orta yaşlarda görünüyordu. Yanakları ve alın çizgileri belirginleşmiş burnu ise dik, hilal gözlüklüydü.

-size nasıl yardımcı olabilirim
-ben.. Ben..
-sorun değil, içeri gel konuşalım, iyi misin?

İçeriye girdi.
(Devam)

Saygıdeğer sayın hocam Seviye 2 için puan talebi

Üzeri kil tuğlayla örülmüş bir çatının altında, parmakları arasında bozuk para döndürürken, yere düşen yağmura ve sesine dikkat kesilmişti, bu karanlık sokak ıssız ve bir o kadar da kasvetli haldeydi. Bir eczacı dükkanının tahta tabelasının bir ucu kopmuş, kendini salmış rüzgarda sallanıyordu. Bu sokak boydan boya yerleşkeyle dolu olsa bile, evlerin azımsanmayacak bir kısmı eski sahipleri tarafından terkedilmiş ve çetelere, evsizlere, alkoliklere yani yeni sahiplerine kucak açmıştı. Tam karşısında ki binada 2.katta lambası yanan loş ışıklı odaya bakındı. Pencerede küçük bir çocuk iki elini yanağına yaslamış, tombullaşmış yanaklarıyla Oktaryus'un karanlık siluetini seyrediyordu.
Oktaryus kendisine son gelen emirle bir işi tamamlamak için burada dikilmiş ve sürenin geçmesini bekliyordu.
Belki Hugo Olsen Andrews'ın "Barbarları tanımak, Doğuda ki tehlike, Neden Britanya?, Büyücülükte dandik gizlilik esası" isimli kitaplarına denk gelmişsinizdir. Eğer bu kitaplara biraz göz gezdirmişseniz o zaman yazarın nasıl birisi olduğunu anlamakta pek zorlanmayacaksınız demektir. Hugo Olsen Andrews büyücülük dünyasının Muggle dünyasına karşı üstünlüğünü, egemenlik hakkını savunan, radikal, Muggle'lar arasında politik bağlantıları olan, Britanya, Almanya, Avusturya-Macaristan, Osmanlı arasını açmaya çalışan birisinden başkası değildir. Ona göre Muggle'lar arasında süregelecek büyük bir savaşın ve bunun sonucunda oluşacak tahribat neticesinde Büyücüler sahneye fırlayacak. Tabi ki Hugo Olsen Andrews bu yıkım başlamadan herkesi nefretle doldurmakla meşgul. Onun yararı ne olacak diye sorarsanız, elbette yeni dünya düzeninin başını çekmeyi hedeflediğini söylememiz yanlış olmazdı. Oktaryus'a gönderilen Uygurca metinli emirde, bu şahıs için "ölü veya hafızası silinmiş" olması isteniyordu.
Oktaryus parayı cebine yerleştirdi ve Ecevit şapkasını düzeltip, kolunun arasına sıkıştırdığı şemsiyeyi açıp sokak boyunca yürümeye başladı.
Islak yol üzerinde ki yansımasını seyrederek yürüyordu en nihayetinde bu karanlık sokağın sonunda ki siluete doğru yürüdü ve yanına geldiğinde, asasını çıkarıp "lumos" diye fısıldadı. Asasının ucundan çıkan küre ışık adamın yüzünü zor da olsa aydınlatıyordu. başında şapkası ve üzerinde paltosu, tek gözü kör, ela gözlü, turuncu kıvırcık sakallı, koca burunlu, somurtkan bir tipdi. Kollarını birbirine birleştirmiş bir şekilde bekliyordu. Boğazının çıkan hırıltılı sesiyle yere tükürüp.

"Bay Ironheart işte buradayız. Ödemem peşin değil mi?"
Oktaryus bu adamın gözlerine meydan okurcasına bakıyordu, konuşmaya başladı.

-Bu zamana kadar sana hep ödemelerini yaptım değil mi?
-son zamanlarda pek iyi durumda olmadığınızı  duydum, biz de ekmeğimizin peşindeyiz.
-Aptal olma John al!

Oktaryus cebinden çıkardığı keseyi adamın göğsüne yapıştırdı ve “Nox” diye mırıldanıp, adamın yanından çekilip sırtını duvara verdi ve sokağı seyretmeye başladı.

“birazdan burada olurlar yerini al hadi”

John asasını çıkartıp biraz Okta’dan uzaklaşarak caddeye çıktı. Kısa bir süre sonra bir faytonun sesi duyulmaya başladı. Fayton köşe başında geçip sokağa girdiğinde John Kendisini atların önüne attı. Sanki düşüp zarar görmüş ve bayılmış gibi yapıyordu. Faytonu süren şapkalı kişi arabayı durdurmak için atın yularına öyle bir asılmıştı ki  At şaha kalkmış ve kişneyerek kulakları çınlatmıştı.
Oktaryus bunun üzerine eli asasında arabanın arkasına doğru yürümeye başladı.
Sürücü olduğu yerden inip John’un yanına giderken Oktaryus’da kapıyı açıp hızlıca içeri süzüldü ve karşısında ki genç köse çocuğun şakağına asasının ucunu bir bıçak misali yaslayıp diğer elini dudağına götürdü ve “şşşt” diye mırıldandı. Dışarıdan ışık yansıması olmuştu, bunun anlamı John sürücüyü bayıltmıştı.

Oktaryus adamın gözlerine dikkatlice bakıp “Arabayı durdurun demedik mi £#@# lerim” diye mırıldandı.
Genç adam gözlerini fal taşı gibi açmış bir şekilde kekeleyerek “Ne..Ne is is istiyorsunuz?” diye sormayı başarınca Oktaryus  “Hugo Olsen Andrews” dedi.

“Bak seninle bir derdimiz yok bize Hugo’ya götüreceksin biz de seni bırakacağız bu kadar basit. Bay Hugo’nun baloda olmadığını biliyoruz o yüzden bence ağzın yalan konuşmadan önce bunu bir düşün. Yalan söylediğini hissedersek sen de öleceksin.”

Adamın yanında ki kapı açıldı, John yağmurun altından tek eliyle kapıyı tutuyor ve pis bir şekilde sırıtıyordu.
Genç, Hugo’nun yaşadığı yeri anlatıp Bırakılmayı teklif ettiğinde, Oktaryus saçını tutup çekti ve eline aldığı tek teli cebinden çıkardığı ufak şişenin içine bıraktı. Şiseyi hafifçe salladı ve köpürmesini seyretti, tekrar sağına döndüğünde Genç, baygın bir şekilde John’un kollarının arasındaydı. John kapıyı kapatıp faytonun ön tarafına geçti ve yağmura karışan toynak sesiyle fayton hareket etmeye başladı.

yarım saat sonra müstakil bir evin önüne gelmişlerdi, demir kapıların ardından  bahçesi, avlusu olan, kapıya kadar yol olmuş Arnavut kaldırımı ve bahçenin ortasında duran minik çeşmesi ile bir ev…

Oktaryus çok özlü iksir sayesinde gencin görünüşüne bürünmüş ve kıyafetlerini giymişti. Yağmur durmuştu, etrafa yayılan huzur verici ıslak bir toprak kokusu vardı.  Oktaryus faytonun kapısını açtı ve dışarı çıkıp evin girişine doğru yürüdü.
Kapıda lacivert üniformalı, pala bıyıklı, mavi gözlü bir dayı duruyordu.  Baştan aşağıya Oktaryus'u süzdü ve "çok evvel döndün" dedi.

Oktaryus başını sallamakla yetindi, dayı kapıyı açıp onu içeri buyur edince, sessizlik içerisinde ana girişe kadar yürüdü.
Kapıya birkaç kez vurmasıyla hizmetçi bir kadın kapıyı açtı ve Oktaryus'a sarıldı.

"Milton, Profesör yukarıda. Bir isteğin var mı? "

Oktaryus konuşmadan, gülümseyerek içeriye girdi.
İleriye doğru  oturma odasına çıkan bir koridor, Hemen solda ise kahverengi bir kapı ve dibinde yukarıya uzanan bir merdiven vardı, sağ tarafta ki siyah kapı kapalıydı.  Döneme uygun bir şekilde her taraf dekore edilmişti. İşlemeli aynalar, Türk halıları, gümüş şamdanlar, mum avizeleri, Duvarlarda yüzleri karalanmış insan portreleri vardı.
Oktaryus yukarıya doğru çıktı. Sağına doğru kemerli bir giriş bulunuyordu. Hemen köşesinde ise zırh giymiş, elinde taberli mızrak tutan bir şövalye vardı.  Oktaryus içeriye girdi burası bir odaya çıkmıştı. Hugo çalışma maşasının başında, pencereden dışarıyı seyrediyordu. Yere bir ayı postu serilmişti, masanın hemen arkası bir kütüphaneydi ve raflar özellikle simsiyahtı.  Masanın üzerinde bir pipo, mürekkep şişesi kuş tüyü, ağzı açılmış ve içinden bir kısmı masaya dökülmüş gümüş kesesi ve açık bir defter vardı.
Hugo üzerinde geceliği ile durduğu köşesinden Oktaryus'a döndü.  Uzun beyaz sakalları, kısa dağınık saçları vardı,  sol gözü diğer gözüne orantısız bir şekilde çökmüştü ve sanki kaşı yukarı doğru kıvrılmıştı ve bıyık gibi uzamıştı, çeksen kopar gibiydi.
Sağ elinin bir köşesine mürekkep lekesi bulaşmış ve nedense bazı tırnaklarını kesmemişti.

"Wilton neden bukadar erken döndün?"

Oktaryus yine konuşmadı sadece sanki utanıyormuş gibi başını eğdi.

"Her neyse, Maria henüz evden çıktı... bu durumda bazı işlerimizi halletmemiz için yeterli vaktimiz olacaktır. "

Bu adamın politik bağlantılarını öğrenmek gerekiyordu buna dair bir döküman ele geçirebilirse Oktaryus için iyi olacaktı.

Onu öldürmeyi düşünmüyordu, hafızasını silip geri dönerdi planı buydu.  Hugo birden yaklaşıp Oktaryus'un kolunu tuttu.

"Gidelim"

Oktaryus onunla birlikte yürümeye başladı, kafasında planlar kuruyordu. Konuşmadığı taktirde bir süre sonra

 "Wilton olmadığı anlaşılacaktı"

Kemerli girişten çıkıp köşeden dönüp bir odaya girdiler.
Burası yatak odasıydı?

Hugo birden birde "hadi" gibi laflar söyleyip Oktaryus'un karşısına geçip soyunmaya başladı,
Şimdi çırılçıplak karşısında dikiliyordu. Kollarını açarak

"Senin neyin var wilton ne duruyorsun?"

Oktaryus derin bir iç çekip arkasına döndü ve kapıyı kilitledi. Sonra asasını paltosunun cebinden çıkarıp Hugo'ya doğrulttu. Hugo korkunç bir ifadeyle kalakalmıştı.

-sen kimsin!?

-Bağırırsan ölürsün, şimdi, Hugo bana politik bağlantılarını ve hedeflerini açıklayacaksın ben de bununla ilgili bir rapor tutacağım ve hafızanı silip gideceğim tamam mı? Merak etme Wilton'ı silmem yani sevişmeye devam edebilirsiniz belki... tabi eşlerinize yakalanmazsanız.

-kime bulaştığını bilmiyorsun

-biliyorum, sen de biliyordun. Bunun sonuçları elbette olacaktı, sen bunu düşünmedin ama ben düşündüm.

-buna pişman olacaksın

-ihtiyarlar ölmeni istiyor ama ben yaşamanı istiyorum. Kolay kolay birini öldürmem fakat inatcılığın kararımı değiştirmeme neden oluyor

Bunun üzerine Hugo hiçbir şey söylemedi.

Oktaryus sıkılmıştı, "Ah.. çok üzücü" dedi ve asasını doğrultması ve fısıldamasıyla Huho korkunç bir acı içinde kıvrılmaya başladı.

"LANET OLSUN HUGO SENİ SEYREDERKEN BENİM DE CANIM YANIYOR!"

Hugo'nun akıttığı gözyaşlarını görünce durdu. Hugo çatlak bir sesle

"Kütüphane.. Magna Carta"

Diye mırıldanmıştı.

"Avada-kedavra!"

Yeşil bir ışık parladı, Hugo cansız bir şekilde yerde uzanıyordu. Oktaryus hızlıca kilidi ve kapıyı açıp çalışma odasına doğru yürüdü.
Rafların arasında parmaklarını gezdirirken bahsettiği kitabı buldu ve çekip aldığında kütüphanenin aslında bir kapı olduğu anlaşılmıştı,  içeride metal bir kasa bulunuyordu. Kasa kilitlenmemişti, Oktaryus içerisinde bir sürü mektup buldu ve hepsini topladı.

Çıkışa doğru koşmaya başladı. Çünkü iksirin etkisi geçmeye ve kül rengi saçları tel tel belirmeye başlamıştı.

"Wilton! Nereye"

Hizmetliyi duymadan kendisini dışarı attı ve demir kapıya doğru koşmaya başladı.

Pala bıyıklı dayı da ona doğru yürüyordu ki daha konuşamadan üzerine gelen kırmızı ışınla bayılaverdi. Oktaryus faytonun kapısını açıp John ile bakıştı

"Hadi john gidiyoruz"

Kendisini içeriye attı, John çıkıp faytonu sürmeye başlamıştı. Birkaç saat sonra sahil kenarına gelmişlerdi.

Oktaryus faytondan inip denize doğru yürüdü, tabakasından aldığı bir parça tütünü kağıda sardı ve yakıp, denizi seyretmeye başladı.

Kendisini yorgun hissetmiyordu ama melankolik bir havası vardı, aklına gelen birisi vardı, dudaklarında ise tek bir isim mırıldanıyordu. "Rose"