Güneş ufuktan batmaya hazırlanırken, son ışıklarınını ağaç yapraklarının ve göle kadar uzanan Nilüferlerin üzerine titizlikle dökerek onları kızıllaştırıyordu. bir ağacın altında oturmuş, bu sessiz yerde elinde tuttuğu Uygurca mektupla göl kenarını seyrediyordu. Karşısında güzel bir manzara vardı evet ama içini büyük bir buhran ve sıkıntı basmıştı. Kendisine Aksakallılar diyen bu gizli yapılanmadan gelen mektupta 150 yıl içerisinde Hasburg ve Osmanoğlu hanedanlığının sonunun geleceğini, artık Britanya'da yalnız olduğunu, ikinci bir emire kadar sakince ve göze batmadan yaşaması gerektiğini, onun için umudun pek kalmadığı yazıyordu. Fakat en azından Bir daha göremeyecek olsa bile ailesi güvendeydi. Elinde ki mektubu yavaşça katlayıp cebine koydu, Başını göğe kaldırdı ve gözlerini kapatıp güneşin kızıllığına kendisini teslim ederek şu sözleri söyledi.

"Bu muydu insanın sonu
Söyle Şeyh var mı bir hikmet
Yoksa şer midir bilinmez
Ağlamak mıdır suç olan
Yoksa sevinmek midir içten"

Şimdi kara kara ne yapacağını düşünüyor ve kendince bir çıkış yolu bulamıyordu. Hem bunca çaba boşuna mıydı? Tanrı bilir kaç kere kendisini tehlikeye atmıştı? Şimdi hepsi birer hiçti.
İyice arkasına yaslandı ve bu sessizliği dinlemeye başladı. kuşlar çirkin sesiyle kulaklarını tırmalarken, rüzgar kağıt gibi yüzünü kesiyordu, yaslandığı ağaç diken gibi batıyordu sırtına.
Sonra bir ses duydu, bir at sesiydi, yaklaşan birisi vardı. Oktaryus yavaşça asasını eline aldı ve oturduğu yerden kalkıp sesin geldiği yöne doğru bakmaya başladı. Sesler yaklaştıkça içinde ki huzursuzluk da bir o kadar artıyordu, aldığı mektuptan etkilenmiş gibi görünüyordu aslında evet bu onun etkisiydi. Kafasında birini burada öldürdüğünde nasıl gizleyebileceğini düşünmeye başlamıştı.

"Direkt gömebilirim, alıp cisimlenebilirim, burada kimse bir şey görmez... ne kimse bir şey görmez evet Casusların beni öldürmesi için de ideal bir ortam"

Kendi kendine panik geçirtmişti. Sonra biraz daha sakin düşünmesi gerektiğine karar kıldı.

"Havadan bile şüphe duyuyorum bu benim için iyi değil fakat asamı indirmeyecegim. Gelsin bakalım kimsin sen göster kendini !"

Gelenin sadece vakit geçirmek ve piknik yapmak isteyen bir kadın olduğunu anladığında bile asasını indirememiş ve donmuş kalmıştı. Sanki her şey hem çok hızlıydı hem çok yavaştı. Bu... çok tuhaftı ne oluyordu böyle? Eğer gerçekten karşısında ki bir casus olsaydı ki hala olabilirdi o zaman kendisi savunmasız bir haldeydi. Kalbi o kadar patlayacak gibi atmaya başlamıştı ki biran kalp krizi geçirdiğini sanmıştı. Neden daha önce böyle bir şey hissetmemişti?   Kendisine bağırmasıyla içinde bir sinir birikmişti ama bu bile o kadar farklı hissettiriyordu ki...
Yavaşça eğilip onu yerden kaldırmayı düşündü ki hanımefendi hızlıca yerinden kalkmış ve bağırıp çağırıp uzaklaşmaya başlamıştı. Oktaryus bir süre onu seyretti sonra ise hissettiği huzursuzluk ve heyecan hislerinden dolayı kalkıp göle doğru yürüdü.  Bir süre aptal gibi gölü seyretmeye başladı.  Eline bir taş aldı ve fırlatır gibi elini kaldırdı fakat geri indirdi ve yere bıraktı. Acaba arkasından biranda Avada diye başlayan o sözü mü duyacaktı. Sakince yavaşça arkasına döndü ve kıza doğru yürüdü. Önce konuşmaya çalıştı fakat öksürüp bir süre durdu ve sesini düzelterek.

"Üzgünüm, sana kabalık yapmak istemezdim biranda ortaya çıktın ve refleks olarak asamı kaldırdım ama burası nasıl senin yerin oluyor?"

Dedi.

Tekrar arkasına döndü ve başka bir ağacın yanına gidip arkasına yaslandı, gözlerini göle dikmişti ve sessizce içinden düşünüyordu.
Bir casus olarak içinde bulunduğu durumu anlamlandıramıyordu ve bu hiç hayra alamet değildi.  Soğukkanlı olmalıydı, bunun farkındaydı, belki de en hızlı şekilde oradan uzaklaşmalıydı fakat gitmek de istemiyordu.
paltosunun yırtık cebine yerleştirdiği tabakayı eline aldı ve  içinden çıkardığı filtreyi ve tütün kağıdını alıp, arasına biraz tütün koydu ve ucunu yalayıp yuvarlayıp kağıdı sardı.  Diğer cebinden çıkardığı kibrit kutusunu açtı, iki çöp kibrit kalmıştı. Siper ederek ilkini yaktı fakat tütünü tutuşturamadan kibrit söndü.

"gerçekten mi?" diye mırıldanarak söylendi kendi kendine. İkinci kibriti yakıp iki avucunu kapatarak tütünü tutuşturdu ve güçlü bir nefes aldı. Dumanı içine çektiğinde yanakları  çökmüştü. Dumanı bıraktı ve gözünün önünde süzülüşünü seyretti, iyi hissettirmişti, sakinleşmesinde yardımcı olmuştu. Şuan biraz da şarap olsa aslında hiç fena olmazdı. Güneş iyice son ışıklarını ufuktan süzüyordu.

"Ah ne kadar da depresif? Bu kız aklımı başımdan alıyor, düşünemiyorum bile."

yavaşça başını çevirdi ve kadına bakmaya başladı, harika şimdi de onu rahatsız edebileceğini düşünüyordu tekrar bakışlarını kaçırdı.

Gözlerini tekrar kaçırıp, Arkasına yaslandığı ağaçın dibine çöktü ve gölü seyretmeye devam etti. Kafasının içinde dolaşan binlerce kaotik düşünce dönüyordu. Hırpalanmaya başladığını hissetmişti. Doğduğundan beri hiç doğruyu söylemiş miydi? Böyle olmasını ister miydi, Beklediği hayat bu muydu?
Birden kulaklarına dolan keman sesiyle gözlerini kapattı. Acı.. bunca etkinlige, bunca baloya katılmıştı, pek çok kez senfonilere... ama yıllardan sonra hiç böyle bir şey duymamıştı. Ruhuna dokunan şey sadece notalardan mı ibaretti yoksa çalan kişide bir hikmet mi vardı? Çocukluk anıları gözlerinin önünden tek tek geçiyordu, muhterem pederi ve küçük kızkardeşi ile olan anıları.
Babası da emeklilik yıllarında kendisini tamamen sanata yormuştu, Kızkardeşiyle ateşin etrafında onu dinlerlerdi. Şimdi onların güvende olup olmadıklarından ne emindi? Aralarında bilmem kaç bin arşın mesafe vardı. Muhtemelen ailesini bir daha görmeyecekti. Burada yaşadıkça farklı kavramlarda aklında yoğunlaşmıştı, sanki hiç sevgiyi tatmamış birisi gibi... doğru düzgün ahbabı bile olmamıştı.
Yakalanıp işkence gördüğü o anlar aklına geldi, şimdi vucudunun bazı yerlerinde kesik izleri vardı. Çok önceleri bir dostu olmuştu, o da kollarında can vermişti, kurtaramamıştı. Şimdi ise bu kıza karşı hissettiği kalp çarpıntısı ve yoğun his dram etkisini etkiliyor ve katlarına çıkartıyordu. Sanki her şey kararıyordu, sanki her şey bitiyordu, sanki sonuna yaklaşmıştı. Belki de bu gün batımının etkisiydi belki de iyi olan buydu, huzurlu olabilirdi. Yalandan ağlaması hariç 15 yıldır ilk defa gözlerinden yaşların süzüldüğünü hissetti.

Bakışlarını yavaşça çevirip kıza baktı.
Öyle hoş görünüyordu ki...

"Özür dilerim"

Neden özür dilediğini bilmiyordu, birisine karşı hisler duymak bu onu korkutuyor olabilirdi. Hem mesleğinde buna yer yoktu.

Onunla göz göze geldi, titrek bir nefesle hızlıca önüne döndü ve ayağa kalktı. Gitmeliydi, varlığıyla yeterince onu huzursuz etmişti. Kendisi gibi bir makine... emret öldürsün, emret çalsın, emret yalan söylesin, emret seni harbe soksun.
Burada onun için bir şey yoktu, olamazdı.
Bundan nefret ediyordu artık! Kendisinin efendisi olmak istiyordu. Ne ihtiyarların, ne Sultan'ın ne teşkilatın umrundaydı, ne de büyücü-Konfedarasyonunun.

Arkasına döndü ve yeni bir emir alana kadar beklemek için bir yer bulmaya karar vermişti ki...

Hissettiği sarılma ile birden eli asa- durdu.

Duyduklarıyla kalbi paramparça olmuştu.
Bu cadının umrunda mıydı?
Yavaşça arkasına döndü. Sanırım eli titriyordu.

"Hadi seni ajan, arkana dön ve git"

Ama bunu istemiyordu, Lanet olası kulaklarında bile emirler çınlıyordu. Hayatında bir kez olsun kendisi olamaz mıydı? Ama ya.. o bir casussa? Hayır değildi işte. Bu iğrenç bir dramaydı öleceksem öleyim YETER LAN!

Aniden kıza sarıldı...

Gözyaşları onun omzunu ıslatırken

"Başaramadım, yapamadım, ben hiç kendim olmadım" diye kısık bir sesle tekrar tekrar söylüyordu.

Birden yanından çekip gitmesine bozulmuştu, her neyse özelini paylaşmak sanırım bir hataydı ve gereksiz duygusallaşmıştı. Yine her şey aynı şekilde devam edecekti.

Yavaşça arkasına dönüp Kadını seyretmeye başladı. Ceylana doğru koşup geri döndüğünde onun çocuk ruhlu birisi olduğunu farketti. Acaba bir travmamıydı? Yoksa sadece kendisi miydi? Yoksa... yoksa ne? Düşünemiyordu pek çok şey olabilirdi.
Cebinden çıkardığı mendille gözlerini silip, bakışlarını yere çekti, çekip gitmeyi düşünüyordu. Yakasından tutmasıyla ellerine bakakaldı. Ona karşı koymadı fakat hareket de etmedi sadece çok sessiz bir şekilde başını eğdi ve bekledi. Kemanını alıp suya gittiğini görünce derin bir iç çekti.

"Benimle kendin olabilirsin diyordu. Mümkün müydü? Kendin olmak için bile belki yalan söylemeliydi"

Birkaç adım atıp suya girdi, su dizlerine kadar ıslatıyordu. Ona düzgünce yaklaşmamıştı tabiki, ismini duyduğunda mırıldanmakla yitindi. Sessizce ve sakince çaldığı nağmeyi dinledi. Eşsiz notalardı, güneş son ışıklarını onun üzerinden verip suya batarak kayboldu gitti. Tıpkı bazı yaşanmışlıklar gibi....

Şimdi ikisi de ay ışığının altında bu gölde kalmışlardı. Kız ona döndüğünde asasını kaldırıp ona doğru çevirdi gözlerini kapattı ve asasını kendi etradında çevirerek fısıldadı.

Gümüş renkli bir Ceylan asanın ucundan fırladı ve kızın etrafında koşturmaya başladı. Bu bir patronus büyüsü değildi, bir ilüzyondu. Bu çocuk ruhlunun hoşuna gidebilirdi, bunu neden yaptığını bilmiyordu ama yapmak istemişti.

"Oktaryus Ironheart" dedi.

Sadece Oktaryus başka hiçbir şey değil. Kızın yanına yaklaştı, mavi gözlerinin içine baktı ve Elini uzattı. Kemanı işaret ediyordu.

"İzin verir misin? Merak etme ona iyi davranacağım"

Rose'nin elinden yavaşça kemanı aldı ve pozisyonunu alarak derin bir iç çekti.
"KûrdiliHicazkar" makamında bir taksim çalmaya başladı, bu makam yakıcı hüzün diye geçerdi. Her nota can alıcı seviyede hüzünlüydü ve Keman feryat eder gibiydi.

Taksim bittiğinde sakince, dikkatli bir şekilde Kemanı geri verdi.

"Zamanında babam bana öğretmişti"

Yavaş bir şekilde gölden çıktı, arkasına döndü ve bir bakış atarak

"Su soğuk üşüteceksin, her şey için teşekkürler"

Canı daha çok yanmıştı, Rose'nin yanından ayrılmak istemiyordu, onu sevebilirdi fakat karşılık alabilir miydi?
Bu yüzden fazla uzaklaşmadı, çimenlere doğru gitti ve yere oturup öylece beklemeye başladı.

Bu kişinin içinde bir şeyler vardı gözlerinde gördüğü bambaşka bir kişilik bir ruh. Gencecik, enerjik, düşünceli. Anlamlandıramadığı bir çekim hissediyordu ona karşı. Sudan çıktıktan sonra sakince onu seyretmeye başladı bir şeyler mırıldandığını gördü, dudağını seçebildiği kadar okuduğunda ismi olduğunu farketti. Biranda kendisine suya bıraktığını görünce sadece sakince arkasında duran ağaca yaslandı ve soğukkanlılığını korudu.

"Bırakalım, nasıl hissediyorsa onu yapsın, aklındakine engel olmayalım fakat kurtarmak için de buradayım belki ilk, belki ilk ve son kez"

Diye düşünüyordu içinden.  Az önceki duygusallığından kurtulmuştu ve kendisini geceni karanlığına teslim etmişti. Yüzüne hafif soğuk bir esinti çarpıyordu.

Biranlığına çocukluğuna döndü, İstanbulun o soğuk boğaz havasını düşündü, havai fişeklerin atıldığı, kandillerin yakılarak şehri süslediği, o geceleri... acaba koca Londra biranda kimsesiz kalsa hiçkimse olmasa gece nasıl görünürdü.

"Tamam bukadar yeter"

Oktaryus asasını kaldırdı, kızı çıkarmayı düşünmüştü ki kendisi çoktan ıslak ıslak yürümeye başlamıştı.

Islak saçları, teni, o parıldayan gözleri...

"Kendinize zarar veriyorsunuz"

Dedi onun inatçı yalın yürüyüşüne karşılık.

Yere düştüğünü görünce yavaşça eğildi ve ceketini ona teslim etti.
Yere oturup

"beni bağışla"

Dedi ve ayağını sakince tutup dizinin üzerine koydu. Bir iki yerine hafifçe baskı uygulamıştı ne kırık vardı ne çıkık, iyi olacaktı.

"Rose, iyi olacaksın. Seni gideceğin yere götürmeme izin ver olur mu?"

Kızın başını salladığını görüce onu kaldırdı ve sakince atına doğru taşıdı ve binmesine yardım etti.

"Gece tek başına gitme istersen, biliyorum beni tanımıyorsun ama ayağın için ve gecenin karanlığı bu şehir tehlikeli olabiliyor."

Atın ipini çözdükten sonra elini yelesine koydu ve "bu kısrağı ben sürebilirim ne dersin?"

Bakışlarını onun parlak gözlerine çevirdi, genç kız ne düşünüyordu?
Ayağında ki ağrıya ve yolların tekinsizliğine olan korkusunun içine işlediğini farketti. Başını evet anlamında salladığını görünce onun eşyaları aldı,  yanına geldi ve birlikte yola koyulup karanlıkta kaybolup gittiler.