[justify]Isolde bir gözlemciydi. Kısa bir bakışla çözebilirdi karşısındakinin bütün hikayesini, sokakta geçirdiği yıllar kazandırmıştı ona bu yeteneği. Hayatta kalabilmek için kimin iyi kimin kötü olduğunu ayırt etmeyi öğrenmesi gerekmişti. Konuklarının maskeler ardına gizlenmiş simalarını izlemek gençlik yıllarına, kafasının karışık olduğu zamanlara götürmüştü onu. Ancak bu defa bilinmezlik kabuslarını süsleyen bir canavar değil, parçaları birleştirilmeyi bekleyen bir yapboz gibiydi. Ve Isolde her bir parçayı yerine koyacak, bundan zevk alacaktı.

Minik böceğin kulak okşayıcı melodileri büyülü orkestrayla birleştiği, dinleyenleri de haklıca mest ettiği sırada kendine bir şampanya doldurdu, kusursuz işleyen baloyu izlemeye koyuldu. Her şeyin sarpa saracağı daha bariz olamazdı; her şeyi kusursuz yapan da buydu. Fırtına öncesi sessizlik.

Abanoz saatin çanları bu olay için kurulmuş gibi çınladı ışıklar söndüğünde, ortama kasvet ve korku hakim olurken Isolde bunu tahmin edebildiği için az kalsın kahin diyecekti kendine. Aynı zamanda kızıyordu kendine, dahiceydi nihayetinde, önce kendisi akıl etmeliydi böylesi bir finali, ucunda ölüm bile olsa müteşekkirdi cadı avcılarına.

Kırmızı sıvı dolu kadehi dudaklarına götürdü insanlar panikle kaçışmaya başlarken, sırf biraz canları tehlikeye giriyor diye böyle bir yaygara çıkarmalarını hiçbir zaman anlamlandıramamıştı kuzguni saçlı kadın. Taverna harabeye dönecekti ve eğer hasar büyünün onarabileceğinin üzerine çıkarsa bütün işleri kız kardeşine devrederek çekip gitmek en mantıklı seçenek gibi görünüyordu.

Bir başka yudum almak için davrandı kadehine, elbette bir noktada dahil olması gerekecekti olaylara fakat o nokta gelene kadar tablonun tadını çıkarmayı hak bellemişti kendine. O sırada ne olduğu anlaşılmayan bir cisim çarptı eline; kristal kadeh düşüp tuzla buz olurken Isolde bunun Tanrı'dan bir işaret olduğunu anladı.

Gözleri hemen minik böceği aradı, dehşete düşmüş bir ifadeyle kendi yaşlarında bir oğlana saldıran cadı avcısına donmuş halde bakarken buldu onu. Tedbir amaçlı baldırına sakladığı zehir kaplı bir hançer ile birlikte kıza doğru ilerledi. "Gidiyoruz." Bu kadar basitti yapmaları gereken, yanlış bir adımla patlamadan mayın tarlasının çıkışına ulaşmaktı yalnızca. Kızı kolundan tuttuğu gibi bara doğru sürüklemeye başladı, kel arkadaşı Dickerson'un tezgahın altına saklandığını tahmin edebiliyordu. Ve tahmin ettiği gibiydi de, bira fıçısının yanında cenin biçiminde yatmış devasa adama seslendi hiddetle. "Aptal adam, tavernayı yıkıyorlar!" Keline bir şaplak attı ve ayağa kalkması için ensesinden yakaladı. "Marseille'yi bul, buradan gidiyoruz."

Kel dev felix felicis almış gibi fırladı ayağa, arkasındaki rafın sekizinci sırasındaki parmak büyüklüğündeki şişeleri cepledi ve bir görev adamı misali biricik garsonlarını getirmek amacıyla harekete geçti. Isolde her ne kadar ciddi ve odaklı kalması gerektiğini bilse de adamın önüne çıkan herkese elindeki şişeleri fırlatmasına gülmeden edemedi.

Ciddiyetsizliğinin bedelini ödeyecekmiş gibi hissediyordu ama kaderin önüne ne çıkaracağını kim bilebilirdi ki? Eğer bu gece ölürse katiline teşekkür edecekti. Şimdilik barın büyük tezgahının arkasında durmak onları güvende tutuyor gibi görünüyordu. Çok geçmeden dev adam omzuna attığı bir kadınla zıpladı yanlarına. Marseille'yi bırakmasına fırsat vermeden "Haydi!" dedi Isolde, barın arkasındaki gizli geçitte gözden kaybolmadan önce son bir kez arkaya dönüp baktığında tavandaki mührü kırmaya çalışan bir grup insana karşı göz devirmeden edemedi.

"Ne olurdu uslu uslu ölseniz, tavernayı talan ettiniz!"[/justify]

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 4, total 4
Destek 1d10 : 2, total 2
Talih 1d10 : 9, total 9

Balonun kalanı boyunca genç şövalye bozuntusu Mirabelle'e muhafızlık yapıyor, bu esnada çokça sohbet ediyorlardı. Gerçi konuşan daha çok Mirabelle idi ancak kumral saçlı oğlanın pek de var olmayan sosyal kabiliyetleri düşünüldüğünde muhtemelen bu, çok daha sağlıklı olandı. Gerilim ve stres ile ailesinden habersiz geldiği bu mekanda yalnız geçirdiği her on dakikada bir kontrol ettiği baba yadigarı gümüş köstekli saatinin yelkovanı kim bilir kaç tur atmıştı çikolata saçlı kızın yanında geçirdiği süre boyunca. Her şey güzeldi, babasının yıllardır kendisine öğretmeye çalıştığı -tabii bu daha çok Sör Beauvoir'nın başarısı olsa gerekti- her türlü beyefendiliği, içinde bulunduğu şövalye zırhının da verdiği cesaret ile uygulamaya dökmeye çalışıyordu. Bir insanla ikili olarak diyalog kurabildiği ender anlardan biri içerisindeydi, mutluydu. Ta ki balo salonuna o uğursuz karanlık çökene kadar...

İlk anda şaşırdı herkes gibi ancak maskeli balonun bir etkinliği olabileceğini düşünerekten girişken bir adımda bulundu. Sağ eliyle, belinin sol tarafındaki süt beyazı demir kılıcın mücevher işlemeli kabzasını kavradı ve kükredi aptalca olduğunu çok yakında idrak edeceği bir cesaret ile: "Endişeniz olmasın leydim, ben sizi korurum!" Oyundu onun için an içerisinde içinde bulundukları durum; farkında değildi karanlıkta saklanan uğursuzluğun, gölgelerin örtemeyeceği korkunun. Çıkışını takiben Fransızca fısıltılar yükselmeye başladı salondan. Hayır, Fransızca değildi bunlar; başka bir şeydi... Lakin pek uzun süremedi dil analizi. Yaklaşık üç metre ötesindeki orta yaşlı bir cadının asasından yayılan loş ışığın aydınlattığı alandan hızla geçen bir ok önce düşüncelerini, hemen ardındansa takım elbiseli bir erkeğin yüreğini delmişti an içerisinde. Adını yahut yüzünü bilmediği o adam yere, ayağının yarım metre ötesine düşmüştü cansızlaşmaya başlayan bedeniyle. Gözleri irileşti kumral saçlı oğlanın. Salonun muhtelif yerlerinden birkaç patırtının daha geldiğini duydu.

Çığlıklar doldurdu kulaklarını, kaçışmaya meyletti insanlar görüşündeki. İşte o noktada yükselen uğursuz, gür sesler, salonun dört bir yanından yükselen ancak aynı hayırsız kelimeleri zikreden gür sesler yararak aldı dağınık ve düzensiz çığlıkların yerini; yekün, tek bir ses misali: "Malleus Maleficarus!" Işıklar söndü. Sağ eliyle kavramakta olduğu soğuk metalin dokusunun değiştiğini, tahtaya geri dönüştüğünü hissetti. İnsanlar birer ikişer cansız bir biçimde yere yığılırken ise kimse cisimlenmiyordu. Kendisi henüz bilmiyordu malum tekniği ancak kaçması gerekmez miydi diğerlerinin? Karanlığı bozan boy boy silüetler yalnızca daha çok çığlık atıyorlardı, daha çok korkuyorlardı, ayakları üzerinde çil yavrusu misali dağılıyorlardı.

Kendisiyse içinde bulunduğu konumu unutmuş, yavaşça adımlıyordu bilmediği bir yöne doğru. Yüzü düşünceli, korkuyla titreyen eli; kılıcından ayrıldı ve asasına gitti. Zeki bir oğlandı André, tahmin ediyordu giriştiği eylemin sonucunu lakin inanamıyordu. Gerçekleşecek sonuçtan emindi zihni ancak yüreği ve ümidi, düşüncelerinin hızına ayak uyduramamıştı. Salladı asasını bir hilal şeklinde, çaresizce. Hiçbir şey olmadı. Tahmininin doğruluğundan dolayı ince bir gülümseme bürümüştü miğferinin altındaki dudaklarını. İşte o anda sol yanağından aşağı süzülen damla, hissedebildiği tek şeydi. Çığlıklar kulaklarını, karanlık gölgeler gözlerini uyuşturmuş şekilde kalakaldı bir süre. Nefes alıp veriyordu sadece. Bir anlığına nefesi düzensizleşti, art arda iki kere nefes aldı. Duman... Yangın? Zihni bir boşluk olmayı o an içerisinde bırakmıştı. Adımını yerden kaldırırken ikinci bir duyusu geri geldi ve ayakkabısının, yerden yükselmesini zorlaştıran, yapışkan bir sıvıya bulanmış olduğunu fark etti: Kan...

Gözleri dehşetle açıldığında ve çevresine gerçekten dikkat etmeye başladığında yanındaki kızı kaybettiğini fark etti. "Mirabelle!" dedi içinden. Sağına soluna bakındı hızlıca. Onu korumalı- koruyabilir miydi ki? Gerçek oklar atılıyordu insanlara... Duraksadı bir an yine. Arkadaşına yardım etmeliydi, öte yandan kendisini bile kurtarabileceğinden emin bile değildi ki! Gözleri karardı, halihazırda karanlıkken ortam pek yardımcı olmuyordu. Çıkışa doğru yönelmeliydi, belki yol üstünde denk gelebilirdi ona... Yanakları sırılsıklam, gözbebekleri irisine yer bırakmayacak kadar genişlemiş bir halde ilerlemeye başladı sağı solu tarayarak. Mekanın tek çıkışı vardı. Sonra duraksadı. Buraya gelenler her kim ise bir kıyım yapmaya gelmiş ve çıkışlarını önlemişlerdi. Herkesin kapıya yöneleceğini bekliyor olmalılardı, kapı değildi buranın çıkış yolu. Pencereler... Balodaki ilk vakitlerini yalnız başına geçiren oğlan duvar köşelerinde çokça bulunduğundan dolayı bir hayli iyi biliyordu pencereleri. Evet, oralardan çıkabilirdi! Adımlarını ilerletirkense pencereye yakın olan karaltılar fark etmişti. Sabitlerdi. Burada bir kişi kaçmıyorsa o kişi... Hayır, yöneldiği taraf güvenli olmasa gerekti. Düşünce treni son hız devam ederken sol tarafındaki merdivenlerden yükselen, oldukça iyi tanıdığı bir ses ile bölündü hesaplamaları.

"Profesör! Profesör Yamashita!" diye seslenmekten kendisini alıkoyamadı şaşkınlık ve ümit ile sesin kaynağına. Başını çevirdiğinde üst kattaki devasa yangından dolayı ön tarafı aydınlık olan, merdivenin ortasındaki ruh emiciye döndü ve göz göze geldiler ilk anda. Arkasında, henüz merdivene adımlamamış arbaletli figürleri yangının ışığının açısı sağ olsun seçebiliyordu rahatlıkla kendisi muhtemelen siyah bir karaltı iken. Tabii seslenişi profesörün peşindeki figürlerin dikkatlerini üzerine çekmiş olabilirdi. Ama bu değildi şu anda aklında olan... Bir açmazda kalmanın eşiğindeydi sonsuz değer verdiği kısa boylu cadı, bir şeyler yapmalıydı...

"Orası yangın! Sizi alayım!" diyerek profesörünün inişini yumuşatacak bir masa çekmeye meyil etti yanından. Masa düşündüğünden ağırdı lakin sırtından yangının sıcağını hisseder, ciğerleri kara ve öksürüklere tutulmasına sebep olan dumanlarla dolarken masanın üzerinde gördüğü iki ateş viskisi şişesi aklına bir fikir getirdi. "Yangın profesör, şey, arkaya, duvar, ateş!" diyerek şişeleri aldı ve profesörle kendisinden hepsi aynı yönde kalan infazcıların arasına, daha çok kendi yakınına iki şişeyi fırlattı açıyı olabildiğince lehlerine tutmak adına. Malum kişilerin üstlerine fırlatmak aklına bile gelmemişti porsuk yürekli şövalye bozmasının. Kendisinden yaklaşık bir metre yüksekteki cadıya düşüncelerini korkudan mütevellit düzgünce anlatamamış olsa da takipçileriyle aralarında bir ateş duvarı yapmak ve kendilerine uzaklaşma imkanı yaratmak istiyordu. Sonrasındaysa... Aklına gelen bu fikrin sonrası tamamen boşluktu minik şövalyenin. Ama Profesör Yamashita yanındaydı, belki kendisine yardımcı olabilirdi, değil mi? Bu mezbahadan sağ çıkabilmenin bir yolu varsa ancak o bilebilirdi...

---

Bu RP, isabetlilik amacıyla mekan sahibinden balo salonunun krokisi alınarak yazılmış ve iki katlı bir evin merdiveninden masa örtüsü fırlatmak suretiyle bir fizik testine tutulmuştur. Görseldeki turuncu X André, mavi X Mirabella'yı, kırmızı kutular GM metnince betimlenen cadı avcılarını, sarı çizgi ise çekilmek istenen ateş duvarını temsil etmektedir. Bu RP, öyküsel bütünlüğün sağlanması adına yalnızca belli bir noktaya kadar André'nin gözünden kaleme alınmıştır.
[spoiler][/spoiler]

---

Kanla yoğrulmuş karanlık geceyi dolduran çığlıklar, yaralıların çaresizce inlemeleri ve ölülere dökülen ağıtlar. Bir kabus gecesi yaşanıyordu bugün Mag Mell'de. Hemen dışarda, balo salonuna bakan büyük pencerelerin önünde ise purosundan son bir nefes daha aldı kızıl cübbenin sahibi. Bir Engizitör kostümünü andırıyordu kıyafeti. Yanında kukuletaları ve bol dökümlü cübbeleriyle minyatür kuleleri andıran yarım düzine siluetle beraber, pencereden görünmekte olan can pazarını andırır manzaranın tadını çıkarıyor gibiydiler.

Parmaklarıyla vurduğu purosunun külü, sonbaharın taze esintisine kapılıp arkasında atıl şekilde beklemekte olan at arabalarının tekerlerine doğru savruldu. Kukuletalılara doğru çevirdi başını. Kapüşonu gözlerini kapatıyor, yüzünü kara bir gölgeyle kaplıyordu. Ak düşmüş sakalıyla kemerli burnunun arasına sıkışmış dudakları aralandı belli belirsiz ve şu sözler döküldü peşinden de. “Çocuk... ve Seherbaz.”

Kukuletalı kimseler at arabalarının başına geçtiler. Arabaların pencerelere dönük kapıları açıldı...

---

Kızıl saçlı seherbaz barın arkasından eline geçirebildiği silah benzeri, bıçak, şişe fark etmeksizin ne bulabilirse cadı avcılarına fırlatmaya başlamıştı. Yanına yaklaşmaya cüret edeni ise buna kalkıştığına pişman ederek birer birer etkisiz hale getiriyordu. Melon şapkalı bir tanesinin kafasında şişe parçalamış, şişenin kırık parçasıyla başka bir cadı avcısını güzelce haklamıştı. Fırlattığı çatal ve kaşıklar ise tam hedefini bulmuştu, öyle ki cadı avcıları artık devirdikleri masaları siper olarak kullanmaya başlamışlardı. Yediği birkaç okun da kadını durduramadığını fark edince, kral kılığındaki cadı avcısı, üzerine bir takım şişelerden döktüğü sıvılarla kaplı kılıcını çekerek kendisine yaklaşmıştı. Cwenhild’in bıçakla karşılık verdiği bu mücadele, ne yazık ki pek uzun sürmemişti. Kralın çift eliyle birden kavrayıp savurduğu koca kılıcı, kadının yırtık eteğinden sarkan bacağını bulmuş ve ciddi bir yaralanmaya sebebiyet vermişti. Topallayarak bara yaslanan kızıl saçlı seherbaz, önce elindeki son silahı olan kırık şişe parçasıyla direnmeye niyetlense de, bir süre sonra başının kuvvetli bir şekilde döndüğünü fark etmiş ve bilinçsizce yere yığılmıştı. Gecenin sonunda bir Kral tarafından kucaklanmak suretiyle bilincini kaybettiği yerden kaldırılacak ve belirsizliğe götürülecekti. Sorgulanmak üzere tabi ki...

---

Ne talihsizlik ki, kızıl saçlı kadının barda yaşadığı heyecan esnasında göremediği ve yanından sürünerek geçen melek kostümlü Lucien de tam o esnada masaların birisinin altından emekleyerek çıkışa varmaya çalışıyordu. Seherbazın tam önünde yere yığıldığını görünce bir an çığlığı koyacak gibi olsa da, bir şekilde kendisine mukayyet olabildi. Masaların altından emekleyerek kaçma planını şu ana kadar başarılı bir şekilde icra ettiği söylenebilirdi. Hatta en son girdiği masaya takılan kanatları, emeklemesiyle birlikte masayı da hareket ettiriyor ve karanlıkta ona doğal bir kamuflaj sağlıyordu. Bu yönden bir hayli talihli sayılabilecek genç adam, bir melek kılığında geldiği baloyu bir masa kılığında terk ediyordu.

---

Mag Mell'in sahibi Isolde ise, kel arkadaşının desteğiyle terk etmek üzereydi bu kanlı baloyu. Yaşananların sorumluluğuna dair bir ibare barındırmıyordu yüzündeki ifade. Şansı yaver gidecekti ki, içeriyi en iyi bilen kişi olarak kolayca çıkışa varacak, ancak uğradığı hasar yapılacak büyülere rağmen can sıkıcı derecede büyük olacaktı.

---

Şövalye kılığındaki delikanlı ve Tılsım Profesörü Yamashita’nın mücadelesi ise salonun diğer köşesinde tüm hızıyla devam ediyordu. Andre’nin alkol şişeleriyle yangın çıkarma ve cadı avcılarının önüne set çekme planı başarıya ulaşmış gibiydi. Mirabella ise giydiği kat kat kumaşı kullanarak aynı şekilde kaçacakları yol için alevden bir barikat çekmeyi başarmıştı. Cadı avcıları ise bu ikiliye yaklaşamayacaklarını anlayınca uzak mesafeden vurabilme güdüsüyle germeli yaylarına başvurmuş ve kısa boylu kadını hedef almaya başlamışlardı. İkili bara ve arkasında mutfağa açılan kapıya doğru dolu dizgin koşmaya başladıkları esnada, kadının sırtına saplanan birkaç ok, ruh emici kostümünü aşmış ve vücuduyla temas etmişti. Buna rağmen tüm gücüyle ve haliyle öğrencisinin de desteğiyle, sendeleyerek ilerlemeye gayret gösteriyordu. Tam barı aşıp, mutfak kapısına doğru hareketlenmişlerdi ki salonun öbür ucunda, büyük bir şangırtıyla iki adet zıpkın; saplarına halatlar bağlı olduğu halde pencerelerden fırlayıvermiş ve tam da barın arkasındaki kapıya isabet etmişlerdi. Zıpkınların kapıya saplanmasıyla bağlı bulundukları yerlerden kopan halatlar, garip bir mekanizmayla dönerek savrulmaya başlamış ve profesörün hemen önünde, kapıya doğru ilerlemekte olan genç büyücüye isabet etmişlerdi. Seri şekilde daireler çizmekte olan halatlar, birkaç saniyeden kısa bir süre içerisinde çocuğun etrafında dönerek onu hareket edemeyeceği ölçüde bağlamışlardı. İpler, üzerlerine bir sıvı sürülmüş gibi ıpıslaktı ve çocuğun kostümüne değdikleri anda kati bir surette kenetlenmişlerdi. Öyle ki genç büyücünün vakti olsa dahi bu halatlardan ve oluşturdukları bağdan kendisini bir süre daha kurtaramayacağını söylemek pekala mümkündü.

Halatlar bir mekanizmayla çalıştırılmış gibi gerisingeri, son sürat çekmeye başladılar Andre’yi. Profesör, elinden kayıp giden çocuğun kollarını yakalayabilse de, çocuğu çeken gücü durdurmak için gösterdiği çaba nafileydi. Hatta kendisi de halatların çekildiği pencerelere doğru sürükleniyordu kesin bir surette. Yine de Andre’yi bırakmamak için direndi. Birkaç okun daha etini deldiğini hissetti. Cadı avcılarını uzak tutmak için oluşturdukları alev duvarına kadar bırakmadı, etrafı halatlarla mumyalanmış gibi çevrilen ve kaskatı kalmış çocukcağızı. Alevlerin içerisine girdi bir anlığına, sonra da kendisine bakan nefret dolu gözleri gördü, şapkaların altında yuvalanmış. Sonrası ise zifiri karanlık. Derin yaralar ve yanık izleriyle kaplı bünyesi daha fazla dayanamadı bu umarsız şiddete. Yarın sabah gözlerini St. Mungo hastanesinde açacağı su götürmezdi.

Çocuk ise halatların ucunda at arabasına kadar çekildi son sürat. Bir tabutu andırır kutunun tam içerisine çekti halatlar onu. Çelik kapak kanadı. Kilitler takıldı. At arabası, ağır tıngırtılar eşliğinde engebeli bir arazide yola koyuldu bilinmeze doğru.

---

Bir sabah yağmuru söndürmeye başlamıştı Mag Mell'de yanan alevi. Tavanda oluşan çatlaklar temizletecekti zemindeki kan lekelerini. Çok kayıp verilmiş, çok can yanmıştı dün gece burada. Mazide kalması gereken bir savaşın, yeniden ilanını duyuruyordu manzara.

Hayatın içinden gerçek bir kesit izlediniz.

---

Cwénhild Muirghéal: Cesaretinin bedelini az daha canıyla ödüyordu. Cadı Avcıları tarafından sorgulanmak üzere alıkonuldu. Akıbeti henüz bilinmiyor.

Isolde Aideen O'Malley: Umursamazlık huyuydu. Tavernasını yaktılar. Bana mısın demedi. Şimdi beş parasız sokaklarda... Şaka, şaka. Bir ara büyülerini Mag Mell'in tadilatına harcasa iyi olacak. Harabeye döndü güzelim mekan.

Lucien Vanidestine: Şansı hep yaver gitti. Şiir gibi kaçtı. Bahtın açık olsun masaadam!

André Harris: KAÇIRILDIN! Nerede olduğu ve akıbeti bilinmiyor. Cadı avcıları tarafından kaçırıldı. Evet... Tarafından!

Mirabella Yamashita: Sorumluluk sahibi bir profesör olarak elinden geleni yapsa da öğrencisini kurtaramadı. Yanık izleri ve yaralarının iyileşmesi için St. Mungo'da bekleniyor. Kendisine acil şifalar diliyor, geçmiş olsun dileklerimizi iletiyoruz.