[justify]Alkolik adamın söylediğine o kadar çok odaklanmıştım ki Blaze'in bir süredir dükkanda olduğunu fark etmemiştim. Hem de bu kokuya rağmen! Aman tanrım... Böyle bir şey yok. Olamaz yani. Şarapçının çamurumsu kokusu ile birleştiğinden mi anlayamadım ilk başta bilmiyorum ama burnumun bu kokulara dayanamayarak intihar ettiğinden şüphelenmeye başlamıştım. Amcamın yanında küçük yaşta derme çatma bir kulübe içerisinde yaşarken bile daha çok yıkanıyordum o şartlar altında. Her neyse, Blaze konuşmaya başladığında odağımı kokudan daha çok söylediklerine vermeye çalıştım. Gidelim diyordu o da. Merakından değil, gizli saklı şeyleri sevmediğinden hemen moda girmişti muhtemelen. Das için ise zaten olay bir yerlere girip çıkmak olsun. Bayılır. Dediğinde haklıydı Blaze. Herkes iz bırakır tabi. Bu koku da iz bırakıyor. Kuruldum durduk yere. Das'ın Blaze tarafından itilmesine kıkırdarken dayanamadım en sonunda. "Senin izini de bütün İngiltere'de sürebiliriz bence. Ne zaman yıkandın sen öyle? Nereyi ne şekilde keşfediyordun da böyle bir koku musallat oldu sana? Akşam yıkanmalısın. Biraz da bakım yapmama izin verirsen... Hayır, hiç kaçamazsın. Hı- hı... Evet, zorla!" diye Blaze'e laf yetiştirmeye çalıştığım esnada Das'ın bizi iki tarafına almasıyla bir anlık esmeyle dükkândan çıkıyorduk. Burjuvalarla yaşamış biri olarak edindiğim bazı alışkanlıklar vardı. Artık bana böyle katlanacaklardı. Girişe doğru yerleştirilmiş olan tahta askılıktan pelerinimi de kaptım asamı daha kolay erişebileceğim yere yerleştirebilmek için. Şarapçıdan çok dükkânı koruyucu büyülere emanet ediyordum Das'ın aksine. Dükkânı ilk kez başıboş bırakışımız değildi gerçi. Hırsızdan da yapılan onca tılsıma karşı bir şeyler çalarlarsa zaten ben bırakırdım bu mesleği. Çıkmadan önce son bir kez daha etrafa baktım ve kendimi rüzgârın estiği yöne bıraktım.

Yola daha çıkmadan planı olduğunu söyleyen Das'a yine aldanmıştım. Yol boyunca kafasına göre yine bir şeyler sallıyordu ama eğlendiriyordu. Söylediği şeylerden gram bir şey anlamamıştım ama çok takılmıyordum artık. Onun yerine çoğunlukla ona ayak uyduruyordum. En çok onlarlayken kendim idim. Yine de yaptığımızın şu an için ne kadar mantıklı olduğunu düşünmek için diktiğim kulaklarımı indirmiş, Blaze ve Das'ı kısa bir süreliğine kendi hallerine bırakmıştım. Adımlarımı izleyen başımı kaldırıp yolları gözlemlemeye ve olası aksiliklerden biri olan büyü yapamama ihtimaline karşı potansiyel kaçış rotası çıkarmaya koyuldum aklımdaki düşüncelerle. Gündüz gündüz Gelecek Postası gibi işlek bir binaya girmek mantıklı mıydı? Basım Binası diyoruz yahu. Arkamızı toplayan birkaç bağlantımız vardı elbette de bu çok ulu orta bir işti. Nereden çıkmıştı şu gazete? Tamam, ben de merak ettim burnuma gelen pis kokunun nedenini ama... Hayır, Blaze'den geleni kastetmiyorum. Metaforik olarak düşünüyorum. Ayrıca o koku açık havada hafiflemişti. Gerçi boş yere düşünüyordum böyle şeyleri. Das'ın cin fikirli oluşu ve Blaze'in kas gücüyle giriş-çıkış mevzusu her zaman halledilirdi. Manipüle yeteneğim ile de birleşince mükemmel bir üçlüydük. Sadece bunlarla kısıtlamıyorduk elbette kendimizi.

Ben böyle düşünmeye başlayıp sonuca varınca hafiflemiştim tekrardan. Saçma sapan kuruntuları bir köşeye bırakıp binanın arka kapısına doğru ilerledim bizimkilerle. Das ağzını açtığında sonunda planı paylaşacak diye heveslenmem boşa çıkmıştı. Das yine Das oluşunu kanıtlarken -söylenmemek için büyük bir çaba harcadım o saniye- ağzımdan çıkan ilk cümle "Ha??? Fazla zorlama. Dikkat et!" olmuştu. Duymamış olma ihtimali yüksekti çünkü bir anda öne doğru atılmıştı. Zaten biz içeri girdikten sonra mutlaka onu da alırdık bir yolunu bulup. O giremese bile içeride araştırılacak çok yer vardı. Yeter ki girebilelim. Das geriden de yetişirdi. Sesimi en düşüğe ayarlayıp."Kimse uyanmadan giriyoruz hızlı hızlı."dedim büyük bir ciddiyetle. Blaze'i kolundan yakalayıp hızlı hareket etmek için zorladım onu da. Parmak ucunda adımlarla kontrollü şekilde ilerlemeye çalışırken Das'ın her yere erişen sesi kulaklarımdayken güvenliklerden birinin yön değiştirmesini sağlamasıyla her şey yolunda gibi gözüküyordu. Bir yandan da dükkândan çıkmadan önce üstüme aceleyle geçirebildiğim mat siyah pelerinimin cebine doğru elimi götürüp asamı çıkardım bir çırpıda. Kapının açık olma ihtimali bile yoktu benim nezdimde. O yüzden kilidi açmak için tılsım yapmaya hazırdım. [/justify]