[justify]Adap-ı muaşeret konusunda bir hayli dikkatli olan adam, öğrencisinin söylediklerini dikkatle, başıyla hafifçe onaylayarak dinledi. Sorusuna istinaden aldığı cevabı dinlerken ise yüzündeki ciddi ifadeyi muhafaza ediyordu. An içerisinde olumlu veya olumsuz olarak genç Ravenclaw'un düşünce akışını etkilememeyi amaçlıyordu zira. Nitekim, birlikte çalışacaklarsa bu baş başa geçirdikleri vakti, kızın düşünce yapısını öğrenmeye harcamak daha makul olacaktı. Elbette bunun bir test olduğunu söylemeye de gerek yoktu. Zaman konusunda bir hayli hassas olan profesör, haliyle, vaktini ziyan olacağı bir staj programına harcamayı da tercih etmeyecek ve uygun gördüğü takdirde stajyerini kapı dışarı edebilecek bir kişiliğe sahipti. Muhtemelen karşısındaki kız bunu bilmiyordu lakin daha önce staja kabul ettiği ilk öğrencisi Iris değildi ve örneğin bir önceki öğrencisi ile olan stajları da tamamlanmamıştı. Kumral saçlı eski stajyeriyse haliyle başarısızlığından pek kimselere söz etmemişti.

Bakışları, gözleri ve masa arasında git-gel yapan kızın sözlerini dinlerken yalnızca dikkatinin hala onun üzerinde olduğunu gösteren bazı kafa sallamalarında bulunuyor idi ciddiyetle. Yanıt verişi yerini düşünceli bir ifadeye bıraktığında ise yanında oturan öğrencisinin, ince bir gülümseme belirdi dudaklarında. "Gayet güzel Bayan Ashworth, Ravenclaw'a 2 puan," dedikten sonra bakışlarını masaya, malzemelerin üzerine çevirdi. "Patlayan kızıl mantarların hareketi algılaması, yükselen alevler ile alakalı pek tabii olabilir. Bir yandan ise barındırdıkları enerji potansiyeli, hem diğer iksir malzemelerinin karışımını kolaylaştırabilir hem de iksirin etkisini bedende uzun bir süre devam ettirebilmesini sağlayabilir." Asasıyla yandaki bir dolaptan cam bir kavanoz getirdi ve mantar saplarını süzülerek içine bıraktı usulca.

"Siğil kabuğu tozları ve semender kanı hususunda da analizinizin bir hayli makul olduğunu söylemeliyim. Arnoult'un kitabında bir ihtimal bunlar kaleme alınmış olabilir ama disiplinler arası yaklaşımını düşünecek olursak, eksik kalmış olmaları da olası. Gerçi siz bu iksiri sanırım geçmiş müfredatta öğrenmiştiniz... Neyse." Kalan malzeme artıklarını da asasıyla sakince masanın üzerinden cam kavanoza aktardı.

Masayı temizledikten sonra yeniden öğrencisinin yüzüne çevirdi bakışlarını. "Semenderler, doğdukları ateşle birlikte yaşar ve o ateşten ayrılamazlar. Bir nevi, bu etkileyici yaratıkların özüdür ateş diyebiliriz. Bu iksir içildiğinde soğuk bir hissizlik kaplar bedeni. Bu, içimizi soğutup ateşe ters bir etki ortaya çıktığını düşündürtebilir lakin elimizdeki malzemeler bizi gerçekten soğutabilecek şeyler mi? Yahut belki de bu iksir sonucu doğamız geçici olarak semendere yakınsanıyordur ve hissettiğimiz soğukluk, ateşi sönmüş bir semenderin hissettikleridir, ta ki ateşe kavuşana kadar."

Kulağı potansiyel olarak Iris'in diyeceklerinde, ortalığı toplayıp ateşten korunma iksiri dahil her şeyi kaldırmıştı. Sonrasındaysa daha köşedeki bir raftan ufak bir sandık getirmişti masanın üzerine, üzerinde sarılı parşömenler olan bir de kitap ile birlikte. Alt yarısında büyük bir re'em çizimi olan bölümün bulunduğu, kitabın iki yüz doksan birinci sayfasını aralamıştı. Sandığı açtığında ise minik bir kristal şişede kan, kurutulmuş deri, kırık boynuz parçaları ve kurutulmuş başka bazı canlı dokular yer alıyordu. Sandığın açılmasıyla birlikte deri ve ahşap kokusuyla karışık ağır, rahatsız edici bir koku yaymıştı tüm vücut parçaları masanın başındaki küçük bir alana. Kurutulmuş bir canlı kokusu. Profesörün yalnızca kaşları çatılmıştı hafifçe bu aromayı çektikten sonra ciğerlerine.

"Biliyorsunuzdur ki benim uzmanlık alanım, karanlık sanatların bir alt branşı olan savunma üzerine. Koruma tılsımları, koruyucu tılsımlar ve iksirler gibi." Öğrencisinin dikkatini tazelemek üzere kısın göz bebeklerine odaklandı bir saniyelik bir es vererek sadece. Ardından devam etti sözlerine: "Birçok canlının, olumsuz etkilere karşı kendince bazı korumaları olduğunu söyleyebiliriz. Başlı başına biz insanların narin derisi dahi bizleri kısmen soğuktan, sıcaktan ve bazı dış etkilerden koruyor. Pek tabii bazı canlıların korunmaları, örneğin ejderhaların yahut re'em'lerin... Çok daha etkileyici. Şu anda uzun bir aranın ardından yeniden re'em'ler üzerine çalışıyorum. Bu yaratıkların, karanlık sanatlara karşı korunmamızda göz ardı edilmiş lakin önemli bir kapı olduğu kanaatindeyim. Sizin ilgi alanınızı düşünürsek ise... İksirler üzerinden ilerleyeceğiz. Az önceki soruma verdiğiniz yanıt bir hayli etkileyiciydi Bayan Ashworth. Beklentilerimi yükselttiniz. Şimdiyse asıl sorumuza gelelim: Sizce, bir re'em'i, nasıl bir şekilde bizlere koruma sağlayacak bir iksir için kullanabiliriz? Lanetli etkilerden. Kısmi, spesifik; size kalmış. Ve bu süreçte nasıl zorluklar bizi bekleyecektir?"

Sorusunu sorduktan sonra ayağa kalktı ve vitrininin başına bizzat yöneldi. Rafların birinden cam, imbikvari bir alet çıkartıp çalışma masasının üzerine koydu. Ayrıca iki porselen fincan. "Cevap vermek için acele etmenize gerek yok. Dilerseniz önünüzdeki kitaptaki re'em bölümünü yahut parşömenleri inceleyebilirsiniz. Zaten bu soruyu stajınız boyunca soruyor olacağız, şu anda daha çok ilk düşüncelerinizi merak ediyorum." Ardından küçük, işlemeli bir sandık açtı ve kahve çekirdeklerinin kokusunu çekti içine memnuniyetle. Üstteki hazneye öğütülmüş kahve çekirdeklerini yerleştirdi ve asasıyla bakır su haznesinin altını ateşe verdi. Su ısınırken ise imbiğin üst haznesine doğrulttu asasını ve sıcak, sakin bir hava akımı yöneltmeye koyuldu çekirdeklerin üzerine. Taze ve kaliteli kahve çekirdeklerinin esansına bürünen sıcak hava akımı usulca odaya yayılmaya başladı. Düzenli olarak ise asasını sıcak hava akımından çekip ısınan suyu sirkülasyona geri taşımak amacıyla kullanıyordu. Odağı kahve demleme sürecinde gibi gözükse de, bakışlarını zaman zaman genç öğrencisine ve masaya yöneltip süreci takip ediyordu.[/justify]

Hogwarts'taki öğrencilerinden biri olan Ares'in yanında vasisi olarak bulunuyordu geniş mahkeme salonunda koyu saçlı adam. Üzerinde siyah ceketi, gömleğinin ceketin altından gözükecek bölümü kapatan lacivert fuları ve fularıyla aynı desene sahip lacivert bir cep mendili vardı bugün. Öğrencisinin bugün üzerine yüklenileceğini öngörmek pek güç değildi. Bu sebeple oğlan farkında mıydı bilincinde bile değildi ancak ufak bir jest ile, giyimiyle desteklemek istemişti genç kuzgunu.

Savunma tarafındaki Alexander Turner isimli adamın soru yağmuruysa bunu destekler nitelikteydi. Elini kaldırarak Yargıç Boleyn'den müsaade istedi ve araya girdi: "Vasisi olduğum Bay Caldecott'ın beyanına skeptik yaklaşmakta elbette haklısınız Bay Turner fakat günümüzde fiziksel yaraların basit bir tılsımla dahi iyileştirilebileceğini iyi bilmeniz gerekir. Bu yaranın sizce bir lanet sonucu olmaması mümkün müdür günümüzde bile bu vaziyetteyken? Sizden bir yetişkin ve bir Hogwarts profesörü olarak henüz reşit olmayan öğrencime karşı sorgulama yaparken amacınız haklı veya haksız olsun tutarsız sorular ile kendisinin travmalarının üzerine gitmemenizi ve savunma görevinizi düsturu ile icra etmenizi rica edeceğim."

Sözlerini bitirdikten sonra saçları bukleli kadınla ve diğer yargıçlarla kısa bir göz teması kurarak başıyla ince bir selam verdi, yerine geri yerleşti. Bu sıkıntılı zamanlarda her ne kadar zamanında belasını aramış olursa olsun öğrencisinin daha fazla yıpranmasına ve kırılma ihtimalinin oluşmasına müsaade etmeyecekti.

Bu başlık altına dersle alakalı duyurular ve ders sonu puanları girilecektir.

Büyülerinden her daim orijinal kaçış yolları görüyor olması bir zaman zaman gurur verici, bazense dehşete düşürücüydü. İkinci kategoriye giren bir ana şahit olduktan sonra mavi cübbeli malum kıza yalnızca kafasını sallayarak karşılık vermişti.

Derse başladığı noktada ilk olarak pijamalı kıza söz verdi ve cevabını dinledikten sonra kafasını salladı. "Biraz daha spesifik cevaplar bekliyorum arkadaşlar. Teknik olarak haksız sayılmazsın ama... Slytherin'e 1 puan." Cevabını veren kıza baktığında ise iki parmağını şakaklarına götürmüştü. Yine mi?... "Strömm, bu okulun bazı kuralları var biliyorsun... Bu sebeple Slytherin'den 3 puan kırıyorum. Umarım bir noktada binana ve kendine karşı daha sorumlu olursun..."

Eadwig'in cevabını duyuncaysa yüzünde bir gülümseme belirdi, kısık bir sesle güldü bir saniyeliğine. "Biraz zorlasan binebilirsin Boleyn, haklısın, ama özellikle bir Re'em'e binmeyi denemeni hiç tavsiye etmem. Slytherin'e 2 puan."

Ders başlamadan kendisini dehşete düşüren kız söz aldığındaysa gülümsemesini korumaya devam etti. "Evet, nadideler. Ayrıca sevimlilik göreceli bir konsept ama kabul edeceğim. Sorularına gelecek olursak ise... Güzel gözlemler. Belki de 'kapışacaksınız' ama önce dersimize devam edelim. Ravenclaw'a 1 puan."

Ravenclaw'un bir diğer bina başkanından gelen cevap da göğsünün kabarmasına sebep olmuştu: "Çok güzel bir gözlem, Caldecott. Dersimizin konusu bu değil ancak orijinal bir noktaya değindin. Ravenclaw'a 3 puan daha."

Lilith'in cevabıysa kızın dudaklarından dökülen çoğu söz gibi ürpertici bir hava içeriyordu. Biraz duraksadı ama sonrasında dudaklarına ince bir gülümseme yerleştirdi: "İki konuda da haklı olabilirsin... Güzel cevaplar. Ravenclaw'a 2 puan daha."

Iris ise son cevabı vermiş ve turnayı gözünden vurmuştu. Yüzündeki gülümseme genişledi: "Çok güzel, Ashworth. Söylediklerinde haklısın. Üstelik..." Aletin üzerindeki sayfayı değiştirerek sınıfın gördüğü görseli güncelledi: Kan. "Dersimizin konusu da tam olarak bu. Ravenclaw'a 4 puan daha." Sonrasında ufak bir yorum ekledi: "Ravenclaw'lar bugün formunda."

Bir iki cevabın daha dışında kalan çoğu kişi ya verecek bir cevap bulamıyor, ya cevaplamaya tenezzül etmiyor yahut hala uykuyla boğuşuyordu kendisine bakıyor olsalar bile. Ama yapacak bir şey yoktu, bu tip sorular ve ufak puanlarla sınıfın katılımını yüksek tutmaya çalışsa da herkese aynı metotlar yardımcı olmayabilirdi.

"Birçoğunuz oldukça güzel cevaplar verdiniz öncelikle, hepinizi tebrik ederim. Bugünse malum, Yasak Orman dedikoldularını duymayan, hatta..." İğneli bir tonda sözlerine devam etti: "Yaşamayan kalmadı neredeyse..."

"Kan, büyücülük dünyası için oldum olası en güçlü materyallerden biri olmuştur. İksirlerde, eski ritüellerde, lanetlerde; hatta bazen bizzat kendi başına bile işlevsel ve kuvvetli bir araç oldu. Carmilla Sanguina'nın da -her ne kadar şu ankinin bir taklitçi olduğuna inansam da- kan büyüsü icra etme kabiliyetleri vardı. Bugün ise kanın gücüne bizzat şahit olacaksınız..."

Asasını kaldırdı, sınıfın önündeki kürsüsünün arkasından ufacık şişelerle dolu bir sandığı kendisine doğru çekti. "Re'em kanı. Piyasada bulması bir hayli zor ancak karanlık büyüleri ciddiye almanız, küçümsememeniz için bu derste kullanmaya değeceğini düşünüyorum. Merak etmeyin, tek boynuzlu kanı gibi içmesi bir tabu değildir. Şimdi herkes bu şişelerden birer tane alsın, sizleri eşleştirelim ve kan büyülerinin gücünü çevredeki platformlarda bizzat deneyimleyin..."

[spoiler][youtube]https://www.youtube.com/watch?v=-cZ7ndjhhps[/youtube][/spoiler]

---

1- Arkadaşlar, dersimiz Smackdown. Güreş. Mewzu. Kawga. İstediğiniz gibi çift olabilirsiniz, NPC partner de bulabilirsiniz. Kanları için, platformlara geçin ve birbirinize istediğiniz gibi dalın. Kandan dolayı gücünüz ve dayanıklılığınız arşa çıkacak. Kırıp dökmekten korkmayın, Arthur arkanızı/kırdıklarınızı tamir eder. Aranızda dövüş koreografilerine karar verebilir yahut RP'lerinizin verine önce zar atıp sonra editleme ile zar sonuçlarınıza göre karar verebilirsiniz içeriklere.

2- 45 dakikanız var arkadaşlar.

"Ağlamaya devam edeceksen buyur ama kendini uluorta küçük düşürmeyip özel bir yerde yapmanı öneririm Starlight," dedi kısık fakat tok bir sesle sert mizaçlı adam. Duygusal destek konusunda en başarılı insan sayılmazdı fakat kendisini daha fazla rezil etmesini istemezdi kızın. Hem de sözlerinin devamı için dikkat çekici bir giriş olduğunu düşünüyordu.

"Hanginizin bu rezillikleri başlattığı umurumda bile değil. İkiniz de medeni hanımefendilere yakışmayacak; kendinizin, binanızın ve okulunuzun itibarını zedeleyecek şekilde davranıyorsunuz." Ciddi bakışları bir an bile yumuşamamış, iki kızın dağılmasını bekler bakışlarla gözlerini iki çift göz arasında düzenli olarak gezdirmeye başlamıştı.

Bir önceki hafta Ravenclaw'lardan Caldecott, Yasak Orman'da saldırıya uğramıştı. Vücudunu ve yüzünü kapsayan yaranınsa bir kesme tılsımı olduğu kesin olmasa da kuvvetle muhtemeldi. Carmilla... Oğlanın Carmilla'nın saldırısına uğradığını iddia etmiş olması ilk duyuşta katiyen inandırıcı gelmiyordu kulağa fakat yalnızca dikkat çekmek için böyle bir yalan uydurması pek olası değildi tanıdığı kadarıyla kendisini. Bir noktada konuşmak iyi olabilirdi lakin şimdi sırası değildi. Henüz travmasını atlatmamışken ne kadar az konusu açılırsa mevzuların o kadar iyiydi. Bu da, gerçekten konuşması gerekenlerle konuşması demekti sadece. Carmilla veya değil, bir öğrenci Yasak Orman'ın yasak topraklarına adım atmış ve saldırıya uğramıştı. Orman yaratıklarıyla Hogwarts arasında belli anlaşmalar vardı pek tabii ve böyle bir olayın yaşanmış olması yaratık olsun, sihirli yaratık kaçakçıları olsun yahut son zamanlarda namı iyicene büyüyen kızıl saçlı cadı olsun her türlü sıkıntılıydı.

Bu sebeple Hogwarts da boş durmamış, profesörleri düzenli olarak Yasak Orman sınırlarında nöbet tutmaya başlamıştı. Hogwarts'ın koruma büyülerini zaten bilindik hiçbir kuvvet aşamazdı lakin o koruma büyülerinin alanından öğrencilerin çıkmaması icap ederdi. En azından bakanlığın bölgedeki araştırmaları sonuçlanana, daha doğrusu tehlike olmadığı veyahut kalmadığı kesinleşene kadar. Bugünse sıra Arthur'daydı. Üzerinde gecenin karanlığında dikkat çekmeyecek füme bir palto ve birkaç minik koruma tılsımı vardı insanın içini donduracak bu İskoçya soğuğuna karşı. Caldecott'a olanlardan sonra gerçi aklı selim bir öğrenci belasını arar mıydı muamma lakin belasını arayacak türden kişiler de yok değildi bu türlü türlü insan dolu şatoda pek tabii.

Sert mizaçlı adam da düşünceliydi bu gece. Gerçi böylesi bir günde düşünceli olmamak mümkün müydü? İç karartıcı bir karanlık perdesinin altında; bir yanı iki metreden daha derinleri görülemeyecek bir orman, öteki yanı gece saatlerinde dolaşmanın yasak olduğu okul arazisiyken çevredeki en büyük hareketlilik, tepedeki bulutların on beş dakikada bir yahut iki santimlik ilerleyişiydi. Tüm geceyi burada geçirecek profesörün düşünmekten başka yapacak bir şey yoktu. Üstelik karanlık büyülerle tüm uğraşısının paranoya haline gelerek canlandığı bu zihin için gündemdeki son olaylar sonsuz, bitmek bilmez bir düşünce konusuydu. Arada bir asasıyla taşlardan sandalye yapıp dinleniyor, arada bir turluyordu. Tüm bu esnada ise düşünüyordu. Cadı avcılarının, büyücülerin büyü yapma kabiliyetlerini o karanlık gecede nasıl ellerinden aldıkları muammaydı. Carmilla adının yüz yıl sonra böylesine fısıldanmaya başlamış olması iç karartıcıydı. Bir öğrencinin Karanlık Orman'da karanlık büyücü saldırısına uğramış olması endişe vericiydi.

Düşünce treni önce bir ışık, sonrasında yükselen gümbürtü ile bölündü tel tel beyazları bulunan koyu saçlı adamın. Tepeden inen bir yıldırım yoktu lakin ormandan yükselen ışığın bir şimşeğe ait olduğu belliydi. Karanlık sanatlar profesörü olan bu adam içinse kaynağı tahmin etmek güç değildi: Yıldırım laneti. Ağaçların arasında bir kişi bir yere yahut çok daha büyük ihtimalle başka bir kişiye kullansa bu laneti tam olarak böyle gözükürdü zira. Bu büyü, çatışma demekti. Seherbazlar? Avcılar? Carmilla? Fark etmezdi. Önce asasının bir hareketiyle kuzeyi göstertecek bir hareket yaptı ve yönü zihnine not edip ilerlemeye başladı ışığın kaynağına doğru. Hızlı adımlarla.

Yaklaştı, yaklaştı ve sonunda bazı konuşmalar işitmeye başladı. Bir kadın sesi? İnanmak ve umut gibi birkaç kelimeyi seçebildi yalnızca. Sesler bir öğrenciye ait olmak için fazla olgundu. Kaçakçılar içinse de garip kelime tercihleri içeriyordu. Asasını ayaklarına yöneltti ve bir Quietus ile sessizleştirdi adımlarını. Yakınlaştığı vakit bir ergen oğlan sesi işitiyordu. Boleyn'lerden biri? Eadwig. Okulun güvenliğine laf ediyordu ve çok geçmeden buna sebep olan manzara da belirgin hale gelmişti. Üç öğrenci, hayır beş; dört yetişkin ki giyimlerine ve duruşlarına göre seherbaz olabilirlerdi ve kızıl saçlı bir Carmilla şüphelisi... Öğrenciler Carmilla'yı savunuyordu cadı avcılarının okula ulaşacağını ima ederek. Nasıl yani? Imperius laneti olabilir miydi? Ancak bu kadının öğrencilere Imperius yapıp onları kontrol etmeye zihnini ayırmasındansa seherbazlarla savaşması daha makul olurdu, tam odağıyla... Lakin öğrencilerinin böyle safsatalar zikretmesi ve Carmilla savunması henüz ikinci yılında dahi olsa gurur duyduğu profesörlük makamına, bu şatoya, kültürüne bir hakaretti; daha önemlisi, kendi canlarını tehlikeye atmaktı. Ortaya çıktı.

"Öncelikle herkese merhabalar. Bay Boleyn, Bay Boleyn ve Bay Harris. Ve diğer herkes, pek tabii..." Bakışlarını özellikle yan taraftaki çalılıkta saklanan figürlere yöneltmedi. Cübbelerinin eteklerinden öğrenci oldukları belli oluyordu zira. Gerçi saklanabiliyorlar mıydı buradaki gözlerden muamma ama... Yine de gözden uzak olmalarının zararı olmazdı. Kendisinin şato tarafından geliyor olmasıyla beraber Eadwig'in de bastıra bastıra Carmilla olduğunu söylediği ve savunduğu kadın seherbazlar ile aralarında kalıyordu. Önceliklerini doğru belirlemesi gerekiyordu. Birinci olarak öğrencileri. Carmilla'yı dahi savunsalar tek bir öğrenci daha zarar göremezdi. Onları kurtarmalıydı. İkinci olarak seherbazlara yardımcı olabilirdi bu muhtemelen taklitçi olan cadının yakalanması için. Yerlerdeki arbaletler ise apayrı devasa bir sorundu ve en azından ölülerdi. O, eldeki krizler çözümlenince ilgilenilecek bir durumdu. Öğrencilerini ve Hogwarts'ın namını koruyacaktı. Öğrencileri korumak istiyorsa ise önce güvenlerini kazanmalıydı. Gerçi kumral saçlı porsuğun herhangi bir tarafı tutabilecek hali pek yok gibiydi ama... Boleyn kuzenlerini ikna etmesi önem teşkil ediyordu.

Gözlerin kendi üzerine dönmüş olması bir avantajdı. "Öncelikle baylar, üçünüz de Hogwarts korumalarının bir hayli dışındasınız. İçerisinde bulunduğumuz Karanlık Orman'a 'Yasak Orman' diye söz etmemizin sebebinin aşikar olduğunu düşünürdüm: Yasak olması, tehlikeli olması, cadı yahut cadı avcısı tehlikeli kişilerin..." kızıl saçlı cadıya metanetini kaybettirmesi ve öğrencilere savunulacak bir yanı olmadığını göstermesi ümidiyle -ki kontrolünü yitirmese de istediğini lafını çarparak elde etmiş olacaktı- ...ve özellikle Carmilla olduğunu iddia eden tehlikeli ve dengesiz kızıl saçlı cadıların size dokunamaması için koyduğumuz ve bu ortamdaki, saçlarında tek bir tel dahi beyaz olmayan kimsenin büyü bilgisinin idrak etmeye yetmeyeceği koruma tılsımlarının sınırları dahilinde kalmanız için... Yasak. Orman. Sözlerinin ağırlık yaratması için bir anlığına öğrencileriyle göz teması kurdu, fikri önemli olanlarla, asası hala kızıl saçlı cadıya dönükken, sonra tekrar söze girdi: "Cezanızı dönünce konuşacağız baylar lakin umarım okulumuzun güvenliğinin tüm Britanya'yı yahut tüm dünyayı kapsamadığı gibi, ormanın bu kadar derinlerini de kapsamadığını idrak etmişsinizdir ve kendinizi korumaya almak istersiniz." Sözlerini bitirip sol elini açtı öğrencilerine davetkar bir şekilde ve seherbazlara döndü ufak bir reveransla: "Size yardımcı olmayı dilerdim lakin takdir edersiniz ki önceliğim öğrencilerimizin güvenliği. Buradaki arkadaşlar utanarak kabul etsem de benim gözetimimden kaçmışlar. Eh, elinizdeki olası 'rehine' krizinin yükünü üzerinizden kaldırmış oluyorum en azından," dedi ve asasını hızlıca oynattı. Hizipler Carmilla'yı alt ettiler, zaten birleşimleri bu yüzdendi. Karşısındaki kızıl cadının o netamesiz cadı olacağına zerre inanmıyordu bu sebeple. Tabii bu nama sahip birisi güçsüz de olamazdı. Büyüsü bu kadına karşı değildi. Öğrencilerinin üzerineydi. İkna faslı başarılı yahut başarısız, sonlanmıştı. Mantıklı olduğunu düşündüğü şey buydu ve bunu yapacaktı. "Carpe Retractum!" Eğer başarılı olabilirse üç öğrenciyi de kendi arkasına, bu tehlikeli taklitçiden uzağa ve belli bir ölçüde güvenceye çekebilmiş olacaktı. İstesinler yahut istemesinler...

Alışılageldik standartlarının dışında, vasat kaldığını düşündüğü mekana bir dostunun muazzam ısrarları sonucu gelmiş bulunuyordu ilk defa. Atlantik'in öteki kıyısında "kokteyl" adı verilen bir akım çıkmış: "Barmen" sıfatı taşıyan kişiler, muhtelif alkollü ve alkolsüz içecekleri karıştırıp lezzetli ve daha önce keşfedilmemiş tatlar ortaya çıkartıyormuş. Buranın da sahibi bir "barmen" imiş, bunu denemesi lazımmış. Eh, daha çok dostunun hatırı için gelmişti mekana lakin merak etmiyor da değildi geldiğinde bunun nasıl bir "şey" olduğunu. Birkaç saat önce...

Muhtelif renklerde ve tadı oldukça yumuşak meşrubatları mideye hızlıca indirirken bir sorun olmadığını düşünüyordu disiplin abidesi adam. Aslında hala bir sorun olmadığını düşünüyordu ancak hiç tanımadığı insanların bulunduğu bu masaya ne zaman ve neden oturduğunu hatırlamıyordu. Hararetli bir resim tartışması dönüyordu masada, galiba bunun içindi... Ama resimden de anlamıyordu ki? Kültürsüz değildi bu konuda, içinde yetiştiği mükemmeliyetçi ailesinden mütevellit çokça şey öğrenmişti lakin en son ne zaman tuvaller ve boyalar üzerine düşünmesi gerekmişti yahut bunu istemişti? Hayır, hayır... İlgisini çekmiş olan bu olamazdı. Öyleyse neden kendisini yorum yapmaktan alıkoyamıyordu?

"En azından ikisi de neoklasisizmi savunmuyorlar! Yahu, amacı insanlara ilham olmak amacı güden insan portreleri çizmek nedir? Bir de üstelik hayata dair olumlu mesajlar, tavsiyeler falan veriyorlar kendilerince. Yemek odasına her oturuşumda 'motivasyonel' bir portrenin beni şevklendirmeye çalışmasını duymaktansa yerdeki halımın çamura bulanmasını yeğlerim!"

Tabii halihazırda Steen'in aleyhine kapanması hemen hemen kesinleşmiş konudaki söylemleri muhtelif yerlerden tepkilerle karşılaşmış ve geri adım atma ihtiyacı hissetmişti. Aklına gelen sanatta "disiplin" faktörüyse zihninde alkolle iyice yağlanmış çarkların -muhtemelen fazla alkolden tamamen birbirlerine temas edemeden, birbirini ittiremeden- dönüşünün hızlanmasına sebep olmuştu:

"Tabii sanat da nihayetinde bir disiplin işidir. Her bir çizim tekniği ve her bir tılsımın titizliği, arkasındaki disiplini yansıtmalıdır. Fransız mutfağı neden meşhurdur bilir misiniz a'dostlar? Çünkü Fransız mutfağında öyle malzemeleri dilimleyip doğrayıp atmazlar tencerenin içine. Her bir malzeme birbirinden ayrı işlemlerden geçer, her biri lezzetlerini olabilecek azami düzeyde ortaya çıkartırlar. Bir malzemeyi hafifçe, birini fazlaca kızartırlar. Bir başkası fırınlanır, öteki panelenir. Fransız aşçıların ellerindeki brokoli, St. Giles'taki ortalama bir insandan daha çok değer görüyor diyenler bile var. İşte sanat da böyledir! Çok haklısını Bay..." Kim bilir kaç vakittir aynı masada oturduğu ve sohbetin başını çeken adamın adını henüz öğrenmediğini fark edince çok bozuntuya vermeden devam etti. Söylemiş miydi sanki adını? Kaçırmıştı galiba. Neyse, yapacak bir şey yoktu. "...Öyle yani! En az üç çeşit fırça kullanılmamış, üzeri saatlerce hatta günlerce tılsımlanmamış tablo sanat değil eğlencedir! Yaşlılardan biri var bizim oralarda... Gruber, duymuşsunuzdur belki. Dört Mevsimin Valsi. İlk bakışta sıradan bir akarsu tablosu gibi gözüküyor. Ama nehrin mavisi tam olarak yirmi sekiz mavi tonunu içeriyor. Asıl mastikasıysa tılsımı. İçinde bulunulan mevsime göre tablo güneşli, yağmurlu yahut karlı oluyor! Tabii son sahibinin evinin döşemeleri, tablonun altına yağan yağmurlardan dolayı çürümüş ama sanat budur işte dostlarım! Disiplin ve titizlik!"

Ceketi çoktan sandalyesinin arkasına asılmış, üzerindeki kahverengi yeleğin altındaki üst yaka düğmesi açılmış hardal sarısı gömleğinin eteğinde, masadaki karışık alkol sentezinin taşması sonucu ufak bir kızıl leke oluşmuştu. Uzun konuşması sonucu daha da kızarmış yüzünü arkaya atmasıyla bunu fark ettiğinde asasını tembelce sallayıp lekeyi temizlemiş, halihazırda gevşetilmiş olan boyunbağını daha da gevşetmiş ve son olarak söze girmişti: "Bu seferki içkiler benden! Kokteyl denememiş olan varsa denesin, çok afili bir şeymiş..."