Sis dolu geceyi yara yara ilerleyen adımları taş kaldırımlı yollarda ıslak izler bırakarak ilerliyordu. Mali-Phali-Ty-Co'nun "Sarhoş bekçiliğini" yapmadığı sayılı gecelerden biriydi bu; Raymond'dan Pub'daki işi için izin alıp, bundan yalnızca birkaç ay önce aralarına katıldığı, yengesi olarak gördüğü Jane Davis'in tanıdığı bir Muggle tarafından kurulmuş ve geceleri gizli kapaklı biçimde kadınlara eğitim veren bir kursun öğrencisi olmuştu. Şu an ise gece derslerini alacağı binanın yolunu tutmuştu soğuk havada kürk mantosuna sarılarak. Boş sokaklar ve ışıksız Gece göğü değişik bir huzur sağlıyordu her zaman için Omegan'a. Sokak lambalarının titrek ışıkları arasından bir aydınlık, bir karanlık içine gire gire yollarda rahat rahat yürümek terapiye benzer bir durum yaratıyordu Cadı için.

Sürekli değişmeyen bir rutinde devam eden ve yoğun geçen günleri arasında böylesine ses içermeyen ve durgun ortamlara girebilmek, bazı zamanlarda mutlu olduğu günlerde de bir sokak lambasının taş döşeli yolda yarattığı yuvarlak ışığı bir sahne ışığı olarak görerek altında küçük dans koreografileri sergilemek gibi eylemler; kendine sakladığı minik gizli eğlenceler olmuştu Londra'da yaşamaya başladığı yıllardan beri. Kardeşi, Raymond ve Kenneth ağabeyleri gibi kendisi de sanat aşığı birisiydi. İkizler olarak yönelimleri daha çok müzik bestelemek üzerine olsa da, Omegan bazı zamanlar kendini bir sahnede Opera söylediğini düşlerken buluyor ve bu durumuna kendi kendine gülerek karşılık buluyordu.

Yine böyle düşünceler içinde bir ışık çemberinden diğerine hoplaya zıplaya ilerlerken, köşeyi döndüğünde karşısına çıkan sahneyle birlikte birden durdu. Katıldığı kursta her gece almak istediği eğitim olmuyordu ve bu nedenle Cadı'nın sık sık işine yoğunlaşmak yerine dolaşmaya çıkmasına gerek duyacağı bir ortam yoktu. Yine de en son bir hafta gibi bir süre önce geçtiği bu yolda daha önce görmediği bir şey vardı. Sokak lambalarının birinin dibinde birçok bukete yetebilecek sayıda çiçek, küçük notlar, uzun saatler önce yakılmış ve eritip bitmiş ya da sönmeye yüz tutmuş mumlar... Küçük bir sokak andacı, ölenlerin arkasından anılar bırakılan bir türbeye dönüştürülmüştü. Muggle'ların kolayca bulabileceği bir yerde açılmış olması çok büyük bir sorun değildi, ne de olsa herkesin anlayabileceği şeyler yazmıyordu bırakılan notlarda. Yine de bilen biliyordu neden burada böyle bir şey olduğunu. Omegan'ın Londra'da olanlardan haberi vardı, detaysızca bile olsa gazetelerde okumuştu. Sihir Bakanı Kellington'ın geçen haftalarda yaptığı duyuru da sanki kulaklarında şimdi bile çınlıyor gibiydi. Gözüne çarpan notlardan birinde
"1692’den bugüne dek. Özgürlükleri karşılığında, yakılanların anısına." yazıyordu.

Cadı Avcıları’na karşı bırakılmış bir uyarı amaçlı gözdağı mıydı, yoksa intikam peşinde olunduğunu ve yaşananların unutulmayacağını belirten, ya da yaptıkları eylemde başarılı olamadıklarını kanıtlayan bir kışkırtma mıydı bilemedi Omegan. Kendi de ölenlerin arkasından bir şeyler bırakmak isterdi. Bırakılan diğer küçük notlardan bazılarını okudu Cadı üzerlerine eğilerek, çiçekleri inceledi uzaktan ve yanında bir mum olmasını diledi. Burada sevdikleri adına yas tutanların gözyaşlarını dökebilmeleri için yaslayacakları bir omuz olmak isterdi. Tüm bunlardan sonra ise yalnız başına karanlık bir odada oturup o özel Davis biralarından büyük bir bardak içmeyi de isterdi şimdi. Biraz önce sokağın ortasında kendi başına dans edebilecek seviyede yükselmiş olan morali ve enerjisi kesinlikle yerinde değildi şimdi… Derken beklenmedik bir ürpertiyle düşüncelerinden çekip alındı Omegan. İşte tam bu anda bulunduğu yere, biraz önce kendi yürüdüğü yoldan yaklaşan birilerinin ayak sesleri gelmeye başlıyordu.

[Açık RP’dir, ölenleri anmak isteyen ve karakterleri tanıştırmak isteyen tüm oyunculara açık davet olarak görülebilir.]

Adımların sahibi olan kişi görüş açısında girdiğinde kabalık olmasın diye adam yaklaşana dek gözlerini kaçırmıştı Omegan. Daha önce görmediği birisiydi ama bu hemen tanışmaya can attığı anlamına da gelmiyordu böylesi geç bir saatte ve boş bir sokakta. Adamın başıyla verdiği bir esenlemeyle birlikte andaca yaklaşması ve notlara göz atması bir olmuştu; kimilerine yalnızca gözleriyle bakıyorken, birini eline alıp incelemesi Omegan'ın odağını çekmişti üzerine. Adamın o an, o satırları okurken ruhu çekiliyor gibiydi. Neredeyse gözle görülür bir "Mavilik" çökmüştü üzerine ve omuzlarından uyguladığı baskı dizlerini titretiyordu sanki, öylesi bir duygusallıkla çevrelenmişti adam.

Yavaşça dolmaya başlayan gözleriyle Omegan'a dönüp
"Brigitte Jones... Eskiden aşık olduğum kadındı. Aptallık ettim, kendisini kaybettim. Şimdiyse ölümünün üzerinden kaç hafta geçmiş ve bunu adını bile bilmediğim muhtemel kocasının notundan öğreniyorum. Hayat bazen biraz fazla acımasız..." sözlerini iletmişti. Omegan şimdi burada anıları kalanlara mı, adamın Brigitte'le olan şanssız yazgısına mı, yoksa yaşantısı boyunca böyle anıları olduğu birisini tanıyamamış olduğuna mı üzüleceğini seçememişti.
"Burada... Siz de değer verdiğiniz birisini mi kaybettiniz?"

"Daha tanışmamış olsak bile böyle bir durumda ve ortamda size karşı yalan söylemek istemem beyefendi; açıkçası burada adı geçenlerden kimseyi tanımıyorum. Biraz yalnızlık eğiliminde olan bir yaşam tarzı benimsediğimi söyleyebilirim ve bu durum, açık konuşmak gerekirse; şu an bana suçluymuşum gibi sezdiriyor nedense. Üzerinde çiçekler biten bir ölü beden ve yalnızca ölü bedenler üzerinde bitebilen çiçekler benzerinde; sorunun hem nedeni hem de sonucu gibi." diye yanıt vermeyi seçti. Her zaman olduğu gibi üzüldüğü zaman çenesinin yayı yerinden oynar giderdi işte. Sanki hızlı hızlı, uzun uzun konuşunca üzerindeki kara bulutlara dönüşmüş üzücü düşünceler dağılıp gidecek gibi...

"Yine de bu bizlerden birilerinin yaşadığı acıların ve ölümlerinin beni etkilemediği anlamına gelemez." diyerek sözlerine devam etti gözleri birkaç dakika öncesine göre sisinden az da olsa arınmış bulutlu geceye dalarak. Sonra da daldığı noktadan bakışlarını ayırarak adamın kendi Heterokromik gözlerinin uzak bir kuzeni gibi duran Ela gözlerine yöneltip:
"Bağışlayın n'olur, düşüncelerim biraz dağınık. Meghan Necramyth." diyerek el sıkışma isteğiyle yeltendi. Adamın bunca söz kalabalığı karşısında şaşırdığını düşünerek bakan gözlerinden gözlerini ayırmadan da ekledi:
"Mali-Phali-Ty-Co adlı pubın garsonu olarak daha çok tanınabilirim sanırım. Gerçi sizi daha önce orada gördüğümü söyleyemem açıkçası. Çok fazla yüz ezberlediğimi de söyleyemem ama... Üzgünüm; üzüldüğümde hep çok konuşurum. Umarım kulaklarınızı yormamışımdır bayım?"