[justify]Yenice yakılmış sandal ağacı esanslı tütsülerin burun sızlatan, yoğun kokusu menekşe tonlarının ağırlıkta olduğu odayı sarmış, bar sandalyesinde oturan bakır saçlı kadının parmakları arasında tüten sigara kokusuna karışıyordu. Hemen elinin uzanabileceği bir uzaklıkta içinde kırmızı sıvı dolu bir kadeh vardı, uzun keyifli bir yudum almak için uzandı bembeyaz tenine zıt kararmış parmaklarıyla. Ancak bu pek keyifli yudum hayali zilden yankılanan uzun çan sesleriyle yarıda kesilmişti. Menekşe rengi bakışlarına bil gölge düştü. “Marseille, kapıya bak!” Cevap veren olmadı. “Nerde bu işe yaramaz kız?” diye söylendi fevri bir biçimde yerinden kalkarken. Kadehini öyle hızlı yerine bırakmıştı ki birkaç kırmızı şarap damlası masayı ısladı.

Bugün kimseyi beklemiyordu ya da önündeki herhangi bir zaman diliminde, artık müşteri kabul etmiyordu, Salı günleri hariç. Ve bugünün Salı olmadığı kesindi.

Kapıyı açması ve geri kapaması arasında yalnızca on beş saniye vardı, defolmasını bile söylemişti misafirine fakat kapı yeniden çaldı. Karşısında genç bir kız duruyordu menekşe rengi gözlerinin ardında kendi yansımasını gördüğü; her bir hattı usta bir taş işçisinin elinden çıkmış gibi kusursuzdu, tüm ressamların onun portresini yapmak isteyeceği türde bir güzelliği vardı. “Hoş değildi,” dedi aksi bir tonda, yüz ifadesi gücenmiş gibi durmuyordu, Isolde onu içeri aldı.

Kız, her şeyiyle kusursuzdu, duruşu, bakışları, yürüyüşü… Kendi küçük mabedine çevirdiği salonuysa kusurlu görünmeye başlamıştı birden gözüne, sanki ona layık değil gibiydi… Bar sandalyelerinden birine geçmesini işaret etti bakışlarıyla, düşüncelerini zihninden uzaklaştırmak içinse şarap stoğuna yöneldi. Hayır, ona layık olmayan şey salonu değildi diyordu kafasındaki ses, kendisiydi layık olmayan, böyle bir kusursuzluk abidesi ondan çıkmış olamazdı...

Isolde yaklaşık on beş yıl önce öz kızını terk etmişti ve şu an tam karşısında oturuyor, hatta ona bir kadeh şarap dolduruyordu. “Eee, anneciğini mi özledin yoksa?”
[/justify]

[justify]Isolde ani fikir patlamalarıyla gelen beyin fırtınalarını severdi, bunlardan en uçuk kaçık olanı birkaç hafta önce kaplıcada sırt masajı yaptırırken başına gelmişti. Öncelikle artık kızıl olan kadın çocukları seven bir tip değildi, Mirabelle'i yanına almak ve yaz boyunca onunla geçirdiği vakit belli bir ölçüde veletlere olan nefretini azaltmıștı. Yine de eğer bu işe tek başına girerse bir noktada toplu cinayetle sonuçlanacağından emin olduğu için yanına birilerini alması mantıklı bir seçenek olarak görünmüștü. Ve aklında tek bir isim vardı, eski 'dost'u Carolina Roslin Ó Dubhghaill.

Simya okulu fikrinin temel çıkış kaynağı ise oldukça basitti: Hogwarts'ta öğrencilere hiçbir şey öğretilmiyordu ve sonrasında onlara sunulan meslek seçenekleri saçmalıktan başka bir şey değildi. Bakanlığa daha fazla çalışan doldurmak yerine büyücülük dünyasını geliștirmek için bir takım çalışmalar üzerine odaklanılması gerektiğini düşünüyordu. Aptal Muggle’lar balolarını bastığında kuyruğunu kıstırmıș kedi gibi ciyaklamaları içler acısıydı.

Önüne gelen șaraptan iștahlı bir yudum aldı. "Biz de bugünlere kendimizi pek çok kez kazanın başında patlatarak geldik, sevgi 'dost'um." Güldü. "Şu günlerde büyücü çocuklarının en temel becerilerinden yani yaratıcı düşünme yetilerinden yoksun yetiștirilmesinin acınası olduğunu düşünüyorum. Duraksadı ve biten sigarasının üzerine yenisini yaktı. "Hayat kısa, șurada ölüp gitmemize ne kadar kaldı ki? En azından birkaç parlak zihne bir şeyler kazandırabilirsek mirasımızı nesillerce sürdürebiliriz. Sadece gerçekten simyaya yeteneği olanları yetiștirmekten bahsediyorum tabii, fazlalıklarla zaman kaybetmenin lüzumu yok. Mirabelle'i yanıma alarak başlayacağım, kısacık bir zamanda ne kadar gelecek vadeden bir cadı olduğunu gördüm, doğru yönlendirilme ile çağ atlatacak bulușlara imza atabilir sadece o ve onun gibilerin yardımımıza ihtiyacı var. Bilirsin, şu sıralar herkes insanlık uğruna bir arındırma -aptallar- derdine düşmüş, birilerininse gerçekten yapıcı şeylerle ilgilenmesi gerekiyor, değil mi?"[/justify]

[justify]"Merhaba, Carrie," dedi Isolde. Carolina ile tanıșıklıkları Hogwarts'taki öğrencilik yıllarına dayanıyordu, enerjilerinin uyuștuğunu ve ilgi alanlarının benzer olduğunu iki genç cadıyken fark etmișler ve mezun olduktan sonra içki arkadaşlığı ile de korumușlardı aralarındaki bağları. Isolde'nin bir elin beș parmağını geçmeyen, nadide 'dost'larındandı onun için. "Çok naziksin."

İki kızıl kadın, bir yandan laflayarak koridordan geçmiş ve medivenleri tırmandıktan sonra ofise varmışlardı. Geniş pencerenin önündeki çalışma masasına geçti önden giden, Isolde de hemen karşısındaki koyu mavi koltuklardan birine yerleșmiști. Kapının iki yanındaki raflara göz gezdirdi, üzerinde bulunan kitapların içeriği değișmemiș hatta geçen yılların ardından çeșitlenmiști de. Yine de yeşil pelerinli kadın, hepsinin üstüne konulmuș ciltli defteri gördüğünde duygulanmadan edemedi. O defter eski anılara ev sahipliği yapmıștı. Bir asa hareketi ile yanına çağırdı, içini açıp bakmadan önce bakışlarını 'dost'una çevirdi. "Bu defteri çok küçükken yapmıştık, saklaman ne hoş." Sayfalarından birini açtı, küçük bitki çizimleri ve yanına iliștirilmiș notlar gün yüzüne çıktı. "Yeniyetme bir cadı olmayı özledim. Yeni bir şey öğrenmenin verdiği heyecan bașkaydı, şimdilerde eline geçen tek șey acı." Cebinden metal bir kutu çıkardı, içinde incecik sarılmıș sigaralar vardı. Bir tanesini aldı ve altın rengi tutacağına tutturup asasıyla yaktı. "Nereye kaybolduğumu merak etmișsen diye söylüyorum, seyehate çıktım, alkol sinirlerimi yatıștırmadığı için yani. Ruh Doktorum tavsiye etti, Osmanlı'daki kaplıcalar iyi gelir dedi. Geldi de biliyor musun?"[/justify]

[justify]Başlangıçta Taverna boştu; adı duyulmamış, sıradan, unutulmaya yüz tutmuş bir mekândı. Masalar boştu, depoya kaldırılmış şarap şişelerini örümcek ağları bürümüştü. Yıllarca kimsenin uğramadığı odalar engin karanlıklarla kaplıydı.

Isolde kimsesizdi; bu tozlu salonlarda kendinden bir parça buldu ve ışığını buraya bir düzen getirmeye adadı. Her yeri aklayıp pakladı, içeriye masalar yığdı, belki de kendinden sonra gelecek üç nesle yetecek büyüklükte şarap stoğunu gün yüzüne çıkardı. Çarpık bir estetik zevki vardı, belki de ruh halinde bulunduğu bunalımın etkisindendi ancak uykusuz gecelerin sonunda ‘Mag Mell’ yer altından çıktı.

Ancak ‘O’ bir yaratıcı için fazla tembeldi, bütün işleri tek başına halledemezdi. Bu yüzden iki kurnazlık yaptı.

İlki, karşısına çıkan ilk rakibi kandırmak ve himayesi altına almaktı; Dickerson, mükemmel bir adaydı, saftı, alkolden anlardı ve en önemlisi aptaldı. Marseille ise kimsesizdi, aynı kendisi gibi, yoğrulmaya açık, genç ve parlak bir zihindi. Isolde ona bütün ayak işlerini kitledi.

İkincisi, özgünlüğüydü; saatlerini geçirdi kazanının başında, bir iksir ustasının titizliği ve becerisini kullandı her biri diğerinden eşsiz içkilerini üretirken. Rakiplerinin sarf ettiği emeği uçmak için ağaca tırmanmaya çalışan bir eşeğinkine benzetiyordu kimsesizlerin kurtarıcısı Isolde. En beklemediği anda zihninde parlayıverirdi yeni fikirler, o anda ne yapıyorsa yapsın bırakırdı, kendini insanların kısıtlayıcı seslerinden uzağa kazanının başına atardı.

Yedi saat otuz sekiz dakika sonra (ortalama)  kimse ne ile karşılaşacağını kestiremezdi, bütün bu uçuk fikirlerin sahibesi bile. Eğer başarılı olmuşsa bütün müşterilerine şarap ikram eder, en cömert haline bürünürdü, sonrasında tanrılara yaraşır biçimde içerdi. Bu sinir bozucu, lanetli döngü yıllar boyunca süregeldi. Saatin tik ve takları şarabından aldığı bir sonraki yudumun içine savrularak günlere dönüşürken Isolde mutluluğu anlık ilhamlarda ve çaktırmadan zehirlediği insanlarda bulmayı öğrendi, kendi çapında bir huzura erişti.

Bu uzun sürmedi pek tabii, trajediler peşini bırakmıyordu. Kızıla boyanmış bir gecede, dış mihraklarca tavernası başına yıkıldı.

O kanlı geceyi asla unutmadı kuzgunların anası; alevlerin, elleriyle dokuduğu perdeleri yalayıp yutmasını, yıkılan ahşabın bütün stoğunu katletmesini bağışlamayacaktı. Mabedi elinden alınmış, adeta kendi cennetinden kovulmuştu. Bunu ona yapanların dünyasını, zamanı geldiğinde, başlarına yıkmaya ant içti.

Sonra onu bir daha gören olmadı.

Bazıları bir korkak gibi kaçtığını, bazılarıysa öldüğünü iddia etti. Fakat sanki bunu bekliyorlarmış gibi kimse onu aramaya çalışmadı. Onun yokluğunda taverna bütün ışıltısını kaybetti, kimse kapıdan içeri adım atmaz, o kanlı geceden arta kalan içkileri halen bir köşede yaşamını sürdüren Marseille’den başka tüketen olmazdı.

Ve bir gün ansızın bütün ihtişamıyla geri döndü mekânın sahibi. Açıklama yapmadı, buna gerek de yoktu zaten, onu tanıyanlar bunun geçici bir durum olduğunu biliyordu. Kollarını sıvadı vakit kaybetmeden. Öfkeliydi fakat bunu yapıcı bir enerjiye çevirmek için kullanacaktı. Bütün o yıkıntıları ve is lekelerini temizlemekle başladı, bakanlık tamir sözü vermesine rağmen hiçbir işe yaramamıştı. Yanmış masa örtülerini ve perdelerini istese geri getirmeyi deneyebilirdi, bunun yerine yenilerini yaptı, şaraptan başka kırmızı görmek istemiyordu, sıkılmıştı.

Mag Mell 1 Ocak 1866 sabahı küllerinden yeniden doğdu. Yalnızca Salı günleri hizmet verecekti.
[/justify]

Seviyeden ve 24 saatten gelen güç puanlarımı alabilir miyim, başka nerden geliyordu hatırlamıyorum hatırlayınca onları da talep ederim nxsksm

“Öyle mi diyorsun?”

Isolde inatçıydı, sabahtan beri yeterince alkol almamıştı ve sinirleri tepesine çıkmak üzereydi. Bunun temel nedeni aptal yerine konduğunu düşünmesiydi, sahiden bu pısırık kadın böylesine basit bir yemine kanmasını mı bekliyordu? Gerçekten, işlerini bitirdikten sonra oradaki hiçbir bakanlık çalışanının çekip gitmeyeceğinin bir garantisi var mıydı? İddialı sözler söylemek hiçbir halta yaramazdı, kuzguni saçlı kadını ikna edebilmek yalnızca gerçek pazarlıklarla mümkündü –ve tabii biraz şarap ve bir el kumar oynamak da iş görürdü.

Ne yazık ki kızıl kadın hiç de işinin ehli bir izlenim vermiyordu, fazla beyaz bir aurası vardı bir kere gözlerini acıtıyordu, duygularını yansıtmaktan çekinmeyişi ise acınasıydı. Hangi akla hizmetle Seherbaz olmuştu ki? Oysa kiliselerde bolca rahibe açığı vardı, hem gayet de ona uygun bir meslekti.

İstemsiz bir kahkaha attı.

Rahibe olmak mı? Mükemmel bir fikirdi neden şimdi aklına geliyordu ki? Karşısındaki kadının yetersiz karakteri önem sıralamasında gerilemişti bir anda, eğer taverna tarihe karışacaksa ruhunu ve bedenini İsa’ya adayacaktı. Belki de tüm dertlerine çare bulmuş olurdu böylece; baba, oğul, kutsal ruh ve artık imanlısın!

Kahkahası daha da şiddetlendi.

Kızıl saçlı kadının –artık adı her neyse- yüzünde müşterilerinin kazıklandıklarını fark ettikleri andaki ifade vardı: hüsran. Ağzını açmak ve bir şeyler söylemek üzereydi ama buna fırsatı olmadı. “Şarap alacağım hayatım,” dedi Isolde, cebinden çıkardığı asasını en sevdiği kadehleri getirmesi için sallamıştı bile. “Dilim damağım kurudu da.”