Vasilerinin sonuncusunun da vefat ettiği gün -bu seferki babasıydı ve son sözleri "annenden uzak dur" olmuştu- Athelia evde ona ait her şeyi, ona ait olmayan birkaç tanesiyle birlikte toparladı ve yazlığa, kışlığa veya baloya giderken kullandıkları tarzda devasa sandıklara sığdırdı. Hepsinin Sindirella'yı kıskandıracak zevkteki at arabasına itinayla yerleştirildiğini denetledikten sonra arabaya en son kendisi bindi ve binmeden önce yasını simgeleyen kara tülü kaldırarak biniciye göz kırpmayı unutmadı. Arabayı çeken birbirinin aynısı atlar mükemmel kesilmiş çimenlerin arasında uzanan yol boyunca ağır ağır, havadaki yas kokusunu alıyormuşçasına gidiyor; on beş yıl önce, yine siyahlar içinde bir kadının sigarasının küllerini silkelediği ama şimdi yerini, yokluğunu kutlayan beyaz taşların süslediği yolun, büyüyle yerleştirilmek yerine saatler süren uğraşın eseri uysal güllerin arasında ilerliyordu.

Annesi -daha önceki referansımızla siyahlar içindeki kadın- onu ve babasının temsil ettiği her şeyi terk edeli on beş yıl oluyordu. Durup sayanlar için gerçekten uzun bir süreydi, geri dönüşünü bekleyene ise işkence olabilirdi. Neyse ki Athelia hiç dönmeyecek annesini bekleyerek değerli günlerini harcamamıştı; tabii belli zamanlar geliyor, babasının adına annesine mektuplar gönderiyordu; ne olmuştu yani babası annesinin adını anmaktan birkaç yıl önce vazgeçtiyse? Evlerinde "lanet kadın" olarak bilinen biricik annesi öz kızının neye benzediğini bilmemeli miydi? Belki de o fazla duygusal davranıyordu. Ama annesini anlıyordu. Anlamasa kasvetli bir Pazar gününü yollarda geçirmezdi; yas elbiselerini en güzel ayakkabılarıyla tamamlamaz, saçlarını düzgün tutmak için bu kadar uğraşmazdı. Yıllar sonra onu ilk defa görecekti, biraz heyecanlı olduğu için onu suçlayamazsınız ya.

Binici doğru yere geldiğinden emin olunca -uzun bir sokaktı ve her dükkan diğerine öyle ya da böyle benziyordu- sandıkları teker teker indirmeye başladı. Diğeri ise o sırada kapıyı açmış, zarafetle eldivenli elini öne uzatan Athelia'ya zemine kadar olan zorlu yolculuğunda eşlik etmişti. Sandıklar ardı arkası gelmiyormuşçasına inmeye devam ederken Athelia o ikiliyi görmezden geldi; gözlerini tepesine birkaç kuzgunun tünediği, kasvetli havanın pencerelerinden sızdığı devasa binaya çevirdi. Mag Mell bina kılığına bürünmüş kısa ama tesirli bir opera gibi sızıyordu bakanın zihnine; karanlıktı, camların ardında yanan ışığın bile dağıtamadığı kadar karanlıktı ve ona bakan göz bebekleri büyüyor, nabzı hızlanıyordu; sanki mekana ayrı bir büyü yapılmıştı. Arkasındaki biniciler sonunda indirmeyi bitirdikleri sandıkları şimdi de taşımaya çalışırken Athelia sabırsızlıkla zile bastı, bir yandan da kendi kendine mırıldandı:

"Evim güzel evim."

Birkaç saniye içinde açılan kapıdan, Macbeth cadılarını aratmayacak bir karanlığın ardına saklanmış ince uzun annesi çıktı -bu aile olayları vesilesiyle onu daha sık görmek durumunda kalınca kapıya bakanın aslında o olmaması gerektiğini öğrenecekti Athelia-, arkasından da bir o kadar karanlık barın geri kalanı göründü. O gözlerini kendisinden ayırmazken kibarca defolmasını rica etti, konuşurken başının üzerinden gökyüzüne bakıyordu, olası bir hava saldırısından sakınıyormuş gibi. Kapının kapanması cesaretini kırmamış olacak ki ısrarla tekrar çaldı Athelia zili, bu defa başarıyla içeri alındı.

Annesi olağanüstü bir cadıydı; delici bakışlarından, boynundaki kolyeleri süsleyen çeşitli rünlerden ve adımlarını atış şeklinden bile anlaşılıyordu eşsiz olduğu. Ama onun önünden yürürken kendine güvensiz bir hali vardı, korkmuş muydu kızından? Bunca yılını sakınarak geçirdiği bir gerçek miydi o da? Athelia ondan korkmuyordu. Annesi onu almazsa çalabileceği pek çok kapı, danışabileceği pek çok seveni vardı; sokakta kalmayacaktı, onun gibi birinin kaderi açlıktan ölmek olamazdı. Bu da tavırlarında her zamanki zarafetini korumasını sağlamış, anın heyecanının ve sevilmeme korkusunun aradan sızmasına engel olmuştu.

"Babam öldü," dedi gözlerini kızıl şaraptan ayırarak, "annem de öyle."

Şarap bardağını diken annesi kaşlarını hızla çattı. "Siktir oradan."

Athelia annesinin bu tepkisine şaşırmış görünmüyordu, tahmin edermiş gibi bir hali vardı hatta. Ona benzemek, bir o kadar da farklı olmak hayatı boyunca düşünü kurduğu bir şeymiş gibi gülümsedi, "Evet," diye mırıldandı. "Malvarlığını bölüştürüyorlar. Babam vasiyetinde evin yarısını bana vermiş, son saatlerinde öyle diyordu en azından. Beni kabul edersen her şey birkaç saat içinde burada olur." Duraksadı. "Beni kabul ediyor musun?"

Cici annesi hastalandığında -dokuz aydan uzun bir süre geçmişti ve ona söylenenlere rağmen hastalık olduğuna pek emin değildi- yarı-kardeşleri hemen ardından hastaneye gitmiş, babası da atlı arabasına atlayıp hız sınırına uyarak peşlerinden gitmişti. Yaşadıkları yerde bahçıvan olarak çalışan Bay Jessup'tan çizim dersi alan Athelia alışılmadık gürültüyü fark eder etmez -kimse ona bir şey söylememişti- dışarı fırlayıp eve koşturmuştu. Onun gergin bekleyişi evi arşınlayarak atlatmaya çalıştığı bir telaştan çıkmış, yatak odasında biriken, damla damla merdivenlerden inen kanı gördüğünde saatler süren bir işkenceye dönüşmüştü. Ölüm haberi gözleri kızarmış ve hala titreyen kardeşleri tarafından getirildiğinde aradan altı saat geçmişti. Athelia artık önemsemiyordu.

Annesinin akrabaları, öte yandan, bunu önemsemişti; onların bekleyişi, dediklerine göre, daha acılıydı. Onlar daha fazla şeye katlanmıştı; sürekli ellerinin altında olan şifacılarla konuşmaları gerekmiş, ne olduğunu anlatırken beyinlerinin halihazırda gevşek vidalarını gevşetmiş ve hayatları boyunca tanıdıkları biri ölürken elini tutmak zorunda kalmışlardı. Athelia neyden yakınıyordu ki? Bu kızı çok şımartmışlardı! Babası öldüğünde ve bu cadaloz sürüsü zavallı adamın elinden tutmak için orada olmadığında kimse onu suçlayamamıştı. Yarı-kardeşleri, babalarının cesedi evden çıkarılınca haftanın birkaç günü çimleri biçen Bay Jessup'un unuttuğu bir çimen kümesinin üzerinde durup birbirine sarılmışlardı. Athelia da kimseye onu suçlayacak zaman vermemek için toparlanmıştı. Terk ettiği aile buydu işte.

Babanın akrabalarından seni kabul eden olmadı mı?

Olmuştu tabii. Kardeşlerini kabul etmişlerdi. Ve, demişlerdi, diğeri de istediği zaman bizimle kalabilir. Athelia onların yanına gitmeyi, istemediklerini bile bile yataklarında yatmayı ve yemeklerinden yemeyi gerçekten düşünmüştü; hatta bunu planlamış, vasiyetname okunana kadar annesinin yanına gitmeyi biraz daha erteleyebileceğine karar vermişti. Babasının malvarlığın yarısını kendisine bıraktığı ortaya çıkana kadar tabii. Bir anda salona çöken ölüm sessizliği ve ona dönen bakışlar, Merlin, Athelia onların yanına kalmaya giderse öldürüleceğinden korkmaya başlamıştı.

"Ben buraya taverna için gelmedim. Senin için geldim." Bir anlık sessizlikten sonra, "Para sıkıntı değil," diye ekledi. "Vasiyetin bana düşen kısmı dediğim gibi oldukça büyük, senin şu anki malvarlığından daha büyük bile olabilir, yanlış anlama."

Athelia elbette daha ilk muhabbetlerinde annesinin bam telini bulmuş ve hiç düşünmeden üstüne basmıştı. Neden çoğu insanın konu para olduğunda çekindiklerini, bir anda öfkelenip o öfkelerini ona yönelttiklerini hiç anlamlandıramıyordu doğrusu; para vardı ya da yoktu, varsa daha iyiydi tabii ama yokluğu neden bu kadar büyük bir kusurdu? O sırada annesi sigaranın ilk hayati çekişlerini -ateşi az tuttuysa (ki tutmuştu) yanıp yanmayacağını belirten nefesleri- tamamlamış ve asasını sertçe cebine geri tıkmıştı, bir parça rahatlamış olsa da hala gergindi.

Athelia annesine sigara içtiğini itiraf etmek için en doğru zaman olup olmadığından emin değildi. Ama ağzını hafifçe aralayarak dumanın içeri girmesine, aldığı derin nefesle ciğerlerine ilerlemesine izin vermişti; şimdilik bu kadarının yeteceğini umuyordu. Annesinin ona söylediklerini ve o zamana kadar hakkında öğrendiklerini bir kere daha kafasında evirip çevirdi. Pek bir şey yoktu; sonunda yenilmiş gibi bir ses tonuyla "Beni neden reddediyorsun o zaman?" dedi. Yanakları al al olmuştu.

Büyürken, evdeki karmaşada ve kaosta gelişmeye çalışırken Athelia dünyanın en duygusal bebeği değildi; neredeyse hiçbir zaman ağlamaz, babası ve cici annesi onu mutlu etmek için ne kadar şaklabanlık yaparsa yapsın gülüşünü ikisine de bahşetmezdi. O çığlık atanlardandı; istediği bir şey olmadığında, çok üzüldüğünde veya heyecanlandığında çığlık atardı; bazen gözlerinden damlayan yaşlar eşlik eder, bazen bir yandan neşeyle zıplar, ellerini çırpardı. Cici annesi bunları gözlemlediğinde kızın tuhaf olduğu kararına varmıştı. Henüz bir veya iki yaşındayken aldığı bu karar, edindiği (muhtemelen daha öncesine dayanan) bu önyargı öylesine kuvvetliydi ki, o evde büyüyen Athelia kendisine her an patlamaya hazır bir bomba muamelesi yapıldığını kolayca anlamıştı. Onu gerçekten sevdiğini düşündüğü tek kişi babasıydı ve o da...

"Ya ben? Onların bana ne verdiğini sanıyorsun? Para mı? Süslü giysiler mi? Alt tabakanın hayalini kurduğu o fanteziyi yaşadığımı mı sanıyorsun? Hayatımın hiçbir noktasında sevilmedim ben!"