[justify]Gününe yine oldukça erken bir saatte dükkânını açarak başlamıştı Carolina. Auguste, bu günlerdeki tek çalışanı ondan birkaç saat sonra gelmiş kasayı devralmıştı. Bugünün bir teslimat günü olmasından dolayı kasayı çalışanına bırakmıştı. Yirmili yaşlarında gözlüklü ve Carolina’nın şimdiye kadar yanına aldığı her genç gibi geleceğinin parlak olduğunu söyleyebileceği birisiydi Auguste. 
 
Uzun bir süredir pelin otu ve bicorn boynuzu bulamıyor olmaktan yakınan kadın en sonunda bu teslimatı alabildiğinden oldukça memnundu. Önceleri kendisi toplamaya giderdi bulamadığı malzemeleri. Ama o eski günlere yeniden dönemeyecek kadar yaşlı hissediyordu kendisini. 
 
Malzemelerin bir kısmını kavanozlara kapatıp bir kısmını da daha sonra kurutmak için ayırmıştı. Depodaki raflar teker teker dolarken arkasından duyduğu tanıdık sesle elindeki kavanozu raftaki yerine bıraktı kadın. Kulaklarına inanamamıştı. Kapıya yöneldiğinde gördüğü tanıdık yüzle duyduğu sesin sahibini doğrulayabilmişti. 
 
“Isolde?” Kadına doğru cevabını bildiği bir soru yöneltirken uzun süreden beri görmediği bu tanıdık yüzü görmenin verdiği mutluluk yüzünden okunuyordu Carolina’nın. “O kadar uzun süredir göremedim ki seni bir an tanıyamadım. Gel içeri geçelim senin gibi bir ‘dost'umu ayakta konuşturmayı istemem.” Eli ile kadını yönlendirmek gibi bir şeye hiç girişmemişti. Çünkü onun kendisi kadar iyi bildiğine emindi dükkanını.[/justify]

[justify]Carolina uzun zamandır duymadığı o takma adı duyduğunda eski günlerinde bulmuş gibi hissetti kendisini. Hogwarts koridorlarında geçirdiği o güzel günleri şimdilerde hatırlamakta zorlanıyordu. Ama o özlem duygusunu en derininde hissediyordu en ufak bir şeyi bile hatırladığında. O günlerde siniri bozan derslerini özlüyordu, profesörlerin bir kısmını bile özlüyordu ki bu o dönemlerde imkânsız gördüğü bir şeydi.
 
Biraz daha bu konular üzerine düşünürse kendi bir üzüntü içerinde bulacağını bildiğinden merdivenleri çıkarken dikkatini ‘dost’una. Verdi onunla konuşmak iyi geliyordu. “Lütfen seninleyken ince düşünmemek imkânsız Sol.”
 
Merdivenleri çıkıp en sonunda kendilerini ofisinde bulduklarında alini raflardaki kitapların üzerinde gezdirerek masasına ilerledi. Küçükken edindiği bu alışkanlığı annesinin yerini aldığında da geçmemiş gibi duruyordu. Masasına oturması ardından. Isolde’nin konuşmasını bekledi. Hemen soru yağmuruna tutmak istemiyordu onu. Merak ediyordu elbette ‘dost’unun bunca zamandır nerede olduğunu. Ama onun kendisinin bir şeyleri söyleyeceğine emindi.
 
Uzakta gördüğü ciltli defteri tanıyan Sol asasının bir hareketiyle eline almıştı defteri. “Bana tek sorunumun karanlık sanatlar dersine hazırlanmak gibi şeyler olduğu dönemleri hatırlatıyor. Hem belki inanmazsın ama açıp arada içindekileri okumak rahatlatıyor.”
 
Isolde sonunda duymayı beklediği konuyu açınca dikkatle dinledi kadını. “Tabii merak ettim. Mag Mell yangınından sonra yok oldun bildiğin. Ama sinirlerini yatıştırmak için bir seyahate çıktığını duymak güzel. İnsanın aklına türlü türlü şeyler geliyor birisi bir yangından sonra her şeyini bırakıp gidince. Her şeye rağmen sana İngiltere’den uzaklaşmak iyi gelmiş gibi duruyor.”[/justify]

[justify]Karşısındaki kadının buraya asıl gelme sebebini söylemesiyle ne diyeceğini bilemedi Carolina. Bir simya akademisi mi? Senelerdir yanına daha Hogwarts senelerindeyken öğrencileri alıp eğitiyordu. Bir usta-çırak ilişkisi alışık olduğu bir şeydi. Seviyordu da öğrenmeye hevesli kişileri işe almayı. Ama bir akademi açmak böyle bir fikir aklına gelseydi bile çabuk kafasından atmış olmalıydı. Çünkü bu fikir karşısında ne diyeceğini bilememişti.
 
“Simya üzerine ilgili öğrenci bulunabilirse güzel bir fikir. Ama seneler geçtikçe kendini patlatmaya hevesli insan sayısı azalıyor biliyorsun.” Biraz düşünmek için saçmalarken masanın altındaki zulasından bir kırmızı şarap şişesini çıkarttı. Kadehlerin olduğu yere uzanırken de konuşmaya devam etti. “Geleceği olan bir fikir gibi duruyor. Ve sen böyle bir soruyla geldiğine göre kafanda en azından birkaç şey daha var demektir. Dökül bakalım.”[/justify]

[justify]Kadehleri doldurup karşısındaki kadına birini uzattıktan sonra arkasına yaslandı. Eline kadehini aldıktan sonra yudumlamaya başladı. Karşısındaki kadını dinlerken bir yandan da hala daha bu fikir üzerine düşünmeye devam ediyordu. Hayır demesi için bir sebebi yoktu ama başına fazladan sorumluluk çıkarma için de bir sebebi yoktu. Bazı günler eve bile gitmek için bu dükkandan ayrılmıyorken böyle bir işe girebilir miydi?
 
Karşısındaki kadından tam anlamıyla açık bir teklif almamıştı yine de ne demeye çalıştığı belli değil miydi en sonunda Isolde’nin? Fakat hala emin olamıyordu. Isolde çocuklara katlanamazdı. Bu fikrin Mag Mell yangınından sonra neden aklına gelmiş olduğunu anlıyordu ‘dost’unun. Hem bahsettiği Mirabelle'i tam olarak anımsayamıyordu ama 'dost'unun ondan bahsetme şekline bakılacak olursa nadir bir yetenek olsa gerekti. Böyle cadılar ve büyücülerin olduğu bir akademi fikri gerçekten de ilgi çekiciydi.
 
“Bir simyacının yolu öyle kolay değil dediğin gibi. Ve yanlarında yol gösterecek birileri olmadan birçok genç yetenek okullarda köreliyor.” Duraksadı ne demeliydi hala karar veremiyordu. Fikir güzeldi ve bu fikri sunan kişi de güvendiği birisiydi. Ona hayır demek saçmaydı ama kabuğundan çıkmayı pek sevmiyordu Carolina. En sonunda uzun bir iç savaşın ardından yüzüne yerleştirdiği gülümsemesiyle konuştu.
 
“Elbette senin dediğin gibi yetenekli çocukların yanında onların doğru yollardan ilerlediklerinden emin olacak kişilere ihtiyaçları var. Hem de böyle karanlık bir zamanda çocukların yanında birilerinin olması lazım. Şu günlerde hiçbir şey iyiye gitmiyorken birilerinin gelecek için adım atması gerek haklısın.”[/justify]

[justify]Elindeki kadehten son yudumunu da aldıktan sonra şişeye uzandı Carolina. Bir kadeh daha doldururken düşünmeden edemedi. Bu işin başına bir sürü bela açacağından emindi. Cadı acılarının olmadığı ütopik bir dünyada bile sorunları birbirinde getirebilirdi bir simya akademisi açmak. Öncelikle çocuklar kendilerini patlatabilirlerdi. Bu ihtimali atarsa bile problemler bitiyordu.

Bir anne olarak bildiği tek bir şey vardı çocuklar hangi yaşlarında olursalar olsunlar büyük sorumluluktular. Onları sadece gün içerisinde bir öğretmen, bir usta olarak görüyor olsanız bile üzerlerindeki etkiniz büyük olurdu. Bir çocuğu yönlendirmek eğer bunu amaçlamıyorsanız bile yapabileceğiniz bir şeyken bir sürü çocuğun sorumluluğunu almak korkutucuydu. Ama çocukların iyi yönlendirmeye de ihtiyaçları vardı. Bu dönemlerde sürüce akılsızın haklı olarak gördükleri davaları tarafından kandırılabilir ve bir çöp gibi kullanılıp atılabilirlerdi.

Peki Carolina çocukları gerçekten bu kadar umursuyor muydu ki? Kendi çocuklarına yeterli ilgiyi vermemiş bir kadındı. Fakat aynı zamanda birçok gence ustalık yapmış onlara bildiklerini öğretip kariyerlerinde ilerlemelerini sağlamıştı. Çocukları ile ilgili durumun babaları yüzünden olduğunu söylerdi genelde. Ama gerçek şuydu ki Carolina’nın hayatında çocuklar her zaman ikinci planda olmuştu. Onun asıl dikkati her zaman işindeydi. Bu işte de değişen bir şey yoktu. Bu çocukların büyüyüp yapacakları şeylerdi onun umurunda olan. Doğru bir eğitimle gelebilecekleri yerdi asıl onun ilgisini çeken.

Carolina ‘dost’unun söylediklerini biraz bekliyor biraz da beklemiyordu. Onun bu bıkkınlığını hem anlıyor hem de anlamıyordu. Söyledikleri şeyler bu dünyanın gerçekleriydi. Carolina böyle şeyleri duyduğunda artık etkilenmemeye ne zaman başlamıştı bilmiyordu ama etkilenmiyordu. Ama o an kalbinde bir sızı vardı. Bunun tek sebebi ise yakın ‘dost’unun sinirini hissedebilmesiydi.

Elinde şimdi yeniden dolmuş olan kadehten büyük bir yudum aldı. Kadehi geri masaya bıraktığında konuşmaya hazırdı. “Sana hayır diyemeyeceğimi biliyorsun Sol. Böyle büyük bir işte beni yanında görmeyi uygun gördüysen elbette cevabımın evet olacağını da biliyor olmalısın. Bu simya akademisi için elimden gelen her şeyi yapacağıma emin olabilirsin. O çocuklar ölse bile daha nicesi dışarda çeşitli sebeplerden bu zalim dünyanın kollarında acı çekmeye mahkum bekliyorlar. Ölmeden şu dünyaya seninle beraber bir miras bırakmak elbette isterim.”[/justify]