Siftah

Oda duman altı, yanımda Esmeralda'yla koltuğa oturduk, ayakları da sehpaya uzattık takılıyoruz. Bana bir sıcak bastı aniden. Önce ceketimi çıkardım, ardından da gömleğimi açmaya başladım. Oturduğum yerde gözlerimi kapadım, döne döne düğmeleri bulmaya çalışıyorum. Parmaklarım birbirine dolanıyor, çözemiyorum. Kafamda da bir şarkı dönüp duruyor ama sözleri bir türlü gelmiyor aklıma. Kafamı sallıyorum ritimle. Bağırarak yırttım gömleği göğsümün üzerinden çekerek. Hareketlerimi kontrol etmekten çok dışarıdan izliyor gibiyim. TANRIYIM LAN. "CYNTHIA! AÇ GÖZÜNÜ AŞKIM! Aradığın tam karşında duruyor karşındaaaaa!" Gözümü açtım, kadın bana bakıyor korkmuş bir şekilde. Kahkaha atmaya başladım ve ayağa kalktım. "HAHAHAHAH! Gördün mü? ENERJİ FIŞKIRIYOR!" Kollarımı kastım sırıtarak ve vücudumu sergiledim. Göğsüm sarı tüylerim dışında pürüzsüz. Bayılıyorum. Aynı Yunan tanrısı gibiyim. Parfait de kaslarını gösteriyordu kızlara. "Baklava... Osmanlı'nın en müthiş parçası! Haremden sonra tabii. Düşünsenize..." Gittim Esmeralda'ya uzattım elimi. Yanıma çektim tık diye, kollarımı beline doladım dans etmeye başladık. Kafamdaki ritme göre hareket ettiriyorum ikimizi. "Bir padişah olsam, haremimdeki gözdelerden biri mutlaka siz olurdunuz bayan." dedim kadına ve biraz uzaklaşıp eline öpücük kondurdum. Ardından elini havaya kaldırdım ve etrafında dönmesine yardımcı olarak ortaya ittim. "Ama haremdeki kadınların padişaha dans etmesi gerekiyor! Oyna mendilim için!" diye zevkle bağırdım. Kız oynamaya başladı ama yetmedi bana. Parfait'nin yanında iki kız var takılıyo. Dayı da oturmuş benim kızı izliyor. Koynundaki güzelim kız da bana bakıyor hala. Sonum olacaksın benim kızım. Gittim çektim kolundan. "Sen de oyna bakiyim." dedim ortaya atarak kızı.  Herkes kahkaha atıyor ama. Kimse de demiyor sen ne sanıyorsun kendini diye. E TANRIYIM ÇÜNKÜ. BÜYÜK ADAMIM BÜYÜK. Cynthia görse şimdi...

Cynthia. Görse mi? Çok kötü çok kötü çok kötü... Olamaz. Göremez ki. Nasıl görsün? Beni buraya kadar takip etmiş olamaz. Ama Tanrı'yla arası çok iyi. İstese o her şeyi başarır. Onun Tanrı'sı benden çok büyük... Şu kapıdan girer mi bir anda? Böyle kendi haremimi kurduğumu görse ev hapsine tıkar Merlin'e yeminim olsun. Ama olamaz öyle bir şey. Olabilir mi? Olabilir... Neden olmasın? Girişte çok konuştum. Kendimi belli ettim. İngiltere'den geldiğimi biliyorlar. Yakışıklıyım. Oda ayarlarken adımı verdim. Neden verdim ki? Gidip silmem lazım. Ayağa kalktım kapıya doğru ama kızlar tutup beni arlarına çektiler geçemeden. "Nereye yaaaa?" yapıyorlar. "Beğenmedin mi dansımızı? Hadi ver mendili birimize...." diyorlar. "Ya yok. Harikasınız siz." diyorum ama bırakmıyorlar. "Siz insanı mezarından kaldırırsınız be. Ama bi gidip- Yok gelicem-" Salmadılar. Şimdi girecek içeri Cynthia. Merdivenden çıktığına eminim. Saklanmam lazım ama nereye? Koltuklar çok alçak. Gömleğim de ortada yırtık şekilde. Bu parlak altın yaldızlı işlemeli gömleği özel diktirdim, başka kimsede yok. Gördüğü anda anlayacak. Kendimi yere attım gömleğin üstüne doğru ve hemen bir top haline getirip cama koştum, aşağı attım. Aşağı baktım gittiği yere. Birinin kafasına düştü. Evsiz mi o? Evsizlerden çok korkarım. İçeri döndüm hemen, kimse yüzümü görmesin. Tanınmak istemiyorum. Az önce bardağını elime tutuşturan genç geri gelmiş. Çok yakışıklı ama kafasında takke var. Dinci miymiş? Hayır, çıkardı takkesini. Elinde bira var. Rol mü yapıyor? Yalancı bu adam. Çok da kirli gözüküyor. Evsiz olabilir. Evsizlerle aynı yerde kalamam. "Parfait kalk gidiyoruz." dedim çekiştirerek. Kızlara yapışmış emişikliyor. "KALK ÇABUK DAYANAMIYORUM." Gözlerimi sonuna kadar açmıştım, hem yanıyorum hem üşüyorum çıplağım diye. Tuttum kolundan kaldırdım, odadan çıkmadan dayıdan kurtardığım kızı da aldım yanımıza. Ne? İşim bitmedi daha onunla. Tuttuğum odaya geçirdim hepimizi. Kapıyı da kilitledim üç tur. Asamı çıkarıp daha korumalı olsun diye büyü yapmak istedim ama bekledim bekledim gelmedi hibçir şey. Sadece Alahamora geliyor, o da bir boka yaramıyor. Sonunda, "Neyse ya." dedim ve bıraktım kapıyı. "Oğlum o nasıl kahveymiş ya." dedim sırıtarak. Sonra ciddileştim geri. "Sakın o odadaki kimseyle konuşmayın bir daha. Bizi tanıyorlar. Karımla konuşacaklar birazdan. Sessiz olacağız ki bizi bulamayıp çekip gitsin. Dua edelim ki çocukları uyutup gelmiş olsun yoksa sadece benim değil üçümüzün de ağzına sıçar."

Kız niye buradayım falan demeye başlayınca susturdum. "Şşş şş şşşşşş. Sakin ol. Kurtardım seni küçüğüm. Minnettarsın biliyorum. Seni de burada koruyacağız." Sonra yattım aralarına çift kişilik yatakta. Tavana bakarak konuşmaya başladım. "Oğlum senin o evdeki kadın kimdi? Onun için bütün tapuları salar kapıya gelirim biliyorsun değil mi? İnanılmaz bir şeydi. Haremimde olsa basarım nikahı. Evli mi? Yüzüğünü gördüm de biliyorsun bende de var. Küçük problemler..." Kahkaha atmaya başladım. "Sizin eve mi gitsek buradan? ONUN BALLI GÜLÜNÜ KOKLAMAM LAZIM."

Merhabalar,

Malum üstün hizmet ödülümle, gerekli GPlerimle ve bütün kuralları karşıladığımı düşünerekten kapıya dayanmış bulunmaktayım. Baş Seherbazlık rica ediyorum

Ayrıca Nicho'nun tılsımını 20 yapmak istiyorum

Sophia kahvemi getirene kadar dosyaların içine bıraktım kendimi. Garip olan bazı şeyler vardı. Mesela Cornelia'nın anlattığına göre siyah kapüşonlu şüpheli görünümlü biri varmış o gün etrafta. Bunun dışında bir yaratıktan da bahsediliyor. Ancak bunların hepsi tabii ki bir rastlantı da olabilir. Üstelik gün içinde üst düzey koruma varmış, süpürge odasında bile görevli iki bakanlık çalışanı varmış! Birinin içeri girmesi, süpürgeleri değiştirmesi veya bu tarz bir durum söz konusu olmamalı. Üretiminde bir sıkıntı varsa diğer süpürgelerinde yüzde kaç oranda bu durum söz konusu görmemiz lazım. Öyle değil mi? Hangi olasılık bütün takıma bozuk süpürge verilmesini sağlayabilir ki? Bu kadar mı kötüsünüz işinizde? Yoksa aslında tam da planladığınız gibi mi gitti her şey?

Stayjerimin sesiyle kaldırdım başımı dosyalarımdan ve gülümseyerek uzattığı kahveyi aldım elime. Konuşmasına devam ederken fincanı dudaklarıma yaklaştırıp dumanını sakince üfleyerek yok etmeye ve sıcağının geçmesini beklemeye başladım. "10 metre mi? Yok yook, dev anası geldi deselermiş. Şu milletin abartısı yok mu..." Bir kez daha üfledikten sonra fincandan bir yudum aldım. Mmm leziz. "Elin lezzetliymiş." dedikten sonra bir yudum daha aldım ve bıraktım masaya. Islanan bıyıklarımı saten cep mendilim yardımıyla kibarca temizledikten sonra elimle bıyıklarıma tekrar şekil verirken sorusunu düşünüyordum. Bir müdahale olmadan süpürge yanabilir mi? Bir anda? Neden tam da maç sırasında? Önce değil... Daha önce test sürüşünden geçmedi mi? Takımdakiler antrenman yapmadı mı? Isınma? "Bir müdahale olmadığını nereden biliyorsun?"

Bir saat daha Bakanlık'ta milletle sohbet ettikten ve boş yaptıktan sonra sonunda fabrikaya gitmek için toparlandık. Kıza  baktım bu sırada. Bir etek var altında, üstünde de beyaz düz bir gömlek. Hayatımda hiç bu kadar sıkıcı bir kombin görmedim. Kaç yaşında ki acaba? O yaşlarda ne giyiliyor diye düşünüyorum da Franziska hiç böyle değildi. "Sen kaçıncı sınıfsın? Cisimlenmeyi öğrendin değil mi?" dedim şüpheli bir tavırla. Franziska'dan kesinlikle çok daha küçük olmalı bu kız. Göğüsleri büyümemiş bile sanki! Aman neyse ne, bana ne kızın göğüslerinden. "Bir de yarın daha canlı renklerde bir şey giymek istemez misin? Böyle içim sıkıldı tatlım benim, bak bana!" Altın sarısı smokinimi gösterdim kollarımı açarak. Dokusunda kahverengi dikişlerle oluşturulmuş çiçeksi desenler ve içimde de kabarık beyaz bir gömlek vardı. Seviyorum bu hayatı, neden basit yaşayayım?

Fabrikaya cisimlendiğimizde bu kıyafete özendiğime pişman olacaktım. Dağın taşın arasına, toz toprağa geldik bildiğin! Girişe doğru yürürken "Ne- gereksiz- bir yer-" diye mımızlanmaya başlamıştım bile. Fabrikanın her yeri kapalıydı, etrafta da biri gözükmüyordu. Üretimi durdurulmuştu tabi, son yaşananlardan sonra buna izin verilemezdi. Şimdi de bizim geleceğimizden haberleri olduğu için yönetimden birileri fabrikada olacaklardı. Fabrika müdürü dışında birkaç farklı çalışan daha görebilmeyi umut ediyordum. "Etrafta birileri var mı kontrol eder misin küçüğüm. Benden de uzak dur." dedim arkamdan gelen kıza. Ardından asamı çıkardım usulca. Saatimi kontrol ettim. Tam geleceğimizi söylediğimiz saatte buradayız. Niye karşılayan yok? Asamı boynuma doğrulttum ve "Sonorus." diyerek sesimi artırdıktan sonra "Bakanlık soruşturmanız başlamıştır. Fabrikayı acilen boşaltmanızı rica ediyorum." dedim sert bir şekilde. Sonra sırıtarak kıza döndüm."Sesimi kaybettikten sonra alışkanlık oldu. Kimse de laf edemiyor."

-Geçmiş rpsidir, Nicho'nun sesinin var olduğu zamanlardandır-

Öğlen yemeğinden döndüğümüz ve herkesin üzerinde inanılmaz bir uyuşukluk bulunduğu günlerden biriydi. O kadar doymuştum ki şimdi 1 saat kestiririm masamda diyordum. Bakanlık'tan beraber gittiğimiz birkaç kişi de bu mekana ilk defa gittiklerini ve çok beğendiklerini söyleyip zevkimi övüp duruyorlardı. Arkadaşlar ben de biliyorum ama bu kadar da egomu tatmin etmeseniz mi acaba diyorum? Tek düze bir hayat yaşıyorlar, nereden bilsinler ki benim gibi bir asilzadenin gittiği mekanları? Acıyorum bazen insanlara. Ben gelmeden önce çok sıkıcı bir hayatları vardı.

Seherbazlık bürosundan birkaç kişiye evdeki şarap mahzeninden bahsederek bir gün bize gelmeleri için davet ediyordum ki masama ulaşan sekreter kızla birlikte işime dönmem gerektiğini fark ederek sözümü yarıda kesmek zorunda kaldım. "Posta ofisi mi dağılmış? Ben ne yapayım, hademe miyim?" dedim yüzümü buruşturarak. "İki asa sallayıp düzenlemeyi de bilmiyorlarsa biz bu Posta Ofisini bırakalım gitsin ya, valla!" Sonra düşündüm, uzun zamandır Hogsmeade'e uğramadım. Üstelik, belki tatlı dostumla bir denk geliş de yakalayabilirdim bu sayede. Kız vazgeçmiş bir şekilde masasına dönecekken ayaklandım. "Tamam tamam şakaydı. Hadi yanıma kimi veriyorsanız verin de gidelim."

Hogsmaede'e vardığımızda Posta Ofisinin karşısındaki kaldırımda, bir fırının önünde girişine bakıyorduk yanımdaki çocuk ile. Gide gide Hogwarts öğrencisi 7. sınıf bir çocuğu bulmuşlardı yanıma. Öylesine gereksiz bir iş gibi gelmişti demekti bu. "Sen gir içeri, ben de bize iki Bal kabağı suyu alıp geliyorum." dedim Fırın'ın kapısını çalarak içeri geçerken. Turuncusu o kadar canlıydı ki, kesin tazeydi. Tadına bakmadan güne devam edemezdim. Siparişimi verdikten sonra camekandan kafamı çevirip Posta Ofisini incelemeye başladım. Bu açıdan 3. katın sonu, hatta zorlayınca çatısı bile gözüküyordu. İçerinin gözükmesi pek mümkün değildi, malum pencereler çok küçüktü ve bina tamamen ahşaptandı ancak girip çıkanı çok net görebilen bir dükkandı burası. Adam bana iki bardak uzatırken "Kusura bakmayın, sonu kalmış. Bugün o kadar yoğunuz ki!" diye hayıflanıyordu. Gülümsedim başımla selam verirken. "Hayırdır, özel bir gün mü?" dedim etrafıma bakınarak. Arkaya doğru genişleyen fırının içerisinde büyük bir uğultu vardı ve masaların hepsi doluydu. "Posta Ofisinde bugün iş yokmuş. Müdür hiçbir şeye dokunulmamasını söylemiş, Bakanlık'ı bekliyorlar!" dedi. Kaşlarımı kaldırdım. Bu kadar önemsedikleri neydi anlamaya çalışıyordum. "Bakanlık'la konunun alakası neymiş efendim?" dedim saygıyla ve hafif meraklı bir yurttaş gibi davranarak. Adam bir anlığına beni süzdüğünde ben de kafamı eğerek üzerimi inceledim, ardından konuşmaya başladı. "Dün cübbeliler buradaydı! İlk başta geniş parlak beyaz cübbeli bir adamın girdiğini gördük. Arkasında da iki kişi kapıda kaldılar, bir süre beklediler. Arkaları dönüktü tabi ben çok bir şey göremedim de yukarı bakıyor gibilerdi. Baykuşların rotasını gözlüyorlardı bana kalırsa!" İçeriye giren yeni bir müşteri ile birlikte adam konuşmayı bırakıp kasaya ilerlediğinde ben de elimdeki bardaklardan birini yudumlarken cama doğru bir adım attım sakince. Yukarıya çevirdim kafamı tekrar. Baykuşlar çatının kenarlarına birikmiş, ne içeri giriyor ne başka yere uçuyorlardı. Sanki yıllık izne çıkmış gibi öylece bekliyorlardı. Sayıları o kadar fazlaydı ki sadece Posta Ofisinin çatısına değil, çevredeki bütün binalara doluşmuşlardı. Postanede karmaşa çıkarmadaki amaç nedir? Mesela, bir mektup yollamak istiyor ama kimden olduğunu kimse anlamasın istiyor olabilirsin. Veya, ulaşmasını istemediğin bir mektubu geri almaya çalışıyorsundur. Veya sadece anarşi! Sırf işler uzasın, düzen bozulsun, huzursuzluk yaratılsın diye.

Adam geri döndüğünde bakışlarımı da geri çekmiştim. Bıyıklarımı kıvırmaya başladım. "Bay..." Gömleğindeki yaka ismine baktım. "Pucchery. Ben Bakanlık Seherbazı aynı zamanda da asilzade Nicholas Ezra Urswick. Çok memnun oldum." Elimdeki bardakları tezgaha bıraktıktan sonra sağ elimdeki eldiveni çıkardım hızla ve elini sıkmak için uzattım. "Dün gördüğünüz her şeyi ayrıntısıyla anlatmanızı rica edebilir miyim?" dedim kibarca. Yaklaşık 5-10 dakika arasında konuştuk adamla. Cübbeli ekipten sonra içeriden büyük bir kalabalığın çıktığını anlatıyordu. İşini halledemeyenler ilk durak olarak burayı bilmişti belli ki. Onlar içerideyken de amcamız neler olup bittiğini gözlemlemeye devam etmişti. Bu sefer kırmızı cübbeli birinin geldiğinden bahsediyordu. İlk başta çatıda baykuşlar ile çatışmış, ardından yok olmuş. Böyle renkli cübbelerin moda olup olmadığını sorguladığını söylediğinde gülmüştüm sadece. Kırmızı cübbeli hakkında biraz daha bilgi almak için zorladığımda uzaktan gördüğü ve hava koşullarından dolayı kesin olarak seçemese de kızıl saçlı bir kadın olabilme ihtimalinden bahsetmişti Bay Pucchery. Ona teşekkür ettikten sonra mekandan ayrılıp Posta Ofisinin kiremit rengi kapısına ilerledim.

İçeri girdiğimde stajyer çocukla birlikte Posta Ofisinin müdürü olduğunu düşündüğüm adam sessizce beni bekliyorlardı. "Merhabalar. Keyifler nasıl?" dedim yanlarına büyük adımlar atarak ilerlerken. "Daha iyi olmayı umuyoruz Bay Urswick." dedi adam memnuniyetsiz bir şekilde. Ben ne yapayım ya? Devam ettirseydin işine, sanki bir şey dedik. "Anlıyorum. Küçük bir işimiz kaldı." diye mırıldandım. "Olay yeri neresi tam olarak?" dediğimde bana eşlik ederek merdivenlere doğru yürümeye başladılar. Etrafta birkaç da güvenlik görevlisi bekliyordu. Merdivenleri tırmanırken etraftaki devrilerek kırılmış vazo parçalarını fark etmiştim. Buraya dün tam bir kaos hakimdi belli ki. Aynı bizim ev! Kaç vazo kırmıştır o canavarlar şimdiye kadar, ah ah!

Geniş alana geldiğimde bir köşede toplanmış mektup dağını ve etraftaki dağınıklığı inceledim merakla. İlginç bir durumdu gerçekten. "Kimse dokunmadı değil mi kesin?" dedim Müdür'den onay almak için. Ardından asamı kaldırarak  büyük hareketlerle "Appare Vestigium." dedim ve etrafta en son yapılan büyüleri ortaya çıkarmaya başladım. Sersemletme, hem de bol bol... Nebulus yapılmış. Buraya bir sis hakimdi demek ki. Koruma büyüleri... Birileri dövüşmüştü, hem de öyle basit bir şekilde değil sert bir dövüş yaşanmış gibiydi.  En son mektup dağına ilerledim ve en üstteki zarfı elime alarak arkasında yazana baktım. Eadwig Alger Boleyn. Apollo Boleyn'e gönderilmesi gereken bir mektup. Stajyere döndüm ve mektubu eline tutuşturdum. "Bu mektupların hepsinin ne zaman yazıldığının incelenmesini istiyorum. Mürekkebin kuruluğunu kontrol etsinler, tam saatini istiyorum."