[justify]Ah, evet yuhalayın. Sizi manyak bilim adamlarının deney malzemesi olmaktan, bir ayinde kurban edilmekten kurtardım. Tabiki yuhalayacaksınız. Asasının ucundan fışkıran ışık garip gözlükleri olan korkmuş ve yere yığılmış adama ulaştığında balo salonundaki dikkatler bir anda üzerine çevrildi. Bunun olacağını tahmin ettiğinden mütevellit kimliğini hazır etmişti. Bir ihtimal ortalığı sakinleştirmek, olayın kontrol altında olduğunu belli edebilmek için. Lakin yaptığı hamle bir satranç oyununda görünmeyen bir filin önüne konmuş bir vezir gibi patlamış, her şeyi olduğundan daha da berbat bir hale getirmişti. Bir seherbaz olduğu, görevini yerine getirdiği için halk düşmanı ilan edilmişti resmen. Öfkeli kalabalığın içinden geçerken yumruğunu sıkıyordu. Öfkesi yukarıda yanan alevler kadar canlıydı. Geçen onca yılın ardından bu tür söylemlere alışmış olması gerekiyordu ancak alışamamıştı. Kendini bilmez bir adamın dudaklarından çıkan sözcükler onu hala irite edebiliyordu. Her zaman problemi bu olmamış mıydı zaten? Çabuk sinirlenmesi, çabuk parlaması ve o parlama esnasında etrafındaki her şeyi yakıp kül etmesi değil miydi bütün hayatının bu denli problematik bir arap saçına dönüşmüş olmasının sebebi? Sessizliğini koruyarak kendini yuhalayan kalabalığın içinden geçip gitti. Bu salona girdiğinde hissettiği bütün güzel duygular sanki üzerilerine tuz ruhu dökülmüş gibi eriyip gitti. Buraya ait değilim. Bu düşünce bir kez daha zihninin odalarında yankılandı. Daha güçlü bir şekilde. Zira bu sefer bu bir düşünce olmaktan çıkıp direk gerçeğin ta kendisi haline gelmişti. Bir maskenin ardında gecenin bir parçası olarak, kendinden en uzak canlıyı taklit ederek girdiği zaman uyum sağlayabilmişti. Kendisinden başka birisi olarak toplumun bir parçası olabilmiş ve kabul görebilmişti. Lakin maskesini indirip kendi olmaya çalıştığı ilk an bütün parmaklar üzerine doğrultulmuş ve varlığı tüm dünyaya karşı işlenmiş bir suç olarak tekrar tescillenmişti. Sustu, sadece sustu. Susmaktan başka yapabileceği bir şey yoktu. Geri dönüp yaygara çıkaracak, insanların haksız olduklarını ve yaptığı şeyin onların ve onların soyundan gelenlere karşı yapılmış büyük bir hizmet olduğunu anlatacak enerjisi yoktu. Sustu. Sadece topuklularının çıkardığı sesi duymak istedi.

Araba kapıya yanaştığında kapıyı açan adamın yüzündeki şaşkınlık kadının yeşil gözlerinden kaçmadı. Sadece bir çantayla dönmüş olması gerekirken o yanında beklenmedik bir hediye daha getirmişti. Bunun iyi yahut kötü bir hediye olup olmadığını zaman gösterecekti ama eline geçen fırsatı kullanmamış olsaydı kendini iyi hissetmeyeceğini biliyordu. Zira böylesine tehlikeli işlerle uğraşan bir adamın yarın bir gün yine buna benzer bir girişimi olmayacağının garantisi yoktu. Tehlikeyi kökünden kesmek, tehlike ortaya çıkmadan onu yok etmek en mantıklı yoldu ve yaptığı şeyden dolayı pişman değildi. Tılsım Kulübündeki dostlarının bu mucit arkadaş için güzel planları olduğundan emindi. Adam önce çantayı aldı ve koltukların altındaki tılsımlı bir bölmeye dikkatlice yerleştirdi. Asasını tılsımın üzerinde gezdirdi, tılsım yeşil parlak bir ışık yayarak yandı ve anında söndü. Çanta güvene alındıktan sonra deli mucitte dikkatli bir şekilde arabaya taşındı ve uyanması durumunda problem çıkartamaması için bağlanarak sağlama alındı. Artık arabaya binme sırası ona gelmişti ki tanıdık bir ses kulaklarını çınlattı. Seth? bakışları çok hızlı bir şekilde salonun ortasında dikilmiş adama döndü. Kelimelerle dans edişini ve az önce sözcüklerle linç edilmiş kadını aynı öfkeli kalabalığın ortasında nasıl savunduğunu izledi. Şık bir cesurluk örneğiydi bu. Cwénhild'in yaptığı gibi tehlikeye bodoslama atlamıyordu Seth, tehlikeli ortamı kendi girişi için hazırlıyor, her şey yerine oturduktan sonra hamlesini yapıyordu. "Gece, gitmiyor muyuz geç kalacağız?" diye yakındı arabanın içindeki adam. Cwénhild arabanın iki basamaklı merdivenine attığı ayağını geri çekti ve cevapladı. "Ufak bir işim daha var. Siz paketi teslim edin."

At arabası gıcırtılı tekerlerini döndüre döndüre uzaklaşırken kızıl saçlı kadın balo salonuna doğru tekrar giriş yaptı. Öfkeli gözler hala üzerindeydi fakat aldırış etmiyordu. Bakışları dişleri büyüyle uzatılmış bir vampirin üzerindeydi. Sonra o vampir sahneye döndü. Onun dönüşüyle birlikte Cwénhild'te sahnedeki hanım kıza kaydırdı gözlerini. Kızım birden önüne bir duvar çıkmış gibi olduğu yerde dona kaldı. Eteğini tutan elleri daha da sıkılaştı. Göz bebekleri ıslanmaya başladı. Bir kaç damla yaşın akmaması için gösterdiği azmi çok az yerde göstermişti. Sana kızım demeye hakkım var mı? Olduğunu düşünmüyordu. Bir kaç saniye bakışları kızının üzerinde kaldı. Aylardır görmemişti onu. Uğraştığı vakalar, kendi annesinin ölümü, Alannah'ın ülkeyi terk etmesi, Gwyndolin'in yeni işi derken zaman kavramını kaybetmişti. Tıpkı şimdi olduğu gibi. Kızının buklelerini, dudaklarından çıkan tınıları izlerken zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştı. Sanki bir el sırtından onu itiverdi. Sahneye koşup ona doya doya sarılmak istedi. Olmaz, benim kızım olduğunu öğrenmek ona ne kazandırır?

Cwénhild anca Mira şarkısını bitirdiğinde kendisine gelebildi. Islanmış göz pınarlarını kurutabilmek için göz kapaklarını hızlıca açıp kapattı. Niçin makyaj yapmadığını da bu sırada tekrar anlamış oldu. Gözleri tekrar Seth'i aradı. Bir köşeye geçmiş vampiri gözleri bulduğunda ayakları anında o tarafa doğru taşıdı onu. Cebinden çıkan sigarasını yakışını izledi. Bir sigara istemek için yeltendi ama durdu. Görünüşünün üzerinde eğreti duracağını düşünüyordu. Bu hayatında ilk kez nasıl göründüğü konusunda tedirgin olduğu an olabilirdi. Yavaş adımlarla adama yaklaştı. Kıyafetindeki yıldızlar parlıyor, göz bebekleri adamın gözlerine kilitleniyordu. Parfümünün kokusu hala güçlüydü. Büyülü olmalıydı. Aralarında bir metre kadar bir mesafe kaldığında durdu. "Teşekkür ederim. Beni yalnız bırakmadığın için." Bu, sadece bugünki konuşma için edilmiş bir teşekkür değildi.

Rebecca Ferguson - Sadie Rosemary Caldecott

[justify]Eve geldiği gibi çizmelerini çıkartıp eskimiş ahşap portmantonun bir yerlerine doğru fırlattı. Bütün vücudu tepeden tırnağa yorgun hissediyordu. Koşuşturma, evrak işleri ve bir takım başka saçmalıklarla geçen, diğerlerinden farklı olmayan bir gün artık diğerlerinden daha fazla yoruyordu onu. Bu yorgunluğu sadece bedeninde değil zihninde ve ruhunda da hissediyordu. Belki biraz biraz ilerlemeye başlamış yaşı, belki son günlerde yaşanan olayların onun bünyesinde bıraktığı yüklerden dolayıydı bu hissettiği bıkkınlık. Paltosunu da çıkarıp bir paçavraymış gibi portmantonun askılıklarından birine öylesine attı. Ağır adımları onu mutfak tezgahına taşıdı. İkinci çekmecede duran çay tabaklarından birini aldı, ıslattı ve eskimiş koltuğa oturdu. Cebinden çıkardığı sigaranın kokusu burnuna bir çırpıda doldu. Aynı cepten çıkarttığı çakmağın ateşiyle tutuşan tütünün nahoş aroması ve duman yavaş yavaş salona dağılmaya başladı. Alannah burada olsa kesinlikle yapamayacağı bir davranıştı bu. Dakikalarca sigara kokusunun perdelere nasıl sindiğinden falan bahsederdi. Lakin o burada yoktu ve Cwénhild sigarasını salonda tüttüre tüttüre içiyor, küllerini de o değerli mi değerli porselen çay bardaklarından birine dolduruyordu. Evin yavaş yavaş pisliğe teslim olacağı çok açıktı. Yıkanmamış bulaşıklar, küllük olarak kullanılan tabaklar çoktan birikmeye başlamıştı. Perdeler doğru düzgün kapatılmamış, kirli atletler ve pantolonlar kirli sepetinde olması gerekirken sandalyelere atılmış yahut direk yere bırakılmıştı. Evi toplayacak gücü kendinde bulamamıştı hiç bir zaman. Şu an bir sebepten ötürü işe çağrılıp saatler sürecek bir kovalamacayı tercih ederdi bulaşık yıkamak yerine. Aslında gidip kendi kendine bulaşık yıkayan büyülü zımbırtılardan alabilirdi ama ona da pek üşeniyordu. Bu kadın, kendine bakma konusunda felaket başarısız ve isteksiz bir kadındı. Şu an karnına ağrılar girecek kadar acıkmış olmasa oturduğu koltuktan kalkmaz ve bir şeyler hazırlamak için uğraşmazdı bile. Sigarayı dudağının kenarına tutturup geçen gün aldığı ekmeği bıçakla kesip kestiği parçayı ortadan ikiye yardı. Biraz peynir, bi iki tane zeytin atıp kapatarak kendine ekmek arası, geceyi idare edecek bir akşam yemeği hazırlamış oldu. Bulaşıkların üstünde duran biraz ıslak ve kenarında azıcık sos kalmış bir tabağı kirlenmiş mutfak beziyle silip kuruttuktan sonra yemeğini koydu. Bir bardak suyla birlikte sandviçini aldı ve balkona çıktı. Güneş batmaya başlamıştı. Ufuk çizgisi güzel bir turuncuyla boyanmıştı ve bulutlardaki yansıması enfes gözüküyordu. Turuncunun bittiği yerde kalan maviliklerin oluşturduğu tezatlık mükemmeldi. Bulutlar da iki renk arasında güzel bir köprü oluşturuyordu. Londra semaları sanki bilerek bu kadar açık ve temizdi. Tatlı bir rüzgar omuzlarından yukarı çıkarak boynunu ve yanaklarını selamlayıp geçti. Geçip giderken kızıl saçlarının ucunu biraz dans ettirmeyi unutmadı. Güzel bir akşamdı bu, arkadaşlarla gezip tozmalık, aileyle vakit geçirmelik, bir sevgiliyle el ele nehir kıyısında oturmalık tatlı ve güzel bir akşamdı. Acaba diye düşündü. Bir düşünce aklının ortasına bir kor gibi düştü ve yanmaya başladı. Acaba, bu güzel akşamda Mirabelle hangisini yapıyordu?

Bir anda iştahının kesildiğini, boğazına bir yumrunun oturduğunu hissetti. Az önce gözlerine güzel gözüken gökyüzü sanki kararmış ve güzelliğini yitirmişti. Sadece gökyüzü değil etrafındaki her şey ona çirkin gelmeye başlamıştı. Elinde tuttuğu tabağı balkondaki masanın üzerine bıraktı ve diğer elindeki suyu daha önce hiç su içmemişçesine içip bitirdi. Sessiz adımları onu yatak odasına götürdü. Aynanın ve kıyafet dolabının arasında duran masanın üzerine konmuş düşünselini aldı ve dikkatlice salona taşıdı. Salondaki ahşap masanın üzerine düşünselini bıraktıktan sonra yatağının baş ucundaki komodinin en alt çekmecesinde duran kahverengi, ahşap küçük bir kutuyu aldı ve düşünselinin başına geçip oturdu. Yakın zamanda ilgilendiği bir davadaki detayları incelemek için ofisten özellikle almıştı düşünselini. Ara sıra bir takım vakalarda yaptığı incelemelerin tekrardan üstünden geçmek için bunu yapardı. Öyle yada böyle atladığı bir detay olmadığından emin olur yada gerçekten atladığı bir şeyi bulur ve araştırmasına ona göre devam ederdi. Pek tabii bugün bir dava yada onun gibi bir şey için başına geçmemişti bu aletin. Biraz daha özel, biraz daha unutulmuş ve sadece kendisi tarafından bilinen hatıralara dalıp gitmek içindi. Saçlarını kulaklarının arkasına attı. Kahverengi kutuyu açtı ve ikinci sıradaki cam tüpü aldı. Üzerine yapıştırılmış kağıdın üzerinde kendi el yazısıyla yazdığı '1849' yazısı bir hayli eskimişti. Tüpü parmaklarının arasında gezdirdi. Kapağını açtığı gibi tedirginlik bütün vücuduna sinsi bir düşman gibi sokuldu. Korkak hareketlerle tüpün içindeki sıvıyı düşünseline döktü. Gümüşi renkteki sıvı düşünseline dökülünce karardı ve döküldüğü yerdeki görüntüyü de bozmaya başladı. Yavaşça yaklaştı Cwénhild. Anısının içine çekilirken bin bir farklı duyguyu aynı anda hissetmeye başlamış olan bedeni çoktan yorgunluğun ibarelerini gösteriyordu. En az cisimlenme kadar rahatsız hissettiren ve hala alışamadığı bir sekanstan sonra kendisini Diagon Yolu'nda bir arka sokakta buldu. Az önce durmuş yağmurun altında, ıslanmış sokak lambalarının arasında yürüyen sırılsıklam kızıl saçlı bir kadını gözleri seçti. Gecenin karanlığında hızlı adımlarla yürüyen  kadının korkmuş bakışları Cwénhild'in bakışlarıyla buluştu ancak kadın, bu anıyı izleyen yaşlı halinin içinden dümdüz yürüyüp geçti. On altı yaş genç hali bir çiçek dükkanının kapısını hiddetli bir şekilde çaldığında peşine takıldı ve kapı açılıp içeri girdiğinde onunla birlikte içeriye süzüldü.

Gwyndolin'in yüzü hiç değişmemişti. Çiçekçi arkadaşı on altı yıl önce nasıl görünüyorsa şimdi de öyle görünüyordu. Bir safir kadar mavi gözleri hala canlılıkla parlıyor, gece gibi siyah saçları hala kar beyazı teninin üzerinde kıvır kıvır dans ediyordu. Yanakları ve dudakları bir elma kadar kırmızıydı. Lakin yüzüne kondurduğu biraz şaşkın biraz korkmuş ifade hiç hoş durmamıştı kadında. Mutsuzluk yakışmıyordu Gwyndolin'e. Elindeki asasının ışığının ardından tedirgin tedirgin bakıyordu. Kadını içeri buyur etti Gwyndolin. Kızıl saçlı kadının çizmeleri çiçekçinin zemininde çamurlu ayak izleri bırakırken duvarlara dayanmış süpürgeler uykularından uyandılar ve o çamurları silip süpürmeye başladılar. Tezgahın arkasından açılan kapıdan geçip Gwnydolin'in kendine yaptığı küçük oturma odası gibi yere girdiler. Duvarın dibine dayanmış kırmızı bir koltuk, koltuğun hemen önünde ahşap bir masa bulunuyordu. Ahşap masanın hemen solundaki sehpanın üstünde Gwnydolin'in ailesiyle, arkadaşlarıyla ve Hogwarts yıllarından kalma fotoğraflarının olduğu fotoğraflar vardı. Hatta bir tanesinde Cwénhild bile vardı. Bu mavi gözlü porsuk kızı okuldaki en yakın arkadaşıydı. Cwénhild kendini kırmızı koltuğa attı, Gwyndolin de duvarda asılı gaz lambasını yaktıktan sonra karşısına oturdu. Odanın aydınlanmasıyla birlikte arkadaşının yüzündeki gergin ifadeyi daha net görebildi Gwyndolin. Lafa ilk giren Cwénhild oldu. Sol ayağını yukarı aşağı sallıyor, durmadan sağa sola bakınıyordu. "Dediğin gibi yaptım. O verdiğin otların üzerine işedim." Sonrasında biraz duraksadı. Sanki birazdan söyleyeceği sözleri hiç söylemezse gerçek olmayacaktı yaşananlar. "Sekiz saat sonra sarı sarı çiçekler baş vermeye başladı. Hamileyim." Bu konuşmayı yaptıkları bu geceyle birlikte tam üç hafta iki gün gecikmişti. Bu gerçek bir tokat gibi yüzüne o zaman nasıl vurduysa şimdi de vurmuştu. O anki utancını, korkusunu tekrar hissetmişti. Mavi gözlü kadının gözleri parladı. Suratına kocaman bir gülümseme kondu. Bir sevinç çığlığı kopardı ama bu neşeli davranışı Cwénhild'in buz gibi bakışlarına çarpıp dağıldı. "Hemen sigarayı ve içkiyi bırakıyorsun. Çocuk için kim bilir ne kadar zararlıdır o şeyler." dedi emir veren bir ses tonuyla. Daha sonra oturduğu yerden kalktı ve odadaki başka bir kapıyı açtı. Bir iki çekmecenin ve dolap kapağının açılma sesinden sonra Gwyndolin tekrar geldi elinde bir sürü ot, şişe ve başka şeylerle. Hepsini özenle masanın üstüne dizdi. Kendi kendine konuşuyor, getirdiklerinin bir kısmını sağ tarafa bir kısmını sol tarafa ayırıyordu. Sağ taraftakileri göstererek "Bunlar senin için, vücudundaki zehri temizleyecek ve ihtiyacın olan vitamini verecek." Sonra aynı parmağıyla sol taraftakileri gösterdi ve ekledi "Bunlar da bebek için, berbat besleniyorsun o yüzden yavrucağın vitamin ihtiyacının karşılanması lazım. Tabi işten de çıkmalısın, o koşuşturma falan bebeğe zararlı. Hatta bence buraya taşın birlikte dükkanı işletelim, serayı büyütmeyi düşünüyordum zaten isabet oldu şuraya bi yatak attık mı-"

"Gwyndolin bu çocuğu doğurmayacağımı biliyorsun değil mi ?"

Sanki odanın içine bir ruh emici girmiş gibi bütün mutluluğun çekildiği hissetti Gwyndolin. Bir ürperti bütün bedeninden bir anlığına geçip gitti ve az önce söylediği bütün sözler boğazına bir bir dizildi. "Buraya zaten o yüzden geldim. Bu işi çözecek otun motun bir şeyin vardır senin. Ver bana kapansın bu mevzu." Gwyndolin oturduğu yerden fırladı. "Saçmalama bir çocuğu öldürmeyeceğim ben!" diye cırladı arkadaşına. "Benden anne manne olmaz Gwyn biliyorsun bunu, ben daha kendime bakamıyorum sen ve Seth olmasanız barın birinde alkol komasına girip ölüp giderim, hem çocuğa hem bana yazık." dediklerinde haklılık payı olduğunu odadaki herkes biliyordu. Şu anki hali bile gençken söylediği bu laflara katılıyordu. "Tamam o zaman sen doğur ben bakarım!" diye çıkıştı Gwyndolin. Yapardı da, hatta pek güzel yapardı. Yeryüzündeki en sevecen en yufka yürekli ve en anaç kişiydi kendisi. Bir anne olmaya çok uygundu. Lakin hiç evlenmemiş, kendisini çiçeklere böceklere ve hayvanlara vermiş, mutluluğu insan oğlunun yok etmeye başladığı doğayı elinden geldiğince korumaya çalışmakta bulmuştu. "İlla kendimi şişleyeceğim yani tamam." söylenerek kalktı yerinden Cwénhild. Gwyndolin onu güç bela yerine oturttu, dediğini yapacağını biliyordu. Ona yardım etmezse çocukla birlikte kendini de öldürmesinden korktu. Yüzünde inanılmaz rahatsız bir ifadeyle az önce gittiği odaya gitti söylene söylene bir şeyler aradı ve bir dakika kadar sonra elinde içinde bembeyaz bir sıvı olan küçük bir şişeyle geri döndü. "Bu karışım istediğin şeyi sağlayacak. Bütün vücudun kasım kasım kasılacak ve buna dayanamayan yavrucak ölüp gidecek." dedi. Konuşurken ağlamaklı olmuştu, doğmamış bir bebek için üzülüyordu. Şişeyi sinirli bir şekilde Cwénhild'in eline koydu ve kadının parmaklarını kapattı. "Fakat sana yalvarıyorum, bunu bir kere daha düşün. Biz kimiz ki doğmamış bir çocuğun hayatını elinden alıyoruz? Bunu gerçekten kaldırabilecek misin hem? Kendi çocuğunu öldürebilecek misin? Her canlı kutsaldır Cwénhild. Sen, ben, senin içindeki o çocuk, şu duvarların arasında gezinen böcekler... hepsi, hepsi kutsaldır, bir düzenin parçasıdır. Bu düzeni insan eliyle bozmak doğaya aykırı. İnsanlığa aykırı. Korktuğunu biliyorum. Eğer o şişeyi içersen hayatın boyunca pişman olacağını biliyorum. Ben her zaman yanındayım verdiğin karar ne olursa olsun yanındayım. Doğru olanı yap." dedi, masadaki sürahiyi aldı ve kocaman bir bardak suyu doldurup kadının önünde koydu. "Eğer içersen bol bol su içmeden kendine gelemezsin." ağır adımlarla odadan çıktı ve Cwénhild'i bir başına bıraktı. Kızıl saçlı kadın titreyen parmaklarıyla şişenin kapağını kavrayıp açtı. Acı acı bir kokusu vardı sıvının. Dudaklarına götürdüğünde aldığı tatta bir o kadar acıydı. Tüm şişeyi dikecek ve bu mevzuyu burada kapatacaktı. Bu sorumluluğun altına giremeyeceğini, kendisi gibi bir çocuğun doğup onun da hayatının mahvolmasına izin vermeyecekti. Doğru olan buydu. Doğru olanı yapmalıydı işte. Lakin eli gitmiyordu, az önceki kararlılığından eser yoktu. Derin bir nefes aldı. Şişenin kapağını kapattı ve gözünden dökülen bir kaç damla yaşı sildi. Bir rahatlama, bir gevşeme geldi üzerine. Az önce kasılan bütün kasları çözülmüştü bir anda. Yorgunluk yavaş yavaş bedenini esir almaya başladı. Biraz uzanmak, biraz gözlerini kapatmak iyi gelecekti. Usulca koydu başını koltuğun kenarına ve oracıkta daldı uykuya. Sağ eli uyanana kadar karnının üzerinden kalkmadı.

[justify]Pek rahatsız bir uykudan kalktığında kemikleri sızım sızım sızlıyordu. Balkonun kapısını ve yatak odasının camını açık unuttuğundan olsa gerek her tarafı tutulmuştu. Yatağından kalkıp Alannah'a zılgıt atmak için hareketlendi ama kızın bavulunu toplayıp iki gün kadar önce Belçika ile başlayacak yolculuğuna gittiğini hatırlayıp durdu. Onun yokluğu evin her köşesinde yavaş yavaş hissedilmeye başlanıyordu. Açık unutulan pencereler, birikmeye başlamış bulaşık düzensiz kırlentler... Yalnızlığı tekrar hazmetmek zor gelmişti Cwénhild'e. Kendi kendini hapsettiği bu yalnızlık kalesini kurarken pek hevesliydi. Lakin yıllar, yavaş yavaş o kalenin duvarlarını aşındırmış, yalnız kadının korunaklı kalbinin korumalarını mutsuzluğun askerlerine karşı koruyamaz olmuştu. Annesinin ölümü, yeğeninin kendini bulma yolculuğuna çıkışı onu belkide başladığı yere tekrar getirmişti. Hayattaki seçimlerini sorguluyor, gömdüğü gerçekler tabutlardan birer birer çıkıp karşısına dikiliyordu. Pek tabi hiç gömemediği bir gerçek, kanayan ve ilk günkü gibi acıtan başka bir yarası daha vardı. Bir şarkı kadar güzel, bir çiçek kadar narin, minik, terk edilmiş bir yara.

Siyaha kaçan yeşil renkteki paltosunu üstüne geçirip çizmelerinin tozunu da üstün körü aldıktan sonra yola çıktı. Dudaklarındaki sigarayı bakanlığın girişine gelene kadar tüttürdü tüttürebildiği kadar. Kalanını da çizmesinin altında söndürdü ve içeriye daldı. Son günlerde düşen haberler neticesinde bakanlık pek bir hareketliydi. Bir isim koca bir güruhu böyle harekete geçirebiliyor, korkunun soğuk nefesini enselerinde hissettirebiliyordu. İnsan kalabalığını yara yara merdivenlere, oradan da Seherbaz Büro'ya yollandı. İçeriye girdiğinde hissettiği gergin havayı bir bıçakla ortadan ikiye kesmek mümkündü. Bir şeylerin kopacağı belliydi ama Cwénhild henüz neyin ne olduğunu anlayacak kadar uyanık değildi. İnsanların yüzlerindeki yorgun ifade, ortamdaki sessizlik masasına oturduğu anda suratına çarptı. Bunun ardından Baş Seherbaz küfürlerle birlikte içeriye girdiğinde poposu daha sandalyesine adam gibi yerleşmemişti. Twinkle gazeteyi üzerilerine doğru fırlattığında mevzunun ne olduğunu sonunda anlamıştı. Söylenmemesi gereken bir isim, söylenmişti. Bu da bir takım insanları kızdırmış olmalıydı, işte onlardan biri de kısa boylu huysuz bir adamdı.

O huysuz adam bir çok şeyden hayıflandı. Ağzından tükürükler ve küfürler çıktı. Lakin en son söylediği kelimeler Cwénhild'e istediği şeyi altın bir tepside verdi. Kızıl saçlı kadının yüzüne güzel bir gülümseme oturdu. Diğer meslektaşları korkuyla büyüyen göz bebeklerini saklayamazken masasından bir anda fırlayan Cwénhild kaynayan kanını durduramıyordu adeta. Bu vakaya tek başına gitmek isterdi ancak Twinkle yanına çoktan iki kişiyi sıkıştırmıştı. Bir tanesi Hufflepuff mezunu yeni yetme sayılabilecek güzel, parlak yüzlü bir çocukcağızdı. Edward olan ismini hatırlıyor ancak soy ismini katiyen hatırlamıyordu. Meslekteki ilk yılı, Londradaki üçüncü haftasıydı bu çocuğun. Bir diğeri ise Edward'a kıyasla daha tecrübeli olan yirmi yedi yaşındaki Nathaniel idi. Kendisi ile bir iki kere çalışmış olsa da pek muhabbetleri yoktu. Zira adamın fazlasıyla kıskanç bir karısı vardı ve adamın karşı cinsten olan meslektaşlarına karşı pek düşmancıldı. Cwénhild ile çalışacağını duyduğunda adamın yüzüne düşen keyifsiz ifade her şeyi özetliyordu aslında.

Pek oyalanmadan partnerleriyle buluştu ve hızlıca durumun bir özetini geçtiler tekrardan. Cadı Çekici hakkında bildikleri şeyleri ortaya koydular ve yola çıkmaya hazırlandılar. Şayet bu işin arkasında bahsi varsa eğer ve günün sonunda onunla yüzleşirlerse, Cadı Çekici bitmeyen bir yangından sağ çıkabilecek kadar sağlam mı değil mi herkes görecekti.

[justify]Kimselere söylemeden bir gece öncesinden izin almıştı Başseherbazdan. Bugün doğum günüydü ve kimsenin onun doğum gününü kutlamasını yada öyle bir şey yapmasını istemiyordu. Abigail'in gönderdiği pasta ve üzüm kokulu mektup ona ulaşmıştı. İçkiyi azaltmasını, sigarayı bırakmasını ve daha temiz giyinmesini tembihleyen bir mektuptu bu. Bu mektubu okurken elinde ucuz yarısı içilmiş bir şarap şişesi vardı. Abigail'in yaptığı pastayla çok güzel gidiyordu. Onun dışında bir hediye yada bir şey gönderen olmamıştı, olmasını da beklemiyordu zaten. Gwyndolin zaten iki gün önceden kutlamış, çiçeklerini bırakmış ve Edinburgh'a doğru yola çıkmıştı. Geriye bir tek Seth kalmıştı. Bir şeyler yapacağını adı gibi biliyordu. Muhtemelen ofise elinde pasta ve çiçeklerle gelmiş ancak Cwenhild'i orada göremeyince hayal kırıklığına uğramıştı. Mesai bitiminde evine uğrayacağından emin olduğu için kendini sokaklara attı kızıl saçlı kadın iş çıkışı saatine yakın. Kafası biraz güzeldi ama yarım şişe şarap onu sarhoş etmeye yeterli değildi. Her zaman gittiği hana gidip biraz daha içip biraz canlı müzik dinleyip evin yolunu bulmayı ümit ediyordu.

Sokaklar bir yaz akşamı için fazla boştu. Bu boşluk hoşuna gitmişti. O yüzden dışarıda biraz yürümeyi tercih etti hana girmeden önce. Sonuçta bugün doğum günüydü ve istediği her şeyi yapabilirdi. Geç saatte oyun oynayan çocukları izledi, kendisine sağlıksız yiyecekler aldı ve en sonunda hana düştü yolu. Girişteki korumalar, garsonlar, hancı ve tabiki kendisi gibi mekanın müdavimleri onu selamladı. Oda selamlarını havada bırakmadı ve karşılık verdi. Hızlı adımlarla mekandaki en sevdiği yere gitti. Işığın az geldiği, insan kalabalığından uzak ve müziğin kulakları tırmalamayacak, arkada hoş bir tını şeklinde geldiği güzel bir yerdi burası. O oturur oturmaz abartılı dekoltesi ve kirli önlüğüyle garson kızlardan biri yanına geldi. "Sek viski, biraz da kuru yemiş getir." dedi. Normalde günü birayla açardı. Önden içilen iki bira mideyi sonrasında gelecek alkol bombardımanına hazırlar böylelikle kusmaktır, aniden sarhoş olmaktır o tarz durumların önüne geçerdi. Lakin kendisi zaten içmeye yaklaşık bir saat önce başladığından cilaya ihtiyacı yoktu. Kadın şişeyle geldi, önce bardağı masaya koydu daha sonra çeşitli kuru yemişlerin olduğu tabağı. Bardağı viskiyle doldurduktan sonra gitmek için hareketlendi fakat Cwenhild onu durdurdu ve şişeyi masaya koymasını söyledi. Kadın saniyelik bir tereddütün ardından şişeyi masaya koydu ve uzaklaştı.

Üç yahut dört bardak viskiden sonra başı iyiden iyiye dönmeye başlamıştı. Çenesi normalden daha gevşek hissettiriyor, vücudu ısındıkça ısınıyordu. Paltosunu çoktan çıkarmıştı. Bembeyaz kısa kollu bir atlet ile oturuyordu. Etraftaki adamlar kadının göğüs dekoltesini kaçamak gözle kesiyor, fakat kendisinin kötü ünü sebebiyle yakalanmamaya çalışıyordu. Zira bir keresinde adamın birinin kafasında bir viski şişesini kırmıştı. Şişedeki alkol miktarı azaldıkça Cwenhild'in anıları daha da canlı bir hal alıyordu. Hatırladığı ilk doğum günü pek yavan geçmişti. Babasının zoruyla kutlandığı çok barizdi. Annesi bir pasta yapma zahmetinde girişmediğinden adamcağız ateş pahasına bir pasta almıştı. Abisi de sağolsun annesinin ona bir pasta bile yapmadığını hatırlatmaktan geri kalmamıştı. O da zaten kutlanan son doğum günüydü aile evinde. Uzun bir süre üzülmüştü bu duruma. Abisinin her doğum günüsünde ortalık bayram yerine dönerken kendi doğum gününün sıradan bir gün olarak nitelendirilmesi ve kuru bir iyi ki doğdun ile geçiştirilmesi kalbini kırıyordu. Bir de annesinin dudaklarından çıkan iyi ki doğdun lafının büyük bir yalandan ibaret olduğunu bildiğinden daha da kahroluyordu bu duruma. Tabii zamanla bütün bunlar geldi geçti. Cwenhild annesinden bir mektup yada başka bir şey beklemeyi yıllar önce bırakmıştı. Yine de insanın kalbi kırılıyordu. Umut, her zaman oradaydı. Camdan içeriye süzülmüş ikinci bir mektubu aramıyordu belki ama ara sıra o mektubu göremeyince minik bir hayal kırıklığı hissediyordu. Bu hissiyat pek yabancı değildi zaten kendisine. Bütün hayatı böyle geçmişti, bir hayal kırıklığı olarak.

Gece ilerledikçe alkolün getirdiği yorgunluk hissi güçlenmeye başlamıştı. Artık gözlerini kapattığında karanlık dünya dönüyor, dudaklarındaki susuzluk kendini iyiden iyiye hissettiriyordu. Ayağa kalkamayacak haldeydi. Hatta sol elinden destek almadığı zaman kafasını yukarıda tutmak bile zor geliyordu. Yanına gelen garsona sataşıyor, masasına oturmak isteyen insanlara küfredip kaçırıyordu. Beğenmediği bir şarkı çalarsa burun kıvırıyor kendi kendine söyleniyor ve bugünün doğum günü olduğunu niçin başka bir şarkı çalmadıklarını garsona anlatmaya çalışıyordu. Kızcağız elindeki boşları düşürmeden kadına laf anlatmaya çalışıyor ve başarısız oluyordu. Cwenhild kızın önlüğüne yapışıp, "Ne demek daha fazla viski getiremezsin? Ben, ben param var. Parayı ver viskiyi ver. Şimdi ben sana viskiyi vercen sen bana parayı vercen, tamam mı fıstık?" önlüğü biraz fazla çekti ve kızın elindeki tepsi yere düştü. Bütün bardaklar tuzbuz oldu. Çıkan gürültü müziğin ve kalabalığın sesiyle bastırılmış olsa da kapıcılardan birinin görüşünden kaçmadı. Adam kimsenin eğlencesini bozmadan kalabalığın içinden süzülerek olay yerine geldi. "Seherbaz hanım, sizi çıkarma vaktimiz geldi. Eğer koluma girerseniz..." dedi ve kadının kolunu kavramaya çalıştı. Cwenhild zil zurna sarhoştu ama refleksleri biraz da olsa çalışıyordu. "Dokunma lan bana! Viski getir, şarap getir! Doğum günüm bugün benim!" diye cırladı ve asasını adamın yüzüne doğrulttu. Fitil ateşlenmiş ve patlamak üzereydi, Seth'in her zaman bahsettiği yangın yanmaya başlamıştı.

Seviye 3 ---> Seviye 4 = 1 Güç Puanı

24 Saat Karakter Online Süresi = 1 Güç Puanı

Toplam : 2 Güç Puanı

[justify]"Elbette, Abigaile ve sen tek arkadaşlarımsınız." dedi, çocuğun yüreğine su serpmek için. Söylediği yalan değildi ama. Sonrasında ona uzatılan eli sıktı ve belirsiz, ondan pek görülemeyen bir gülümseme kısa bir anlığına yüzünde beliriverdi. Gerçekten tek arkadaşı o ikisiydi. Ha birde geçen gün ona teşekkür amacıyla çiçek veren şu kız vardı koca mavi gözleriyle. Neydi adı? Gwyn bir şey. Konu aralarındaki yaşanmamışlaklardan çıkıp başka bir yere geldiği için sevinmişti. Geldiği yer rahatsız edici bir yerdi yine fakat az önceki konuya kıyasla bu konuyu konuşmak daha kolaydı. Konuşmaya başlamadan önce birazcık yardıma ihtiyacı vardı. O yüzden paltosunun cebinden bir kendi bir de Seth için sigara çıkardı. Çocuğa sigarayı uzattı ve çocuk sigarayı aldıktan sonra kendi ağzına koyduğu sigarayı yaktı. Daha sonra çakmağı kapatmadan Seth'in dudaklarındaki sigaranın ucunu da ateşle buluşturdu.

"Çok hızlı oldu, bölgeden cisimlenmesini engellemek için tılsımlar kullandığımızdan dibime cisimlenmesini hiç beklemiyordum. Bunu yaptığı gibi de üstünlük kurdu zaten. O çok iyi saldırıyor bense çok iyi savunuyordum. Düşün bak, beni savunmaya geçmeye zorladı adam. Tabi savunmamı büyüyle kıramayınca kaslarını kullandı." bu sırada kafasını çevirip yüzündeki ve boynundaki morlukları gösterdi. "Bir yerden sonra beni boğmaya çalıştı. Asama uzanıp boynunu kesmeseydim... mefta olacaktım." dedi. Anlık bir duraklama anlık bir flaş patlaması, anlık görüntüler. Sigaradan büyükçe bir duman aldı ve dumanını Seth'ten uzak tarafa üfürdü. "Tam bir kaostu. En son... en son ne zaman böyle korktuğumu hatırlamıyorum Seth." Yavaşça titremesi durdu. Gözlerinin üzerine inmiş o karanlık perde yavaşça kalktı. Korktuğunu kendisine itiraf edebildiği o anda kalp atışı sessizce normale dönmeye başladı. Bunu dile getirmek kızı ciddi anlamda rahatlatmıştı. Nefes alışverişleri düzelmiş, rahatsız ve her an tetikte olan oturuşu bozulmuştu. Fakat söyleyemediği, adamın orada ölmesine izin verdiği gerçeği hala vicdanını kemirmeye devam ediyordu. Bunu Seth'e söyleyemezdi. Hakkında birazcık iyi düşünen birini daha kaybedemez, birinin daha annesine hak vermesine tahammül edemezdi. O yüzden olanları unutmaya çabalayacaktı. Adamın bir katil olduğu gerçeğine, eğer onu öldürmeseydi kendisinin hayatının son bulacağı gerçeğine sımsıkı sarılacaktı. Bir şeye yeteri kadar inanırsa o şey gerçek olurdu ve bu durumun da öyle olmasını sağlamaktan başka çaresi yoktu.

Oturduğu yerden kalktı. Betonun paltosunda bıraktığı tozu sirkeledi ve yağmurun altına adımını attı. Çatının kenarına geldiği zaman arkasını döndü. "Kendini daha çok düşünmelisin, kendin için daha çok şey istemelisin. Bunu benim için yapmaya çalış olur mu?" dedi ve kendisini çatıdan aşağıya bıraktı. Yağmur damlalarıyla birlikte aşağıya doğru düşüyordu. Rüzgar parmaklarının arasından geçip gidiyor, saçları ıslanarak dans ediyordu. Gözlerini tekrar kapattı, bütün günün bitmesini sağlayacak bir uykuya ihtiyacı vardı. Bir kaç saniye sonra evinde tekrar cisimlendi. Hiç açılmamış bir viski şişesini çıkardı dolaptan, Abigaile kızın doğum gününü kutlamaya geldiğinde getirmişti. Şişeyi açtı ve bardağa doldurdu. Uzun bir gece olacaktı.