En taş kalpli gözü dönen bir insanın bile kalbi olduğuna en açık örneğiydi bu. Belki de zaman için de duygular köreliyordu ama yine orada bir yerdeydiler işte orada duruyorlardı. Belki de sadece açığa çıkmayı bekliyorlardı orada bir yerde saklandıkları yerde. Fakat acıyı köreltmek daha zordu onca duygu varken ona sığınmak onun yok olmasını güçleştiriyordu. Belki de o yaşlı kurdun tutunduğu şey buydu, onu yok etmek yerine ona sımsıkı tutunmuş ve yok olmasını engellemiş bu da etrafına ateş gibi düşmesine neden olmuştu. Genç cadı bütün bildiklerini anlatmıştı genç cadıya ve ona söylenen ismi bile vermişti. Cadı ismi duyduğunda tekrar etmişti şaşkınlık ile. Demek küçük d'Ibelin bile bilmiyordu gerçi Balian bilseydi Sophia'yı muhakak ona söylerdi ki bu küçük cadı nereden bilsin.  Cadının sözüne küçük bir gülümseme gönderdi, ilgi çekici? Aslında daha derinlere inmeyi genç kadın da isterdi, daha ne gibi sırları vardı o kızıl saçlı güzel kadınla ve böyle bir adamı nasıl bu kadar çok etkilemeyi başarmıştı. Aşk denilen şey demek ki herkes için vardı en zarifinden en taş kalplisine kadar peki ya kendisi için? Birisi tarafından terk edilmişti zaman yarasını kapatırken ve karşısına yeni birini çıkarmışken bu sefer de o genç kadını aldatmıştı. Kendisini hiç bir zaman şanslı hissetmemişti belkide anca peri masallarında olurdu böyleleri.

Cadının artık gitmeliyim sözünü duyduğunda genç kıza gülümseme gönderdi. Arkasında ki yastığı yavaşça düzelttikten sonra yaslandı, cadının kapıya gitmişken geri dönmesi dikkatini çekmişti ne soracaktı tekrardan gerçi cadının sormasını beklediği bir soru da yok değildi. Cadıdan çıkan ilk sözcükleri duyduğunda tek kaşını kaldırdı. Gerçi genç cadı da bunun yanlış bir başlangıç olduğunun farkına varıp tekrardan cümlesine başlamıştı. Nora'nın beklediği soru buydu işte babamla aranda ne var? Bakanlıkta son derece bir birlerine samimiydiler ve bu durum bilmeyenler için oldukça dikkat çekiyordu özellikle de bu kişi genç cadı için babasıysa. Bu cümle genç kadını kendi geçmişine götürmüştü. Annesini başka bir adamla samimi bir şekilde gördüğünde annesi ile yalnız kaldığında sormuştu aynı cümleyi "Anne o adamla aranda ne var?" kıskançlıktan onun ki bariz bir şekilde. Babasının ölümünü zaten çok zor kabul etmişti genç cadı kimsede üzerinde durmamıştı bir gece ansızın gelen bu ölümü. Annesinin üzerinde ki baskıları da biliyordu. Gray ailesinin katı kuralları vardı belki de kadın kurtulmak için bu gibi bir yol bulmuştu kendince ama kızının kıskançlığı ve bazı geçen olaylar bu yeni filizlenecek aşka engel olmuştu.  Genç kadın düşüncelerinden sıyrılıp bakışlarını genç cadıya çevirdi. "Bay d'Ibelin yani baban ile çok uzun süredir arkadaşız" dedi genç cadı. O kelimenin altında onlarca şey yatıyordu sadece arkadaş kalmamışlardı daha ileriye de gitmişlerdi ama şuan ki konumları arkadaştı. "Öyle Hogwarts'a kadar bir geçmiş değil tabi ki de ama uzun bir geçmiş bizimki bir birimize iyi dostta olduk daha ileriye de gittik ama sonuç olarak iyi bir arkadaşlık bizim ki" dedi genç cadı. "Benim yerine baban olsaydı gözümü kırpmadan aynısını yapardım" dedi genç cadıya. Zaten gittiği görev başlı başlına bir sorundu ve bunu bile bile kabul etmişti. Geçmişin hatırası mıydı buna sebep olan yoksa geçmişten kalan kırıntılar mıydı?

Her zaman işi şakaya vurmamış mıydı genç cadı. Ya bir anda olayı değiştirir insanın aklını karıştırırdı yada işleri şakaya vurup umursamıyor gibi yapardı. Yerinden kıpırdandığında sargıda olan yerine küçük bir bıçak saplanıyor gibi hissetti. Her yeri tutulmuş yatmaktan sırtından tut kalçasına kadar her yeri sızlıyordu. Kaç gündür buradaydı yada kaç saattir bilmiyordu ama neler olduğunu hatırlıyordu. Adrasın ona tuzak kuracağından elbette haberi yoktu ama böyle bir şey bekliyordu kimliğinin ortaya çıkması an meselesiydi. Balian'ın nasıl etrafta adamları varsa büyük d'Ibelin'in de adamlarının olmayışı şaşılacak durum olurdu. Peki ona ifşa eden kimdi? Onu açığa çıkarmak için ya gerçek kimliğinin bulunması gerekiyordu ki bu da zor bir şeydi asıl ismiyle bile Ajan kavramı yoktu ortada bir sır perdesi gibi saklanmıştı bakanlıktan çalışan birisi olarak gözüküyordu. Ya da bakanlıktan birileri onun kimliğini açık etmişti ki onun Ajan olduğunu bilen çok az kişi vardı neredeyse bir elin parmağını geçmiyordu tek seçenek Balian ile konuşurken görülmüş ve Adrasa hemen yetiştirilmiş büyük d'Ibelin ise bu durumdan huzursuzlanmış ve işi yokuşa sürmemek için böyle bir plan yapmıştı. Peki ya Persephone o söyler miydi genç cadının da ajan olduğunu. Kendi arkadaşını öldürmeye çalışacak kadar  bir duruma düştüyse söylerdi demek. Diğer seçenekte buydu işte, cadının aklında tonlarca soru tonlarca cümle vardı. En azından olayları Balian'a anlatmıştı yani önemli kısımlarını. Öldüğünü sanıyordu bu sefer gerçekten de ölüyordu ama hayat yine onu kucaklamıştı.

En son gördüğü yüz onun yüzüyken şimdi yanında arkadaşı ve hemen az ilerde şifacı olan arkadaşının stajyeri ve başka bir d'Ibelin vardı. Bu d'Ibelinlerden kurtulamayacağım galiba diye gülümsedi. Ölümüme sebep olacak bir başka d'Ibelin yaşamama sebep olanda şimdi beni sorgulayacak olanda ne ironi ama diye geçirdi içinden genç cadı. Sağ tarafında sehpanın üzerinde duran içi su dolu bardağı gözüne kestirdi genç cadı. Dudakları ve boğazı kurumuştu oraya doğru yavaşça dönüp uzanırken genç cadının sesini duydu. Bardağı eline alıp sudan küçük birkaç yudum aldı ve dudaklarını ıslattı. "Teşekkürler tatlım" dedi genç cadı, bardaktaki sıvının büyük kısmını bıraktıktan sonra onu geri yerine koydu. Genç cadının yapmacık gülümsemesini görebiliyordu, bunun nedenini de çok iyi anlayabiliyordu. Elbette her şey bana bir gün geri döner diye geçirdi içinden tekrardan. Geçmişinde yaşadıkları ve verdiği tepkiler karşısında ki cadıyı çok iyi anlıyordu. Küçük cadı cümlelerini sıralarken genç cadı biliyorum dercesine başını sallıyordu. Her bir kelimeyi her bir harfi istiyordu demek en azından işin bu kadar ileri gitmesi ve artık Adrasın neredeyse adaletin önünde hesap verecek olması iyi bir sonuçtu. "En azından yaralanmama değdi" dedi genç cadı. Lilith kağıt ve kalemle genç cadının dudaklarından dökülecek sözcükleri beklerken karşısında ki büyücüde olduğu yerden kalkıp neler olduğunu duymak için bekliyordu.

"Olaylar bundan ibaret" dedi genç cadı daha sonra atladığı bir şey var mı diye düşündü. Hayır yoktu lazım olan her şeyi anlatmıştı ve karşısında ki arkadaşı ona şaşkın bir şekilde bakıyordu. "Leo, ne söyleyeceksen söyle, evet kendimi bir aile dramının içine attım ama en sonunda çoğu masum kişinin belki de hayatı kurtuldu" dedi genç adam onaylarken Nora başını yastığa koydu. "Başka sorun var mı tatlım?" dedi.

Npc cadı: Persephone De León

Yüzünden sahte bir samimilik akan adamın tehditkar tavırları midesini bulandırıyordu. Kafasını çevirdi kadın. Ayaklarını masanın üzerinden çoktan çekmişti. Fakat cam törpüsüyle tırnaklarıyla uğraşmaya devam ediyordu. Adamın konuşmasının arasında gözlerini ona çevirdi. Ruhsuz surat ifadesi, cam mavisi soluk gözleriyle uyum halindeydi. "Sorduğunuz için teşekkürler Bay d'Ibelin." Kenarında beyaz tozlar oluşan tırnağına üfledi. "Annem mükemmel, yeni kocasıyla bu sene Afrika gezisine çıktı. Babamsa..." babasından konuşmak istemedi kız. Şefkatli biri numarası yapan yaşlı adam babasının durumunu sorarken aklından ne geçtiğini merak etti kız. Bu sefer hedefi kimdi? Babası mı? Kafasını hızlı hızlı iki yana salladı. Tırnağı yanlış törpülemişti. Babasının adamın umurunda olmadığını biliyordu. Derdi annesiyleydi. Seph'in doğumundan üç sene önce oğluyla evlendirmek istemişti. Tam olayları bilmiyordu genç kadın lakin düğün günü annesi, yaşlı bunağın oğlunu terk edip bir muggle olan babasıyla kaçmıştı. Annesi bununla ilgili şu sözleri söylemişti, "Çok naif bir çocuktu. Tutkudan uzak ama zarif. Babasından farklı olarak sevme duygusunu henüz kaybetmemişti. Ama onun yavan ve basit aşkı beni kendine hiç bir zaman çekmedi." Annesinin sözleri kulaklarında yankılanırken. Ne kadar bencilce diye düşündü genç kadın. Arzu, tutku, ten uyumu... Üzerinde biraz kafa yorunca annesini yargılamaması gerektiğini anlamıştı genç kadın. Zira kendisi içinde önemliydi bu kavramlar. "Senden istenilen bu küçük ricayı yerine getirirsen, çevrendeki herkes iyi olacaktır."

Adam, tüm ayrıntılarıyla isteklerini anlattığında, belirtilen görev hakkında aydınlanmıştı kadın. Öldürmek basit bir istekmiş gibi konuşuyor. Kadından bir cevap bekliyordu. Kadın ağzını açmadı başta. Verilen emirleri sindirmeye çalışıyordu. Eğer şansı olsaydı, cam törpüyü adamın boğazına saplardı. İstemsizce çattığı kaşları başka çaresi olmadığını bilerek yumuşadı. "Yapacağım." dedi dişlerini birbirine bastırarak. "Ama bana bunları yaptırdığın için cezasız kalmayacaksın yaşlı bunak." diye fısıldadı, adamın duymamasını umarak.

Npc cadı: Persephone De León

Üzerinde bulunduğu bota çarpan dalgalar yüzünü ıslatıyordu genç kadının. Ege'nin soğuk ve temiz sularına baktıkça boğazının kuruduğunu hissedebiliyordu. Yine de dakikalar sonra inecek olduğundan teknenin öbür tarafına yürüme gereği duymadı. Kaşe montu Yunanistan'ın cehennem kadar sıcak iklimi için fazla sıcaktı. Yüzüne vuran güneş mayışmasına neden oluyordu. Ufak huzur kırıntılarıyla süslenmiş anılarını düşleyerek zihninin rahatlamasını bekledi. Küçüklüğünü geçirdiği sular her zamankinden daha sakindi o gün. Tüm çocukluğunu yaşadığı topraklara dönmek onun nostaljik hissetmesini sağlamıştı. Ama aklında tek bir soru vardı. Adras d'Ibelin onu ne halt yemeye çağırmıştı? Ilık rüzgar yüzüne çarparken, korku ve endişe zihnine yeni yeni sirayet ediyordu. Cebinde duran ve henüz açma gereği duymadığı davet niteliğindeki mektuba uzandı. Zarfı düz beyaz renkteydi fakat güneşe tuttuğunda içini göstermeyecek kadar opaktı. Zarfın üzerinde büyük puntolarla gönderenin adı ve adresi yazıyordu. Gönderen, Darren Shan, her kimse Yunan sınırlarına girmeden mektubu açmaması için not düşmüştü. İsmi nereden hatırladığına emin değildi. Bakanlığın kara listesinden olmaması için dua etti kendi kendine. Arka cebinden çıkardığı kelebek bıçakla son derece sert olan kağıdı tek hamlede keserek zarfı açtı. İçinden çıkan kağıdın üzerinde neredeyse kusursuz bir el yazısı vardı. Uzaktan limanın ve martıların sesleri duyulurken gözlerini kağıt üzerinde gezdirmeye başladı.

"Değerli Bayan De León,
Umarım yolculuğunuz güzel geçmiştir. Önümüzdeki görevde size yardımcı olabilmek beni müteşekkir bırakır. Lütfen kendinize dikkat edin.

Sevgiler
D. Shan"

Görevin ne olduğunu bilememekten muzdarip zihni, aklına düşen aç kurtlar tarafından parçalanıyordu. Yine annesinin yediği bir boktan mıydı acaba? Yoksa teyzesine mi bir şey olmuştu? Endişe ile dudaklarını ısırdı. Ağzına gelen kan tadına rağmen durmuyordu. Zarfın içinden düşen kurumuş bir gül ile dikkati dağıldı. Eğilip gülü yavaşça yerden kaldırdı. Uzun süre önce kurutulmuş olmasına rağmen gülü kokladı. Tekrardan zarfın içine narince yerleştirerek cebine koydu. Bu zarif jest ona zamanında çok sevdiği birini hatırlatmıştı. Bir kaç saniye sonra teknenin motoru durdu. Martılar ağlarmışcasına daha güçlü bir şekilde bağırmaya devam etti. Tekneden inme vakti çoktan gelmişti.

"Bir sorun mu var d'Ibelin?" Sorusundaki aptal tını kendini bile şaşırtmıştı genç kadının. Sorusunu geri alabilmeyi diledi. Ama söz ağızdan bir kere çıkardı ve çıktığı zaman sadece zaman silebilirdi yaptıklarını. "Var Persephone. Az önce kardeşimi kaybettiğimi öğrendim. Ve yapabileceğim hiç bir şey yoktu." Sesindeki üzgün tını artık var olduğundan emin dahi olmadığı kalbini titretmişti. "Hislerini anlıyorum Balian." Gerçek anlıyordu bir kısmını fakat, hafızası silmişti onun zihninden ölüm acısını. O da yaşamıştı benzerlerini. Babası, kuzeni, iş arkadaşları... Hepsi göçmüştü bu dünyadan. Duygularını anlamak zor değildi genç adamın. Tek sorun vardı, sadece onun hissettiklerini hissedemiyordu. Zihni yine ihanet etmişti. Silmişti tüm anıları, duyguları. "Herkes ölür Balian." dedi sesindeki hüznü saklamaya çalışarak. "O yüzden ölüme üzülmek doğru değildir. Ama yaşayanlara olan sevincini göstermekten çekinme. Çünkü sadece yaşarken sevilen insanlar ölmekten en az çekinenlerdir." Söylediklerine kendisinin de inanmadığını biliyordu. Gereksizce Balian'a sarıldı. Daha iyi hissedip hissetmeyeceğini bilmiyordu. Ama Fransızlar böyle yapmaz mıydı üzüldüklerinde? Arkadaşlarına sarılırlar, biraz buzuki çalarlar ve uzo içermezler miydi? Boğazını temizledi. Yüzüne masum bir gülümseme yerleştirdi. "Her gün; kız kardeşimi üzen, dedemin bana karşı olan ilgisini çalan rakip düşmanım olabilirsin Balian. Ama bugün dostumsun. Bugün sadece takım elbise giymiş, gözüne kum attığım, küçük bir Fransız çocuğusun.Şimdi sana üzülme demeyeceğim, eve git. Bir uzo aç. Bir kaç tabak kır. Buradaki işlerini ben hallederim. Bir şeye de ihtiyacın olursa ben buradayım." dedi içten bir sevecenlikle. Ne kadar hissiz duygusuz olsa bile, o da bilirdi acının ne demek olduğunu. Hep hissiz değildi ya! Dosyayı gözünün önünden kaldırmak amacıyla fotoğrafları ve belgeleri toparladı. Ayağa kalktı. Elinden tutup genç adamı da ayağa kaldırdı. Mavi gözleri bulutlanmıştı. Ofisin kapısına kadar eşlik etti.
O anda Persephone'nin aklında tek bir şarkı vardı.

Je te l'ai dit et je te le redis
ne descends pas à la plage
et la mer fait une tempête
et il te prend et tu meurs

Npc Seherbaz:Persephone

"Bir sorun mu var Persephone ? Elinde ki dosyayla mı alakalı?" Sesi düşündüğünden daha ciddiydi. Acaba gerçekten haberi yok muydu? Ya yakın bir akrabasıysa? Persephone'den öğrenmesi ne kadar doğru olurdu? "İstersen getir, bakalım." Kafasını hızlı hızlı sağa sola sallayıp dosyayı arkasına saklamaya çalıştı. Eninde sonunda öğrenecekti. Ama... İçinden bir ses yapmaması gerektiğini savunuyordu. Belki de sadece bir rastlantıdır, diye düşündü. Londra büyük bir şehirdi sonuçta. "Küçükken daha çekilebilirdin d'Ibelin."dedi ifadesiz şekilde. Dediği şeyin patavatsızca olacağını düşündü. Genç adamın duymak isteyecebileceği son şey daha çok iğneleme olmalıydı. "Starvosların şirketiyle d'Ibelin'lerin ilk antlaşmasının olduğu geceyi hatırlıyor musun?" diye sordu genç kadın. Kendisi sanki dünmüş gibi hatırlıyordu. Babası ve annesinin ayrılığının ikinci yılıydı. Babası henüz ikinci evliliğini yapmamıştı. Annesi ise Persie'yi daha iyi bir eğitim alabilmesi için teyzesi Selene'nin yanına yollamıştı. Teyzesi evli değildi o yüzden dedesiyle sık görüşürlerdi. Dedesini severdi Persephone, Yunanistan'ın yüce ve şanlı Dionysos Stravos'u öz be öz dedesiydi. Malesef iki sene önce uykusunda vefat etmişti. Dionysos, d'Ibelin ailesinin iş anlayışını profesyonelliğini hep çok takdir etmişti. Aile reisiyle gençlikten beri arkadaşlardı. Fakat onlar büyücü ve Dionysos bir kofti olduğundan aralarında ekonomik olmasa bile sosyal bir sınıf farkı vardı. Ama iki aile de umursamazdı bunu. Balian ve Persephone'nin ilk tanıştıkları gün, d'Ibelin ailesinin dedesi Dionysos'la ilk antlaşma yapmaya karar verdikleri gündü. Ada malikanesinde büyük bir ziyafet vermişti dedesi. İki aileninde tüm fertleri davet edilmişti. Dört yaşını yeni doldurmuş Persephone'nin üzerinde, ebevenylerinin boşanmasıyla oluşan bir hırçınlık vardı. Teyzesinin zorla giydirdiği beyaz gelinliğimsi elbiseyi zorla çıkarmış, yerine kot pantolonu ve tişört giymişti. Dedesi onun bu hırçın davranışlarını her zaman anlayışla karşılardı. O gün Balian'ı da hatırlıyordu. Yedi yaşındaki bir çocuk için fazla süslü giyinmişti. Yedi yaşında kim takım elbise giyerdi? O gece de aynen bunları söyleyip Balian'ın gözüne kum atmıştı. Bir kız kardeşi yada kuzeni olup olmadığını hatırlamaya çalıştı Persephone. Ama zihni nedense o gece için sadece gereksiz anıları toplamıştı.

"Senin... Helen adında bir akraban var mı?" diye sordu tereddütle. Sorusu genç adamın şüpheli bakışlarını üzerine çekmesine sebep olmuştu. Oturduğu yerden kalkan adam üzerine doğru yürüyordu. Yanlış bir şey mi demişti? Yutkundu. Belki de onu öldüren Balian'dı. d'Ibelinler gizemli işleriyle ünlüydü nasılsa. Kafasını iki yana salladı. Arkadaşına, hatta çocukluk arkadaşına kafasının içinden de olsa iftira atması doğru değildi. Üzerine yürüyen adam dosyayı elinden almak için hızlı bir hamle yaptı. Refleksleri kuvvetli olan Persephone hızla geri çekildi. Dosyaya ulaşmasını engellemişti. Ama yer çekimi faktörünü hesaplayamamıştı. İki fotoğrafın sanki ağır çekimdeymiş gibi yere düşüşünü izledi.

Kore/Seul

Genç cadı Japonyadan sonra ki durağı olan Koreye cisimlenmişti. Son durağıydı burası daha sonra İngiltereye dönecek ve orada ki şişeyi bulacaktı. Yaşlı kadının ona verdiği koordinatları Hotel odasında çözmüştü ve oklar Koreyi göstermişti. Caddelerde yürürken etrafta büyük büyük Korece yazılar ve dev ekran gibi pankartları görebiliyordu. Sokaklarda dükkanların önlerinde tabelalar da eksik değildi. İnsanlar ise yolda koşuşturuyorlar bazıları dükkanların önüne hücum ederken kimisi de sadece gideceği yere yetişmeye çalışıyordu. Genç cadı verildiği koordinatlara tekrardan göz attı. Diğer gitti ülkelerin hepsinin üzeri çizilmişti İngiltere hariç. Elinde ki koordinat listesinin bir ucuna yapıştırmıştı yaşlı kadının verdiği kodları. Adımlarını hızlandırdığında büyük açıklık bir alana geldi ve ilerde büyük bir depo vardı. Büyük kamyonlar nakil için hazırda bekliyordu ve adamların elinde ki şeylerde süt şişeleriydi. "Ne yani süt fabrikası mı" diye fısıldadı genç cadı. Tam önünde ki manzara bunu gösteriyordu. Oraya nasıl girecek yada o süt şişelerinin arasında nasıl arayacaktı o küçük şişeleri bilmiyordu ama burada saklanmış olması yine farklı bir olaydı.

Genç cadı gözlüğünü düzeltip yanında ki adama baktı. Adam ona kontrole geleceklerini bildirmediklerini söylüyordu. "Eğer söyleseydik sürpriz baskın olmazdı öyle değil mi" dedi genç cadı daha sonra üzerinde ki beyaz önlüğü düzeltip ilk kamyonun kasasına girdi. Çantasından çıkardığı tarayıcı ile kasaları açmadan şişelerden alacağı sinyali arıyordu. Aslında Acio büyüsü de işe yarardı ama bazı tehlikeleri vardı ve bunu göze alamazdı. Uzun süren aramadan sonra genç cadı aşağı inip adamın yanına gitti. "Burada yirmi kamyon yazıyor ama ben on dokuz kamyon aradım sonuncusu nerede"dedi. Adam bilmiyorum der gibi omuz kısmıştı ne yani buranın sorumlusu oydu ve bir kamyonun nerede olduğunu bilmiyor muydu. Genç cadı kayıp kamyondan pis kokular alıyordu, kesinlikle o şişeler onun içinde olması gerekiyordu. Cadı depoya doğru ilerlerken etrafına da bakınmadan edemedi, ya kamyon burada bir yerde saklıyorlardı yada gerçekten yoktu, elinden kaçırmıştı. Son fikri aklından kovdu, Balian'a Kore de ki şişeleri bulamadığını söylemek istemiyordu. O sırada hurdaya dönen bir kamyon getiriyorlardı genç cadı kamyona göz attığında kayıp süt kamyonu olduğunu gördü. Kamyona ateş açılmıştı ve hurdaya dönmüştü. Daha demin ki adam yanına gelip sanırım burada deyip gitti. Cadı şimdi ne yapacaktı şişeleri ele geçirememişti ve önünde duran sadece bir hiçti.

İngiltere/Londra

Genç cadı canı sıkkın bir şekilde camdan dışarısını izliyordu. Kore de ki başarısızlığı canını sıkmıştı ve şimdi sadece elinde alması gereken bir başka iki şişe vardı. Önünde duran çayından bir yudum aldıktan sonra üzerini değiştirmek için ayağı kalktı. Bunla ilgili bir mektup yazmalıydı belki de büyücüye yada diğer şişeleri aldıktan sonra bildirmeliydi bu başarısızlığını. Gardolabından aldığı giysileri giyerken hala şişenin gidebileceği yeri düşünüyordu. Bir başka ülkeye gitmiş bile olabilirdi, demek ondan başkaları da şişeleri arıyordu gerçi hepsinin bu kadar dağılmış olması şaşılacak bir durum değildi hem ellerinden alınan şişelerin sahipleri olan adamlar bu kalan sayılı şişelerin peşine düşecekleri kesindi.

İngiltere/Manchester

Genç cadı İngilterenin yağmurlu sokaklarında geziniyordu. En azından kendi ülkesindeydi ama başka bir şehirde. Yine de bu canının sıkılmasına engel olamıyordu. Yağmur gri renkli şemsiyesine vurdukça ses çıkarıyor aynı zamanda topuklu ayakkabılarının sesleri de buna eşlik ediyordu. Cadı gideceği yerin koordinatlarına baktığında eski bir fabrika olduğunu gördü. Şimdi tam karşısında duruyordu o fabrikanın. Asasını çıkartıp yavaş adımlar ile içeriye girdi. Ne gibi sürprizlerle karşılaşacağını bilmiyordu ve son adresi olan bu yerden bir an önce alacağını alıp gitmek istiyordu. Etrafta biraz gezindikten sonra kimseyi göremedi genç cadı büyük fabrikanın içine cisimlendi aniden. Fabrika soğuk ve rutubet kokuluydu. Uzun zamandır kullanılmadığı belliydi ve kullanıldığında da hiç iç açıcı bir şey için olmadığı belliydi. Cadı etrafa bakarken sanki bir konserve fabrikasında gibiydi belkide öyle bir şeydi. Temkinli adımlarla yürürken az ilerde adam silueti gördü. Yavaş yavaş oraya doğru ilerledi adamın birisinin gölgesi tam karşısında ki duvara vuruyordu. Genç cadı duvarlara sinerek yürürken adamın sesinin daha net şekilde duymaya başladı. Tek başına değildi anlaşılan . Bir süre adamların konuşmasını dinledi mavi sıvılardan bahsediyorlardı demek ki doğru adresteydi. Daha sonra diğer adamın oda dan çıktığını gördü. Genç cadı kendini belli etmemek için duvara iyice sindi. Adam karanlığın içinde kaybolurken genç cadı olduğu yerden çıkıp yavaş yavaş yürüdü ve arkada kalan adama baktı. Eline asasını almıştı ki arkasından duyduğu büyü ile kendisini yere attı. "Sersemlet" diye bağırdı genç cadı daha demin giden adam tekrardan geri gelmiş ve onu görmüştü. Bu süre içinde diğer adam da olduğu yerden çıkmış ve cadıya çevirmişti asasını. Cadı köşeye sıkıştığı belliydi ama genç kadının daha oyuncakları bitmemişti. Elinde ki küçük küreyi yere bırakınca küre dönmeye başlamış ve etrafa sis oluşturmuştu genç cadı bunu fırsat bilip cisimlenmişti. Küçük kere de küçük zararsız sisten sonra bu sefer uyku sisini salmaya başlamış ve iki adam da yere yığılmıştı. Nora gaz maskesi ile geri geldikten sonra adamın odasına girdi. Şişeyi aramaya başladı ki küçük bir kasanın yerini buldu. Masanın hemen alt çekmecesinde gizli bir göz vardı aynı cadının evdeki dolabında ki gibi bir gözdü bu. Cadı gizli gözü ortaya çıkarıp küçük kasayı aldı ve içini açtı. "Dört tane mi?" dedi. Demek ki Kore de ki şişeleri çalanlar da bunlardı. İşi yaver gidiyordu en azından. Şişeleri çantasına yerleştirdikten sonra arkasını döndü ki kadının birisi göğsünün tam ortasına bir tekme savurmuştu ve cadı koltuğa düşmüştü. "Bizde sizi bekliyorduk Bayan" dedi. En azından kimliği belli olmamıştı. "Diğer ülkelerden haberleriniz elbette geldi, şişeleri toplayan bir kadın. Şimdi geri ver bana onları" cadı başı ile hayır dedikten sonra karşısında ki kadına doğru bir atak yaptı. Kadının boşluğuna attığı yumruk ile kendini savuna bilmiş fakat kadından kürek kemiğine dirsek yemişti. Kadın onu savururken genç cadı ilk önce kadının karnına dirsekle vurmuş kadın yalpalayınca ona tekme savurmuştu. Sonuç olarak kadın arkasında ki camdan dışarı doğru düşmüştü. Nora çantayı eline alıp cama doğru yürüdü. Kadının yerde öylece yatıyordu, ardından genç cadı Londraya dönmek için cisimlendi artık bu işi buraya kadardı.