[spoiler][youtube]https://youtu.be/h5oHhGlWKf0[/youtube][/spoiler]

Bu konu Charlotte ve Eadwig’in 4. sınıf zamanlarından bir kesiti anlatmaktadır.

---

Bir yanımda Cyneric, bir yanımda Winton. KSKS dersliğinde en arkada oturmuşuz. Cyneric bizim ön sıramızda. Geçen girdiği kavgayı anlatıyordu. Gözüm bir yere takılmıştı ve kaşlarımı çatmış olanı izliyordum. Arkama yaslanmış, baya da bir yayılmıştım oturduğum yere. Elimde kahvaltıdan aldığım üzüm taneleri. Tek tek atıyordum ağzıma. 15'i geçmişti çoktan. Dümdüz bakıyordum. Dersliğin ön taraflarında iki Gryffindor, bir de Ravenclaw çocuk, bir kızın etrafına üşüşmüştü. En önde sarı-gümüş, uzun saçlı bir çocuk, yanında da bir esmer bir de kumral keko... Üç herif bir kızın çevresini sarmışlardı. Sesleri buradan duyuluyordu. Uzun saçlı çocuk kızın kafasına şöyle bir vurdu. Dalga geçtiği belli bir sesle, -ki Fransız aksanı vardı- "Kocaayak Rillian! Yine ayaklarını sığdıracak bir ayakkabı bulamamış." dedi. Gülüştüler salak gibi. Bazen Gryffindor'ların aklından şüphe ediyorum. Yanındaki çocuklardan biri -ki fazla egoist tavrından dolayı sinirimi bozmuştu- "Bu kavanoz ne ya? Bal mı var içinde? Ayı mısın kızım sen?" dedikten sonra kahkaha atmaya başladı. Ravenclaw çocuk "Neden giymedin? Üşüteceksin. Paran mı yok?" diye sorguluyordu kızı. Boynunda garip bir dövmeye sahipti bu çocuk. Kötü bir niyeti yok gibiydi diğerleri gibi ancak öyle ulu orta sorulmazdı böyle şeyler.

"Eadwig?" Adımı söyleyince Cyneric'e baktım. "Burada mısın abi? Daldın gittin." dedi.

"Yoo..." dedim. "Dinliyordum." Gerçekten de dinliyordum Cyneric'i bir yandan.

Winton, Cyneric'e "Onun dikkati başka yerde." dedi. "Deminden beri şunları izliyor."

Winton'un göstermesiyle Cyneric de döndü baktığım yere. Biraz durdu ve konuşmaları dinledi. "Kıza zorbalık mı yapıyorlar?" dedi.

"Beyin özürlü hepsi." dedim sinirli bir şekilde.

Winton zeki bir çocuktu. Zaten yanımda olmasını istememin sebeplerinden biriydi bu. Danışabileceğim bir arkadaşımdı. "Daha geçen gün, André'ye sataşmışlardı." dedi. "O sırada çok da beyin özürlü değillerdi galiba."

Neyi ima ettiğini biliyordum. André'ye sataştıklarında yardım etmemiştim. Kıza karşı bir zayıf noktam olduğunu düşünüyordu. Winton çoğunlukla içimi okurdu. Ona karşı çıksam da anlardı ancak olay ona karşı çıkmak değil de, kendime karşı çıkmak olduğu için. "Alakası yok. Olay farklıydı orada." dedim. Değildi aslında.

Omzunu silkip "Sen öyle diyorsan." dedi uzatmamayı seçerek.

Biraz daha durup izledik lavukları. Sarı bebe sürekli kızın kafasını ittiriyordu minik minik. Her ittirdiğinde dişlerimi daha da sıkıyordum. Sonunda da kavanozla dalga geçerken kızın eline vurmasıyla kavanoz yere düşüp parçalara ayrıldı. Sarının yanındaki Ravenclaw'lı çocuk "Abi, abarttın ya!" demeye kalmadan yerimden kalktım. Elimdeki üzümler yere dökülürken "Geri bas lan!" diye hırladım. Kaç adımda geldim? Kaç saniyede geldim? Bilmiyorum. Ancak yürürken asamı çıkarttım ve yanlarında bittiğim gibi sarışın uzun saçlı Fransız piçinin yüzüne yumruğu yapıştırdım. Herife yumruk attıktan sonra da asamı doğrultup "Everte Statum!" dedim. Winton ve Cyneric benimle birlikte kalktığı için sarışın arkaya doğru uçarken Cyneric'in diğer Gryffindor'lunun üstüne uçarak yumruğunu gömdüğünü gördüm. Winton ise dövmeli Ravenclaw'lı çocuğu tutmuştu. Gryffindor'lu çocuk duvara yapıp düşünce asamı diğerlerine çevirdim. Sınıfa bizim gibi erkenden gelmiş kişiler şok içinde izliyordu olanları. "Bundan kimse bu kıza bir tane fiske bile vurmucak, elini kaldırmıcak. Anladın mı beni?" Charlotte arkamdan önemli olmadığını söylediğinde de "Benim için önemli ulan." dedim. "BENİM İÇİN ÖNEMLİ!" Döndüm kıza. Baktığım ayakları çıplak, çevre cam parçası. Basacak şimdi ayağına girecek camlar. Neden böyle ki? Uyuz oluyorum kendisine zorbalık yaptıranlara. Her yerde kendin olmak zorunda değilsin. Evet, belki kendini düşünmüyorsun ama seni sevenleri düş- Arrğğ! Neden bahsediyorum ben? Asamı cebime koyduktan sonra gittim kızın yanına. Aldım kucağıma. "Sen de ayağına bir şey giy." dedim sinirli sinirli. "Şu bok kafalılara koz verme." dedikten sonra kızı derslikten çıkardım. Gryffindor çocuğun duvara yapışmasından dolayı oluşan ses yüzünden koridordan bize doğru koşarak gelen KSKS profesörünü görünce de derin bir nefes aldım sinirime hakim olmak için. "Harika." dedim. "Şimdi bir de ceza alacağım. Mutlu musun Rillian?"

6. seviyeden > 9. seviyeye 3 GP

Fena RP'lerimi de çevireyim Linkliyorum.
3 https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,412.msg1217.html#msg1217
3 https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,411.msg1206.html#msg1206
5 https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,344.msg1020.html#msg1020
3 https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,344.msg1022.html#msg1022
4 https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,402.msg1093.html#msg1093
3 https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,402.msg1096.html#msg1096

21 oluyor. Böl 7'ye 40 yapar ve milliyetçi hareket partisinin 40 yılı.

3 GP de buradan.

Kız kendisinden beklemediğim hızla asasını alıp attığım büyüye bir savunma büyüsüyle karşılık verdi. Ben ise üstüne yürüdüm biraz daha. Hala sinirliydim. Üstelik kız anlamadığım bir şekilde beni çevreye rezil etmeye çalışırken cümleleriyle de yavşıyordu. Nedir bu akıl karıştırma taktiği mi? Bilmediği bir şey var ki, benim aklım yok pek. Onun yerine ERRRRKEKliğimden dolayı ilkel bir içgüdü ile GÜCÜMÜ ORTAYA ÇIKARMALIYIM! SAVAŞA GİTMELİYİMMM! DAYAK ATMALIYIM! falan yapıyor beynim. (Erkekler alınmayın bu cümleye)  Baskınlığımı göstermem gerekiyor. Defansından bir büyü geçiremeyeceğim için, kızı oradan çekmem gerekiyor. Kravatına Accio yaptım. Kızı kendime çekmek için. Yatıyor yerde davar gibi çünkü. Yanıma geldiğinde de... Kafayı gömücem kıza. Evet.

AAAAAAAAAAAAAAAA!

Yanan pantolonu uzaklaştırdım ama bacaklar feci acıyor. Hafiften eğilip elimle acıyan yerlerin üstünü şöyle bir ovaladığım için de hemen atamadım büyümü. Merhem sürmem gerekecek. Ateş atmak ne demek ya? Sanki resmime ateş atıp beni tavlamaya çalışıyor kaşar. İnsanlar da kafayı yiyor, cübbemi çıkarmamı istiyorlar. Aptal herifler sanki striptiz yapmaya geldik. Hepsi bu kız yüzünden oluyor! Dişlerimi sıktım sinirli sinirli. Onun yaptığına aynı şekilde karşılık vermek istesem de yapmam. Kızlar çok aptal ya. Aşırı aptal. Ben aynısını yapsam tüm Hufflepuff'lılar üstüme kadına şiddet diye atlarlar! Asamı kaldırdım buna doğru.

"Expelliarmus!"

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 5, total 5
Destek 1d8 : 7, total 7
Talih 1d10 : 8, total 8

Strömm karşımda garip garip, nikah masası ile ilgili şeyler söylerken dediklerine anlam vermek yerine başlama işaretini bekliyordum. Ne nikahı yahu? Ben annemin bana nasip gördüğü kızla evleneceğim. İşaret geldiği gibi karşımdaki kızın gözlerini bağlamak için büyü attım. “Obscuro!” Hem kendimi garantiye almalıyım, hem de kontrolü ele almak hoşuma gider. Anlarsınız ya, ehe.

[spoiler][youtube]https://youtu.be/W9UhlWx3izg[/youtube][/spoiler]

Bu konu Charlotte ve Eadwig’in 2. sınıf zamanlarından bir kesiti anlatmaktadır.

---

Gece uyumak yerine ortak salonda kitap okuyordum. Dışarıda bir fırtına vardı ve bu kadar aşağıda olmamıza rağmen duyuluyordu. Slytherin yatak odasındaki camlardan görebildiğin karagöl ise pek de eğlenceli manzara sağlamıyordu. Bu yüzden söylemek istemesem de korkmuştum işte. Adada da uyuyamazdım bu havalarda. Annem korktuğumu bilmesin diye hiç söylememiştim. Bilse çok kızardı. Herkes horul horul uyurken kalkmış tarih kitabı okuyordum. Derslerin hiçbiri ilgimi çekmese de tarih çok hoşuma gidiyordu. Eski büyücülerin, muggleların savaşları. Hizip geçmişleri, Hogwarts tarihi... Hogwarts’ta 100’den fazla gizli geçit olduğunu biliyor muydunuz? Hepsini burada okuduğun yıllara sığdırmak imkansız diye yazmış kitaplar. Bizim adada da bir çok gizli geçit var. Bazılarına annem girmeme izin vermediği için bakamıyorum. Ancak sevdiğim, kullandığım geçitler var. Kendi kendime oturmuş, arada gelen gökgürültü sesini duymamaya çalışırken biraz oluşan sessizlikte Slytherin Ortak Salonunun önünden yürüme sesi duydum. Profesör müydü acaba? İksir Profesörü ile konuşmak beni sakinleştirebilirdi belki de. Dışarı çıkmak yasaktı ve ben kurallara tamamiyle uyan bir öğrenciydim. Yine de bir profesör ile konuşup uyuyamadığımı söylemek kuralları çiğnemek sayılmazdı. Annemin üşümemem için aldığı koyu yeşil battaniyemi sırtıma örttüm. Oturduğum sandalyede ayaklarım yere değmediği için zıplayarak indim ve yerdeki terliklerimi giyip badi badi Slytherin Ortak Salon’unun kapısına ulaştım. Zorlayarak açtım koca kapıyı. Dışarısı, Ortak Salon’dan çok karanlıktı. Bu yüzden pijamamın beline sıkıştırdığım asamı çıkarıp “Lumos.” diye fısıldadım. Asamın ucundan minik bir ışık çıktı. Profesörün adımları zindanlardan geliyordu. Yukarı çıkan merdivenlerden bir şimşek çakması gördüm. Slytherin kapısını arkamdan kapatıp yürümeye başladım zindanlara doğru. 5-6 saniye sonra gökgürültüsü sesi ile yerimden zıpladım. Korktuğum için de biraz bağırmıştım. Yutkundum. Yalnız olmak istemiyordum. Adımlarımı hızlandırarak zindanlara doğru koşmaya başladım. Profesörün yanına gidip yanından ayrılmamak istiyordum.

Zindan koridorlarında biraz ilerledikten sonra profesör yerine yerde oturmuş korkunç bir varlık gördüm! Böyle tüyleri dik dik. Boyu kısa, benim belime falan geliyor. Durduğu yerden inliyor. Hogwarts tarihi kitaplarında böyle bir varlığın koridorlarda dolaştığını yazmamışlardı. Elim titremeye başladı. Lumos’um yaratığı aydınlatıyordu. Korkudan çıkarttığım sesleri duyunca bana doğru döndü! Döndü ve bu korkunç yaratığın yüzünü gördüm. Arkadan şimşek çaktı! “Rillian?” dedim. Bu geçen sene tanıştığım Hufflepuff’lı kızdı. Yere oturmuş uykulu bir ifadesi vardı. Gökgürültüsü sesi ile tekrar zıpladım yerimde. Profesör yerine onu bulmuş olduğum için kıza doğru koşup yanına eğildim. “S-sen ne yapıyorsun burada?” dedim korktuğumu bozuntuya vermemek için ama kızın yanımdan gitmemesini istiyordum. “G-g-gece dı-dışarı çıkmak yasak! Bilmiyor musun?” Sesim hem fısıltı, hem de azarlama içeriyordu.

Öksürürken sırtıma değen bir el ile midemin durumu saniyeler içinde iyileşti. Yutkundum iğrenç tadı ve elimin tersiyle sildim ağzımı. Kadının buz gibi sesi kulağımın tam arkasındaydı. Gerçeğin ne olduğunu soruyordu. Gerçek gözlerimle gördüğüm şeydir. Ben gördüğüme inanırım. Şuan gördüğüm de Carmilla’nın ormanda olduğu ve bizi cadı avcılarından kurtardığı. Belki eli hissetmem için büyü yaptığını, gerçeğin değişken olduğunu söylediğinde doğruldum yavaş yavaş. “Ama yapmadın...” diye fısıldadım o Samuel ile konuşurken. “Gerçeksin.” Doğru konuşuyordu kadın. Hogwarts güvenli bir şato diyordu herkes. Hani? Cadı avcıları ormanın yarısına kadar gelmişti. Ne kadar yürümüştük ki içeriye? Bahçede otururken bir anda ormandan gelen bir okla ölebilrdi oradaki büyücüler. İnsanları sevdiğimden değildi bu düşüncem. Güçlü olmamız gerekirken, güçsüz olduğumuz için sinirliydim. Büyü gücü olan bizler, ezik bir takım düşük yaşam tarafından avlanılacak mıydık gerçekten? André’ye döndüm. Ona ve elindeki mor gözlüğe. Kadın gözlüklerini temizlemişti. Carmilla düşman değildi. Yine de bir sürü soru vardı kafamda. Kuzenime sorduğu soruyu duymamıştım ancak kafamdaki sorular ile cebelleştiğim için dayanamadan “Neden?” diye atladım kuzenimin lafına. Saygısızlık ettiğimi fark edince de “Üzgünüm.” dedim. “Ama bilmem gerekiyor. Sadece düşük yaşamlıları... Yani, cadı avcılarını öldürdüğünüzü sanıyordum. Demin bizi onlardan kurtardınız. Peki Bayan Caldecott’u neden öldürdünüz? O bir muggle değildi. Oğlu Ares. Çok yakın arkadaşım. Ona neden eziyet ettiniz? Aklım almıyor.” Kadının söylediklerini dinlerken biraz daha rahatlamıştım. Belki de kadının yaptığı büyüden dolayı rahat hissediyordum. Gerçek değişkendir demişti değil mi? Tabi sonra tanıdık bir ses ile tekrar stres seviyem arttı. Sesin geldiği yöne baktığımda babam ona çocukları -yani bizi- bırakmasını söylüyordu.

Bir anda sıcak bastı.

Carmilla bizi tutmuyordu.

Babam ile bu kadının yapacağı bir düelloda babamın ölme olasılığı çok yüksekti.

Bu kadını iki kere düello ederken görmüştüm. Karşısına çıkan kişileri gözünü kırpmadan öldürebiliyordu.

Bu yüzden mantığımı kullanamazdım.

Babam bizi onlara teslim etmesi için kadını tehdit etti.

Kuzenim Carmilla'ya doğru koşarken içimden gelen duygu patlaması ile kadın ile onun önüne geçtim!

“HAYIR!” diye bağırdım karanlık ormanda yankılanan bir sesle. Kuzenim olacak o aptal kadına bir şey anlatacak değildim. Bu yüzden direkt babama konuşmaya başladım. “Şuraya bi bak baba! Hogwarts’ın bu kadar yakınında cadı avcıları! Şu işe yaramaz okulun en ufak bir savunması yok! Bahçede otururken öldürülmek için yollamışsınız beni buraya! Bu kadın olmasaydı şuan ölmüştük! HEM BAKANLIK DA CARMILLA’YA KAHRAMAN OLARAK BAKIYOR! Sen dememiş miydin? Onun için davet vermemişler miydi? Biliyor musun? Haklılar! Sizin ve okulun yapmadığı şeyi yapıyor! Güvenliği sağlıyor!”

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 1, total 1
Destek 1d8 : 3, total 3
Talih 1d10 : 1, total 1

André’nin baloncuğu yüzümde oluşunca elimi çektim ağzımdan. Ceset kokusu yerine gerçekten tercih edeceğim bir seçenekti. Sadece, çok kalırsak üstümüze sinerdi. Hoş değil. André söylediklerime cevap verirken düşünceli şekilde arbaletlere bakıyordum ben de. “Büyü falan yok muy-” Sözümü bitiremeden bir ıslık sesi ile ayaklarımın bir kaç santim önüne saplanan bir arbalet oku tüm dikkatimi çevreme vermeme neden oldu. Hedef alsa beni orada öldürebilirdi diye bağırıyordu kafamda bir ses. Dışarıdan gelen ses ise André’nin kekeleyen sesiydi. Cadı avcıları. Tuzak mıydı? Neden ölülerini almaya gelsinler? Hala hayal görüp görmediğimizi sorguluyordum. Tek başıma olsam denerdim belki ama yanımdaki çocukların sorumluluğu omzumdaydı sanki. André’den gelen sesi duyduğumda. “Evet.” dedim. “Kaçalım.” Saniyeler içinde bir sürü büyü ışığı oluşmaya başlamıştı. Eğilerek Samuel ve André’nin yanına koştum üstüne bastığım vücut parçalarını umursamadan. Yanlış bir seçenekti belli ki, çünkü tam o sırada bize doğru gelen bir arbalet okunu fark ettim. Asamı kaldırıp daha Protego diyemeden önümüze ışınlanan kızıl bir cadı oku saptırdı. Ardından da tam kıvamında bir kabus materyali ile karşı karşıya geldim. Korku ile kocaman açılmış olan gözlerimin önünde kızıl cadı bir adamı tek eli ile havaya kaldırdı. Ardından da hiç tereddüt etmeden, sanki hiçbir şeymiş gibi dua eden adamın boğazını yavaş yavaş kesti. Geri geri kaçmaya çalışan André ile kadının arasına geçmiş şok içinde izliyordum olayları. O boğaz kesilirken boğuklaşan ses, kanın oluk oluk fışkırması. André kekeleyerek bir isim telaffuz etmeye çalışıyordu. İsmi bitirmesini istemiyordum. Böyle olmamalıydı. Ares’in dedikleri çok mantıksızdı. Gerçek olmaması gerekiyordu! Doğrusunu bulup içini rahatlatmalıydım. Bunun yerine başka bir arkadaşıma travma yaşatmamalıydım! Annem ve babam bu sorumsuzluğumu duysa nasıl hayalkırıklığına uğrarlar kim bilir? Şöyle bir anda canımı düşünememem sağlıksız mı? Arkamda duran çocuğun baldırına yumruğumun yanıyla vururken bana hani karşılaşmayacaktık diye soran kuzenime de “Karşılaşmamalıydık.” diyordum. "Neden burada?!

Kadın bize döndüğünde yüzünü görebildim. Bu kadını daha önce gördüğümü fark edince daha da arttı şaşkınlığım. İlk olarak babamı işte ziyaret ettiğimde görmüştüm. Seherbazdı. O zaman böyle değildi, yani... Bu kadar kırmızı değildi. Gizemli değildi. Sinirli gibiydi. Sonra da Hogsmeade'de görmüştüm. Postanede. Carmilla olduğunu düşünmemiştim bile. Bize bu saatte burada olmamamızı söyledi sanki bir profesörmüş gibi. Ormandaki tehlikeler hakkında söylediklerine normalde söyleyecek bir iki zeki cevabım olabilirdi ancak şuan kalbim sanki ağzımdan çıkacak gibi hissediyordum. Bacaklarım titriyordu. Bir cevap mı bekliyordu gerçekten? Carmilla’nın bize zarar vermesi mantıksızdı ancak burada bulunmasının da mantıksız olduğunu savunuyordum değil mi? Şimdi de karşımızdaydı. Eziyet büyüsünü yapan kişi olmak istiyorum, yapılan değil. Ares anlatırken ne kadar rahatsız olmuştu. O kargaşada André’nin yaptığı baloncuk büyüsü de patlamıştı. Kadına cevap vermek için cesaretimi topladım. Bu kadın, yani Carmilla, bizi o cadı avcısından kurtarmıştı. Ares, ona gitmesi için birkaç kere izin verdiğini söylemişti. Yani... Belki bir şansımız vardı. Cümlelerimi kafamda toparlayıp konuşmaya başladım. “Biz... Buraya... Gerçeği... Immmhh..” Midemden gelen bir yumruk boğazıma indi. “Araştır...” Elimle ağzımı kapattım. Bir kere daha öğürdükten sonra yana dönüp kusmaya başladım. Tüm cesetler, korku, o adamın boğazının öyle kesilmesi derken midem kırmızı alarmı çekmiş de fark bile etmemişim. Konuşmak yerine yanda iki büklüm akşam yemeğinde yediğim yemeği vücudundan kopmuş bir bacağın üstüne çıkarttım. Gözümden akan yaşlar midemden dolayı mıydı? Korkudan mı bilinmez...