[justify]Çiçekler, böcekler, tenimi okşayan bahar esintisi… Burnuma dolan leylakların kokusu…. Yürüyorum orman boyunca. Kelebeklerden biri gelip konuyor burnuma. Kaşınan burnumu kırıştırdım hemen sağa sola doğru. Mavi parlak kelebek bütün ışıltısıyla havalandığında “Dur! Nereye gidiyorsun?” dedim gayrisafi bir halle beni duymayacağını bilerek. Yüzümdeki sevinç giderek büyüyordu. Kelebeği takip etme hevesiyle hızlandırdım adımlarımı ama yerler çok soğuk. Bu kadar soğuk olmaması gerekirdi. Bir gece öncesinde yağmur mu yağmıştı da nemlenmiştiler böyle? Sorgulamakla uğraşamayacaktım çünkü kelebeği kaybedecektim. Hızlandırdım adımlarımı. Koşturmalıydım arkasından. Bir süre sonra kontrolü kaybedip daha da hızlanacaktım. Ben koşturmaya başladıkça nefes alış verişimin hızlandığını fark edebiliyordum. Ona eşlik etmek istiyordum. Kimse yalnız uçmamalıydı. Yuvası var mıydı? Eğer kaybolduysa onu geri götürebilirdim. Eminim ki o güzel kanatları boşa çırpmıyordu. Heyecanlanmıştım. Koştum, koştum, durmak istemedim hiç. Ara ara yanlış yollara saptım. Nerede olduğumu hiç bilmiyorum. Nereden bileyim? Bir sürü dünya var.

Hevesim kursağımda kalacaktı tabi ki. Ne zannediyordum ki? Maalesef ki bir süre sonra kelebeği gözden kaybettim. Nasıl olduğunu hiç anlmadım. Şelalenin ortasına kadar getirmişti beni. Şırıl şırıl akan su iştahımı kabartıyordu. Güneşin parlaklığı şelaleden akan suyun gürültüsüyle birleştiğinde giderek sönmeye yüz tutuyor gibiydi. Üşümeye başladım sanırım. Tüylerim diken diken oldu. Anlam veremedim. Suyu çok severdim. Dertlerimi bile gider su ile paylaşırdım. Benimle hep konuşurdu. Aradaki mesafeyi kapatarak hafif üşümemin artışıyla her zaman yaptığım gibi anlık kararlarla suya girecektim. Hem temiz su hem de ılık olacağına inanıyordum. Ya da soğuk mu olurdu ki? Emin olamadım. Bir önemi de yoktu çünkü çoktan kararımı vermiştim. Duruşumu düzeltip kalan son nefesimle koşmaya başladım pırıl pırıl suya doğru. "Geeeee-liii-yoo-uu-v-r-um! Hiiiiya!"diye kendimce bağırdığım ama dışarıya nasıl bir sesle çıktığına emin olamadığım bir şeyler geveliyordum.

İşte, tam o an. Tam o an ayılmaya başladığım andı. Kesin kırdım bir yerimi. Açtım gözlerimi. Yumuşak etimin ezildiğini hissedebiliyordum."Fuuuf!Aıahhh ... ne? Yine mi?" diye kendi kendime söylenmekle devam ederken gözlerimi ovuşturdum daha iyi bir bakışa sahip olabilmek için ancak annemin bana yatmadan önce sürmem için verdiği pembe renkli bitkisel karışımı gözlerimle birlikte yüzümün her yerine bulaştırmıştım. Katı bir kremdi. Ve anneme göre yatmadan önce her gece bunu sorarsam renkli gözlerim kötücül insanların etkisini çekmeyecek, aksine; her türlü kötülükten korunacaktım. Kremin etkisiyle yanıp iyice kızarmaya başlayan gözlerimle zar zor etrafa bakındım. Bu karanlıkta neyin nesiydi? Nasıl gelmiştim ben buraya? Yine mi uyurgezerliğim iş başındaydı? Elbette öyleydi. Şimdi durumun farkına varabilmiştim. Enerjik vücudum uykuda bile hareket halinde olmamı istiyordu. Ama bir dakika... O ışık parçası nereden geliyordu? Kabarmış saçlarımın tiftik oluşunu önemsemiyordum ensemi ve omzuma sıcaklık yaptığından. Bir elimi de yumruk yapıp kalçamı kenardan ovmaya çalışarak minik bacaklarıma yüklendim kalkmak adına. Soyadımın söylenmesiyle ışığın burnumun dibine girmesi bir olmuştu. Hala beni kötü evrenlere kaçırmamışlar. "Oh, iyi bari." diyebildim rahatlamışcasına fısıldayarak. Yanıma gelen Eadwig imiş. Ne yaptığımı soruyordu. Yasak diyordu, bir şeyler diyordu. Keyfimden mi geldim sanki ne var yani. Kafamı çevirdim hemen ona doğru. Hızlı da çevirmişim. Işık gözüme girince gözlerim tekrardan yandı. Kalkamadığımdan tuttum çocuğun kolundan güç olsun diye konuşmadan önce."Uyurgezerim ben.... Galiba yani. Öyle olduğumu söylüyorlar. İnanmayı reddediyorum. Şşşşt! Söyleme sakın kimseye. Bundan faydalanmak isteyen bir cadı olabilir etrafta. Dikkatli olmalıyız. Kalbini çocuklarına yedirsin istemezsin dimi? Bu bir felaket olur." Ciddi yüz ifademden ödün vermeyerek devam ettim ses tonumu dibine kadar kısarak. "Göğsünün ortasında kocaman bir boşlukla yaşamak zorunda kalırsın. Vücudunun bunu kaldırabileceğini de bilmiyoruz. İyi ki sana rastladım. Kesin götürürlerdi beni buradan. Sahi… Sen ne yapıyorsun burada?" Gözlerimi belerttim korkuyla. Amcamın bana anlattığı cadıdan bahsediyordum ona. Haberinin olmadığı çocuğun yüz ifadesinden belliydi. Onun da tehlikede olmasını istemezdim. Bilgisi olması gerekirdi. Birbirimize yardım ederek dönebilirdik ancak yataklarımıza.[/justify]

[justify]Birinin beni gezdirmesi düşüncesi ürpertmişti. Ne yani kendi bedenim üzerinde kontrolüm yok muydu? Yoktu tabi. Belki de büyümeliydim. Büyüdükçe ipleri elime alabilirdim. Başımı salladım düşünceli bir şekilde. Eadwig benim okuldan tanıştığım ilk kişiydi. Trende karşılaşmıştık onunla. Kanım kaynamıştı hemen ona. Lanetten bahsedince yüz ifadem sabitlendi. Lanet söz konusuysa canım yanardı. Şu anda da yanmıyor değildi ama düştüğüm içindi o. Endişeye mahal yoktu. Hogwarts tarihi ile ilgili bir şeyler söylediğinde ise karıncalamıştım sanki. Eciş bücüş oldu yüzüm. Hatırlamıyordum böyle bir şeyi. Amcama göre, bu hikâyeyi yalnızca özel insanlar öğrenirdi ki kendini koruyabilsinler. Kitaba yazdıklarına göre amcam beni kandırmış mıydı? Çok sorgulamadım. İnanıyordum sonuçta kalp cadısına. Eadwig’in sıktığım koluna ben de destek olmak için diğer elimi getirip elinin üstüne koyup tekrar sıktım. Belli ki güvene ihtiyacı vardı. Benim de vardı. Bir şey diyemedim. Büyüyü bildiğini söylüyordu Eadwig. Ben ise korunmak için farklı bir yöntem deniyordum. Gök gürültüsü koptuğunda oğlanla birlikte yerimden zıpladım. Büyünün ne olduğunu soracaktım ama korkuyla biraz aklım karıştı. “Bence de gidelim. Birlikte güvendeyiz.” dedim emin bir ses tonuyla. Büyük adımlar atmaya çalışıyordum ama minik bacaklarımla bu pek mümkün olmuyordu. “Beş çocuğa karşı sence şansımız olur mu? En büyük kardeş annesi gibi korkularımızdan faydalanıyormuş. Benim en çok korktuğum ise beşinci olan. Kalbe giden damarları koparıp kendisine saç yapıyormuş. En sevdiği de çocuk kalbinin damarlarıymış. Belki de ilk önce anne ile karşılaşmak daha iyi olabilir. Çünkü annesi geldiğinde ise özel bir seremoni ile yuvarlak bir masada kalbin altı parçaya bölünüyor. Tek lokmada canlı canlı bir kişinin yemesi daha az acı vermez mi? Bilemiyorum. Kötü düşünmeyelim de üstümüze çekmeyelim cadıyı. Kimseyi öldürmek zorunda kalmazsın sen de.” derken kalp atışım hızlanmıştı. Dışarıdaki hava hiç yardımcı olmuyordu buna. Kulağıma dolan uğultular beni giderek daha fazla rahatsız ediyordu “Sana da altın renkli bir ipten kalp örmek lazım. Yatağının başının ucunda tutuyor musun? Anca bu şekilde korunabiliyoruz çünkü. Ördü mü annen? Aaa bir de belki bunu bilmiyorsundur; amcamın alternatifi de üzüm yemekti. Günde on beş üzüm.” Konuşurken bir yandan da Eadwig’in asasının ucundan çıkan ışıkla gittiğimiz yolu kontrol ediyordum. Eadwig’in üzüm kısmını sorgulayacağını bildiğimden ekleme yapma gereği duymuştum. Olabildiğince kıstım sesimi. “Kalbi güçlendirsin diye. Cadının o keskin tırnaklarına karşı vücudundan ayrılmamak için direniyormuş.” Düşüncesiyle irkildim. Sanki cadının tırnakları vücudumda dolaşıyordu. Rahatsızlığımı ve korkumu belli etmemeye çalışmalıydım. Hem cadının bunu neden yaptığını tam hikayesiyle birlikte Eadwig ile tartışabilirdim sohbet içerisinde çünkü aklıma takılan bazı mantıksız noktaları vardı. Sürekli birden fazla şey düşünürdüm. Aynı zamanda aklımda örgü öğrenmek vardı. Annem sık sık örgü örerdi. Çok hoşuma giderdi ama hiç denememiştim. Uğraştırıcı gelirdi gözüme hep. Ancak Eadwig’in bir kalbi yoksa onun kalbini ilmek ilmek örmem gerekirdi korumak için. Öğrenebilirdim. [/justify]

[justify]Eadwig bana bir sır vereceğini söylediğinde heyecanla gözlerimi belerttim. Benim bilmediğim bir şeyi mi biliyordu acaba? “Nedir o?” dedim kendimi tutamayarak ama aldığım cevapla omuzlarımı düşürdüm. Burada olmazmış. Merakım giderek artmıştı işte şimdi. Üstelemeye başlayacağım anda elimden tutup sürüklemeye başladı beni. Pekâlâ, sabırlı olabilirim. Hem şu an hala tehlikede hissediyordum kendimi ama bozuntuya vermemek için de elimden geleni yapıyordum. Ayak uydurdum ona. Nereye gittiğimizi bilmiyordum ama bir bildiği olduğuna güveniyordum. Hızlı şekilde zindanları geçip Ortak Salon’un kapısına geldiğimizde şaşkınlıkla çekingen bir şekilde sordum, “Benim buraya girmem sorun olmaz mı?” Neden düşünüyordum ki? Peşimizde bir cadı vardı. Bize burada zarar veremezdi. O sırada Eadwig pür dikkatle beni hala çekiştirdiğinden sorumu es geçmişti. Ortalığı inceleme fırsatı bulamadan masanın altına doğru beni de yanına aldığında derin bir nefes alabilmiştim. Hem olmamam gereken bir yerde olmanın gerginliğiyle hem de cadıya yakalanma korkusuyla kalbim güm güm atıyordu. Umarım kalbimin sesini duymuyordu Eadwig yoksa kendini güvende hissetmeyebilirdi ve ben bunu istemezdim. Elini sıktım yanına iyice yerleşirken. O da üzümleri dağıtmaya başlamıştı. Şans bizden yanaydı. Hufflepuff ortak salonunda hiç üzüm kalmazdı. Sürekli mutfağa gidip cinlerden istediğim için azar işitirdim. Verdiği üzümleri biriktirmeye başladım. Tamamlandığında hepsini artarda yiyecektim. Ya da yola koyulmadan önce yesem daha mantıklı olabilirdi.

Sessizlik bölündüğünde kafamı yana yatırıp Eadwig’e baktım. “Ne yalanı?” diyebildim. Nereden çıkmıştı ki? Dinledim onu sadece bir süreliğine. Aslında o an onu orada takdir etmiştim. Yalan söyleme sebebini anlayabiliyordum. Güçlü görünmek zorunda olduğumuz anlar mutlaka olurdu. Söz konusu ebeveynler ise kendini kanıtlama isteği ile birleştiğini düşünürdüm. Ancak zavallı çocuğun üstünde büyük bir baskı olduğunu görebilmek için yetişkin olmaya gerek yoktu. Üzülmüştüm onun için. Ne kadar da dayanıklıydı halbuki. Hiç kimse bu denli ağır bir yük taşımamalıydı omuzlarında. Biraz daha tok bir sesle konuşmaya çalıştım. Sessizlik rahatsız ediciydi. “Cadı başta iyi niyetliymiş ama yanlış tercihlerinin sonucunda lanetlenmiş. Kendi yaşamını ve çocuklarını koruyabilmek için yapmak zorunda olduğu şeyi yapıyor. Belli ki bir süre sonra bundan zevk almaya da başlamış. Kimse onun nasıl yeneceğini bilmiyor. Bana sorarsan en korkutucu yanı bu kısmı. Korkularımızdan faydalanmasına izin vermeyelim.” Söylediğimden son derece emindim. “Endişe etme. Ben buradayım. Üzümlerimiz de var. Ben sana kalp örerim.” dediğim gibi ekleme de bulundum. “Kaybetme ama sakın.” Kaybetmesinin risklerini ona söyleyerek daha fazla korkutmak istemedim. Annemden öğrendiğime göre o kalp bir kere örülürmüş. Örenin de saf bir niyetle örmesi gerekliydi. Onun için örgü örmeyi öğrenecektim. Zorlu mücadelesinde kendimce yardımcı olabilirdim. Başımı omuz boşluğuna yerleştirdim. Dizlerimi de kendime çektim. Biriktirdiğim üzümler kucağımdaydı. “Göründüğünden daha cesur olduğunu düşünüyorum. Bence annenin hayal kırıklığına uğramasından endişe ederek bir şeyler için kendini zorlayacağına kendin için yapmalısın. Eminim ki o zaman işler senin için daha kolaylaşacaktır. Eğer olur da herhangi bir gün herhangi bir şeyden korkarsan ve kendi başına halledemeyeceğini düşünürsen ben senin için her zaman burada olacağım.” Olacaktım. İstemese bile. “Beni nerede bulacağını biliyorsun.”


                                                            SON[/justify]