[spoiler][youtube]https://www.youtube.com/watch?v=UooE3twEpEA&ab_channel=CanOzan[/youtube][/spoiler]

Bu konu Charlotte ve Eadwig’in 5. sınıf zamanlarından bir kesiti anlatmaktadır.

---

Göğsüm ve midem arasında bir yer... Tam yerini nasıl tarif edebilirim bilmiyorum. Bir his var rahatsız eden. Boğazıma vuruyor. Midem bulanıyor desem, yeterli bir tarif değil. Psikolojik biliyorum. Kussam, belki o duyguları da kusarım ama böyle bir şey gerçekleşebilecek gibi gelmiyor bana. Zaten büyüdükçe duygularını yok sayan bir adama dönüştüm. Kimseye çaktırmıyorum içimdekileri ama modum aşırı düşük. Oturuyoruz çocuklarla, sohbet çeviriyorlar sadece durmuş bakıyorum boşluğa. İçimdeki o rahatsızlık izin vermiyor hayattan zevk almama. Normalde de çok zevk alan biri değilim de neyse... Aslında oturup tek bir soru sorsam bulacağım nedenini. Neden? Neden böyle hissediyorum. Cevabı da çok basit. SBD’ler. Hepsinden bok gibi notlar almam şaşılacak bir durum değil. Dersleri umursamıyorum, profesörleri sevmiyorum. Yine de kendime karşı bir hayal kırıklığı mı yaşadım nedir? Tabi bu soruları sormak yerine tüm duygularımı yok sayıp, arkadaşlarımın arasında karşıya bakıyorum dümdüz. Neyin var diyorlar. Bir şeyim yok nereden çıkartıyorsunuz diyorum. Hatta uzatırlarsa bağırıyorum. Bir ara koridorda koşan çocuğa koşmasın diye vurdum sinirim yüzünden. Ses de etmedi bizimkiler. Dersleri zaten dinlemiyorum, artık hiç dinlemiyorum. Oturup kendi kendime önümdeki parşomeni karalıyorum. Belli bir şekil de yok. Sadece karalıyorum. Dersin sonunda parşomen mürekkepten simsiyah oluyor. Şuan kalbimi aynı bu şekilde görüyorum. Kararmış. Umutsuz. Mutsuz. Gitmesini bekliyorum gitmiyor his. Bazen başım ağrıyor. Biraz yalnız kalmaya ihtiyacım var diye nöbet sırası bende olmasa da profesör Urswick’ten nöbet istedim. Bu sene sınıf başkanı oldum. Akşam bizimkilerin geyiklerini dinlemektense yağmurda bahçede nöbet tutarım daha iyiydi şuanki modumda.

Üstüme kalın bir şeyler giyip şemsiye aldım. Öğrencilerin içeri girmesini bekledim kapının önünde. 15 dakika sonra içeri girmemiş, hala çevrede pinekleyen öğrencileri uyarmak için bahçeyi gezmeye, insanlara kızıp bağırmaya başladım. 5 dakika sonda ise, bahçede kimse kalmadı. Saat geç olmuş olsa da biraz yürüyüş yapıp, sigara içerek rahatlamak istedim. Aşağı inmeden önce sardığım iki dal sigaradan birini alıp yaktım ve bulunduğum ortamın keyfini çıkararak yürümeye başladım. Bu sırada da yarın yapacağım şeyleri düşünüyor kafamı meşgul etmeye çalışıyordum. Slytherin Ortak Salon’undaki masanın genişletilmesi isteniyor. Profesör Urswick’le bu konuda konuşacağım. Bir kaç da sandalye gerekiyor. Bizim ortak salondakilerle ile uyumlu olmaları lazım. Bana 10 dakika gibi gelen bir saatten sonra iyice geç oldu saat. Hazırladığım iki dal sigarayı da tüketmiş, sırtımı Hogwarts duvarına dayamış gölü izledim. Ailemi, bana öğretilenleri, ada halkını düşündüm... Kendimi derslerin gerçekten işime yaramayacağına iyice ikna etmeye çalıştım. Temiz hava iyi gelmişti. Derin derin nefes alıp yok ettim hisleri. Daha kendilerini belli edemeden, yok oldular. Yalnızlığı hiç sevmem.

Ama ihtiyacım varmış.

Duvardan destek alarak doğruldum. Şemsiyemi omzuma dayayıp yürümeye başladım Hogwarts’a girmek için. Daha kapıya ulaşamamıştım ki seraların oralara koşan birini gördüm. Nereden çıktı şimdi bu? Tekrar çattım kaşlarımı ve tüm sinirli halimle peşine düştüm. Buradan bağırsam koşup gözden kaybolurdu. Bu yüzden sadece adımlarımı hızlandırdım. Herhangi bir ses ya da acele yapmadan yürüdüm. Yanına gittiğim gibi azar çekecek, onu Hogwarts’a geri götürecektim. Bu saatte dışarı çıkmak yasak.

[spoiler][youtube]https://youtu.be/W9UhlWx3izg[/youtube][/spoiler]

Bu konu Charlotte ve Eadwig’in 2. sınıf zamanlarından bir kesiti anlatmaktadır.

---

Gece uyumak yerine ortak salonda kitap okuyordum. Dışarıda bir fırtına vardı ve bu kadar aşağıda olmamıza rağmen duyuluyordu. Slytherin yatak odasındaki camlardan görebildiğin karagöl ise pek de eğlenceli manzara sağlamıyordu. Bu yüzden söylemek istemesem de korkmuştum işte. Adada da uyuyamazdım bu havalarda. Annem korktuğumu bilmesin diye hiç söylememiştim. Bilse çok kızardı. Herkes horul horul uyurken kalkmış tarih kitabı okuyordum. Derslerin hiçbiri ilgimi çekmese de tarih çok hoşuma gidiyordu. Eski büyücülerin, muggleların savaşları. Hizip geçmişleri, Hogwarts tarihi... Hogwarts’ta 100’den fazla gizli geçit olduğunu biliyor muydunuz? Hepsini burada okuduğun yıllara sığdırmak imkansız diye yazmış kitaplar. Bizim adada da bir çok gizli geçit var. Bazılarına annem girmeme izin vermediği için bakamıyorum. Ancak sevdiğim, kullandığım geçitler var. Kendi kendime oturmuş, arada gelen gökgürültü sesini duymamaya çalışırken biraz oluşan sessizlikte Slytherin Ortak Salonunun önünden yürüme sesi duydum. Profesör müydü acaba? İksir Profesörü ile konuşmak beni sakinleştirebilirdi belki de. Dışarı çıkmak yasaktı ve ben kurallara tamamiyle uyan bir öğrenciydim. Yine de bir profesör ile konuşup uyuyamadığımı söylemek kuralları çiğnemek sayılmazdı. Annemin üşümemem için aldığı koyu yeşil battaniyemi sırtıma örttüm. Oturduğum sandalyede ayaklarım yere değmediği için zıplayarak indim ve yerdeki terliklerimi giyip badi badi Slytherin Ortak Salon’unun kapısına ulaştım. Zorlayarak açtım koca kapıyı. Dışarısı, Ortak Salon’dan çok karanlıktı. Bu yüzden pijamamın beline sıkıştırdığım asamı çıkarıp “Lumos.” diye fısıldadım. Asamın ucundan minik bir ışık çıktı. Profesörün adımları zindanlardan geliyordu. Yukarı çıkan merdivenlerden bir şimşek çakması gördüm. Slytherin kapısını arkamdan kapatıp yürümeye başladım zindanlara doğru. 5-6 saniye sonra gökgürültüsü sesi ile yerimden zıpladım. Korktuğum için de biraz bağırmıştım. Yutkundum. Yalnız olmak istemiyordum. Adımlarımı hızlandırarak zindanlara doğru koşmaya başladım. Profesörün yanına gidip yanından ayrılmamak istiyordum.

Zindan koridorlarında biraz ilerledikten sonra profesör yerine yerde oturmuş korkunç bir varlık gördüm! Böyle tüyleri dik dik. Boyu kısa, benim belime falan geliyor. Durduğu yerden inliyor. Hogwarts tarihi kitaplarında böyle bir varlığın koridorlarda dolaştığını yazmamışlardı. Elim titremeye başladı. Lumos’um yaratığı aydınlatıyordu. Korkudan çıkarttığım sesleri duyunca bana doğru döndü! Döndü ve bu korkunç yaratığın yüzünü gördüm. Arkadan şimşek çaktı! “Rillian?” dedim. Bu geçen sene tanıştığım Hufflepuff’lı kızdı. Yere oturmuş uykulu bir ifadesi vardı. Gökgürültüsü sesi ile tekrar zıpladım yerimde. Profesör yerine onu bulmuş olduğum için kıza doğru koşup yanına eğildim. “S-sen ne yapıyorsun burada?” dedim korktuğumu bozuntuya vermemek için ama kızın yanımdan gitmemesini istiyordum. “G-g-gece dı-dışarı çıkmak yasak! Bilmiyor musun?” Sesim hem fısıltı, hem de azarlama içeriyordu.

Slytherin masasına elimi yüzüme koymuş Winton ile büyücü satrancı oynuyordum. Yenilmekten nefret ediyorum ve karşımdaki çocuğu yenebileceğimi düşünmüyorum. Böyle arada turnuva ayağına birbirimizle satranç oynuyoruz. Winton, Cyneric’i ezici bir şekilde yendi daha demin. Ben de Gage’i yendim ama... Çocuk garip garip stratejiler denediği için oldu. İki kazanan olarak karşı karşıya geldik Ravenclaw arkadaşımla. Sonuç olarak da içimden geçiyor...

“Rok yap Boleyn!” dedi Gage. Yanındaki Cyneric çoktan bizden uzaklaşmış Hufflepuff masasında sevdiği kıza dalıp gitmişti.

Rok yapmak için kafamı önümdeki taşlara indirdiğimde kalemin olmadığını gördüm. Daha demin aşırı saçma bir şekilde Winton’a yedirtmiştim. Gage bu salaklığım yüzünden kıkırdarken “Aman çok komik.” dedim.

Winton sakin bir sesle “Pes edebilirsin.” dedi.

“Siktir lan oradan.” diye cevapladım. “Hakkımla yenilirim, pes etmem.”

Omzunu silken Ravenclaw’lı arkadaşım “Sen bilirsin. Sonuç değişmeyecek.” diye kışkırttı beni.

Kaşlarımı çatıp hamlemi düşünmeye devam ettim. Şu atı şuradan oynasam, o şunu yer, yerse şuradan vezirle onu yerim... Veziri kalesiyle yer. Kaleyi alırım ama veziri veririm. Ben kötü duruma düşerim. Başka bir şey düşün Eadwig...

Karakterin Adı ve Soyadı: Eadwig Alger Boleyn

Karakterin Temel Kişilik Özellikleri: E.A Boleyn, tam bir ergen çocuk özellikleri gösterir. Kızlara takıntılıdır, havalı gözükmek ister, arkadaş ortamında alfa olmaya çalışır. Otoriteye karşı gelir, ailesinin zenginliğini her yerde anlatır. Derslere ya kafası basmaz, ya da gerek duymaz. Racon kesmeyi sever. Mafya gibi yaşar okulda. Öğretmenlere ayar çektim yalanları falan atar. Dener de yapmayı. Irkçıdır, cinsiyetçidir, çomardır falan ama iyi adamdır. Yanındakilere, bu güçlü erkek rolünden çıkabildiği insanlara karşı gerçekten fazlasıyla iyi bir arkadaştır. Öyle ki EA'yı gerçekten tanıdığınızda vay anasını dersiniz. Tabi o yanını öğrenmek istiyorsanız uğraşmanız gerekecek. Buraya yazılırsa eğlencesi kalmaz. Şimdilik size ihtiyacınız olan keko kötü çocuğu getirdiğimi varsayın.

Karakterin Kısaca Geçmişi: Victorine Odette Boleyn'in oğludur. İleride adanın başına geçeceğim garantisiyle içinde varsa da o potansiyeli çıkartmayı denememiş olan EA, Hogwarts'ın boş dersler ile uğraştığını; muhasebecilik, işletme vs öğretmesi gerektiğini savunuyordur. İleride adanın başında gelir gider hesabı yapacaktır nasıl olsa. Saçma sapan hayvanlara bakmak istese çiftçi olurdu değil mi?

İstediğiniz Sınıf: VI. Sınıf

Karakterinizin SBD Sonucu: Hogwarts hayatı boyunca sağda solda pinekleyip kendinden güçsüz öğrencilere sataştığı için notları pek de iç açıcı olmamıştır. Çalışsa yapar da, çalışmıyor kerata denmiş; aldığı puanlar Uygun (U) notuna sabitlenmeye çalışılmıştır. İnadına kafa tuttuğu profesörlerin derslerinin puanları İfrit (İ) olduğundan bu profesörlerin arkasından atıp tutmaya bayılır. Zaten notta falan da gözü yoktur ileride Boleyn adasının başında krallar gibi yaşayacaktır.

İstediğiniz Bina: Oradan bir Slytherin alayım.

Büyü Yatkınlıkları
    Biçim Değiştirme Gücü: 6
    Lanet Gücü: 8
    Tılsım Gücü: 6
    İksir Gücü: 1

Çok da bir şey yazmayacağım, rp yazdıkça açılsın oğluşum. Das ve Seth Carter rplerine bakılabilir örnek için.