Gazete okumalı ve bol çay içmeli öğle molasından dönerken, elinde tuttuğu kağıt bardakla çok iyi bir takım olmuştu. Üzerine giydiği açık renk ceketle aynı renkti yani bardak. Ayrıca Fransız olmasına rağmen, ayak uydurduğu İngiliz geleneklerine de hayret ediyordu. Çay içme alışkanlığını edinmişti bu ülkede yaşadığı müddetçe. Bugün, diğer günlere nazaran daha keyifliydi ama yine de yoğun saatler geçiriyordu. Öğlen molası kafa toparlamak için iyi oluyordu. Tabi bu bakanlıkta çalıştığı vakitler için gerekliydi. Sahada göreve çıktığında öldüren lanetlerden birine rast gelmediği için seviniyordu Balian. 'Bu iş için yaşlanmaya mı başlıyorum acaba?' diye düşünürken, büroya gitmek üzere yürüyordu. Aslında onu genç ve dinç tutan mesleğiydi, sadece bunun farkında değildi. İlerleyen yaşlarda politikaya atılıp, masa başında görev yapma fikri çokta kötü gelmiyordu Balian için.

Adımlarını bir an önce odadaki koltuğa yayılabilmek için hızlandırmışken, büro kapısının önünde gördüğü tanıdık bir sima yüzünden yavaşladı. Kendisinden birkaç yaş küçük, çocukluktan arkadaşı Persephone idi gördüğü. Syrinx ile olan akrabalığını da daha üç sene önce öğrenmişti. Üvey ablasıydı onun ve kendisiyle olan ilişkisini biliyordu. Bir işi düşmedikçe yada arada sinir etmek istediğinde uğrardı büroya. Çoğu seherbazla tanışıklığı vardı fakat genellikle tecrübeli olanlarıyla iş yapardı. Stajyerleri genellikle pas geçtiğini biliyordu Balian. Elinde tuttuğu dosyalardan iş için geldiği anlaşılabilir bir şeydi tabi. Bu saatte içeride kimse olmadığından kilitlenirdi hep.

Balian çok geçmeden kapının önüne vardığında, genç kadının tam arkasında duraksadı. Kendisine doğru döndüğünde, meraklı bakışlarını Persephone'nin yüzüne dikmişti bile. Kızın tam bir şey diyeceği vakit, Balian onun konuşmasına izin vermedi ve "Sana da merhaba Persephone. Ne güzel bir gün değil mi? " diye sordu. Kızın yüzünde beliren şaşkın ifadeye o an için anlam verememişti tabi. Bu sırada kapıyı açmak için asasıyla hamle yaptığında, elinde tuttuğu kağıt bardağı Perseophone'nin eline tutuşturup "Çöpe atıver. Güzel çaydı, tavsiye ederim." dedi ve açılan kapıdan içeri girdi. İlk yaptığı şey, üzerine muzzam derecede ağırlık yapan açık renkli ceketten kurtulmak olmuştu. Daha sonra masanın üzerindeki dosyaları gerekli birimlere ulaştırmak için hazırlamak üzere masasına oturdu. Masasına oturmuşken ortamdaki sessizlik ve kızın şimdiye kadar iğneleyici bir konuşma yapmamış olması dikkatini çekmişti tabi. Bakışlarını tekrardan ona yöneltip, "Bir sorun mu var Persephone ? Elinde ki dosyayla mı alakalı?" diye sordu merakla ve ciddiyetle. "İstersen getir, bakalım." diye de ekledi.

Balian samimiyetle ettiği teklifi umursamayan kadına sinir olmuşken, elindeki dosyayı saklamasına da anlam verememişti. 'Beni yeteneksiz olarak mı görüyor bu bücür?' diye düşündü. Tam ona serzenişte bulunacakken, Persephone'nin konu değiştirmek amaçlı gibi görünen sorusuyla karşılaştı. "Starvosların şirketiyle d'Ibelinler ile ilk antlaşmasının olduğu geceyi hatırlıyor musun?" Tabi ki hatırlamıyordu. Gereksiz bir geceydi. Çat pat aklında beliren tek görüntü ortama göre son derece zıt görünen küçük kız çocuğuydu. O kızın Persephone olduğunu, bu inatçı tavırlarını daha o dönemden belli ettiğini biliyordu. Daha 7 yaşındayken bile insan sarrafıydı Balian, tabi bu onun kendi hakkında ki kibirli düşüncelerinden sadece biriydi. Balian bazen aşırı derecede kibirli biri olabiliyordu. Aile genleri kusursuz işlemişti karakterine ve dış görünüşüne. Tabi aksi ve doğrucu doğasını, Hogwarts'ta eğitim görme sürecinde geliştirmişti. Ve diğer aile üyeleri gibi, safkan soy ve gelenek takıntısı olmadığı için gayet memnundu. Bir kız kardeşi yada erkek kardeşi olsa fena olmazdı onun için. "O geceye dair, kot pantolon giymiş, hırçın bir kız çocuğu hatırlıyorum sadece." diyerek cevap verdi. Tabi düşüncelere dalmış Persephone pek duymamış gibiydi bu söylediğini. Sanki aklını kurcalayan başka bir şeyler var gibi duruyordu. Balian iyice meraklanmıştı ve o dosyada yazanları okumak zorundaydı.

"Senin... Helen adında bir akraban var mı?" sorusu geldi uzunca bir sessizliğin ardından Perseophone'den. Balian'ı şaşırtmıştı bu soru. Kendi babaannesinin adını, onu hiç görmemiş bir cadıdan duymayı beklemiyordu. Çünkü babasına doğum yaparken ölmüştü genç yaşta, Balian bile görmemişti onu. Seherbaz, kadının elindeki dosyayı iyice merak ettiğinden, kararlı adımlarla cadıya doğru yürümeye başladı. Kendi ailesi hakkında bir dosya mıydı elinde ki ? Yoksa tamamen hedef şaşırtmak için miydi bu ilginç soru. Almak için yeltendi ama Persephone kıvrak bir hareketle geri çekilmişti. Dosyaya ulaşmasına izin vermeyecekti anlaşılan. Ama o anda dosyanın arasından, ani hareket yüzünden, süzülerek yere düşen bir çift fotoğrafı fark etti Balian. İlginç şekilde ayaklarının dibine, ters vaziyette düşmüştü iki fotoğrafta. Almak için yere eğilirken, "Var evet. Ama babamı doğururken, yaklaşık yüz yıl önce öldü." dedi. Kadının sorduğu soruya meydan okuyan bir bilgiyle karşılık vermişti. Persephone'den cevap beklerken, boş durmayıp elindeki fotoğrafları kendisine doğru çevirdi. Ölen bir kadın bedenine ait olduklarını anlamak zor değildi. Boynunda ki ip izinden nasıl öldüğü hakkında çıkarım yapmaya çalışıyordu, birden fotoğraftaki kızın tanıdık geldiğini düşündü. Nerede görmüştü bu kişiyi daha önce? Sonunda aklında beliren bir sahne hatırlamasına yardım edecekti, restoranda sebepsiz yere çemkiren genç, sarışın bir kadın. Daha geçenlerde gördüğü, o deli kadın ölmüş yada öldürülmüştü demek ki. Ama neden Balian'dan bu dosyayı saklama gereği duymuştu ki Persephone? "Benim bu kadının ölümünü araştıramayacak kadar beceriksiz bir seherbaz olduğumu mu ima ediyorsun seni bücür?" diye sordu fotoğrafa bakarken. Hala masumane fikirler dönüyordu kafasında.

"Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Çünkü o ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden.
Kim dayanabilir zamanın kırbacına?"


Balian bu dizeleri ilk defa Hae Soo öldüğünde bu kadar yakından hissetmişti. Daha sonra babasını kaybetmesiyle tekrar tekrar hatırlamadan edememişti. Ölüm, ondan sevdiğini alırken beraberinde pişmanlık, korku, güçsüzlük, acizlik gibi duygularıda getiriyordu her defasında. Ama bu duygularla savaşmayıda öğretiyordu. Zaman bu kadar hızlı akarken, kaybetmenin verdiği acı o kadar yavaş geçiyordu ki... Babasının bir defasında söylediği "Ölüm doğanın kanunu lakin, ayrılmak insanı asıl yoran." sözünün ne kadar doğru olduğunu anlamıştı. Peki insan hiç beraber olmadığı birinin ölümüne üzülebilir miydi ? Bunu da zaman Balian'a gösterecekti.

Karşısında dikilen çocukluk arkadaşı Persephone'nin kendisini açıklaması için zaman tanısada sonuç alamamıştı. Söylediği 'bücür' kelimesine takılmıştı. Ne zaman konuyu değiştirmek istese bu yola başvururdu. "Aslına bakarsan Balian..." konuşması fazla tereddüt içeriyordu Persie'nin. Bu sefer farklıydı sanki, zihninde neler geçtiğini görebilmeyi çok istemişti o anda Balian. Tabi seherbazın merakı çok uzun sürmeyecekti.

Seherbaz kollarını bağlamışken, önüne açılan dosyayı incelemeye başladı. Gözü ilk olarak kızın ismine kaydı, 'Helen Angelapulos' yazıyordu. Soy ismini ilk defa öğrenmişti bu deli kızın. Ama bir yerde daha okumuştu sanki bu ismi. Hatırlamaya çalışsa da işe yaramamıştı. Ama asıl dikkat etmesi gereken bilgi kızın ağzından döküldü, "Baba adı: Dios Feodor d'Ibelin." Balian başta idrak edememişti. Babasının adının orada ne işi vardı ki ? Dosyayı eline alıp, tekrar tekrar okudu ismi. Daha sonra aklında canlanan bir anı, kızın babasını bulmak için buraya geldiğini söylemişti. O an aşırı sinirli olduğundan, umursamamıştı bile. Ama şuan kızın aradığını söylediği isim karşısında duruyordu. 'Dios Feodor d'Ibelin', kızın babasının adı. Hissettiği duygu ne şaşkınlıktı ne de üzüntüydü o anda, sadece dehşete düşmüştü. Bir hata olmuş olabilirdi tabi ama neden kendi babasının adı yazıyordu bu kağıtta, başka herhangi bir isim yerine. Bunu sorguladı Balian bir süre. Bu zamana kadar, yaklaşık 27 sene, bilmediği bir kız kardeşi mi vardı? Ve o kızın cansız bedenin fotoğrafları öylece duruyordu masa da. Gözleri babasının isminden, fotograflara kaydığında çoğu şeyi kabullenmişti bile. Bir kız kardeşi vardı ama şimdi yok. Cani bir biçimde öldürülmüştü Helen. "Kaybın için üzgünüm Balian. Yapabileceğim bir şey varsa... Her zaman burdayım." Yanıbaşında konuşan Persephone kendine gelmesini sağlamıştı. En azında bulunduğu konumu hatırlatmıştı ona. Bu sefer başka bir anı çarptı Balian'ı, kaç ay önce kasayı açıp parayı alan da bu kızdı. Daha önce ismini, Gringotts'ta ki belgelerde görmüştü. Duygularında ki dehşet yerini şaşkınlığa bırakmıştı o sıralarda. Kainat onları karşılastırmıştı bir şekilde. Ama Balian o kadar kördü ki kız kardeşini korumaktan aciz, ondan bi haber kalmıştı. Haberi olsaydı, eğer tanısaydı şuan bu dosyada bahsi geçen kişi o olmayabilirdi. Balian yine birisini kaybetmişti, kendi kanından bir kız kardeşi. Peki neden ölmüştü ki ? Cevap, almak istediği ama alamadan öldüğü soy isminde yatıyordu zaten. "Bir sorun mu var d'Ibelin?" soruyu duyunca dosyaya olan ilgisini konuşan kıza verdi. "Var Persephone. Az önce kardeşimi kaybettiğimi öğrendim. Ve yapabileceğim hiç bir şey yoktu." korumak bir tarafa dursun tanımıyordu bile. Neden öldüğünü bilmek daha da acıtıyordu insanı. Adras, nasıl olduysa öğrenmişti bu kızcağızı ve iz bile bırakmadan öldürtmüştü birisine. Yaşlansa bile huylarından vazgeçmiyordu, vazgeçmeyecekti de. Durdurulmazsa, biricik kızına da zarar verecekti ve bunu düşünmek bile delirtmeye yetmişti Balian'ı. Bir yolunu bulup durdurması grekiyordu bu saçma geleneği.