Serin bir akşam üzeriydi. Otlar seyrek, yol ise sert ve nemli. Lila ile binmiş oldukları araç harap fundalıkların arasından ilerlerken Balian rüzgarın aşındırdığı eski taş evleri seyrediyordu. Çok garip. Medeniyet genelde toplumsal alanların çevresine kök salardı. Bu çok yerinde olan genellemenin Hogwarts'ı neden es geçtiğini ise ancak bir sosyolog anlamlandırabilirdi. Okulun kaç yılında kurulduğunu ve Diagon Yolu'nu kaplayan bataklıkların ne zaman ıslah edildiklerini düşündü. Eğer Diagon Yolu'nun halka açılışı, Hogwarts'dan önceye tekabül ediyorsa az önceki sorusuna yanıt bulmuş olabilirdi. Yine de Lila'nın son on beş dakikada açılan çenesi gizemini koruyordu. Kendine sevgili gibi bir şey bulmuştu ve bunu suratına söyleyebilecek kişiyi ateşe ilan etmek gerekirdi. Üzerine üstlük kadın, şu Isaac meselesi ne zaman açılsa ardına Lux'ı iliştirmeyi ihmal etmiyordu. Çıldırmamak elde değil.
Gönlünde ah, gözlerinde yaş, seviyordu ne acı. Fakat şu raddeden sonra Lux'ın kapattığı zindandan onu çıkaracak yegane anahtar acıma olurdu. Nitekim bunu da görmüyordu onda. Nazolabial kıvrımları seyirdi. Neyse ki hakimiyetini yitirdiği yüz kaslarını gören, camdaki yansımasına bakan kendinden başkası değildi.
Birkaç saatlik lüzumsuz yolculuğun ardından hedeflerine vardılar. Olmaz. Her hafta değerli vaktini bu yola harcamasının en ufak mümkünatı yok. Çok geçmeden bu konuyu müdür ile konuşmak, kontratlı profesörlerin okulun içine cisimlenebilmeleri için izin çıkarttırmak gerekiyordu. İri gözleri Hogwarts'ın ihtişamını keyifle süzerlerken toprağa gömülü salyangozlar ayakkabılarının altında çıtırdıyorlardı. Hangisinin çakıl taşı, hangisinin salyangoz olduğunu uzaktan ayırt edilemediği için bu durumu çok umursamadı. Lila'nın çorap seçimi ise talihsiz sayılırdı.
Genç kadın büyük salon hakkındaki memnuniyetsizliğini dile getirirken Balian ne yazık ki aynısını düşünmüyordu. İşin doğrusu genel olarak Hogwarts'la ilgili birşeyi düşündüğü söylenemezdi. Çıkmadan evvel Murdoch'a dondurucudaki hipokampüs dalağını çözmesini söylemiş miydi yoksa bu da unutulmaya yüz mü tutmuştu? Hay Galvani'nin kurbağaları. Ziyafetten sonra durumu kontrol etmek için bir şömine bulsa harika olurdu. Fakat ilgisi dağılana buzluktaki dalak aklını kurcalayacak, tadını kaçırm... Büyük Salon ne zamandan beri turkuaza boyalıydı? Görmeyip haberlerde okusa epey eleştirirdi ama türbe yeşiline benzemesi dışında çok da kötü durduğu söylenemezdi. "Türbeye benzemiş." Belki de ölümü simgeleyen olgulara karşı duyarlılığı hayli düşük olduğu için sorun etmemişti. Öğrencilerin kendilerini islami bir lahitin içerisinde yemek yerken nasıl hissettiklerini ise bilmiyordu.
Göz göze geldiği birkaç öğrenciye tebessüm ettikten sonra dudakları baş yöneticiyi görmesi ile hepten kıvrıldılar. Yetişkinlerin oturduğu platforma çıktı ve tanımadığı birkaç kişinin elini büyük bir özenle sıktı. İlk hamleyi yapan kendisi olmadığı için tanındığı hissine kapılmıştı. Onun karşısındakini tanıyor olmasının bir önemi yoktu ki. Namının kendinden önce gelmesi o ortamda bilime ne kadar değer verildiğini gösterirdi. Elini sıktığı kişilerin ise sırasıyla orman korucusu ve hademe olduklarını sonradan öğrenecekti.
"Yol o kadar uzundu ki neredeyse bize araç yerine tabut yolladığınızı sanacaktım." dedi tatlı bir nüktedanlıkla. Buz gibi avuçları el sıkışmak üzere müdür ile buluştular. Cisimlenme meselesine girişi yapmıştı fakat konunun devamını başka zaman getirecekti. İlk gün telaşesinin çiçeği burnunda müdürün beynini zalim çulluklar gibi kemirdiğini tahmin edebiliyordu.
Balian'ın üzerinde ince bedenini kaplayan gece mavisi bir frak altında ise açık mavi kumaş bir pantolon vardı. Fırfırlı gömleğinin yakaları papyonunun altına özenle iliştirilmişlerdi. Beyaz yeleğinin içine sıkıştırdığı altın cep saatine baktı. Verilen zamanlamaya göre şölen birkaç dakika sonra başlayacaktı. Şöyle bir etrafı süzdükten sonra kendisine ayrılan sandalyeye doğru ilerleyecekti ki gözlerinin ince bir detaya tutulmaları onu yolundan alıkoydu. Salon şamdanlardan yayılan titrek alevlerin altında aydınlanıyor, insanların vücut hatlarının gün ışığından kat ve kat keskin bir şekilde gözlemlenebilmesine sebep oluyordu. Yüzünde oldukça ciddi bir ifade ile Baş yöneticiye yöneldi ve parmağı yardımıyla kadının çenesini yavaşça yukarı kaldırdı. "İzninizle." Fiziksel temasın ardından izin aldığı için pek de etik olmayan bir şekilde parmaklarını adamın gırtlağında gezdirdi. "Son zamanlarda nefes darlığı yahut yutkunma güçlüğü çekiyor musunuz?" Bedenini izinsiz teşrif ettiği topraklardan uzaklaştırırken baş yönetici öyle bir değişiklik hissetmediğini sadece zaman zaman hafif bir geniz akıntısı hissettiğini belirtmişti. Az sonra harika havadisler verecekmişçesine gülümsedi. "Korkarım sizde bir çeşit tiroid bozukluğu var. Gündelik hayatınızda fark etmemiş olabilirsiniz ama gırtlağınızda çok hafif bir şişlik oluşmuş. Şu anda etrafa loş bir ışık hakim olduğu için rahatlıkla görünüyor. Multinodüler guatr olduğunu düşünmüyorum. Yüksek ihtimalle iyot eksikliğine bağlı kolloid yani endemik guatr. Yahut ileri seviye gırtlak kanseri. Siz iyisi mi boş bir vaktinizde St. Mungo'ya uğrayıverin. Eğer kanserse yapacak pek birşey yok ama düşündüğüm gibi guatr çıkarsa ufak bir iyot takviyesi ile eski haline gelir." Seviyeli bir samimiyet ile adamın omzuna dokunduktan sonra Lila'nın yanındaki yerini aldı.
Şimdi Lila'nın tabağının üzerindeki şekilli mendili alıp elbisesinin yakasına sıkıştırışını keyifsiz bir şekilde izliyordu. Aklında herhangi bir cinsel kodlama yoktu lakin görgü kuralları dahilinde mendilini bacaklarının üzerine açması gerekmez miydi? Kendi tabağındaki mendili sadece yana koymakla yetindi. Bu esnada Lila yadırgayan bakışlarını fark etmiş neyin ters gittiğini sormuştu. "Mendilini..." dedi bir yandan tabağına portakallı kereviz doldururken. "Bacağına açsan daha iyi olur." Demez olaydı! Lila bu iyi niyetli uyarıyı almış, zalim bir suikast girişimini misillercesine yanıtlamaya karar vermişti. Yok efendim ona mı soracakmış da, o ilk kendi mendilini sersinmiş de. "Daha buraya gelmeden evvel iki tane Kelpi'nin içini açtım ve etrafa bir damla vücut sıvısı sıçratmadım Lila, bir parça sebzeyi mi dökeceğim?" Cümlesini neticelendirirken suratında sıkça beliren alaycı bir gülümseme yer edinmişti. Bu kadında herkesi kendi gibi sanıyordu. Çatalını üçgen çekilde doğranmış kerevize sapladı fakat kereviz Balian'ın ağzına varamadan çataldan kayıp düşerek varlığını sonlandırdı. Üzerine kor sıçramışçasına yana çekildi ve pantolonunun yağ lekesi olup olmadığını kontrol etti. "Saçma sapan yağ koyuyorlar şu yemeklere. Beni yeme diye ağladı resmen."
Bir süre geçtikten sonra keyfi hayli yerindeymiş gibi davranmaktan bıkan Balian,seremoni'nin başlaması için Merlin'e dualar etmeye çoktan başlamıştı.Ancak ne kadar zaman geçtiğinin kimse farkında değil gibiydi! Ne müdürden ne de müdür yardımcısından hiç bir hareket yoktu.Slytherin bina sorumlusu olması yüzünden,öğrencilerle konuşmadan bir yere de ayrılamayacağı bir kuraldı.Öf'lerek hatta puf'layarak boğazından geçen yemeklerin ardından bir ses kendisini sonunda canlandırmaya yetmişti.Kendisini tanıtan çocuğa uzun uzun bakan Balian,Boleyn soyadını duyar duymaz ailede bulunan arkadaşlarının yüzlerini anımsamıştı.Boleyn ailesine her zaman saygı duymuş ve onlarla tanışmış olduğuna dair onur duyardı.Bu yüzden bu gençte onun için şuandan itibaren önem arz ediyordu.Balian bordo mendil ile ağzını temizledikten sonra kravatının şeklini eliyle kontrol edip ayağa kalkar.''Sevgili Eadwig,annen nasıl çocuğum?Kendisine baykuşunu gönderdiğin zaman lütfen saygılarımı ilet,olur mu canım benim.''dedikten sonra saçma bir gülücük atar ve masadan kalkıp minik cadının yanına gelir ve ellerinden tutar.''Evet,sanırım seremoni nasıl desem unutulmuş olabilir.''dedikten sonra ne kadar saçma bir cümle kurduğunu daha sonra anlar ama iş işten geçmiştir.Boleyn'e dönüp ''Sen arkadaşını al ve koridorda beni bekleyin''der ve çocukların oradan uzaklaşmasından sonra Profesörlerin masasına geri döner.Ufak bir açıklama yaptıktan sonra paltosunu da yanına almayı ihmal etmeyen Balian,öğrencilerin arasından geçerken kendisine bakan gözlere gülümseyerek cevap verir.
Büyük salondan çıkan Balian kendisini bekleyen iki öğrenciye ''Beni takip etmenizi istiyorum''der ve yer değiştiren merdivenlere yönelir.Yanından her geçtiği tablo Profesör'e selam verip,tebrik etmeyi ihmal etmiyorlardı.En sonunda müdür yardımcısının odasına ulaşan Profesör ve öğrenciler,açılan kapının koridora acı çektiren gıcırtısıyla içeri girerler.Balian bu odaya izinsiz girmesinin nedenini elbette sonunda açıklayabilirdi.Çünkü binası belli olmayan öğrenci mi olurmuş.Merlin duysa hepimizi okuldan defeder.Odanın içinde bir sağ bir sol yapan Balian camlı dolabın içinde yaşlı şapkayı görür ve hemen ona ulaşır.Tozlu şapkayı bir iki kere salladıktan sonra şapkanın homurdanması ve bir kaç söylenmesini dinler.Küçük kız çocuğuna müdür yardımcısının koltuğunu gösterip ''Otur bakalım miniğim.Bak kimseye nasip olmaz böyle bir seremoni.'' dedikten sonra yine o garip gülümsemesini takınır.Çok fazla uzatmadan koltuğa oturan cadının saçlarının üzerine şapkayı bırakır.
Seçmen şapka minik cadının heyecanlı bakışları görebiliyordu.Etrafına şaşkın bakışlar atıyor hangi binaya yerleşeceğini bekliyordu.Profesörün ismini söylediği minik cadı müdür yardımcısının koltuğuna doğru adımlarken seçmen şapka burun kıvırmış bilmiş bir tavırla kızı inceledi. Profesör cadının kafasına koyduğunda seçmen şapkayı, şapka anında kızın zihninde gezintiye çıkmıştı. "Yaramaz kıpır kıpır bir cadı." diye homurdandı. Binasını seçmek kolay olacak diye düşündü. İçinde gezinen kaos sevgisi aslında şapka'ya yön veriyordu. "Kaos kokusu geliyor. Demek çok yetenekli olduğuna emin ve bir o kadar da kararlısın." Sinirlerine hakim olamayan bir cadıydı. İlgi alanları çok farklıydı. "Sanırım biliyorum." dedi sessizleşmiş salona göz gezdirdi. Ardından çok fazla bekletmek istemeyerek " Karanlık sanatlara karşı ilgin güç arayışın. Elbette senin binan bariz ortada. SLYTHERİN!!!"
Biraz geç ve usulünde olmayan bir bina seçimi olsa da en sonun da bu minik kızın binası belli olmuştu.Balian çocuklarla beraber ofisten çıkarlar.Eadwig'e''Boleyn!Artık mink cadımızla ilgilenebilirsin.Birlikte yer değiştiren merdivenlerden inerlerken cadıya ithafen ''Her hangi bir durumda beni ofisimde bulabilirsiniz.Ya da baykuşunuzu rahatlıkla gönderebilirsiniz bayan Sanchez,size iyi eğlenceler diliyorum'' dedikten sonra merdivenlerden hızla inerek gözden kayıp olur.
