Yola çıktığından beri yıllardır amaçsız yürüyüşünü her şeyin başladığı ve sonsuzluğun büyüsünün kalbine düştüğü yerde pusulasının tüm parçalarını tamamlamıştı. Onun izinde Black malikanesinin ihtişamından hiçbir şey kaybetmeyen korunaklı duvarları arasında bulmuştu kendisini Fëanor. Özel olanların kendisine bahşedildiğini öğrendiği anda aidiyet duygusuna ilk sahibi olan yere, gizli bir mabedette yeni başlangıçlar yapmak üzere kaderin ve zamanın ittifaklığında geri çağrılmıştı. Adımlarını geleceği bekleyişle şimdi malikane'nin en görkemli makamında ailenin lideri olarak beklemediği bir görevin sorumluluğu ışığında adımlıyordu, tüm benliğini kendinden büyük şeylere adamaya ilk adımını attığı anın gölgesinde...


"Merlin'in kutsal poposu!"
Zamanın ondan çaldıklarını hızla kapatmaya çalışırken, güneşin ilk ışıklarıyla giriştiği yarışta galibiyetini, temellerini atacağı düşüncelerde kutlamaya karar vermişti Fëanor. Henüz tüm malikanenin rem uykusuna yeni geçtiği sırada tozlu kitaplar ve sıkıcı bir oda atmosferinde kendi kendine söylenmişti, sesi içten gelmesi gerekirken istemsizce gür bir tonla dışarıya çıktığında! Kendinden önceki dönemlerde ve hatırladığı geçmişte kendi döneminde büyünün en önemli ve temel taşlarının anlatıldığı kitabın sıkıcı ve tozlu havası birçok kişinin erken pes edişlerini beraberinde getirmişti. Fëanor, kitabın derinliğine adımını attığı ilk anda buradan geçmiş tüm aile liderlerine saygı maiyetinde asasını cübbesinin cebinden çıkararak odasında derin uykuda olan liderlerin tozlarını temizledi. Zamanının ne kadarını burada geçireceğini bilmeyerek zamanın üstünlüğünü büyük bir nezaket ve onurla selamlayarak dönemin olağan planlarını gözden geçirmek için masasının üzerinde duran dağının parşömen yığınlarına kendisini gömmek için harekete geçti!

Kendisini içinde bulunduğu zamandan azade ettiği sırada yanında duran asasının ucundan belirlen mavi bir ışığın çevresinde dolanmasıyla kendine geldi. Zamanın epey ilerlediğini fark ettiğinde yüzünde hafifi bir gülümseme belirerek, mavi ışığın merakına duygularını bıraktı. Bu büyü makamının ilk protokollerini oluşturduğunda ailenin en kısa liderliğini yapmış olan Finwe'nin tablosundan kendisine hediye edilmişti. Odasına kimin geldiğini düşünürken birden aklına sabah Kaithlyn'e gönderidği mesaj aklına gelmişti. Kafasını önündeki parşömenlerden kaldırıp odanın ahşap kapısına yöneldiğinde içeriye giren silüetin kim olduğunu anlamadan kendisine doğru nüks eden sessin önce gelmesiyle beklediği kişinin olduğunu anladı. "Hoşgeldiniz bayan Kaithlyn, lütfen oturun!" İçeriye giren genç kadının hafif telaşlı sessinin ardından oturduğu yerden kalkarak masanın önüne geçen Fëanor, sağ elini cam kenarında duran tekli koltuklara işaret ederek kadına oturmasını söyledi. Sessizliğin ortama hakim olacağı sırada Fëanor, kadının oturmasını bekledikten sonra kendiside karşısına oturdu ve gözlerini kadının yüzüne doğru yöneltti. "Sizi biraz acil çağırdığımın farkındayım Kaithlyn, yalnız konuşmamız gereken çok fazla konu var ve bunları ivedi olarak sizinle paylaşmak istedim. Ancak konuşmamıza başlamadan önce size ne ikram edebilirim?"

Zaman sürekliliğini korurken ikili karşılıklı birbirlerini süzmeye devam ediyordu. Kaithlyn merakının cazibesinde zihninde oluşturduğu anlamlı kelimeler bütününü karşısında oturan genç adama ilettiğinde Fëanor çok hafif bir tebessümle karşılık verdi. O kadar karışık bir zamanın içinden geçiyordu ki, uğraşması gereken işlerle peşini bırakmayan soru işaretlerinin gölgesinde sonsuzluk ormanında çıkmaz bir labirentin ortasında hissediyordu kendisini! Şimdi ise elinde olan ve ona destek veren tek zaman kırıntısının kavramında Kaithlyn'i çağırdığı mesajını düşündü..

Kızgın mıydı? Öfkeli mi? Yoksa sadece olması gerekenle olanlar arasında sıkışıp kalmışmıydı, bilmiyordu! Kısa bir beklemenin ardından sorduğu soruya cevap alan Fëanor, bir an duraksadı ve şaşkın bir bakışla kadına baktı. "Rezene mi? Hmmm sanırım en son ev cini wood kullanıyordu onu Kaithlyn. En iyisi ikinci alternatif olan kahveyi tercih edelim!" son derece nazik ve durgun bir ses tonuyla konuştuktan sonra oturduğu sandalyeden kalkan Fëanor, odanın sol köşesinde duran küçük masasının üzerinde duran malzemelerle kahveyi hazırladıktan sonra, yavaş adımlarla genç kadının zarif bakışlarının eşliğinde porselen fincandaki kahveyi ortalarındaki sehbaya bırakarak tekrar yerine oturdu. Sıcak olan ve ellerinde ruhundaki yanma hissini oluşturan reel bir sızlamayla kahvesinden bir yudum alan Fëanor, gözlerini pencereden dışarıya doğru çevirdi ve konuşmaya başladı. "Bugünler havanın değerlendirilmesi gereken eşsiz günler Kaithlyn. Sanırım birkaç zaman sonra bu günleri özleyeceğiz. Umalım da Black malikanesi kendini gelecek kötü havalardan koruyabilsin!" sözlerindeki mecazların ardından gerçekliğin içinden geçen Fëanor, ellerini önünde birleştirerek hafifçe boğazında düğümlenen kelimeleri temizledi ve genç kadının bakışlarının kadrajında konuşmasına devam etti.

"Sanırım haklısın, sana gönderdiğim mesaj biraz tedirgin edici olmuş olabilir. Ancak seni buraya bir değil birden fazla konuyu konuşmak üzere davet ettim. İlk olarak biraz beni tedirgin eden konuyu açmak istiyorum. Bu konunun ardından asıl önemli olanları konuşabiliriz. Öncelikle görevin gereği vermiş olduğun izni sorgulamak veya itiraz etmek saçmalık olur. Ancak eve basının girişine izin vermiş olman, birkaç soruyu beraberinde getirdi Kaithlyn! Biliyorsun bir resim tablosunun içinde karmaşık bir dönemden geçiyoruz. Görenlere huzur veren bu resim her şey yolundaymış gibi tamamlansa da, aslında çizgilerde çok kesin bir gümbürtü hala devam ediyor. Bu nedenle ki benim aile lideri pozisyonunda olmam ve ailenin dışarıda kalan üyelerinden bazılarından gelen çok ciddi kısık sesler olsa da, aile içinde en ufak bir karışıklıkta başımıza büyük işler açılabilir. Ayrıca basını sende biliyorsun ve ben bu konuda büyücedünya bu dönemdeyken hiçbir basın kuruluşundan emin değilim. Bu konuda önlemler aldın mı? Ve en önemlisi neden böyle bir izne gereksinim duydun?"

Sıcak bir havanın içinde insanın içini titreten hafif bir meltem etkisiyle kahvesini yavaşça yudumlayan genç cadının sözleri zihnine ulaştığında, gözlerindeki yorgunluk hissi dahada belirginleşerek ellerini yüzünde gezdirdi. Asıl konunun özü bu olmasada karşısında büyük bir soğukkanlılıkla açıklama yapan cadının sözlerinin ardından Fëanor, nazikçe gülümseyerek sağ elini Kaithlyn'e doğru uzatarak susması gerektiğini söyledi. Tüm ılımlı atmosferin içinde Fëanor'un bu hareketi yapması kızıl saçlı kadının şaşkınlığına neden olsada yüzündeki gülümsemenin eşliğinde Fëanor oturduğu yerde hareketlenerek sağ ayağını sol dizinin üzerine attı ve vücudunu oturduğu koltuğa yayarak rahat bir pozisyon aldı. "İşte bu yüzden seni seçtim Kaithlyn! Bu aile evinde bulunduğun görevi emanet edebileceğim en iyisi sendin. Ancak her şeye rağmen son durumu herkesle birlikte öğrenmem çok hoş olmadı. Özelliklede yüzümde patlayan flaşın altında durumdan o anda haber almam beni biraz kızdırdı. Lütfen, görevinin gerekliliklerini sorgulamak istemiyorum ama ben bostan korkuluğu değilim en son benim haberim olsun!" sözlerindeki keskinliğin karşısında gözlerini gözlerinden ayırmayan genç cadının önündeki fincana uzanmasıyla sözlerine devam etti. "Bundan sonra bu gibi durumlardan ilk önce beni haberdar edersen çok sevinirim. Bu konuyu burada kapatabiliriz."

Fedakarlık!... Fëanor'un evrene yansıyan cümlelerin içinden seçtiği ve aklının her köşesinde yankılanan bu söz karşısında, gözlerini önünde duran zeminin motiflerine mühürledi. Ne kadar çok tanıdık ve anlamının birçok güçlü büyüden daha etkili olduğunu anımsayarak, zihninin sahnesinde çok azın bildiği bir olayda kendine göre büyük bir amaç için kendisini feda eden küçük bedeni hatırladı. Gözlerindeki canlılığın kaybolduğunu karşısında oturan genç kadına belli etmemek için gözlerini ondan kaçırdı ve sadece önündeki fincandan bir yudum daha aldı. İlk konuyu kapattıktan sonra anlık düşüncelere dalan Fëanor, sessizliğin içinde fincandan son yudumu da alarak sehbanın üzerine geri bıraktı ve "Şimdi öncelikle geçen yıl olan olaylar benim için olduğu kadar en az ailem içinde kötüydü. Olanların detayları hakkında seninle bilhare konuşuruz!" oturduğu yerden derin bir nefes alarak kalkan Fëanor, çalışma masasının arkasındaki dolaptan bir kutu çıkararak olduğu yerde duraksadı. Hiç olmadığı kadar ikilem içinde olan kalan genç adam, ruhundan geçenleri eski bir anıya aktarmak ve artık cevaplarını bulduğu soruları maziye gömmek istiyordu. Bunun içinde çok yavaş adımlarla ve gözlerindeki puslu geçmişle elindeki kutuyu sehbanın üzerine bıkratı ve kendisine birkaç saniye hiçbir tepki vermeden olduğu yerde duraksadı. Kaithlyn'in elindeki fincanı sehpaya koyarken çıkardığı sesle kendisine geldiğinde kafasını hafifiçe salladı ve tekrar genç cadının karşısındaki yerini aldı.

"Onu artık hatırlayabiliyor musun Kaithlyn?"

Ruhunda oluşan fırtınaların tüm sakinliğin ve huzurun egemen olduğu anın üzerine çökmesiyle, ellerini  tekrar önünde birleştirdi genç adam. O kadar çok konu dolanıyordu aklının derinlerinde, hiçbir kronolojik sıra ve önem arz etmeksizin bir balıkçının oltasına vuran şans gibi ruhundan zihnine taşan konuları dudaklarından karşısındaki zarif kadına aktarıyordu. Bulunduğun konumun ardında kadını her gördüğünde anılar defterindeki rastgele bir sayfa zihninde canlanıyordu. Bazen gülümsemesine bazen kızmasına bazende üzülmesine neden oluyordu...

Fëanor, önündeki sehbada duran fincanın üzerinde parmaklarını gezdirirken hemen fincanın arkasında duran sade kutunun ruhunda bıraktığı pahabiçilmez anılarına dalıyordu. “Tabii ki hatırlıyorum, Fëanor.” Duyduğu nazik ve ürkek ses tonunun ardından oturduğu yerde gövdesini yavaşça arkaya doğru bırakan Fëanor, derin bir nefes alarak ellerini yüzüne kapatarak bir mühdet karanlığın sonsuzluğuna teslim olmayı tercih etmişti. "Biliyorum, biliyor musun Kaithlyn, seni her gördüğümde bazen yüzümde garip bir tebessüm bazen tatlı bir kızgınlık bazende derin üzüntü beliriyor. Seninle çok sık görüşmememin ve görüşme taleplerine bahaneler bulmamım sebebi bu!" Uzun, ince kemikli ellerini yüzünden serbest bırakan genç adam sehbanın üzerindeki fincanı sağ tarafındaki pencerenin önündeki boşluğa bıraktı ve ahşap kutuyu kendisine doğru çekerek gözlerini kendisine anlam vermeye çalışan genç kadına dikti. Bulunduğu konumun akabinde Fëanor'dan böyle konuşmalar beklemeyen kadın, hiç beklemediği bir anda neden bu konuyu açtığına dair meraklı gözlerle ona bakıyordu. "Şimdi aklında şu soru oluşmuş olabilir. O zaman neden beni ailene davet ve beni yardımcın yaptın? Aslında haklı bir soru bu! Çünkü, geçmişimden artık korkmuyorum ve ailem benim duygularımdan daha önemli. Her zaman denildiği gibi burada hak edene her zaman hak ettiği verilir!" Konuşmasının nereye gideceğine kendisi de anlam veremeyen Fëanor, bir an duraksayarak saçmalayıp saçmalamadığını düşünmeye başladı. Dudaklarından dökülen her kelimenin anlamlı veya anlamsız bir sırayla odanın atmosferine karışarak genç kadına nasıl ulaştığı konusunda çelişkili bir duruma düşmüştü. Ancak yıllar sonra tekrar döndüğü Godric's Hollow'da hayatın başka bir amacına hizmet ederken kalbine düşen can suyunun kalbindeki metruk duyguları tekrar canlandımasıyla sonsuzluğa veda etmeyi öğrenmişti. Ancak ruhunda kopan fırtınaları birine anlatmak istiyordu. Her şeyden önce geçmişinden gelen bir dosta, arkadaşa veya sadece öylesine selam verdiği birine anlatmak... Kaithlyn tarif ettiği tüm kavramların dışında kalbindeki derinliğe şahit olan biriydi!

"Şu an aklıma ne geldi biliyor musun? Mezuniyet törenine birkaç gün kala Nora gelirmiş gibi hazırlık yaparken deli gibi sürekli soru sorması ve senin onun yanından kaçıp bana gelip şuna söyler misin artık kıyafetlerden birini seçsin demen ve benimde onun yanına gidip kıyafetlerden birini seçtiğimde bana dönüp görüyor musun Kaithlyn bu adam resmen benim çirkin olmamı istiyor. En sevmediğim kıyafeti beğendi dediğinde seninde kulağıma eğilip aslında ilk onu seçmişti demen..." Yüzündeki hüznün ani bir değişimle gülümsemeye dönüşmesiyle ortamdaki kasvetli hava bir anda dağılmıştı. Kaithlyn'in de kendisine katılıp gülmeye başlamasıyla kar topu etkisi gibi odanın içindeki kahkahanın desibel şiddeti artmıştı. Kahkahalarından ardından sessizleşen iki eski arkadaş bir anda yine derin bir suskunluğa gömüldüklerinde; "O lanet günden sonra Ingiltere ve Fransa'ya tam 13 sene adımımı dahi atamadım. Bu sürede benden birkaç kez haber almak istediğini biliyorum ama benim kaçmam gerekiyordu. Kendimden, her şeyden... Ya sen Kaithlyn sende bana kızdın mı, beni suçladın mı? En önemlisi sen bunca yıl neler yaşadın?" diyerek Fëanor, bu kısa ziyaretin aslında geçmiş ve geleceğin arasındaki şimdide uzun bir zaman dilimine dönüşeceğinin belirtisini göstermişti...

Kaçmanın sıradan manalarının dışında onu yaşamanın ne demek olduğunu en iyi bilenlerden biriydi genç adam. Sessizliğin içinden nazik bir tonla kendisine doğru yönelen kadının cümleleri Fëanor'un zihnine her ulaştığında onu rastgele bir limana sığındırıyordu. Her limanın ardından ise düşlerinde canlanan nice güzel anılara duyulan özlem ve keşkeler...

"Kendimi mi buldum yoksa tüm kaçışların ardından yeni biri mi oldum bilmiyorum Kaithlyn! Bildiğim tek şey kaçmanın sadece ertelemek olduğu!" Halbuki Godric's Hollow'un karanlık anılarından uzaklaştığında ve Fransa'nın kokusunun onu hatırlatmasının ardından oradan da uzaklaşmasının tek amacı unutmaktı. Kaçtığı anıların biriktiği topraklardan ne kadar uzaklaştıysa o kadar da acı çekmişti oysaki! Yolda olmanın, durmadan ve mola vermeden kaçmanın da bir sonu olmadığını anlaması tam on üç yıllık kaybına neden olmuştu soluk bedenli genç büyücünün, amaçsız ve bilinçsizce hayatının alt üst eden zamana karşı... Şimdi'nin gölgesi altında yazılmamış görünmez tarihini yazan kalemin ucunda geçmiş hakkında konuşmak Fëanor'un kalbini acıtsa da, bu acı onun olağanüstü sıradan bir şekilde rahatlamasına neden olmuştu. Kendisi dışında kimle konuşmuktu ki ruhunda kopan sonsuz fırtınayı, konuştukları onu anlamış mıydı? Sadece, kalbindeki kuraklığı yeniden renklendiren masumiyetinin son gününden kalan müthiş bir görünmez bağlılığa anlatmıştı. Ya o? Lilium'un da objektif bakarak kendisini tam olarak anladığını düşünüyor muydu? Bildiği ve hissettiği tek şey sadece onun yanında olması kendisine iyi geliyordu...

Gözleri önündeki sadece ahşap kutuya mühürlenmişken anlık duygular içinde kaybolan Fëanor, şimdi de aile evinde yeni bir başlangıcın eşiğindeydi! Bakanlığa seherbaz olarak çağrıldıktan sonra geçmişinin son kareleri ile yüzleşmek için gittiği Londra saat kulesinde gündüzün geceye galip gelmesiyle huzuru uzun zaman sonra ilk kez orada hissetmişti. Kalbindeki müthiş acının yerine derinlerden gelen huzuru hissetmişti, ılık bir meltemin ruhunu okşamasıyla... O günden sonra yine kaçmıştı. Bu sefer her şeyin yerine kendisinden kaçmıştı. "Aslında kaçmanın sonunda yüzleşmek ve sonsuzluğun içinde kalbindeki hiçbir büyü ile etkisiz hale getirilmeyecek yerde güzel olanları saklamak gerekiyor." Kendiside öyle yapmıştı. Tüm duygularını en uçlarda hissederek Fransa'nın kasvetli havasında bir mezarlıkta bulmuştu kendisini! Ruhundaki üzüntünün bedenini yıpratmasıyla yağan yağmuru altında sonsuzluk büyüsünün bilgisine erişmişti. Kendini suçlayan ve duygularını yeniden hareketlendiren huzurun karşısında, Nora'nın zamanı ile vedalaşmıştı. Yeniden başlayabilmek içi-... "Sanırım artık sadece iyi olan anıları hatırlamak devam edebilmek için güç veriyor. Ve ben devam edebilme gücünü yine Nora'nın varlığı ile hissettim Kaithlyn!"

Oturduğu yerden ani bir hareketle ayağa kalkan Fëanor, arkasındaki büyük pencerenin önüne giderek Godric's Hollow'un muhteşem güzelliğini kendisine umut veren bir hisle seyre daldı. Odasının bulunduğu pencereden hem ormanı hemde şehri gören manzaranın eşliğinde derin bir nefes alarak ellerini arkasında birleştirdi ve "Sence tekrar aşkı hissetmek geçmişe karşı işlediğimiz bir günah mı olurdu Kaithlyn?" diyerek sözlerini bilinmez bir geleceğe doğru hafif ve durgun bir ses tonuyla haykırdı.

"Belkide haklısındır!" Ellerindeki ince çizgilerinin her zaman sonsuzluğu okumak için kullanılan anahtar olduğunu düşünen Fëanor, farkına varmadan konuşmanın plandığı programının çoktan dışına çıktığını sezince prencerenin önünden ayrılarak çalışma masasına doğru yürümeye başladı. Her adımının ardından biraz önce Kaithlyn'in dudaklarından döklen sözler zihinde bir kaosun içinde yankılanmaya devam ediyordu...

"Biliyor musun Kaithlyn, kendimi eskisi gibi önemsiz ve bir hiç olarak görmüyorum artık. Bunu yanlış algılamamanı rica ediyorum senden, bunun bulunduğum önemsiz makam ile alakası yok! Sadece kendim için, kendimin dışında başkalarının hayatlarında değerli şeyler yapacak güçte hissediyorum kendimi." Sırtı az önce pencerenin kenarında yalnız bıraktığı genç cadıya dönük olarak çalışma masasına ulaştığında, derin bir nefes aldı Fëanor'un. Sakinliğin ve huzurun hakim olduğu Black malikanesinin korunaklı gölgesi altında bir anda ellerini masasının üzerine koydu ve başını öne doğru eğerek hızlıca sağa sola doğru sallamaya başladı. Anlamsız!... Dışarıdan bakan gözlerin etkisi altında ne yapmaya çalıştığı anlaşılmayan genç adamın hareketleri, diğer tüm zamanlarda Fëanor için olağan gelsede zamanın şu anında onun içinde bir sıradışılık arz ediyordu. Eskisi gibi hissetmiyordu. Eskiden olduğu yalnızlığının koyu karanlığında çıkışı görebiliyordu artık! "Sana çok garip gelecek ama uzun zamandır hatta Nora'dan sonra neredeyse ilk kez kendimi çok normal hissediyorum."

Ondan sonra hiç kendisi olabilmiş miydi ki? Zihnindeki sorular silsilesinin içinde dudağından her dökülen kelime artık kalbindeki yaşama hayat veren cevaplar oluyordu. Ellerini masanın üzerinden yavaşça çektiğinde ince uzun gövdesini yavaşça doğrulttu ve bir an gözlerini Kaithlyn'e çevirip tekrar yürümeye devam etti. Çalışma masasının arkasındaki kütüphanenin önündeki askılıkta asılı duran ve malikanenin cincüceleri tarafından yeni temizlenmiş olan cübbesini üzerine giydi. Ardından odadaki genç cadının varlığını yok sayarcasına kendi başına hareket etmeye başladı ve odanın kapısının hemen yanında asılı duran tablonun önüne giderek gözlerini boş olan tablonun siyah zeminine odakladı. Fëanor'un yaptığı hareketlere anlam vermeye çalışan Kaithlyn de dudaklarını aralamak ile aralamamak arasındaki arafta yerini almıştı. Şaşkın bakışları altında Fëanor yaptığı işin dışında tüm olaylardan kendisini azade etmiş gibi davranıyordu. Sağ elini cübbesinin sol iç cebine yavaşça sokarak asasını çıkaran genç büyücü hafif bir fısıltıyla birkaç söz mırıldandı ve asasının ucundan çıkan mavimtrak bir ışık hüzmesini tablonun içine tuttu. Kısa bir an sonra ışığın kaybolmasıyla genç büyücünün bedeninin geri sendelemesi bir oldu. Fëanor, tablodan gelen saydam bir basınçla kendisini birkaç adım geride bulduğunda hızlı bir hareketle asasını cübbesinin içine koyarak kafasını genç cadıya döndürdü ve nazik bir gülümseme ile göz kırparak tabloya döndü. Az önce boş olan tabloda bu sefer kafasında eskimiş parşömen renginde bir kukuleta olan oldukça yaşlı ve yüzünün sol tarafında fındık büyüklüğünde, kolları birbirine bağlı olan ve belden aşağı gözükmeyen bir büyücü belirmişti. “Sizi rahatsız ettiğim için üzgünüm büyük baba Finrod. Ancak malikanenin bana ait olan yani özel odamın bulunduğu yeri mühürlemeni rica ediyorum. Katın girişindeki kendinizi daha iyi hissettiğiniz gençlik yıllarına ait tablonuzdan gelen herkese gizli ve önemli bir toplantı var mesajı vermeniz meraklı aile üyeleri ve misafirler için tatmin edici bir cevap olacaktır. Teşekkür ederim büyükbaba!”

Fëanor, planlarını alt üst eden bu kısa ziyaretin akabinde anlık gelişen değişmeleri ile birlikte son yaptıklarının ardından bir açıklama borçlu olduğu genç yardımcısının yanına doğru hızlı adımlarla ilerledi. Günün en başında sadece sorumlu olduğu ve görevlerinin getirdiği konular hakkında görüş alışverişinde bulunmayı ve gerekli talimatları vermeyi planladığı ziyareti geçmişten gelen anıların tesiri ile başka bir yöne doğru seyir almıştı. “Sana ciddi birkaç açıklama borçluyum Kaithlyn. Zira yüzündeki beni anlamlandırmaya çalışan mimiklerinde bu durumu haklı çıkarıyor. Az önceki tablodaki silüet Black ailesinde koruma büyülerini en iyi yapan ve ailenin rehberliğini yapmakla görevli olan eski hatta çok eski Blacklerden biri. Onu malikanenim çoğu yerinde aslında her gün görüyorsunuz ancak her tabloda farklı bir yaş döneminin anısı olduğu için çok nadir olarak fark ediliyor. En önemlisi de çok özel bir tılsıma sahip. Malikanedeki büyüyü etkisiz hale getirebilir. Her neyse konumuz farklı. Kendim için büyük bir bencillik yaparak biriyle en yalın halimle konuşmak istiyorum. Seninle geçmişin tüm anılarını yad ederek geleceğe farklı bir noktadan başlamak istiyorum Kaithlyn. Arkadaşın, dostun, kardeşin, ağabeyin veya sadece birey… Şu an senden izinsiz sana bir şey yapacağım ve umarım bana kızmazsın! Umarım orada….” Sözlerini tamamlamadan Kaithlyn'in sağ kolunu aniden sıkıca kavrayan Fëanor, parmaklarının genç cadının vücuduna temas etmesiyle cübbelerinin renklerinin tonlarının birbirine karışması bir olmuştu. Fëanor uzun zaman önce geçmişinin tüm karanlığını yine geçmişinde kendisini en güçlü hissettiği yerde bıraktığında bu sefer yeni başlangıçlar için yanında anılarının çoğunda yer alan ve onun için değerli olan bir dost ile Black malikanesinin sınırları dışında kendilerini cisimlemişti…