Karakterin Adı ve Soyadı: Aldrik Solaris
Karakterin Yaşı:32
Karakterin Temel Kişilik Özellikleri:
Önceden sanatçı bir ruhu vardı. Hobi olarak resim çiziyordu ve çok ataktı. Oldukça dürüst ve hoşgörülü biriydi. İyilik yapmayı seviyordu. Bitip tükenmek bilmeyen bir enerji ile çalışıyordu ve oldukça düşünceli ve merhametli bir insandı.
Ama hayatın ona yaptıklarından sonra kimseye tahammül edemeyen. İnsanlara nefretle bakan. Kendisi hariç kimseyi düşünmeyen. Öğrencilerine karşı kötü davranan. İçine kapanık. Kendi binası Hufflepuff’ı bile adam akıllı desteklemeyen. Hiçbir arkadaşı olmayan biri olmuştur. Tek aynı kalan özelliği zorlukları yenmeyi bilmesi ve duygularını dışarı yansıtmama konusunda usta olmasıdır.
Karakterin Kısaca Geçmişi:
Türk kökenli Melek Erbay ve İngiliz kökenli Daniel Solaris’in oğludur. Mutlu bir hayata sahip olan Aldrik 10 yaşındayken annesini ve babasını evlerine yapılan bir saldırıda kaybetmiştir. Hogwarts’ta Hufflepuff binasında eğitim görmüş ve o zamanlar yetimhane de kalmıştır. Tek başarılı olduğu ders olan iksire yönelip profesör olmak istemiştir.
Ama okul bittiğinde âşık olduğu kızın peşine takılıp eğitimine devam etmemiştir. Kız ile beraber geçirdiği dört yılı aşkın sürede tam evlenmek üzereyken kızın aslında bir dolandırıcı olduğunu, babasının ona bıraktığı yüklü mirası çalmak isteyen, eskiden babasının düşmanları olan ve evlerine yapılan saldırının sorumlusu olan kişilere yardım ettiğini; babasına can borcu olan kardeşlerinin -Aldrik’ten nefret etmelerine rağmen- Daniel Solaris ile yaptıkları anlaşma sonucu 12 yıldır kendisini koruduklarını ve düşmanlarının bu yüzden onu bu şekilde kandırdıklarını öğrenir.
Aşktan gözü kör olmuş Aldrik, yüzüne gerçekler çarpınca çılgına dönmüş ve -gerçek ismini bile aslında bilmediği- kıza saldırmıştır. Bunun sonucunda etraftaki düşmanları tarafından ağır bir şekilde “Bombarda Maxima” büyüsüyle yaralanmıştır. Hastaneye kaldırıldığında kalbi durmasına rağmen geri hayata dönmüştür ama 2 yıl komada kalmıştır.
Uyandığında 24 yaşındadır ve kendisine gelmesi de bir yıl sürmüştür. (Kendine gelmesi derken profesörlüğe geri yönelmesinden bahsediyorum. Yoksa hala psikolojik olarak berbat halde) Ondan sonra çalışmış ve iksir profesörü olmuştur. Şuanda Hogwarts’ta iksir profesörlüğü yapmakta ve yazları da insanlardan uzak bir malikanede yaşamaktadır.
İstediğiniz Meslek: İksir Profesörü
Karakterinizin (varsa) Mensubu Olduğu Hizip: La Fay Şifacılar Topluluğu
Büyü Yatkınlıkları
Biçim Değiştirme Gücü: 6
Lanet Gücü: 12
Tılsım Gücü: 2
İksir Gücü: 20
Örnek RP:
[spoiler]Genç büyücü göl kenarına bağdaş kurup oturmuş, mavi gözlerini göle dikmişti. Bomboş bakıyordu göle. Gözünde hiç bir duygu, yüzünde hiç bir mimik yoktu. Ne olursa olsun her şeyi hazmedip gülümsemeyi beceren Aldrik gitmiş yerine adeta duygusuz biri gelmişti.
Bir saat geçirdi o şekilde büyücü. Belki de beynindeki ya da kalbindeki fırtınayı bastırmaya çalışıyordu veya bütün vücudunu kaplamış olan bir fırtınaydı bu. Duygularını saklamakta ustada olsa genç adamın da başarısızlığa uğradığı zamanlar oluyordu. Bu da o günlerden biriydi.
En sonunda yavaşça kafasını kaldıran Aldrik fark etmeden ağladım mı acaba korkusuyla ellerini gözlerine götürüp ağlamadığını fark edince bir eliyle yorgun gözlerini ovalayarak elini cebine götürdü. Cebinden bir broş çıkardı. Yusufçuk şeklinde olan bu broş altın rengindendi ve üzerine mavi renginde elmaslar konulmuştu. Broşu elinde sıkıca tutup göğsüne götürdü. Annesinin ona broşu verirken söylediği sözler hep aklındaydı.
Fısıltıyla tekrarladı. “Bunu bana baban verdi. Şimdi o senin. Ona iyi bak tamam mı?” O sözleri söyler söylemez anılar canlandı aklında genç adamın.
‘On yaşında altın saçlı bir çocuktu. Altında kaldıkları enkazın yarattığı yaraları artık hissetmemeye başlamıştı. Babasının ölü bedenini az çok görebiliyordu. Sesi gittikçe hırıltılanmaya başlamış ve sık sık öksürük krizine tutulan annesi ise o tarafa bakmaması için sık sık dikkatini çekmeye çalışıyordu minik çocuğun. Enkazın annesini görmesi için izin verdiği tek yer annesinin gözleriydi. Yavaş yavaş sönmekte olan annesinin gözleri. O zaman broşu vermişti annesi. Minik elleriyle o küçücük delikten almıştı hemen broşu. Çok severdi onu. Annesinin yakasında takılıyken sık sık incelerdi. Onu elinde tutuyor olmanın heyecanıyla midesinin bile sesini duymamaya başlamıştı. Hareket alanı izin verdiğince inceliyordu broşu. Sonra annesinin çok kısık çıkan sesi çekti dikkatini. Annesi ona “Aldrik, benim güzel oğlum. Artık senden tek bir şey istiyorum. Bana söz ver, baban ve benim için asla ağlamayacaksın. Söz mü?” dedi. Annesinin neden böyle bir şey dediğine anlam veremeyen çocuk bir süre sonra “Tamam, söz.” dedi annesini gördüğü deliğe doğru bakarak. Ama ne bir daha kendi gözlerinin yansıması olan o gözleri gördü ne de sorularına yanıt alabildi.’
Anın getirdiği duygu yoğunluğuyla ayağa fırlayan büyücü sıkmaktan elinin bembeyaz olduğu broşu cebine koyup göle eğilerek yüzüne su çarptı. Yüzünü yıkamanın getirdiği bulanıklılığa aldırmadan cebine koyduğu broşu geri çıkardı ve “Anne bak sözümü tuttum. Hatta 5 yıldır tutuyorum. Seni asla hayal kırıklığına uğratmayacağım." dedi.
Üstüyle suratını kuraladıktan sonra suratına yapışan ıslak saçlarını kenara çekti. Avucunda sımsıkı tuttuğu broşa bakarak "Anne, her senin doğum gününde sana hediye almam yerine başkalarına hediye verip sana mutluluklarını hediye etmemi isterdin. Bu senede aynısını yaptım. Arkadaşlarıma isimsiz hediyeler bıraktım. Sana mutluluklarını hediye ediyorum. Doğum günün kutlu olsun anne." dedi.[/spoiler]
