[Londra, Ara sokaklarda bir bar]

Bileğini oval bir şekilde ağır ağır döndürdü. Kafası doluydu, yorgundu, takati kalmamıştı. Kulaklarında derin bir çınlama vardı ve her an artıyordu. Parmaklarını alnında dolaştırdı. Kuaföre en son 6-7 hafta önce gitmişti. Saçları uzamıştı, günün yoğunluğunda da karışmış; dağılmıştı. Duruşu kamburdu, sol dirseğini bara yaslamıştı. Taburenin üzerinde öylece oturuyordu, hiçbir şeye odaklanamıyordu. Kafasının içinde sürekli dönüp duran bir görüntü vardı ve bu görüntü geçen her saniye daha da netleşiyordu. Boğulmuş hissediyordu, ezilmiş hissediyordu. Nefes alışverişleri hızlandı. Kravatını gevşetti, sonra da hepten çıkardı. Gömleğinin düğmelerinden birini açtı. Bu bara uzun zamandır geliyordu, Alexia; yani barmaid'le de yakın arkadaşlardı.

"Nasıl gidiyor?"

dedi, Feanor'a sormadan elindeki kadehi doldurmak adına şişeyi uzatırken. Feanor gülümsedi, kadehi uzattı. Soluk, mavi gözlerini kadehe dolan viskiden ayırmayarak cevapladı.

"Geriye."

Alexia kıkırdadı, diğer müşterilerin yanına ilerledi. Feanor bir sigara yaktı. Derin bir nefes aldı, sonra ağır ağır üfledi. Az sonra nikotin ve alkol tepkimeye girecekti. Nikotin uyarıcı, alkol depresandı. Dolayısıyla birbirleriyle çatışacak, Feanor'un başını güzelce döndürecekti. Bu refleksif bir hareketti onun için artık, üzülünce bunlara başvurmak.. Karşılığında sağlığını veriyordu ama hiçbir şey değişmiyordu. Tersine, tüm dertler kafaya daha çok kazınıyordu. Bir çeşit döngü oluşturuyordu hepsi. Dertli olunca başvuruluyordu alkole ve sigaraya. İyi hissettirdikleri için de, insan depresif olmaya çalışıyordu. En azından Feanor böyle düşünüyordu, her ne kadar öyle olmasa da; kafasında böyle kurmuştu meseleyi.

'Unutmak için iç ki unutamayasın.'

diye geçirdi içinden, sigara dumanını üfledi.

Yanındaki hareketlilikle gözlerini ağır ağır kenara kaydırdı. Bir süre kadının yüzünü inceledi, sonra gülümsedi. Viskiden derin bir yudum aldı, boğazının acıdığını belli eder şekilde gözlerini kıstı; sonra ufak bir nefes verdi. Yüzündeki bitik ifadeden yapabildiği kadarıyla kurtulmaya çalıştı. Ancak bugün çok uzun bir gündü, dolayısıyla pek başarılı olamadı. Feanor tek başınayken bitik olmak istiyordu. Dışarıdaki insanlara karşı samimi, eğlenceli ve neşeli olmalıydı. Aksi halde insanlarla olan tanışmaları daha koyu, karanlık bağlar üzerinden kuruluyordu ve oluşan arkadaşlık da bu doğrultuda gelişiyordu.

"Aslında çok da değil."

Ellerini saçlarına attı, biraz karıştırıp şekil vermeye çalıştı. Feanor pek de parlak bir çocukluk-ergenlik dönemi geçirmemiş olduğundan bu tür sosyal ritüelleri pek anlamazdı. Sigarasından bir duman aldı, üflerken ve aynı zamanda kül tablasında söndürürken konuştu.

"Bir ara evsizlerle takılıyordum. Onlara karşı, çok kaba.. ama benim gibi; patronunu zengin eden beyaz yakalı bir köleysen.."

Dedi sırıtarak. Viskiden son yudumu aldı.

"Hiçbir şey kaba değildir, sadece maaş azdır."

Kadının elini sıktı.

"Feanor Black. Ben de memnun oldum.. Ee.. Aless-ia?

Doğru telaffuz ettiğinden emin olmak için gözlerini kıstı.

"İsminiz barmaid ile çok benziyor bu arada, Alexia onun ki de.."

Bara doğru eğildi, Alexia'ya baktı ancak göremedi.  Sonra doğruldu.

"Neyse gereksiz bir bilgiydi bu zaten."

Boğazını temizledi.

"Neden hayatın kaba olduğunu düşünüyorsun?"

Ona doğru döndü. Üzerinde iş için giydiği, kaliteli bir gömlek vardı. Yakaları düzensizdi, ütülüydü ancak oldukça beceriksizce ütülendiği belli oluyodu. Kendisi ütülemişti. Altında siyah; dar bir pantolon vardı. Genelde hep böyle gözüküyordu zaten. Ceketini girdiğinde Alexia'ya vermişti, o da çalışanların odasında bir yere bırakmıştı. Genelde böyle olurdu zaten, ceketi taşımakla uğraşmak istemiyordu. Çünkü ya içinden bir şeyler çaldırıyor ya da bir yerlerde unutuyordu. Ona dönmesiyle, ışık yüzüne daha doğru bir konumda geldi. Feanor'un yüzüne yansıyan ışıkla gözlerinin rengi iyice ortaya çıktı. Soluk, neredeyse griye kayan bir rengi vardı. O kadar soluk bir renkti ki, doğrudan bakan biri onun kör olduğunu düşünebilirdi. Burnu yüzüne uyumlu, çene hatları hafifçe belirgindi. Kaşları inceydi, kirpikleri uzun; iğne iğneydi. Parmaklarında birkaç yüzük vardı, bunları işten çıkınca takabiliyordu. Dirseğini tekrar bara dayadı, avucunu da yanağına koydu. Saçları alnının bir kısmını ve parmaklarını kapatıyor olsa da, metal yüzükler saçlarının arasında kendini belli ediyordu.

Feanor, Alessia'yı sabırla dinledi. Sonundaki iltifatta başını hafifçe kaldırdı, şaşkınlık çökmüştü üzerine.

"Ne?"

dedi hızlı bir şekilde.

"Ha... teşekkür ederim. Sağol.. Annem de gözlerimin güzel olduğunu düşünür."

Annesinden bahsetmesinden de anlaşılıyordu ki: Feanor, kadınlardan alacağı iltifatları çoğunlukla başarısız bir şekilde idare ederdi. Yakışıklı biriydi, gerçekten yakışıklıydı ancak gençlik dönemindeki bunaltıcı yalnızlık; insanlarla olan ilişkilerinde çoğunlukla ya ölüm kadar ciddi, ya da sıklıkla şaka yapan ve dalga geçen bir tutum sergilemesine sebep olmuştu. Dolayısıyla, elde etmediği ancak sahip olduğu şeyler üzerinden gelen iltifatlara karşı savunmasızdı. Boğazını temizledi, elini ensesine götürdü hafif hafif kaşıdı.

"Hayat.. zor."

dedi gülümseyerek.

"Çünkü kazanılan şeyler hissedilmez ki insan daha fazlasını kazanmak arzusuyla yansın. Bu evrimimizden geliyor, mağaralarda dolaştığımız zamanlarda 'Benim bir tane mızrağım var, ikincisine ihtiyacım yok!' Mentalitesiyle yaşasaydık bir mızrağımız kırıldığında savunmasız kalırdık. İnsan elindekileri fark etmez ki daha fazlasını elde edebilsin.. Hep daha fazlasını.. sonsuza dek daha fazlasını.. Ortalama bir lordun evinde 300.000 eşya var. Bununla alakalı her şey. Hayat sana bir şey vermiyor değil, sen farkında değilsin daha fazlasını istediğin için."

Kendi göğsüne dokundu işaret parmağıyla.

"Burada bel yağlarını takmayan bir canavar olduğunu varsay, bir canavar yemek yediği müddetçe yediği yemeğin miktarını takdir etmeyecektir. Ancak yemeksiz kalırsa, vahşileşecektir. İnsan da tam böyle işte. Böyle bak hayata.. Ben öyle bakıyorum.. Gerçi, böyle bakınca da düzelmiyor işler. Üzülmeye devam ediyorsun ancak en azından sebebini biliyorsun."

Gülümsedi tekrar.

"Ben de öfkeliyim hayata. Etrafına bak, öfkeli olmayan kimse yok. Her birimiz yalnızız, az maaş alıyoruz, aşkı bulamadık, hayallerimizi gerçekleştirmedik. Vasat bir hayat yaşıyoruz . Potansiyelimize ulaşamadık ve ulaşamadan öleceğiz. Kimimiz katkı maddelerinden ve doğaya bırakılan kimyasal atıklardan kanser olup ölecek, kimimiz 90 yaşına kadar yaşayacak ancak arada hiçbir fark olmayacak. Hayatı güzel bulmak istiyorsan, güzel bulduğunu kendine inandır önce. Hiçbir şeye kızma, daha çok gülümse, daha çok gül ve mutlu insanların dinleyeceği şarkılar dinle. Ne bileyim.. çiçek al kendine, bakmaya başla; bir çocukla arkadaş ol, bir evsizle arkadaş ol.. Bir din adamıyla arkadaş ol.."

Saçlarını kaşıdı.

"Senin gibi olmayan herkesle arkadaş olmakla başla işe. İnsanlar olarak en büyük sorunumuz yalnızlık. İyi bir dostun çözemeyeceği pek az sıkıntı var dünyada. Bunu aşmak gerek insanlar olarak. Daha çok tutunmalıyız birbirimize, daha çok sevmeliyiz herkesi."

Tüm bunları söyleyen, yaşından büyük bir olgunlukla konuşan Feanor'un hiç arkadaşı yoktu. Her gün nefret ettiği bir işe gidiyordu, nefret ettiği bir patronu zengin ediyordu ve her günün her saati kafasına sıkmak istiyordu. Bir şeyler alıkoyuyordu. Bir şeyler engelliyordu. Feanor bunları parmakla gösteremese de, olduklarını hissedebiliyordu. Elmacık kemiklerini kaşıdı. Bir viski daha istedi. Alexia, Feanor'un dağılmış saçlarına hafifçe şekilde verdi; ardından viskiyi doldurdu. Feanor birkaç yudum daha aldı, bir sigara daha yaktı.

"İster misin?"

Paketi uzattı.

"Anladım.. çok kötüymüş gerçekten."

Dedi başını sallayarak, kendisi de dışarı dönük ancak yalnız biriydi. Çok da bir farkları yoktu aslında.

"Yardım edebildiğime sevindim.. Evet, çocukların; özellikle bebeklerin kafataslarında ufak bir delik bulunur. Bunun sayesinde beyindeki kan akışının daha yoğun olduğuna inanılır. Bu sebepten çocuklar aslında çok akıllıdır. Büyüdükçe de, kafatasının genişlemesiyle orası kapanır. Eskiden epilepsi, psikolojik probremler ve çeşitli 'kötü ruh'"

Parmaklarını tırnak şeklinde kıvırarak söylemişti.

"Dadanmaları için insanların başında bir delik açıyorlardı. Hatta bazı falcılar da bunu yapıyordu. Daha mistik yeteneklere sahip olmayı sağladığı için-miş.. İkimiz de biliyoruz ki, sihir veya büyü diye bir şey yok."

Gülümsedi. Çakmağını uzattı.

"Dudaklarına koy, yak; içine çek ve kanser olursan bana dava açma."

Feanor da Alessia'nın dediklerine güldü.

'Bir muggle ile konuşmak.. büyünün ne kadar iğrenç bir şey olduğundan haberleri bile yok... Bilseler istemezler gerçek olmasını..'

"Bir zaman sonra tadı o kadar kötü gelmiyor, zaten kimse tadı için içmiyor. Nikotin insanı mutlu ediyor."

Gözlerini kısarak Alessia'nın gözlerine baktı.

"İyi misin? Söndürebilirsin hoşuna gitmediyse, önemli değil.. Neyse.. eee? Ne işle uğraşıyorsun? Onu konuşmadık hiç. Ya da öğrenci misin?"

"Aa? Hangi üniversitede? Hangi bölüm? Hiç bir akademisyenle tanışmamıştım."

Feanor heyecanlanmış görünüyordu. Yeterince içtiğine karar vererek viski kadehini hafifçe ileri ittirdi. Dikkatle dinliyordu, Feanor için öğretmenler gerçekten önemliydi. Çünkü Hogwarts'a yazılana kadarki süreçte öğretmenleri çok ama çok idealist, sevecen insanlardı. Hogwarts'ta bu tersine dönmüştü. Kimse sevecen veya sıcak değildi. Belki de Black ailesinden olduğu içindi bu, Feanor 2. sınıftan sonra bu işleri umursamayı bıraktığı için çok da kafaya takmamıştı.

"Aslında.. sen çok genç gözüküyorsun ya... Nasıl profesör oldun ki?"

"Vay be, sen bir dahi olmalısın o zaman!"

dedi. Alessia, onun gözünde -her ne kadar bölümleri arasında dağlar kadar fark olsa da- şuan Stephen Hawking ile bir konumdaydı.

"Ben çeşitli sebeplerden istediğim üniversiteye giremedim, mühendis olmak istiyordum normalde ancak şuan bir patent firmasında görev alıyorum. Çeşitli şeylerin patenti için gereken belgeleri hazırlayıp satıyorum.. Sıkıcı bir iş, öğretmenliğin yanına yaklaşamaz."

Gülümsedi.

"Normalde Fransa'da yaşıyorsun o zaman sen, buraya tatile falan mı geldin?"