Kemikleri titreten soğuk bir perşembe gecesi, evinde oturup sıcacık yatağında huzurlu bir uyku çekmek herkesin tercihi olurdu, fakat kalın paltosu ve sarı saçlarıyla sokağı adımlayan bu adam bir istisna gibi görünüyordu.

Bu gece de olduğu gibi Theophilus’un beyni uyumayı reddederdi zaman zaman. Bir Muggle gibi çaresizce dua ederdi Tanrı’ya uyumasına izin vermesi için ancak karşılıksız kalırdı duası çoğu zaman. Ve kendini sokaklarda bulmasının nedeni de buydu gecenin bir vaktinde.

Bir taraftan birkaç kadeh şarap içmek için uygun bir yer arıyordu çevresinde, bir taraftan da donmamak için hızlı adımlar atıyordu elinden geldiğince. Soğuk, uyuma isteğini çoktan söküp atmıştı.

"Sessiz bir yerde sabahlarım, uykudan daha çok dinlendirir beni,""  diye düşündü.

Neden uyuyamadığını bilmiyordu; her zaman berbat kâbuslar görmesi ya da bitmek bilmez pişmanlıkları değildi nedeni, o kadar da kasvetli bir adam değildi Theophilus. Yine de gece olmasını hiç istemiyordu. Nefret ederdi bu huyundan, insan dediğin uyurdu, bu basit bir zorunluluktu. Bu düşünce kendisine güçsüz, yaşĺı biriymiş gibi bakmasına neden oluyordu. Gerçekten ihtiyarlamış mıydı yoksa?

Sonunda aradığı yeri bulduğuna karar verdiğinde yarım saat geçmişti. Mag Mell Taverna'ydı barın ismi. Ağır adımlarla içeriye girdi kendine bir yer bulmak için.

Henüz içeri birkaç adım atmışken kadın sesinin kendisine kapattıklarını söylediğini duydu. Etrafına baktığında barda kimsenin olmadığını görmüş olsa da o kadar yol gelmişken kemiklerini tir tir titreten ayaza geri dönmek istemiyordu Theophilus, ona hiçbir güç yaptıramazdı bunu. O şarabı içecekti.

Karşısındaki kadına baktı. Gevşek bir topuz yaptığı koyu renk saçları ve derin dekolteli siyah bir elbise vardı üzerinde, suratındaki ifade ise ilk yanlış hareketinde onu paramparça etmeye hazır gibi duruyordu. Eğer içkisini istiyorsa tatlı dil ile yaklaşması gerektiğine kanaat getirmişti. ]“Özür dillerim madam,” dedi mahcup bir ifadeyle. “Kapıda açık yazdığı için öylece girdim mekânınıza."

Kadın  ne cevap verdi ne de ona bakma zahmetinde bulundu.

"Yine de," dedi Theophilus kadının nabzını ölçmek için es vererek. "Bir şeyler içip ısındıktan sonra kapatırsanız duacınız olurum.""  Yapmacık bir kibarlık takınmıştı üzerine. Kadın bir süre süzdü onu sessizce, sonrasında hiçbir şey demeden tezgâhın altından tozlu bir şişe çıkardı.

Memnuniyetle gülümsedi adam. Bara yöneltti adımlarını, içkisiyse kristal bir kadehe doldurulmuştu çoktan. "Theophulis Orion Lestrange" "diyerek tanıttı kendini. “Misafirperverliğiniz için minnettar olduğumu ne kadar dile getirsem az, madam".”

Kadının suratına baktı bir süre sorduğu soruyu düşünerek. Ne kadarını bilmek istiyordu ve ne kadarını bir yabancıyla paylaşmak güvenliydi? Peki, kendisi ne kadarını paylaşmak istiyordu? Yanıtlaması çok da zor sorular değildi bunlar, çoğu kişi üzerinde düşünmeden cevaplayabillirdi de fakat Theophilus onlardan biri değildi. Gerek mesleği gerekse kişiliğine bağlı olarak kendini açmadan önce detaylıca düşünürdü hep.

Kadınsa hâlâ yanıt bekleyen bakışlarla yüzüne bakıyordu adamın.

“Haksız değilsiniz tabii, benim yaşımda biri bu saate burda olmamalıydı. Ama... Uyumak kavramı pek bana göre değil sanırım. Kıvranıp duruyorum her gece unutulmuş olması gerekenleri hatırlıyorum, bir şüphe kaplıyor içimi... Uyursam ölecekmișim gibi geliyor”

Kendini bir yabancıya açmanın korktuğu kadar da garip bir his olmadığını düşünmeye başlamıştı.

Kadının, menekşe rengi gözlerine baktı doğrudan, alıșılmıșın dıșında koyu renk halkalar yer etmişti altlarında. Bakışında kendine yakın bir şey hissetti adam, çok samimi geldi kadın bir anda gözüne.
“Sizin de benden pek bir farkınız yok, sanırım.”
 dedi, kan kırmızı renkli içkisinden bir yudum almadan önce.

"Kendimden bahsedeyim."

Bir yudum aldı içkisinden konuşmaya başlamadan önce.

“Evliydim, yani hala evliyim ama...” duraksadı adam, neden buradan baslamıştı ki anlatmaya? En büyük yarasından. Ufak bir huzur hissetse sızlamaya başlayandan. Theophilus’un tarzı değildi bu o hep en parlak zırhının ardında yücelterek bahsederdi kendinden.

Pişmanlık ve yas içermeyen sözcüklerle. Güven veriyordu insanların onu öyle tanıması ama asıl amacı güven değildi,  üstünlüktü. Kusursuz olunca ilahi bir kibirle tepeden bakabillirdi diğerlerine ama onu öyle sinsice yapardı ki karşıdakine ittiraz hakkı tanımadam yavaş yavaş kabul ettirirdi üstünlüğünü.

Bunları düşününmek  kendini bir şarlatan gibi hissetirdi adama. Oracıkta af dilemek istedi  tanrıdan ama  hızlıca vazgeçti bu isteğinden. Onun yerine karşısındaki siyah saçlı kadının gözlerine baktı.

“Onu koruyamadım, madam.”dedi iç çekerek ardından o günü anlatmaya başladı kadına,  o günkü ufak çekişmelerinden, görevlerinde her şeyin ters gittiği andan, karısının yüzündeki ifadeden, koca bir yıldır o ifadenin nasıl göz kapağına kazındığından, kadın kadehine içki doldurdukça o da hayatını doldurdu onunkine.

“Umarım başınızı ağrıtmadım, sizin de  anlatacak çok şeyiniz var gibi...”