Kendisi gibi kızıl saçları olan kadının hücresine gelişini duyduğunda oturduğu yerden dikildi. Olabildiğince dik ve gururlu durmaya çalışıyordu. Meredith, gelmesini belkide en az beklediği insandı. Burası için kalbi fazla yumuşaktı. Birlikte çalıştıkları yıllarda bile mahkumları getirmekten kaçınırdı. Hapishanenin içine girdiyse gerçekten büyümüştü bu kız artık. Mesleğe başladığı ilk günleri hatırladı kızın. Oda ailesinden az çekmemişti. O yüzden olsa gerek kıza pek yardımı dokunmuştu. Tabii yıllar sonra Cwénhild'in düşüşünden sonra ilk karşılaşmaları bir ormanda olmuştu. Meredith o gece orada ölebilirdi, onu cayır cayır yakabilirdi. Yapmadı. Sonra tekrar karşılaştılar, bu sefer Godric's Hollow denen yerde o malum gecede. O gece ölebilirdi, Motke yahut Carmilla onu lanetleyebilirdi. Ölmedi. Bir karafatma gibiydi bu kız felaketlerin arasında dolaşıp çizik almadan kurtuluyordu.

Parmaklıkların dibine yaklaştı ve onu burada tutan demirleri sımsıkı kavradı. En az elleri kadar soğuktu bu demir gardiyanlar. Koparılmış parmağı sızım sızım sızlıyordu ve yer yer morarmıştı. Kızın gözlerinin içine baktı. Korkuyu ve acıma duygusunu görebiliyordu. Bunu öğretememişti ona. Acımamalıydı, korkmamalıydı, acımasız olmalıydı. Korkarsa, ölürdü! Acırsa, ölürdü! O gece o çocuğu Hogwarts'ta öldürmüş olsaydı acımayıp, bugün burada bir eksik problemle boğuşuyor olacaktı.

"Burada tanrı yok Meredith." dedi. Sesi gururluydu, güçlüydü. Buraya tıkılmış biri olmasına rağmen dimdik duruyordu karşısında kızın. "Burada olmamalısın. Burası sana göre bir yer değil."

"Üzgünüm ama büyükannen yanılıyormuş." dedi. Tanrıya inanmayı bıraktığında küçük bir kızdı. Her şeye kadir bir yaratıcının gözettiği bir dünyada yaşamıyorlardı çünkü. Her gün binlerce insan ölüyordu. Bütün hayvanlar alemi birbirini yiyordu. Hastalıklar ve doğal afetler her yerdeydi. Kutsal olduğu söylenen kitaplarda varlığından bahsedilen düzen ve harmoni kesinlikle ama kesinlikle kocaman bir yalandan ibaretti. Demir parmaklıkları sıktı. "Böyle bir yerin varlığı zaruriyet sevgili dostum. Yoksa benim gibi canavarları nereye kapatacaklar?" diye sordu. Canavarlar her yerdeydi ve o canavarları yok etmek gerekiyordu. Lakin insanlar öldürmekten daha acımasız bir yol bulmuşlardı. Sonsuza kadar devam eden bir işkence.

Parmaklıklardan uzaklaşıp sırtını Meredith'e döndü. Soğuktan titremesine rağmen belli etmemeye çalışıyordu. "Söyle bakalım burada ne işin var?"

Ahh... Meredith, tatlı Meredith... saf Meredith...

Kadının soğuk elleri kendininkiler ile buluşunca garip hissetti. Zamanında ilk birasını içirdiği kızın elleri ölümün soğuk nefesiyle tanışmıştı. Gözleri kesinlikle eskisi gibi değildi. Büyümüştü Meredith. Fakat aynı zamanda çocuk kalabilmeyi başarmıştı  O çocuğu öldürmesi gerekiyordu.

Kızıl saçları temiz olan cadı incelik edip yanına uğramıştı. Cwenhild ise bir incelik yapabilecek durumda değildi. "Sen iyi birisin. Umarım Yüce Boleyn ırkımız için en doğru kararı verir. Hem bu şekilde kendisine sonsuz teşekkürü olan bir dost kazanmış olur. Fakat gitmelisin buradan güzel kızım. Ziyarete geldiklerinde burada olmanı istemem."

Meredith, beşinci kata vardığında ve Carmilla ile karşılaşıp onunla konuştuğu anlarda Ruh Emicilerin rahatsız edici varlığının kat be kat arttığını hissetmekteydi. Bir seherbaz dahi olsa, ruh emiciler onun bu tehlikeli olduğu addedilen ve bol bol beslendikleri kadına olan yakınlığının farkında ve bundan rahatsız gibiydiler. Nitekim içerde yatan kadın da, bir dönem kurban- daha doğrusu mahkum alış verişinde bulundukları bir seherbaz değil miydi?

Avını kolaçan eden yırtıcı kuşlar gibi dolandılar Meredith'in üzerinde. Tam olarak bir saldırı sezinlemese de kızıl saçlı kadın, (kızıl saçlı derken, Meredith btw... Herkes kızıl saçlı anacım sitede) bir türlü hatırlayamadığı, belki de hiçbir zaman sahip olmadığı iyi anıların yoksunluğunda yaşama arzusunun bedenini terk etmeye başladığını hissetmişti. Bir an gözleri karardı, görüşü daraldı. Sanki etrafındaki dünya karanlıklara gömülüyor gibiydi. Kötü anıları geçti gözünün önünden. Ne kadar da zavallı bir hayatı olmuştu. Hiçbir değeri yoktu, değer verdiği her şeyin gözünde. Yaşamanın bir anlamı olabilir miydi tüm bu zorluklara rağmen! Umutsuz bir vakaydı o, umutsuz!

Bu acılar ve karanlıklarla dolu kalenin merdivenlerinde, el yordamıyla bulmaya çalıştığı tırabzanların kırık olduğu bir boşluktan aşağıya adımını bırakmak ve beş kat aşağıya yere çakılmak üzere düşmeye başlamak üzereydi ki, bir el hissetti onu arkadan kavrayıveren... Geriye doğru çekildi elbisesinden onu yakalayan el yardımıyla. Bir fısıldama duydu kulaklarında. "Yakaladım sizi, seherbaz hanım!" Meredith, ellerin sahibine döndüğünde karşısında yaşlı gözüken bir gardiyana rastlayacaktı. Bu zatların, hapishaneye çok nadir uğradıklarını ve resmi evrak işi gerektiren yahut mahkumların nakliyatı hallerinde görev aldıklarını biliyordu.

Adam, etrafını biraz kolaçan ettikten sonra kadına fısıldar tonda konuşmayı sürdürmüştü. "Sizi kulüpten yolladılar, haberim var. Asanızı pelerininizde unuttuğunuzu fark edince sizi bir yoklamak için buraya geldim. Eşyalarınızı karıştırmıyordum, telaşlanmayın. Yalnızca tozlanmaması için pelerininizi asmakla meşguldüm. Eğer göreviniz için şimdi veya ilerde, sizi izleyen daha az göz olmasını isterseniz, ayarlamam mümkün olacaktır. Ancak gözü olmayan varlıklar için bir garanti veremem maalesef."

Kadının merdivenleri inebilmesi için eşlik ederken de devam etti. "Benim adım bu arada, Nolan Nott.... Nott ailesini duymuşsunuzdur mutlaka. Hoş, ben pek de parlak bir üyesi sayılmam. Aksi takdirde sonum burada nöbet tutmak olmazdı değil mi? Boleyn'lerle yakın ilişkilerimiz vardır. Victorine hanım nasıllar? Sağlıkları, sıhhatleri yerindedir umarım!"

Bay Nott'un refakatiyle merdivenleri ve Ruh Emicileri aşan Meredith, hapishaneden şunları fark edebilmiş olarak ayrılacaktı.

- Nolan Nott, Merlin Tılsım Kulübü'nün içerde barındırdığı gardiyanlardan birisiydi. İlerde yardımı dokunması muhtemeldi.

- Hapishane'nin üçüncü katında çöplerin atılması amacıyla kullanılan bir delik, doğrudan yer altındaki lağım kanallarına bağlanıyordu.

- Kalenin eski sahibi olan Kara Büyücülerin Muggle'lara işkence yaptığı özel laboratuvarlar, Hapishane şifacılarının çoğunun tatilde olması sebebiyle şu aralar boş gözükmekteydi. Yine de tek tük şifacıların arada bir bu laboratuvarlara girip çıktığı görülüyordu.

- Gardiyanların kalenin dışında konuşlanan nöbet yerlerinde üç adet testral arabası bulunmaktaydı.

---

Not:
1- Meredith Vivienne Boleyn görevinde başarılı olmuş ve 5 GP kazanmıştır. Ancak Merlin Tılsım Kulübü işbu görevin daha önce de yapılması sebebiyle +2 nüfuz alamayacaktır.

2- Meredith Vivenne Boleyn, "Umutsuz Vaka" travmasına yakalanmıştır. Hayata dair ve geleceğe dair umutları solmuştur. Kendisini bir işe yaramaz hissetmekte, geleceği karamsar bir ruh haliyle beklemektedir.

Umutsuz Vaka: Kişinin umutlarının tükenmeye başladığı ve ilerisine dair parlak bir vaat göremediği karanlık anlarında tetiklenme potansiyeline sahip bir travma çeşididir. Tetiklendiği takdirde bu travma, sahibinin destek zarlarına sahne sonuna kadar -4 verecektir.