Yine mi Carmilla?


Cwénhild'e alttaki şarkıyı armağan ediyorum ve Das'ın patronus yapıp yapamadığını öğrenmek için zar atıyorum.

[spoiler][/spoiler]


Expecto Patronum!

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 4, total 4

Edit: Evet, zar attım 4 geldi. O yüzden tılsımımı 20 yapmaya başvurdum. Sonraki rp'mde patronusu yapmış şekilde yazıcam bnne.

[justify]Hissettiğim soğuğun sebebi dışarıda özgürce devri daim eden mevsimlerin sırasının kış oluşu mu yoksa bu izbe kaleye tıkılmış ben ve benim gibilerin ebedi soğuğu iliklerinde hissetmeleri için yapılmış bir büyü mü? Aslında mevsimi tam olarak bilmiyorum, belki bahar belki kış. Okyanusun ortasında, fırtınalı bir deniz manzarası ve ona ek olan ruh emiciler, mevsim tahmini için yeterli değiller. Zaten düzenli olarak zihnimin en ücra köşelerine taciz eden, benliğimden bir kaç parçayı kerpetenle diş sökercesine alan bu süzülen kara alametlerle geçirdiğim bir kaç seansın ardından buraya ne zaman geldiğimi doğru dürüst hatırlayamaz oldum. Bir kaç hafta, bir kaç ay belki de bir kaç yıl. Bilmiyorum, kaç mevsimin geçtiğini arkamda kaç gün batımı bıraktığımı bilmiyorum. Bu hücrenin içinde ki insanın tek bir doğrusu var artık. Ölümünü bekleyen bir kadın olduğu. Güvendiği insanlar tarafından yalnız bırakılmış, belki kandırılmış. Merak ediyorum, acaba hangisi kazanacak canımı almak için girdikleri bu yarışı. Ruh emiciler mi, iğrenç, ne olduğu belirsiz yemekler mi, uyumamı dört gözle bekleyen fareler mi yoksa bu soğuk mu benim canımı alacak? Hiç bir seçeneğin cazip olmayışına gerçekten üzülüyorum. En azından insanların adımı unutması biraz zaman alacak. En azından bu dünyada olduğumu birileri hatırlayacak. Önemli biriymiş gibi hissettiriyor bu. Kötülüğün vücut bulmuş hali olarak nitelendirilsem bile... Elde ettiğim bu şık son, eğer hayatım aynı doğrultuda gitseydi elde edeceğim sondan daha asil. Zira eski hayatım devam etseydi, bir cadı avcısının ellerinde ölecektim, bundan şüphem yok. Yine de bir pişmanlığım yok değil. Eğer kendimi burada bulacağımı bilseydim, yada ateşimi bilinçli olarak kullanmış olsaydım o pezevengi küle dönene kadar, cayır cayır yakardım. Bunu yapamamış olmak bana kendimi yarım hissettiren tek şey. Motke denen o pisliği ben öldürememiştim, ölmesini bilmek bir yere kadar içimdeki yangına su serpiyordu. Kontrolümü bir anda ele alışı ve yapmak istemediğim bir şeyi bana yaptırmış olması, üstümde böyle bir kuvveti olması. Bu canımı yakıyor, yarım hissettiriyor.

Küçük taştan yuvamın bir diğer duvarına doğru hareketlendim. Yapacak pek bir şey yok çünkü burada, uyumak, ruh emicilere yemek olmak ve geçmişimde yaptığım şeyleri düşünmekten başka. Adımlarımı atarken çıplak ayaklarım, soğuk taşla buluşuyor ve zaten soğuk olan ayaklarım daha da üşüyordu. Yer yer soğuktan morarmış, tırnaklarım ise kanamaya başlamıştı. Adım atmak acı verici bir eyleme dönüşmüştü benim için. Hatırlayamadığım bir süre önce uzun uzun topuklu ayakkabılar içinde yürüdüğüme, hatta dans ettiğime inanmak çok güç geliyor, bana bile. Ayakta pek fazla durmadan kendimi yatağa benzeyen kirli çarşaf ve tahta yığınına attım. Kesinlikle rahat değildi ama en azından taştan daha iyi bir seçenekti sırtım ve geri kalan uzuvlarım için. Kirden beyaz rengini çoktan geride bırakmış pikeye benzeyen kumaş parçasını üzerime çektim. Duvardaki dikdörtgeni andıran küçük yarıktan içeri dolan soğuk havayı engellemiyor yada ısıtmıyordu. Paçavranın üstünde kan lekeleri vardı. Bazıları yeniydi, benim kendi kanımdı. Bazı lekeler ise kırmızıdan çok siyah rengindeydi, bu hücrenin benden önceki sakinlerinin bıraktıkları son izlerdi. Yağ, kir ve bitle dolu kızıl saçlarımı aldım ellerimin arasına. Tüm bu gri siyah karışımlı atmosferin içinde tek canlı renk kaynağıydı saçlarım. Onlarda günden güce güçsüz düşüyordu. Uçlarında bir sürü kırık. Ben saçlarımda ki kırıkları koparadururken hücrem daha da soğudu, parmaklıkların üzerinde beliren küçük buz parçalarını görebiliyordum. İçime dolan mutsuzluk ve hüzün, gözlerimden dökülmek için emir bekleyen göz yaşları tek bir şeyin habercisiydi. Yavaşça hücrenin kilidi açıldı. Metalik tok ses, arkasındaki siyah silüetle birlikte daha da korkutucu duyulmuştu. Kapı yavaşça açıldı ve aynı ağırlıkta içeri girdi misafirim süzülerek. Onu gördüğüme memnun olmadığımı adı gibi biliyordu. Öyle bir aurası vardı ki ondan nefret edişim, sanki onun hoşuna gidiyordu. Yaklaştıkça içime dolan çaresizlik hissi yerini en yakın arkadaşı korkuya bıraktı. Korkuysa vücudumun kontrolünü eline geçirdi, bunun oluşu beni daha da korkuttu zira kolay kolay korkmadığımı biliyordum. Yatağımın en ucuna kadar kaçtım, küçük bir kız gibi dizlerimi göğsüme çektim ve yüzümü bastırdım dizime. "UZAK DUR! DAHA FAZLA YAKLAŞMA!" korkuyla çatallaşan sesim attığım son çığlığın tınısına farklı bir ezgi katmıştı. Büyü yapmaya çalışıyordum, başaramıyordum. Misafirim küçük hücremin içinde güç gösterisi yaparak süzülürken diğer hücrelerdeki mahkumların kahkahalarını ve çığlıklarını duyabiliyordum. Ellerimle kulaklarımı kapatmış olsam da nafileydi. Ne zaman bir mahkum ziyaret edilse anlaşılıyordu çünkü attığı korku dolu çığlıklardan. Buna maruz olan birini izlediğim bir anı hatırlıyorum, elektrikleri kesilmiş bir evde mahsur kalmış beş yaşında bir kız gibi hissetmiştim. Şimdiyse o elektriksiz evin içine birde yabancı girmişti ve ben, küçük savunmasız kızın tam karşısında duruyordu. Gözyaşlarım çoktan yanaklarımı istila etmişti, yatağımın üstüne korku içinde titriyor ve sallanıyordum. Siyahlı misafirim hamlesini yaptı, bir kolunu kaldırdı, o garip ağzını gördükten sonra... Sonrası belirsizlik, aldığım onca can, katlettiğim onca çocuk, insanların çalışarak didinerek aldıkları evlerini yaktığım anlar hepsi gözümün önünden geçiyor. Belki de ölüyorum. Bedenim kaskatı, en ufak bir kas lifimi bile hareket ettirmekten muzdarip bir haldeyim. Sadece bitmesini istiyorum, birileri canımı alsa da bu yaratığın elinden kurtulsam. Yavaşça hissizleşiyorum. Gözlerim kararıyor, bir tını var arka planda, kahkahaya benzer, ben neredeyim de insanlar kahkaha atıyor? Neden bu oda bu kadar soğuk, birileri bir şey yaksın üşüyorum.

Taş zeminin üzerinde yarı çıplak halde kaç saat baygın kaldım hatırlamıyorum. Başım dönüyor, bedenimde ise sadece kendimi ayağa kaldıracak ve şu aptal yatağa atacak kadar güç var. O gücü de kendimi yatağa zar zor atıp bitiriyorum. Kalbim küt küt atıyor, ciğerlerimin yorgun olduğunu aldığım her nefesin bıçak gibi kesmesinden anlıyorum. Hava kararmış, içeriye mehtabın ışığı süzülüyor, kara bulutların arkasından ulaşabildiği kadarı en azından. Dudaklarımda yoğun bir susuzluk hissi var. Bir şeyler duyuyor gibiyim, sanki birileri bir şeyler fısıldıyor. Bu fısıldamalar keskin bir çığlıkla kesiliyor. Bir adamın korku dolu çığlıkları ve yalvarışları dolduruyor kulaklarımı. Tanıyorum bu serzenişleri, yarı ölü bir vaziyette de olsam. Ağırca ellerimi kaldırıp kulaklarıma götürüyorum. Çığlıkları duymamak için. Dizlerimi çekiyorum karnıma. Gözlerimi kapatıyorum, gözümün önüne gelen onca şeyi görmezden gelmeye çalışarak sadece karanlığa odaklanmaya çalışıyorum. Bu umarsız çırpınışlarımın bir sonuç vermesini istiyorum bir şey hissetmeden uyumak istiyorum sadece. Sadece uyumak.[/justify]

Saatlerdir duyduğum çığlıkların ve kemiklerimi titreten rüzgarın sesinin arasında başka bir ses kulağıma misafir oluyor. Birileri, ruh emici olmayan birileri geliyor. Seth? Sen misin sevgilim? Verdiğin sözü tutmaya mı geldin? Vücuduma bir enerji geliyor, düşüncesi bile ayaklarıma güç veriyor. Fakat sesler yaklaştıkça belirginleşiyor, bu acı dolu duvarlardan yankılanan ayak sesleri bir şarapnel gibi yüreğime yüreğime vuruyor. Gelen Seth değil, bir başkası. Keyfim az önce nasıl yerine geldiyse şimdide aynı hızla düşüyor. Yatağım olması gereken tahta şeye kıvrılıyorum tekrardan. Kim geliyorsa gelsin pek umrumda değil. Gelen o olmadıkça gelenin ne önemi var?

Bir kaç dakika olduğunu düşündüğüm yalnızlıktan sonra sükunet bozuluyor. Gardiyanlar geliyor yanlarında beni savunan dalavereci adam var. Adamı tanıyorum, neler yaptığını biliyorum, kim olduğunu biliyorum. Fakat o usta bir dalavereci olduğunu bütün dünyayı kandırarak tekrar kanıtlıyor. Onun sayesinde dava tekrar ertelendi, onun sayesinde yaşıyorum, onun sayesinde ölmedim. Bunu pek tabii bana olan sevgisinden yapmıyor, biliyorum. Tılsım Klübu kim bilir cebine kaç galleon koydu. Bu bir sorun değil, zira bu adam söz konusu olduğunda bir tavuğu bile kasaplara karşı savunabilir. Hücremin kapısı usulca açıldı. Bay Turner(!) içeriye girdi ve beni geçip direk küçük penceremsi şeyin önünde dikildi. Bir şeyleri inceliyordu sanki. Bir şeyler söyledikten sonra başımı salladım, elbette duyuyordum onu öküz gibi bağırıyordu çünkü. Sonra kafasını eğdi ve kulaklarıma bir şeyler fısıldadı. Sonra tekrar bağırdı, bu adamın her şeyi bir şov bir oyun olarak gördüğünden emindim. Neler yediğimi sordu, ne sıklıkla yediğimi ve ne sıklıkla ziyaret edildiğimi öğrenmek istedi. Kadında uydu adamın dediklerine. Özgürlüğünü ellerinde tutan adam ne diyorsa yapmak zorundaydı.

"Yemekler berbat. Bir fareyi kızartıp böceklerden yapılmış bir pürenin içine batırmışlar gibi tadı var. Hoş tadı çok önemli değil. Yemeklerden sonra olanlar önemli. Zira yemeği yedikten sonra ziyaret edileceğimi biliyorum artık. Bir diğer yemeğe kadar üç kere, sonra yemek, sonra tekrar üç ziyaret... Bay Turner... yemek yemeğe korkar oldum."