[justify]Yanındaki adını bile şu an hatırlayamadığı seherbaz yere yığılırken üzülmeden edemedi Raiden. Az önce birisi ölecekse onun ölmesi gerektiğini düşünmüştü tabii ama gerçekten böyle bir şeyin gerçekleşmesini ummamıştı. Odadaki çıkan yangına yakalanmadan odadan çıkabilmek için hemen kapıdan dışarı atıldı. Kendi girdiği odada olanlardan sonra sağdaki odaya ilerlemiş olan Cornelia’nın durumunu merak eden Raiden o tarafa yöneldi hızlıca. Kadının vurulmuş olduğu belliydi. Odadakilere asasını doğrulttup bir “Conjunctivitis” atmayı denedi.

[/justify]

Seth'in büyüsü işe yaramış gibiydi kısmen. Cadı avcıları arbaletlerini dolduramayınca bu sefer kısa bıçaklarını çekmiş ve onları fırlatmaya başlamışlardı. Seth'in çıkardığı rüzgar bıçakları durduramamıştı.

Neyse ki yardımına yetişen Meredith olmuştu. Ölü seherbaz Alfred'in cesedinden de destek alarak koruma büyüsü yapmaya kalkışmış, adamın vücuduna saplanan kısa bıçakların seslerini duymuştu birer birer. Cadı Avcılarının haykırışları kulağına çalınıyordu. "Bu Von Motke'yi öldüren cadı değil mi? Dikkatli olun kardeşlerim!"

Ancak büyünün yeterli olmaması sebebiyle Hoffman'ı koruyamamıştı. Hoffman'ın bacaklarına saplanan bıçaklar yürümesine engel olmuş ve yere kapaklanmasına neden olmuştu. Ölmemişti ama öfkeyle karışık bir haykırış koyuvermişti. Meredith ve Seth soldaki odaya vardılar. Odada yataklar ve ranzalar mevcuttu. Bir tanesinin üzerinde katlanmış bir mektubu andıran kağıt bulunmaktaydı.

Cornelia'nın asası o kadar etkili çalışmıştı ki, vücudundaki yaralar birer birer kapanıvermişti. Hatta üstüne üstlük üzerine cadı avcıları tarafından fırlatılan kısa okları birer birer savuşturmuştu asasıyla.

Raiden ise yanına kadar gelip Conjunctivitis savurarak, cadı avcılarını kör etmişti. Öyle ki sağa sola koşuşturan sivri şapkalı ve maskeli siluetler birbirlerine çarpıp engellere takılarak yere devrilmişlerdi.

Nicholas ise tören salonuna doğru koşarken sağa sola immobulus atmakla meşguldü. Odalardaki potansiyel cadı avcılarına yolladığı büyülerden birkaç tanesi birilerine isabet edince duraksadı. Hemen solundaki odadan bir vaaz işitir gibi olmuştu. "Evet çocuklar, unutmayın! Bugün kutsal bir savaş uğruna şehit olma-"

Bir kadın, kısa küt ve siyah saçları vardı. Gri gözlü ve üzerinde rahibe kıyafeti olan bir kadındı. Yaklaşık 4-5 adet çocuğun başına dikilmiş ve onlara vaaz vermekteydi. Çocukların ellerinde sivri, ince bıçaklar, gözlerinde yanan fanatik bir ateş ile kıpkırmızı yanakları ve ruhsuz bakışlar.

Nicholas farkında olmadan birkaç tanesini kıpırdamaz hale getirmişti. Ancak kalan 3 tanesi elinde bıçaklarla üstüne atılmıştı. Biraz geriye sıçrayıp çocukların bıçaklarından kaçınsa da, çocuklar üzerine gelmekte ısrarcıydı. Arkada ise rahibenin çığlıkları... "İşte melun cadı! Öldürün onu, Rab sizi kutsasın çocuklar. Öldürün!"

---

Mahzenin öbür ucundaki gölgelerden bir siluet belirdi. Bay Twinkle’ın dünyası karanlığa boğulmadan evvel gördüğü son yüz idi bu. Bir kuşun gagasını andıran soluk maskesi ve çene kaslarının gerilmesine sebebiyet veren rahatsız edici sessizliğiyle belirmişti yine. Pierre dediklerini hatırlıyordu bu adama. Sesini ise hiç duymamıştı. Konuştuğunu da...

[spoiler][/spoiler]

Lenore’in yatıştırıcı sözlerini duyamıyordu artık. Hipnoz olmuş gibi dikmişti bakışlarını maskedeki gözlerin olması gerektiği yerde asılı iki dipsiz kuyuya. Soluk maskeli adam sessizce ve hiç konuşmadan yaklaştı Bay Twinkle’ın yanına. Elinde cam bir şişe vardı. İçinde ise siyah bir karışım. Başseherbazın kollarından akmakta olan kanı şişeye doldurmaya başladığında çukur halindeki gözlerini de cücenin gözlerine dikmişti. Merlin’in kanı... diye düşündü Bay Twinkle. Babası kudretli bir büyücü Galehodin Wyltt, bir cüceyle olan aşkını ve bu aşkın meyvesi olan oğlunu asla kabul edememişti. Bunda da en büyük etken, soylarının Kral Arthur dönemine kadar dayandığını iddia eden büyükbabasının o katır inadı olmuştu. Annesinin soy adını almıştı tam da bu yüzden. Egnast Twinkle... Belki de kendisi gibi ucubelere olan nefreti bu yüzdendi. Annesinin soyuna olan ve atalarından miras kalan nefreti.

Doktor şişenin yarısını doldurmuştu ki, tıpasını takarak şişenin uzaklaştı yanından başseherbazın. Lenore’un soğuk dokunuşunu hissetti yaralarının tam üzerinde Bay Twinkle. Yine o ürpertici soğuk... Acı giderek azaldı ve hemen ardından da yok oldu. Başını öne eğdiğinde yaraların giderildiğini gördü. Kapanmıştı her birisi. Durmuştu kanaması.

“Sen, büyü yapıyorsun?...”

“Şşşt...” Gülümsedi Beyaz Gelin. Ellerini önünde kavuşturdu. “Bu büyü değil, bir mucize sevgilim. Aşkımızın mucizesi...”

“Ne!?”

Jean’ın cırtlak sesi böldü konuşmalarını. “Evet, gelin hanım! Bu mucizelerinizi biraz da bizim işimize yarar şekilde kullanmak istemez misiniz?” Alaycı tonlamayla ettiği laflar, Lenore’un yüzünün düşmesine sebep olmuştu.

“Gecikiyoruz. Elini çabuk tutmalısın Lenore, her şey hazır.”

Beyaz Gelin yükseldi zarif ayak bileklerinden güç alarak. Mermer sunağı andıran yapının başına geldi. Soluk maskesiyle Doktor da yanında yerini almış, içinde Bay Twinkle’ın kanının bulunduğu karışım olan şişeyi sessizce uzatmıştı. “Bunu yapmak zorunda mıyım?” dedi gümüş rengi saçlarını savurarak arkasına son bir bakış fırlattığı esnada.

“Oyunbozanlığın sırası değil! Merlin’in mührünü kıran sen olacaktın.”

“Sonuçta liderimiz sensin değil mi?”

Jean ve Edgar’ın kıkırdımaları duyuldu.

Lenore çaresizce şişeye uzandı. Tıpayı çıkardı. Başseherbazın kanından birkaç yudum almak üzere dudaklarına götürdü şişeyi. Beyaz, ince dudaklara kan yürüdü. Sonra da o mermer sunaktaki yanıklarla çizilmiş sembole döktü aynı kandan.

“Et vidi quod aperuisset agnus unum de septem signaculis, et audivi unum de quattuor animalibus dicentem tamquam vocem tonitrui veni...”

Bir gök gürültüsü duyuldu gökyüzünde. İnledi yeryüzü. Kulakları sağır eden korkunç bir gürültüydü. Kilisenin camlarını titreten ve neredeyse zemini alıp götüren ayakların altındaki. Yanık mühür koparcasına söküldü mermer sunağın üzerinden. Kara bir dumana dönüşüp Lenore’a ulaştı. Ona bir nefes gibi yaklaştı ve içini doldurmaya başladı. Gümüş saçlarını savurdu Lenore ve alnı, ışıktan bir taç giymişçesine parıldadı. Mahzendekilerin gözleri kamaştı kısa bir anlığına. Lenore’un güçsüz çığlığı duyuldu peşinden de. Kilisenin duvarlarında yankılanmıştı adeta, yerlerini belli edercesine.

Sonra her şey eski haline döndü. Beyaz Gelin hariç. Dizlerinin üzerine çökmüştü ve ellerini yere dayamıştı. Zemini avuçlarcasına sıkıyordu.

“Sanırsam başardık!” diye kıkırdadı Kızıl Düşes. “Nasıl hissediyorsun, güzellik. Bir düzine soylu erkeğin verebileceğinden daha çok zevk aldığına eminim!”

“Sen, ahlaksız bir kadınsın Jean!” Edgar yadırgar şekilde başını iki yana salladı ve Lenore’un yanıbaşına kadar adımladı odayı. “Kalkabilecek kadar iyiysen artık yola düşmeliyiz. Sayımızın azalıp payımızın artmasını ne kadar istesem de, yukarıdaki sihirbazların bize birkaç metelikten fazlasını kazandıracağını sanmıyorum. Gerçi ölüm, senin için artık bir problem olmamalı değil mi?”

“Hah! Ölüm demişken...” Jean, sinsi bakışlarını Bay Twinkle’a çevirmişti. “Pierre... Senin sihirli yaratıklara ilgini düşünürsek, ayrılmadan önce bu cüceden birkaç hatıra almak isteyebilirsin. Sonuçta sevgili seherbazımız da, tıp biliminin ilerlemesine katkıda bulunmaktan çekinmez değil mi?”

“Onu serbest bırakacağınıza söz... vermiştiniz...” diyebildi Beyaz Gelin güçsüzce.

“Tabi ki serbest bırakacağız. Ama Doktor’un çalışmalarına da mani olmak istemeyiz değil mi Lenore?”

Soluk maskeli Doktorun kendisini süzerek yanına yaklaştığını dehşet içerisinde fark etmişti Bay Twinkle. Bu garabet dolu salonda her ne yaptılarsa, hiç hayra alamet olmadığı aşikardı. Kollarını saran bağlardan kurtulmaya çalıştı nafile bir çabayla. Bir şekilde bu sandalyeden kurtulmalıydı ama nasıl? Kendi kanının kokusunu hala almaktaydı. Elinde ucu son derece sivri ve ufak bir bıçakla üzerine doğru gelmekte olan Doktor’a çevirmişti bakışlarını. “Buradan kurtulduğumda üzerinize bir kabus gibi çökeceğime emin olabilirsin karga suratlı, gözsüz ucube seni! Hepinizi haklayacağım duyuyor musunuz!? Gecelerinize kabus gibi çöküp, sevdiklerinize kadar tüm o muggle soyunuzun peşine düşeceğim! Geceleri kabuslarınızda beni göreceksiniz! Gündüzleri korkunuzdan sokağa adım atamayacaksınız! Duyuyor musunuz beni, ha!? Duyuyor musunuz, AAGH! AAAĞHH!”

Neşter kana bulandı. Bay Twinkle’ın dünyası bir kez daha karardı.

[spoiler][/spoiler]

---

Not:
1- Gök gürültüsünü ve zeminin titremesini herkes, cadı avcıları da dahil olmak üzere hissetmiştir. Hatta bu çatışmanın bir an duraksamasına ve cadı avcılarının afallamasına sebebiyet vermiştir.

2- Lenore'un çığlığının geldiği yer haritada belirtilmiştir.

3- Yarın saat 21:00'a kadar RP'lerinizi bırakabilirsiniz. 21:00'dan sonra RP serimizin finaline geçeceğiz.

4- Herkese şimdilik geçmiş olsun!

[justify]Mucize veya değil. Bir şans daha verilmişti Cornelia’ya. Vücut ısısındaki değişiklik, görüşünün düzelmesi, kapanan yaraları ve yere düşen oklar… Canı ve kanı tekrar birdi. Ayağa kalktığında dizlerinde gücü hissetmek bambaşka bir duyguydu. Yaşamayı bu kadar sevdiğini fark ettiği ilk andı belki de. İyileştirme büyülerinde bu kadar iyi olduğunu bilmiyordu ama Felix Felicis’in gücü kimse tarafından yadsınamazdı. Etkiyi belli ki arttırmış, yaralarını tamamen yok etmişti. Üstünde ve ellerinde kalan kandan başka hiçbir şey yoktu. Raiden’ın yanına yetişmesiyle daha bir rahat hissediyordu artık kendini. Seherbazın attığı büyüyle eş zamanlı olarak devrildi düşmanları. Kendisine bir söz vermişti, kalkabilirse eğer birkaç kişiyi götürecekti. Ama bu odada onu mıhlayanlar Raiden engeline takılmışlardı. Burada oyalanıp onlara işkence etme isteğini kontrol etmeliydi. Aralarında bakıştılar bir anlık. Sonrada koşmaya başladılar.

Az önce ortamı terk ederek şova kalkışan Nicholas’ın peşinden hızla giderek arayı kapatıyordular ki bir gök gürültüsü koptu. Nicholas’ın önünü kesmişti çocuklar. Yakındılar ona ama gök gürültüsü çok şiddetliydi. Yerin sallanmasıyla olduğu yerde afalladı herkes. Saliseler içinde akış donmuş gibiydi kendi kaotikliğinde. Hiç hayra alamet değildi. Her şeyin ekstrem derece hızlı gelişmesiyle algılamak veya durup düşünecek hiçbir vakitleri olmuyordu nihayetinde. “Neler oluyor?” diye sordu Cornelia ilk. Ama ne fayda? Tahmin yürütemeyecekleri kadar kötü bir durumdaydılar. Sarsıntının etkisini bir çırpıda silip harekete geçme vakti çoktan gelmişti. Karşısında görebildiği çoluk çocuk hiç umrunda değildi. Çocukları severdi. Hep sevmişti. Lakin boş bakışlarının ürperticiliği ve saldırganlıkları ahlaki ikileme sokmuyordu Cornelia’yı. Onlar artık yalnızca içi boş kabuklardan ibarettiler. O boşluktan faydalanarak da yolu temizlemeyi tercih edecekti. O esnada çocuklardan biraz olsun gerilemiş olan Nicholas’a baktı. Aklına ilk geleni yapacak ve çocukları öldürmeden sadece onlardan kurtulacak bir şey deneyecekti. Tuzaklara ve aniden çıkabilecek olan her şeye karşı hazırlıklı olmalıydık. Raiden’ın da bir hamleye kalkıştığını gördüğü sırada çocukların altını hedef alarak asasını savurdu. “Deprimo”. Atlatabilirlerse ve daha aksilik çıkmazlarsa ya seslerin geldiği odaya sapacak ya da tören alanına doğru ilerleyecekti. Kimseden ayrılmak yoktu. Zira, uyumlu hareket edilmediğinde ne gibi sonuçlar doğurabileceğini en acı şekilde öğrenmişti. [/justify]

[justify]Raiden elinden geldiğince hızlı bir şekilde hareket etmeye çalışmış ve sağdaki odadaki iki sivri şapkalının devrilmesini sağlayabilmişti. O bunu yaparken birinin etrafa dondurma büyüsünün çeşitlerinden birini atarak ilerlediğini duyabilmişti. O kadar şeyin arasında önceliğinin etraftaki tehlikeden kurtulmaya verdiğinden Cornelia’ya bakmak için kafasını daha yeni eğebilmişti ki kadının yerden doğrulduğunu görmüştü. İyi misin gibi bir soru soracaktı ama oklar yerdeydi ve kadının yaralarından eser yoktu. Kadının kendisini iyileştirmiş olduğunu anlamasıyla az önce Nicholas olduğunu tahmin ettiği kişinin ilerlediği yöne koşmuşlardı.
 
Nicholas’ın önünde üç tane çocuk görmesiyle başta ne yapacağını bilemeyen Raiden’in çocukların elinde bıçakların olduğunu görmesiyle tüyleri diken diken olmuştu. Kirli işlerine çocuk karıştırabilmiş olmaları gerçekten mide bulandırıcıydı. Böyle bir şeyi masa başında çalışırken duymak ve sahadayken olduğunu görmek arasında dağlar kadar fark vardı. Ve her ne kadar kendisini aksine inandırmaya çalışsa da çocukların gözleri fazlasıyla boş bakıyordu. Kendine gelmeliydi Raiden, şimdi bunu düşünmenin vakti değildi. Ellerindeki bıçaklarla ne yapacağı belli olmayan bu çocuklar kim bilir ne tür bir beyin yıkamasından geçmişlerdi ki bu kadar ruhsuz bir hal almışlardı. Kendisini ve yanındaki bunca kişiyi düşünmeliydi öncelik olarak. Ölüm bu kadar yakınındayken durmamalıydı. Bir çocuk katili olursa bunun için kendinden daha sonra nefret ederdi. Asasını sıkıca tutan Raiden aklına son anda gelen fikirle en iyi yaptığı büyülerden birini yapma kararı aldı. Çocuklara asasını teker teker yöneltirken alışık olduğu “Stupefy!” sözcüğünün dudaklarından birkaç defa dökülmesine izin verdi.

[/justify]

Geçtiğim köşeden önüme gelene başladım fırlatmaya  büyümü. Bazılarını tutturup oldukları yerde donmalarını sağlıyordum ama gözlerimi kırpıştırıp saldıranların kim olduğunu gördüğümde durdum istemsizce. Ulan çocuk bunlar! Ellerinde de hançerler, üzerime koşuyorlar! Arkaya doğru birkaç adım atmaya çalışırken "Veletlere bak sen!" diye de yanımdakilere sesleniyordum. Kafayı yemişler bunlar! Benim de bunlar yaşında çocuklarım var, hiç böyle asabi değiller. Arkaya zıplayarak hançer darbesinden kaçarken "Silahla- şaka- olmaz! Öğretmedi mi anneniz?" diye bağırarak durdurmaya çalışıyordum. Ama bunlar büyümüş de küçülmüş, bana mısın demiyorlar! Arkamdan da saldır, öldür falan diye ses geliyor. "Minicik çocukların yanında öyle mi söylenir!" diye kızmaya başladım arkama doğru ama kim bilmiyorum hiç. Hayır ben çocuğa da saldıramam ki şimdi bir şey yapacağım, başlayacak mesai: yok efendim siz evde çocuklarınıza da mı böyle davranıyorsunuz, siz bir de baba olacaksınız... Çok biliyorum ben yiyeceğim lafları. Valla bıçaklanırım da bunlara saldırmam... Derken benim yerime Cornelia yetişti kurtarıcım olarak. Kadın da az önce iki yerinden ok yedi, gelmiş beni kurtarıyor. Helal olsun, ne denir ki? O yetmedi Raiden de bunlar Sersemletmeye başladı. Uyusun bebeler. "Ekip işi dediğin budur işte." diye seslendim bunlara. Ardından da şu çocuklara kötü örnek olan, kafayı yemiş bağıran manyak sesi bulmak için ilerlemeye başladım. Onu gördüğümde çenesini kapatması için bir büyü fırlatmaya hazır asamı havada tutuyordum. Rahibe benzeri birini gördüğümde de hiç acımadan dosdoğru yolladım büyümü. "Flipendo!" Zamanım kalırsa Mimblewimble büyüsünü de atarak dilini dolayacaktım ki bağıramasın cırtlak sesiyle.

[spoiler][youtube]https://youtu.be/_9TzXI0YjlQ[/youtube][/spoiler]

Seth gürültülü bir ciyaklama bırakmıştı salonun ortasına! Bir adamotunun çığlığını andıran bu haykırışlarla sersemlemiş olan cadı avcılarının 2 tanesinin kulaklarından kanlar akmış, acı dolu çığlıklar içinde bilinçsizce yere yığılmışlardı. 1 tanesi ise sersem bir halde oturaklara takılmış ve takla atarak baygın bir halde zeminde bulmuştu kendisini.

Meredith çabucak odanın bir köşesine sinmiş, ağlamaklı gözleriyle bulanık halde gördüğü mektubu okumaktaydı tüm gücüyle. Başını ellerinin arasına almış ve Seth'in gazabından sakınmaya çalışıyordu kendisini. Okuduğu mektup allanıp pullanmış, ancak belli ki gönderilememişti. İçinde ise şunlar yazıyordu.

“Sevgili Kardeşim Nicholas,

Umarım Massachusetts’te keyfin ve iştahın yerindedir. Gerçekten hem oraları, hem de sizleri ne kadar özlediğimi anlatamam. Beni soracak olursan, hala alışmaya çalışıyorum. Kardeşlerimiz sağ olsun, hiçbir ihtiyacımızı gidermekten katiyen imtina etmiyorlar. Gazetelerde gördüğün haberlerden ötürü sakın telaşa kapılmayasın. Bilirsin ki bu cadı sürüsü, kendi sapkın alemini bizlerin gözlerinden sakınmak için ellerinden geleni artlarına koymamakta dirayetliler. Ama tüm bunların üstesinden geleceğimiz günler yakındır.

Annemizin ve babamızın mezarlarını düzenli ziyaret etmeyi sakın unutma. Huzura kavuşamayan ruhlarını belki bu şekilde yad ederek, onların bir nebze olsun Rab’bın cennetine yakın hissetmelerini sağlayabilirsek ne mutlu bizlere.

Neredeyse iki asır boyunca adi birer suçlu gibi kovalandık. Gölgelerde, bizim gibi olmayanların arasında birer kaçak gibi yaşadık. Onlar bizi avladıkça biz kaçtık. Onlar soyumuzu kurutmaya çalıştıkça biz çoğaldık. Tanrının inayetiyle hayatta kaldık. Avdık, avcı olduk!

Neyse ki sürgün günlerimizin sona ereceği gün artık çok yakın. Mahşerin 4 Avcısı göründü. Kimi kardeşlerimiz, onların lanetimize nihayet son verecek elçiler olduğunu söylüyor. Ben de buna inanmak istiyorum. Bu yüzden sebat içerisinde bekleyiniz ve itidalinizi kaybetmeyiniz. Kurtuluşumuz yakındır.

Burada senin çok merak ettiğin Rahip Roseborough Kardeşimiz ile tanıştım. Kendisi çok cesur birisi ve iblisin yüreğine korku salacak kadar kudretli sözlerin sahibi. Bir gün onunla tanışabilmeni çok isterim.


Cornelia, asasıyla yerde devasa bir delik açarken Raiden ise başarılı bir sersemlet büyü serisi sayesinde deliğin açılacağı yerdeki çocukları teker teker süpürüyordu tehlikelerden. Cornelia'nın büyüsünün etkisiyle zemin yarılmış ve kilise ayaklarının altında zangır zangır titremişti. Açılan delikten aşağı baktıklarında ise korkunç bir manzara ile karşılaşacaklardı. Bir mahzendi burası. Karanlıktı. İkiye yarılıp parçalara ayrılmış bir heykelin parçaları seçilebiliyordu. Tam ortasında da bir büstü andıran mermer yapı. Duvarlarda sönmüş meşaleler. Ve bir sandalye. Üzerinde oturan kara cübbeler içerisinde bir adam. Kim olduğu seçilemiyordu. Ancak güçsüz bir biçimde öne çökmüştü ve başı öne eğik halde baygın bir hali vardı.

Nicholas potansiyel deliğin üzerinden atlayarak kısa saçlı rahibeyi tepe taklak edecek bir büyü yollamıştı. Ancak rahibe de belli ki çabuk bir kadındı. Masadan kaptığı hançerlerden birisini hızla Nicholas'a hedef aldı. Asadan yayılan ışık huzmeleri hedefini buldu. Bir demir parçası havada süzüldükten sonra kızıl bir renge boyadı duvarları. Rahibe gerisingeri takla atıp arkasındaki duvara bilinçsizce yapışıverirken, Nicholas gırtlağına saplanmış hançerin etkisiyle kanlar içerisinde yere yığılmıştı. Yutkunamıyor, nefes almaya dahi çalıştığında nefes borusuna dolan kanları hissedebiliyordu. Vücudu soğuyor, ayak parmaklarında bir uyuşukluk hissediyordu. Derhal müdahale edilmediği takdirde ruhunu teslim etmesi an meselesiydi.

Neyse ki Cornelia da tam peşindeydi ve odaya yakındı. Ancak yerdeki deliğin içinde gördükleri aklını bulandırmıştı. Aşağıda gördükleri ne olabilirdi?

Rahip Roseborough haykırışların etkisinden kurtulamamıştı diğerleri gibi. Yarı baygın, başı döner bir halde yere yığılırken düello teklifini gönderebilmişti ancak. Seth Carter için çok baştan çıkarıcı bir teklif olduğu su götürmezdi. Ancak yine de Rahip Roseborough'un ayaklanabilmesi ve tekrar mücadele içerisinde yer alabilmesi güç olacaktı. Engizitör Gabriel'in sözlerini hatırladı ve eli cebindeki altın haça gider gibi oldu. Durdurdu kendisini. Direnmeye çalıştı. Güç bela ayaklanıyordu. Mücadeleye devam edecekti.

[spoiler][/spoiler]

---

Not:
1- Bir dahaki GM metni saat 22:45 gibi atılacaktır.

2- Nicholas iyileşemediği takdirde ölecektir. Büyü yapabilir ancak zarlarına eksi alacaktır.

Bağırışlarım karşımdaki dört cadı avcısından üçü yere düştü. Güzel kızım yanımda olmuştu. Derin derin nefes alıyordum sinirimden. Peki ya asıl önemli olan kişi? Daha demin arkadaşımı iki parçaya ayırmış olan herife ne olmuştu? Odadan çıktım. Herif çaprazımda duruyordu. Diğerleri gibi bilincini kaybetmemişti ama güçten dolayı yere yığılmıştı. Bu sırada adımı söyledi. Seth Carter... Nasıl biliyordu? Şeytan ve kâfir dedi. İmandan uzak yaşattığım varlığım onurdan bahsedemezmiş. Yere yığılırken bile bu cümleleri söyleyebilmesi harikaydı gerçekten. Güçlü bir adamdı. Ya intikamını almamı, ya da kaçmamı söyledi.

İntikam almak yapılacak en yanlış seçimdi.

Ben de seçmedim.

Kaçmadım da.

Kendi seçeneğimi koydum ortaya.

Cwénhild’i seçtiğim gibi.

Ona olan aşkımın bu kadar önemli olmasının nedeni bana ait olmasıydı.

Bu seçenek de bana aitti. Belki ölecektim bu seçeneğimin sonunda. Cwénhild'in aşkıyla öldüğüm gibi. Peki pişman olmuş muydum onu sevdiğim için.

Asla.

Adamotunun yarattığı etkiden dolayı yerle bir olduğu için zamanım vardı. Meredith’e dönüp gülümsedim.

“Her şey iyi olacak.” dedim.

Ardından tekrar döndüm adama. “Ey, adını bilmediğim din adamı kimliği altına sığınan kendini bilmez! Gözlerine inen perdeleri arala. Silinip gitme başkalarının denizinde. Kendini düşün, beni düşün. Nefret etme. Kendi gözlerinle gör beni, şeytan olarak gördüğünü. Kendimi bildim bileli aşık olduğum kadını aldınız elimden, demin öldürdüğün adam en yakın arkadaşımdı. Sana saldırırsam, senden ne farkım olur söylesene? Ben size yapılan eziyetleri de biliyorum, bize yaptıklarınızı da! İkisinin de sonunu getireceğim! Sana söz veriyorum!”

Ayağa kalkmasın diye “Descendo!” dedim asamı adama doğrultarak. Ona zarar vermeyecektim. Gerekirse ölecektim ama bu adama doğruyu gösterecektim. Biz nefret edilmesi gereken kişiler değiliz. Onlardan da nefret etmemeliyiz. Şu dünyada iki taraf da yaşayabilir.