Aylardır herhangi bir temizlik malzemesi dokunmamış gibi tozlanmış gri bulutların hakim olduğu gökyüzüne sahip bir güne uyanmıştı Raymond. İki hafta önce Topiarii Sanctionem Örgütü'nün can damarı olan Dizzardium Şatosu'nun özel daveti sebebi ile Colchester'a yapmış olduğu ziyaret esnasında yakalandığı bir hastalık onu oldukça hırpalayıp, yılların emektar barmenini yatağa düşürmüştü. Biricik hayat arkadaşı Jane'in kendi elleri ile yaptığı eski usül kocakarı ilacı olarak adlandırılan bir takım karışımlar ile yüzünün rengi geri gelse de, yutkundukça boğazına batan cam kırıklarını hissedebiliyordu hala. Hastalığın bulaşıcı olması sebebi ile Phali'den de uzak kalmıştı bu süre zarfında. Barın tüm yükünü, yokluğunda maçı kurtarabilecek dört büyü ustasına emanet etmişti. Gündüzleri Ryan ile Kenneth'a, geceleri ise karanlığın yalnız prensesi Megan'a kalmıştı herşey. Ve tabiki barın eskimeyen yüzü, yılların yaşlandıramadığı barmen Finn'de onlara eşlik ediyordu.

İki hafta su gibi akıp gitmişti bu şekilde. Lautusların koşturmacalı hayatlarının içinde dinlenmeye pek vakit yoktu. Aslında bu iki haftalık süreç ona hem iyi gelmiş hem de oldukça zarar vermişti. Phali'nin işleri aksamasa da örgüte öylesine derinden bağlıydı ki boşa harcanan bir dakikaya bile tahammülü yoktu. Hele ki böyle bir zamanda. Dizzardium şatosuna ziyareti sıradan bir ziyaretten çok özel bir iş teklifi içindi aslında. Diğer Lautuslardan gizli olarak gerçekleşen bir toplantının en önemli piyonlarından biriydi Raymond. Ve bu toplantı örgütteki rütbesi ve konumu için çok büyük önem arz ediyordu.

Phali içindeki Scrinium adı verilen gizli merkezin büyük salonunda, tam orta yerde süzülen devasa bir tabela bulunmaktaydı. Koyu yeşil bir tahtayı andıran bu tabela üzerinde beyaz tebeşirle yazılmış isimler bulunmaktaydı. Nesunt olarak adlandırdıkları, varlıkları ile içinde yaşadıkları dünyanın düzenini bozan ve ona herhangi bir açıdan zarar veren, yaşaması gereksiz kişilerin isimleri listeleniyordu burada. Bu isimler kimi zaman Calamum Lautus rütbesindeki Scrinium'un sahibi olan Raymond tarafından Dizzardium'a sunulup onay alıyordu, kimi zamansa Calamum'un bir üst rütbesi olan Arbor Lautuslarca belirleniyordu. Listede bulunanlar çok geçmeden ve sorgusuzca diğer örgüt üyeleri olan Lautuslar tarafından temizlenip varlıklarına son veriliyordu. Örgüt'ün yıllarca bozulmayan bir saat gibi işleyen bu kusursuz düzeni bir sebepten ötürü sekteye uğramış ve şato tarafından tespit edilmişti. Birileri bu düzene ihanet ediyordu. Bedelinin ne olduğu henüz belirlenmemiş olsa da, güçlü bir Arbor Lautus olan Fabio Flores Callante, "denetim" sebebini öne sürerek dünya ülkelerini teker teker dolaşıp kendi çıkarlarına hizmet etmesi amacı ile Scriniumların tabelalarına isimler yerleştiriyor ve öldürülmelerini sağlıyordu. Yüzlerce masum insanın sorgusuzca öldürülmesine sebep olmuştu şimdiden. Bu Topiarii Sanctionem için affedilmez bir günahtı. Ve şimdi denetim sırası Londra Scrinium'u olan Scrinium La Phali olarak belirlenmişti.

Raymond tam olarak bu sebepten ötürü şatoya davet edilmişti. Gizli gerçekleşen bu toplantının amacı; örgütün adına bulaşmış olan bu lekenin daha fazla sağa sola sıçramadan temizlenmesiydi. Fabio'nun kalemi Coupo tarafından gizli olarak kırılmalıydı. İki sıkıcı hafta boyunca yattığı hasta yatağında Raymond'u kara kara düşündüren şey tam olarak buydu. Adamı kişisel olarak tanımıyordu fakat namını duymuştu. Fabio oldukça tehlikeli ve usta bir büyücüydü. Bakanlığın üst düzey çalışanlarının, hatta ve hatta büyüceşura üyelerinin birkaçının da yakından tanıdığı bir isimdi. Bu da onu temizlenmesi son derece zor bir leke haline getiriyordu. Bu adamın dikkat çekmeden ortadan kaybolması imkansızdı. Ayrıca adam kendisinden daha uzun süredir örgüt için çalışıyordu ve öldürdüğü nesunt sayısı rütbesinden de anlaşılacağı üzere Raymond'dan çok daha fazlaydı. Başarılı bir katilin gözünü korkutacak tek şey kendisinden daha başarılı bir katilden başka bir şey değildi. Bu işi tek başına yapması özellikle emredilmişti Raymond'a. Fakat başarıya ulaşabilmesi için bu küçük kuralı ihlal etmesi gerekiyordu.

Phali'nin kapısından içeri girdiğinde mekan henüz boştu. Sabahın erken saatleri genelde çok sakin geçer, pek müşteri olmazdı. Tezgahın arkasına geçip şapka ve paltosunu unicorn boynuzu şeklindeki askıya astı. Megan dün akşamki kapanışı her zamanki gibi büyük bir titizlikle yapmıştı. Yokluğunda gözünün arkada kalmayışı beyhude değildi. Kokteyllerin yapıldığı masanın hemen üzerindeki dolaptan bir kaç şişe çıkarıp kendi tarifi olan, içinde ejder nefesinin işlenmiş halini de barındıran Karabarut Stout'unu hazırlamaya başladı. Malzemeler birleştiğinde ortaya çıkan ve çalkalarken dikkatli olunmadığı takdirde büyük bir patlamaya yol açabilecek olan karışım, kendine has parlak petrol yeşili rengiyle içilmeye hazırdı. Orta boy sayılabilecek büyüklükte bir bardağın içine yavaşça (duraksayarak dört seferde falan) doldurduktan sonra bir dikişte içiverdi. Karabarut, büyücünün boğazından aşağı doğru süzülmeye başladığı andan itibaren genizinden gelen kıvılcımlar ağzından dışarı taşmaya başlamıştı. Ortalama otuz saniye boyunca havai fişek püsküren bir ejderha gibi etrafına kıvılcım saçan büyücünün dikkati mekandan içeri giren iki kişiye doğru çekiliverdi.

"Selam. Ray'den bir haber var mı?" demişti Kenneth, Alpharian'ın onu gördüğü ve adamın kendine yaklaşmasını beklediği uzaklığı aşıp yanına geldiğinde. Diğerinden daha genç olan adam yanıt vermeden önce puba girmeyi seçmişti. Kapıyı açarken karşısındaki eski dostunun yüzüne baktığı için, kollarını tezgahın üstüne sanki güç gösterisi yapan bir canavar gibi elleri açık biçimde koyup küçük patlamacıklarla alevler saçan Ray'i daha görememişti. Kenneth'in o sorgulayıcı ama bir o seviyede de alaycı bakışının yüzüne oturduğunu gördüğünde düz gitmeyen bir ters işin varlığını kavrayabilmişti. Alpharian Karabarut Stout'ını ve etkilerini iyi biliyordu geçen haftalarda katıldığı ve stant açtığı kermesten. Gerçi normalde kullandıkları hep dinlenmiş ve demini almış içkiler olurdu; Raymond'ın daha bardağa dökülür dökülmez, işinin ustası kötü ruhlu simyacıların karıştırdıkları kaşığı eriten karışımlarını hazırlayışları gibi daha karışım tamamlanır tamamlanmaz içivermesinin tek nedeninin eğlenmek olduğunu savunabilirdi sorulmuş olsaydı kendisine.. bir de bu normalden daha etkili patlamacıkların varlığının. Yine de bu beklenilmeyen sahne Alpharian'ın da şaşırıp kalmasına engel değildi.
Kenneth'in "Şurada duran bizim İşgüzar-Ray değil mi? Güya iki haftadır hasta yatağında olan..." diye neredeyse tam anlamıyla boş olan Mali-Phali-Ty-Co duvarlarında yankılanan sesiyle öylesine sorması, eğer ne olduğunu bilmiyor olsalardı, oldukça mantıklı bir soru olurdu gerçekten... "Yoksa, ağzından çıkan kıvılcımlara bakarsak, Ray'e feci biçimde benzeyen bir ejderha mı?" diyerek şakasına da devam etmeyi unutmamıştı sayın Miller.
Yüzünde yorgun bir gülümsemeyle, son haftalarda gerçekleştirdiği tek kişilik Temizlik'leri nedeniyle az da olsa düşkün bir yorgunluğun eşiğinde bir kedi gibi dolanan Alpharian da boş durmamış; böylesi güzel bir espri olanağını kaçırmamıştı Doğal olarak:
"Ayıp değil mi ama bu senin yaptığın Raymond usta? Tamam, biliyoruz; aramızda Tılsım konusunda en bilgemiz sensin ama Biçim Değiştirme konusunda da benim beceri alanımın genişliğini göz ardı etmemeliydin..." diyerek söze girdi. Diğer iki arkadaşının yan yan "Ne anlatmaya çalışıyor yine bu deli?" bakışlarına yanıt olarak da kendini açıklamayı uygun bulmuştu bıyık altından gülerek;
"Kendini bir Ejderadam'a çevirmeyi amaçlamış işte, benden yardım almadan nasıl başarsın?" demişti kıkırdayarak.

Üçlünün bir araya gelmesinin ve Mali-Phali-Ty-Co Pub'ın, Scrinium la Phali'ye dönüştüğü bölümdeki gizli odalardan birinde sürdürdükleri yarım saatin sonrasında Raymond'ın uzun günlerdir içini kemirip bitiren düşüncelerinin yükü, alevli patlamalarla yaptığı konuşmasıyla birlikte paylaşılmasıyla, iki yakın arkadaşının omuzlarından gelen metaforik destekle az da olsa azalmıştı. Alpharian'ın örgütlerine her zaman için bağlı olduğu kaçınılmaz bir gerçekti ama, bugün böyle bir insan olmasında emeklerinin varlığı yadsınamaz biri olan Raymond'a karşı sorumlulukları ve kardeşsel bağlılığı daha güçlüydü her koşulda. Onun sorununu kendi sorunu gibi görürdü, o da kendisiyle ilgili konularda her zaman için böyle bir yaklaşımda bulunmaktan asla çekinmezdi. Bu durumlar Kenneth ve Omegan için de geçerliydi Doğal olarak. Birlikte olduklarında korkacaklar bir tek Ecel'in kendisi olabilirdi bu adamların, o nedenle Alpharian'ın Fabio Flores Callante'den ve yetenekleri ile deneyimlerinden korkusu yoktu; onun korkusu yalnızca Kaptan Farrell'ın gözleri ve kulaklarıydı. Kendisi için olsa, kaçıp saklanmak çok da büyü kbir sorun olmazdı. Alpharian av Thrawsunblat saklanıp yok olmak istese Farrell karış karış tüm Kuzey Yarım Küre'yi arasa yine bulamazdı. Raymond ve Kenneth kendisi gibi değildi ama; Davis ailesi ve Miller ailesi Av Thrawsunblat ikizleri gibi kolay kolay ortalıktan yok olamazdı öylece. Topiarii Sanctionem kurallarının ne derece keskin ve sert olduğunu biliyordu herkes, kuralların yanından yönünden dolaşamazdı hiçbir üyesi. İkisi de sorgusuzca Raymond'ın bu sorununda yardımcı olacaklardı ama bunu yaparken tek bir hata bile yapabilecek konumda değillerdi. Lautus Callante'nin cezasını vermek iyi tasarlanmış bir planla gerçekleşebilirdi, Farrell'ın düşmanı olmak ise asla kaçamayacakları bir hata olurdu. Bu küçük yangın dindiğinde Alpharian sevdiği herkesin zararsızca kurtulmuş olmasını istiyordu...