Son zamanlarda her yer kasvet dolu. Bir gün André, bir gün Mirabelle, bugün Profesör Lowell... Her biri Bakanlık'ta sorgulanmaya götürüldüler. Okuldaki öğrenciler arasında da, neler olduğu konusunda hararetli bir münakaşa söz konusu.  Carmilla ile karşılaştığımızdan beri doğru ile yanlış kavramını kaybettim. Ares'e işkence eden kadının aynı zamanda bizi kurtarmış olduğu gerçeği inanılmaz kafa karıştırıcı geliyor. Bazılarının Carmilla'yı savunanlara cephe almaya başladığını duydum bile, bazıları ise Carmilla'nın hepimizi kurtaracağını ve bu yolda kurbanlar verilebileceğini falan söylüyor. İnsanlar bu kadar kolay kan dökmeye tamam dememeli bana kalırsa. Başka yöntemleri olmalı, kuralları olmalı... Eğer Ares'in annesini gerçekten Carmilla öldürdüyse, onun hakkını birinin araması gerekiyor ve birinin cezasını çekmesi gerekmiyor muydu?

Etrafımda aynı konu konuşuluyordu ama sanki bilmedikleri o kadar çok şey vardı ki... Aklımdan geçenleri rahatça onlara anlatabileceğimi düşünmüyordum. Ya anlamayacaklardı, ya da anlamaları daha kötü olacaktı. "Gençler," dedim masadan kalkarken. "Sohbetinize doyum olmaz. Keşke konuşunca doğruya ulaşabiliyor olsaydık. Göreceğiz neler olacağını." dedim ve yürümeye başladım dışarıya doğru. Nereye gittiğimi soranlara da ders çalışacağımı söylemiş ve kaçmıştım ortamdan. Ders dediğim zaman beni caydırmaya çalışmaktan vazgeçerlerdi çünkü. Charlotte'u aramayı planlıyordum aslında. Onu bugün hiç görmemiştim, genelde bulunduğu noktalara göz gezdirecektim. Karşılaşırsam konuşurduk. İlk durağımız: bahçe.

Ben bizim de Eadwig ile gideceğimizi düşünüyordum aslında ancak kimse çağırmamıştı daha. Daha geçen gün Carmilla ile karşılaşmış hatta Bakanlık ile karşı karşıya kalmıştık. Karşılarına geçip şu anda arama emri olan birini savunduğumu düşününce beni neden sorgulamak istemediklerini merak etmiştim. Şu anki Daire Başkanı'nın yerinde olsam kesinlikle çağırırdım bizi. Onun da işi başından aşkın olmalı... Eadwig ile konuşuyorduk geçen, Daire Başkanının yerine Seth Carter adında birinin geçtiğini öğrenmiş amcamdan. Hakkında pek bir bilgim yoktu ancak tam da şu olaylar olurken böyle bir konuma geçmiş olmak hem tecrübesizlikten hem de yanında sadık birileri olmadığından mutlaka zor olmalıdır diye düşünüyordum. Bir gen benim gelmek istediğim noktadaydı, tanışmak isterdim.

Bahçeye çıktığımda Charlotte ile değil de şu ana kadar görmediğim bir adam durmaktaydı. Sigarasını içiyor ve soğuk havayla birlikte üflediği dumanı bahçeyi dolduruyordu. Bu aralar bakanlıktan gelen insanların okulda bulunabileceği konusunda uyarılmıştık. Bina başkanı olarak da kimsenin taşkınlık yapmaması için kontrollü olmaya dikkat ediyordum. Etrafta kimse var mı göz gezdirdim, adam yalnız duruyordu. Ne için beklediğini merak ederek, biraz da bilgi alabilmek için yanına gittim ve "Merhaba," dedim. Bana döndüğünde de başımı kısaca eğerek kendimi tanıttım. "Samuel. Çok dertli içiyorsunuz." dedim sigarayı kast ederek. "Yoğun bir gün sanırım."

Neden başka bir şey istemedim ki? Adam Seth Carter çıktı. Bana da yuh, insan bilmez mi nasıl gözüktüğünü? Bir gazetede mutlaka çıkmıştır. Kafam nerede? Daha çok takip etmeliyim olayları. Zaten o kadar utanıyorum ki şu anda, adamın soruşturduğu kadını savunuyordum geçen gün. Ha şimdi de ne düşündüğümü bilmiyorum zaten o ayrı konu. "Ben de." diye atıldım hızla. "Ben de çok memnun oldum efendim." Bir elimi pantolonumun ön cebine koyup bir elimle de bakışmaya başladım adam bir şeylerle uğraşırken. Karşısında nasıl duracağıma karar verememiştim. Sonunda sadece salınmaya bıraktım, aynı anda kendime de kızıyordum olayı bu kadar abarttığım için. En azından elimin kolumun birbirine girdiğini pek fark etmemişti adam, bana sigara paketinden bir dal uzattığında o an ne dese kabul edeceğimden kabul ettim ve cebimdeki elimi de çıkarmış oldum böylelikle. Bu sırada konu başkanlığa gelmişti. "Ben de geçen yıllarda Quidditch oynadım ama ikisine vakit ayırmak imkansız olacaktı. Seçmem gerekiyordu, sizin gibi." dedim. Aynı yollardan geçmiş olmamız beni hem mutlu etmiş hem de rahatlamamı sağlamıştı. Sonuçta ben de bir gün onun gibi olacaktım. Attığım adımların da doğru olduğunu gösteriyordu dedikleri.

Sigaramı yakmaya uzandığında gerilmiştim, çaktırmadan adamın arkasına bakarak en azından gelen bir Profesör olup olmadığını kontrol etmeye çalıştım ancak sonuçta Seth Carter ile beraber sigara içecektim şu an. Bunun için ceza almaya değerdi. Sarma sigarayı dudaklarım arasına yerleştirerek bir nefes çektim. Ucundaki alev ile birlikte boğazıma ağır bir duman çökmüş, yakmaya başlamış ve sesli bir şekilde öksürmemi sağlamıştı. Alışık değildim sigara içmeye. Bu sırada ise Bay Carter soyadımı öğrenmek istiyordu. Boleyn demek istemiyordum işte şimdi. Daha yeni başladık sohbete ve kim bilir neler düşünecekti hakkımda. Boğazımı temizledikten sonra "Kusura bakmayın." diyerek başladım cümleye. "Kendimi tanıtırken pek tercih etmem de... Samuel Raymond Boleyn. Beni aileme göre yargılamanızı istemedim ancak mutlaka tanışıyorsunuzdur yengem Victorinne ile, nasıl bir ilişkiniz vardır bilemiyorum..." Adamın ilişkileri de beni ilgilendirmez ya. Bir şey demek yerine sessiz kalma hakkımı kullanarak sigaradan bir nefes çektim ve boğazıma gelen ikinci dalgayla tekrar öksürdüm. Bu sefer bastırmaya çalışıyordum acıyı. "Günümün nasıl geçtiğini sormuştunuz. Tahmin edeceğiniz üzere oldukça çalkantılı geçiyor. Her gün Carmilla ile ilgili yeni bir şey öğreniyoruz. Daha geçen gün buradaydı. Hatta... Hayatımı bile kurtardı." Tepkisini görmek için durdum. Yanlış şeyler söylememeye dikkat ediyordum. "Siz de bu yüzden buradasınız değil mi? Başka bir öğrenci ile mi alakalı?" Bunları sorarken sanki gündelik bir sohbetmiş gibi davranmaya çalışsam da merakımın gözlerimden okunduğuna emindim.

"Utanmak değil. Sadece..." Nasıl anlatılır ki? "Kendimi Boleyn adına ait hissettiğimi söyleyemem." Niyeyse bu adama içimden gelen her şeyi anlatasım vardı. Kendimi tutmaya da çalışıyorum ha, ama o sormadan çocukluk travmalarıma falan girişeceğim herhalde bu gidişle. Saygı duyduğum kişilere karşı her zaman böyle olmuşumdur. Bir Biçim Değiştirme profesörümüz vardı, adam gerçekten hayran olunası biriydi. Biçim Değiştirme sadece büyü becerisiyle alakalı değil aslında; içinde yaratıcılık, pratik zeka, biraz sinsilik... Beni bu konuda oldukça geliştirmişti. Bilgili insanları seviyorum, bu yüzden yanında dilim çok açılıyordu. Şu anda da Seth Carter'a başımdan geçen her şeyi anlatıp fikrini alasım vardı ama tutuyordum kendimi. Olabildiği kadar.

Tekrar konuşmaya başladığında sigaramdan bir nefes aldım, ardından üflemeden önce etrafı kolaçan ettim. Sorun yoktu. Carmilla hakkında iyi sözler sarf edince pür dikkat onu dinlemeye başladım. Harbiden nasıl bir halk kahramanıydı bu? Kahraman tanımına pek de uyan cinsten olmadığı kesindi. "Takip ettiğin gazeteler yakında kötülerler." Bütün durumu özetlemişti. "İnsanlarda etik kavramının daha çok gelişmesi gerekir. Sonuçta bu yaşananlar sadece iş değil, yaptıkları haberle bütün Büyücedünya'yı yönlendiriyorlar! Ben onların yerinde olsam... Ellerinde ne kadar büyük bir güç olduğunun farkında değiller." Sinirlenmiştim. Kime sinirlendiğimden emin değildim tam olarak ama işini sadece kendi yararına olan tarafa göre devam ettiren herkeseydi sitemim. Asla bana uymuyordu bu tutum. Kontrol eden de mi yoktu ya? Veya biri de çıkıp biz bunun doğru olduğunu düşünüyoruz, bu yoldan devam edeceğiz diyemiyor muydu?

Daire Başkanı beni zorlayan konularla devam ediyordu sohbete. Aşık olmak nereden çıkmıştı şimdi? Bu yaz konuştuğum kız... Hayır olamaz. Belki o aşıktı ama benimkine aşk denmezdi.  Geçen seneleri düşünüyorum, onca kız... Mira? Mira ile çok yakın arkadaştık bir aralar. Yakınlığımız biraz fazlaydı denilebilir belki ama... Bilmiyorum. Charlotte? Şu ana kadar en çok hoşlandığım kız olabilir. Ama aşk ne ki ya? Ne dememi bekliyor acaba adam. "Aşkın gerçek olduğuna inanmıyorum. Kısa süreli bir hevestir diye yazanlar var ama bende o da olmadı." dedim omuz silkerek. Bence Bay Carter da aynısını düşünüyordu. Mantıklı birine benziyor, duygularınla hareket etme falan diyeceğini varsayıyorum. "Olmadın mı? Tavsiyem, ol."

"Aşkla konunun bağlantısı nedir Bay Carter?" dedim yine şaşırarak. Hayatında her şeyin aşkından olduğunu söylüyordu. "Bu şu anki dertli halinizi de içinde barındırıyor sanırım." dedim adamın bu anlamlı sözlerine karşılık. "İnsanın hayatında bir sürü amacı vardır. Yalnız geliyoruz sonuçta dünyaya. Neden birinin bizi yönlendirmesine bu kadar izin verelim? Emin misiniz?" dedim dalga geçip geçmediğine emin olmaya çalışarak.

O ise benim sözlerimi tekrar ediyordu düşünceli bir şekilde. "Carmilla hayatımı kurtardı...Şimdi kurtardığı bu hayatı, onu yakalamak için kullanacağım. Peki sence neden?" Vay be, kadın hayatını kurtarmış olsa da suçlu olduğunu düşündüğü için yakalamaya çalışıyor adam. Kesinlikle hayran olunacak bir karar. "En başında onun yüzünden mi hayatınız tehlikeye girmişti?" dedim fikir yürüterek. Onun kadar tehlikeli biri ile anca böyle bir durumda karşılaşılabilirdi gibi geliyordu. "Üstelik ne kadar tehlikeli olduğunu duyuyoruz. Her ne kadar bizi koruyor gibi gözükse de... Yöntemleri çok ters. Hem de kurallar olması gerekiyor. Kurtarılması gereken biri varsa bu Seherbazların görevidir, neden siz yapmıyorsunuz?" Sonunda hesap sorar bir havada biten konuşmamı ben de beklemiyordum ancak gaza gelmiştim. Hem haklıydım, bunların cevabını aramak herkesin hakkıydı. Sorgulamayan bir nesil için gerileme kaçınılmazdı.