Orospu karı ben senin o bacaklarının arasından çok güzel geçeceğim sen bekle. Ohh, Cynthia karısı da saçına yapı- öğğ, sarılıyor! Buram buram babaanne kokmuyorsa o karı, ben de bir şey bilmiyorum. Neyse. BİZ BUNCA YIL BOŞUNA MI O DAR SOKAKLARDA PARKUR YAPTIK, KİLİSELERDE KAVGA ÇIKARIP BÜTÜN LONDRAYI DEPAR ATARAK TURLADIK?! Staminam o kadar da az değil Samuel bey, sandığınız gibi çabuk yorulmam ben. Kaçacağım ulan hepsinden, yeterince defans yaptık. Mısır patlağından zarar mı gelirmiş? Üstüme gelen şeylerden kaçınıyorum, sağa koşuyorum, sola koşuyorum, aşağı eğiliyorum falan. Gelebilecek bütün büyük eşyalar-yani görüş menzilimde olduğu kadarıyla- gelene kadar bekleyip savuşturmayı deneyeceğim. Ancak bütün dikkatim hala Samuel'in üzerinde. Bir şey gelince kaçınıyorum ama bir halt yer diye gözümü de çekmiyorum.

 Lanetlerde de bu yıla kadar pek iyi değildim ancak çocuğa çiçek buketiyle saldıracak değilim ya? Yani... Önceden işe yarıyorduysa da yok, bu herif yemez onu.  "Everte Statum." dedim görünüşte bana çok da engel olabilecek bir şey kalmayınca, ne olur şansım yaver gitse? Ne bileyim, uçsun, kafasını çarpıp bayılsın ama zarar gelmesin ben de uslu uslu gideyim! Ne olur!

Diğer profesörlerden uzağa oturmuş, patlamış mısırını yiyerek düelloları izliyordu Aldrik. İlk tur ikisi de bir birinden gereksiz iki öğrenci çıkmış, yeteneklerini değil ergenliklerini sergilemişlerdi. Şimdiyse ortada daha iyi bir turnuva dönüyordu. Her ikisi de ne kadar güçsüzde olsa kendi çaplarında bir şeyler yapıyorlardı. Ama ne Mira ne de Samuel ona istediğini veremiyordu. Nerde kan? Nerde vahşet? Nerde göz yaşı? En önemlisiyse nerde cesetler? Ölümsüz düello mu olur ya? Ölümsüzse ya da biri kafası kopmaktan beter olmadıysa o düello değildir.

Hiç bir profesörün onu tanımayacağından emin olduğu için bağırdı: "Ortada sıçan mı oynuyorsunuz yoksa kim kimin ağzına sıçar mı? Azcık vahşet, azcık ölüm!"

Bu aktiviteden hoşlanmamıştı kadın. Gereksiz şiddetten kaçınılmalıydı. Bu turnuva barbarcaydı. Öğrencilerin yeteneklerini böyle kullanmamaları gerekiyordu. Lakin orada bulunmak zorundaydı, okulun bir profesörü olarak ve sıkıntılı bir durumda da müdahele edebilirdi. İlk düello, beklendiği gibi geçti. Franziska rahat duracak, kendisinden bir şeyler katmadan duracak bir kız değildi. Sevdiği bir öğrencisiydi. Bütün öğrencilerini seviyordu ama Franziska'nın yeri bir tık farklıydı. Tabii söylediği laflarla şansını zorluyordu ama olsun. Bina sorumluları ilgilenmişti.

Sonra sahneye kızı ve Samuel çıktı. Kızı zor durumdaydı. İçi içini yiyordu. Sonra Hufflepuff bina sorumlusu bir şeyler söyledi. Bu adamla trende konuştuklarında hiç böyle değildi şeytan kaçmıştı sanki içine. "Ne diyorsunuz Profesör Solaris!" diye çıkıştı adama sert bir dille. "Öğrenci bu çocuklar gladyatör değil! Kendinize geliniz!"

Ortalıkta ev ödevleri ve eşyalar uçuşmuş, tepki çekmiş olsa da amacına ulaşmıştı. Fakat çikolata saçlı kızın duygu sömürüsü ortamdan gerçekten de birkaç yuhalama yükseltmişti. Bu yuhalamalar, özellikle potansiyel sevgilileri ellerinden kaybetmekten korkan oğlanlardan geliyordu.

Tribünlerde profesörler dahi celallenmiş, tansiyonlar yükselmişti. Şimdi çökmeyi planlamıştı Samuel üzerine. Bir aslan gibi kükredi sihirli sözleri. Kızıl ışık göründü asasının ucundan lakin Mirabelle'in elindeki kiraz dalı asanın yarattığı isabetli bariyer, biraz da şansın yardımıyla kızıl ışık huzmesini gerisin geriye kendisine sektirmişti. Fakat Samuel gazlanmıştı, tetikteydi. Belki sektiremedi kızıl ışığı tekrar lakin çatıya savurdu, taşlardan ufak bir sarsıntı yükseldi.

Şimdi hamle avantajını uzun aradan sonra mavi işlemeli cübbeli kız ele geçirebilmişti. Birinin spesifik bir avantajıysa yok.

Bu da işe yaramadı. Yeter ama sıkıldım! Artık gücümü göstermem gerekiyor... Bir de kenarlardan gelen yuhalamaları duymasam her şey çok daha iyi olacak. Profesörler bile vahşet istediklerini bağırıyor ya! Canını mı yakmamı istiyorlar gerçekten?

Mira'nın gönderdiği Bombarda lanetinin yönünü değiştirip onun olduğu tarafa geri yansımasını amaçlayarak "Salvio Hexia!" büyüsünü gönderdim. Bunu yaparken her ihtimale karşılık hızlı adımlarla geriye doğru çekilmeyi de ihmal etmemiştim. Eğer büyüm işe yararsa olduğu yerde patlamalara sebep olacaktım. Yaramazsa da bu kalkanın en azından bir süre göndereceği lanetlere karşı savunma olarak işe yaramasını umuyordum.

İçinden gelenleri söyleyen ultra yakışıklı ve ultra karizma büyücü kafasındaki kapşonu düzeltim sırtını geri yasladı. Ama hesapları dışında, gözünden kaçan bir şey vardı. Ravenclaw bölüm sorumlusu ona çok yakın oturuyordu. Kadının sinir bozucu sesi bu sefer de bu olaya karışmıştı. "Tamam belki kadına trende biraz yürür gibi yaptım ama her şeye de gıkpık denilmezki. Ölümlü dünya. Ya üç gün sonra ölmüşsün ya da bugün ne fark eder." diye düşündü. Kadına doğru dönüp: "Profesör sizin fikriniz size benim fikrim bana. Kendi işinizi bakın. Dün yüzüme beş iksir patladıktan sonra benden 'ay dikkat edin yavrularım' gibi bir psikoloji beklemeyin. Hem zaten benim lafımla yapacaklarsa beyinsizlerdir, ölsünler daha iyi." dedi.

Zaman ilerledikçe, iki taraf da birbirine karşı belirgin bir üstünlük edinemedikçe gerilim izleyiciler arasında yükseliyordu. Ancak düello sahasında, tüm bu gergin bakışların üzerinde olduğu ikili arasındaki gerilim yükseliyordu asıl. Tatlılıklar, centilmenlikler kalmamıştı artık. Amaç vardı, hırs vardı, zafer arzusu vardı. Bir Ravenclaw zekasından bekleneceği üzere birkaç aşamalı planını uygulamaya koymayı amaçlayan kız, fitilini çekti yükselen gerilimin kullandığı büyüyle. Sonrasında yaratacağı boşluk ileyse hazırlığına koyuldu hıızlıca.

Karşısındaki cesur, aslan işlemeli cübbe giyen şövalye ise kudretliydi, hızlı düşünüyordu, yine binasının şanlı bir mensubundan bekleneceği gibi. Patlamanın gücünü rakibine karşı kullanacaktı...

Büyü başarılı oldu fakat kısmen. Samuel, kalkanlarını yeterince kuvvetli yapamadığından sarsılarak geriye uçtu. Mirabelle ise ne yazık ki çiçeklerini yaratmaya çalışırken ortada gerçekleşen patlamaya hazırlıksız yakalandı. Dumanlar yükseldi ahşaptan. Alev çıkmadı lakin yanık kokuyordu. İki savaşçı da birbirlerinden uzaklaşarak yere düşmüşlerdi. Genç bedenler yıpranmıştı lakin henüz amaçları, hırsları devam edeceğe benziyordu. Fakat çok hassas birer ipe bağlıydı bu iradeler.

Atan alır arkadaşlar. Avantaj yok, zar atıyorum. Durumlar eşit. 1 gelirse Mirabelle, 2 gelirse Samuel yazar.

This dice roll has been tampered with!
Rolled 1d2 : 2, total 2

Büyülerimizin çarpışmasıyla yerden kesilmişti ayaklarım. Arkaya doğru hızla fırlamış ve aynı hızla yere çakılmıştım. Kafamı yattığım yerde sağa sola çevirdim. Oturanlara bakıyordum, onlar da şaşkınlıkla bizi izliyorlardı. Profesör Urswick bir kızı boğuyor gibiydi. Evet, orada da ayrı bir düello dönmekteydi. Charlotte nerdeydi? İzliyor muydu acaba?

Tamam, etrafı düşünmek yok. Full odak, saldırı. Bitireceğim artık bu işi.

Ayağa zıpladım hızla. Kollarımı sıvadım, şimdi pazularım biraz daha gözüküyordu. Mira da yerden kalkıyordu. Gülümsedim kısaca. "Sence de yetmez mi? Pes etmek istemez misin Mira?" dedim güçlü olanın kendim olduğunu bilerek. Ardından son saldırımı yapmak için birkaç adım aldım ileriye doğru. "Stupefy!"