İngiltere Büyücedünyası > Düello Salonu
[Son 8] Samuel R. Boleyn v Mirabelle Starlight
Samuel Raymond Boleyn:
Yetenek 1d8 : 6, total 6
Destek 1d8 : 4, total 4
Talih 1d10 : 1, total 1
Mirabelle Starlight:
Samuel... Samuel... Lanetlerde iyi olmadığımı bilmene rağmen neden sadece lanet kalkanının arkasına sığınıyorsun Samuel? Neyse ki tutmadı eheh. Gerçi tutmadı mutmadı ama biraz uçmuş olabilirim, zayıf minik bir şeyim şurada kıçım kırıldı sanırım. Fırsatı kaptı çocuk. Bak bak Eadwig gibi bitirecek işimi. "Protego!" Çok kaşınıyorsun Samuel! Bir iki saniye duraksadım, ben de aynısından yapacağım. Kuzeninle aynı şekilde gitsen çok iyi olurdu da niyeyse pek umutlu değilim lan. "Stupefy!"
Yetenek 1d8 : 5, total 5
Destek 1d8 : 4, total 4
Talih 1d10 : 5, total 5
Locomotor:
Samuel, duruşunu ilk dikleştirebilen olmuştu ve pes etmeye davet etmişti rakibini. Teklifi çok da haksız sayılmazdı, düellonun çoğunluğu onun baskınlığı ve kontrolü altında ilerlemişti. Fakat mavi cübbeli kız, pes etmeye hiç de razı değildi. Duruşunu toparlayabildi ve kendi üzerine gelen kızıl ışık huzmesini yukarı doğru savuşturdu. Savuşturur savuşturmaz ise hızlı bir karşı saldırıda bulundu. Samuel aslında hazırlıklı sayılırdı ve tamamen makul, kitabına uygun bir adım eşliğinde kendini savunmaya girişti. Ayak hareketleri oldukça önemliydi bir düelloda.
Yalnızca tek bir problem vardı: Ayaklarının altındaki zemin yıpranmış, kirlenmiş, tozlanmış, yağlanmıştı son birkaç hamle sırasınca olanlardan. Savunma tılsımını yapmakta bu sebeple ufacık, yalnızca ufacık bir gecikme yaşadı. Görünmez güç perdesi asasının ucundan önüne doğru yayılırken bu sebeple yalnızca saniyenin ufak bir fraksiyonu kadar geç kalmıştı. Belinden vücuduna çarpan sersemletme laneti, metanetini koruyabilmiş olsa da fiziksel olarak yıpranmış şövalyeyi yere serdi, az önce kuzeninin de başına geldiği gibi. Düellonun son anlarında altında kaldığı tüm baskıya karşın kazanan isim ise belliydi: Mirabelle Starlight.
Mirabelle Starlight:
Birkaç saniye boş boş baktım. Kazanmış mıydım? Ben mi kazanmıştım? Alkışlıyorlar. Samuel yerde yatıyor. Ayaktayım. OHA, KAZANDIM! Ağzım açık kaldı lan. Anneme kendimi kanıtlayabilir miydim böylelikle? Hayır, şans eseri kazandım. Son saniyeye kadar kaybedecek gibiydim, bu rezaleti kazanç sayamam ben. Son anda anca eşittik, baştan beri o öndeydi. Hemen koştum Samuel iyi mi diye baktım, nazikçe hafiften sarstım. "Samuel, Samuel, iyi misin?" dedim, çocuk kendine geldi şükür. Elinden tutup ayağa kaldırdım. Belki de bugünkü en içten gülümsemem yüzüme yayıldı. Elini sıkıp hızlı hızlı sallamaya başladım heyecanla.
"Çooook iyiydin, tebrikler. Harika savaştın! Kazanmayı hak eden sendin ama... Başta da dediğimiz gibi şans daha büyük bir etkendi. Tebrikler ama! Çok çok çok çok çooooook mükemmeldin! Pes etmemi söylemesen daha iyiydi gerçi." dedim, son cümleyi birazcık daha sessiz söylemiştim ama duyuluyordu. El sıkışmayı bırakıp sımsıkı sarıldım çocuğa. "Lütfen turnuvanın devamında beni en önlerden destekle olur mu? Belli ki şanslı tılsımımsın, heheh. Hastane kanadına gitmek ister misin? Götüreyim mi?"
Samuel Raymond Boleyn:
Kaybettim. Daha Mira'nın büyüsü bana ulaşmadan anlamıştım kaybedeceğimi çünkü adımımı attığım yerin sağlam olmadığını fark edebilmiştim, son anda. Küçük bir denge kayması derken büyünün beni arkaya fırlatışı da bir olmuştu. Beni destekleyenlerin tezahüratları kesilmiş ve bir kesim de Mira'yı alkışlamaya başlamışken gözlerim kapalı yatıyordum yerde. Kafam allak bullak olmuştu zaten, sesler boğuk geliyor gözümü açtığımda görüntüler bulanıklaşıyordu. Gerçekten de sersem hissediyordum kendimi. Çok yatmıştım ama, artık kalkmam ve bir sorunum yokmuş gibi davranmam gerekiyordu. Ne zaman geçecekti bunun etkisi? Hadi... Mira'nın geldiğini duydum ve gözlerimi araladım, ürkek bir şekilde beni sarsıyordu. Birkaç Profesör'ün de kenardan bana seslendiğini duyabiliyordum. Boğazımı temizledim. "İyiyim tabii ki." dedim ve kendimi zorlayarak oturur pozisyona geçtim. Derin bir nefes alıp kalkıyordum ki Mira'nın bana uzanan minik eli destek olmak ister gibi önümde belirdi. Tatlı, çok tatlı bir kız bu. Gülümseyerek elini tuttum ve beni kaldırmasına izin verdim. Birbirimize selam mı veririz yoksa el mi sıkışırız diye düşünürken kız elimi tutmuş sallamaya başlamıştı bile. Bana iltifat yağdırmaya başlayınca gülümsemem tüm yüzüme yayıldı. Kaybettim ama gururumu okşaması iyi geldi. İki elimle sardım ben de elini sallarken. "Ama son hamleyi sen yapabildin, önemli olan buydu. Tebrik ederim. İyi direndin sonuna kadar." dedim. En sonda pes etmesi için attığım blöften bahsedince yakalanmış bir şekilde sırıttım. "O... Sadece psikolojik bir saldırıydı. Gerçeği yansıtmıyormuş gördüğün gibi." Şansımı denemiştim sadece. Kızmış mıydı diye düşünürken yok, üzerime atladı ve ince kollarıyla beni sarmaladı bu sefer de. Artık kahkaha atmaya başlamıştım, düello sonunda rakibini bu kadar seven başak biri çıkmazdı herhalde. Ona kaybettiğim için mutluydum. "Başka kimi destekleyeceğim ya?" dedim kolalrı arasında sıkışmış bir haldeyken. "Zaten en zor maçı atlattın, bundan sonrası senindir. " Normalde olsa Mira'nın söylediği sözleri başka türlü anlarım, benden mi hoşlanıyor acaba diye düşünürüm ama ne kadar enerjik ve canlı bir yapısı olduğunu biliyorum. Bunun yanında, biz hep iyi arkadaş olmuştuk bu yüzden "şanslı tılsımı" olmam iyi bir kankalık bağı diye düşünüyorum? Her neyse. Hastane Kanadına gidip biraz dinlensem mükemmel olurdu bu arada ama şu anda herkesin önünde bunu yapmak istemiyordum. En azından biraz bekledikten sonra gitmek daha mantıklı olurdu, dikkatler üzerimde değilken. Omuzlarından tutarak kızı kendimden biraz ayırdıktan sonra "Gideriz birazdan. Önce sen tebriklerini al." dedim ve onu ortaya doğru itekleyerek seyircilere döndüm. Ardından Mira'yı tebrik eder şekilde ben de onlarla birlikte son kez alkışladım. Biraz oturur sonra hastane kanadına geçerdim. Bu sırada arkadan duyduğum "Boleynler ne kadar şişirilmişler, ikisi de kızlara karşı ilk turdan elendi bile. Triplere gel!" laflarını duymamazlıktan gelerek gülümsemeye çalışıyordum.
Navigasyon
[0] Mesajlar
[*] Önceki Sayfa
Tam sürüme git