Profesör Olineaux, geçen hafta panoya astığı duyurunun yanında herkese bir mektup göndermişti. "Lütfen gelecek hafta olacak dersten önce sınıfa kendi sıranızı kendiniz götürün. Normal masa ve sandalye olmasına gerek yok, derste nasıl rahat ederim derseniz onu getirmenizi istiyorum." Bunu neden dediğini dersliğe girince anlıyordu öğrenciler, geçen yıl sınıfta olan sıralar yoktu, sınıf bomboştu. Sadece kapının tam karşısında bir öğretmen masası vardı. Bazı öğrenciler profesörün dediğini yapıp önceden getirip yerleştirmiş, bazıları bugün getirmiş, bazıları çeşitli nedenlerden dolayı tenezzül bile etmemişti ve ayakta kalmak zorunda kalacaklardı.

Öğrenciler yavaş yavaş sınıfa doluşmaya başlarken, koca dersliğin içinde görünürde bir profesör yoktu. Sadece masanın üstünde kafatası gibi duran, ağzından duman çıkan garip bir şey vardı. Gelen öğrenciler meraklı gözlerle masanın üstünde duran şeye bakıyor, bazıları umursamamaya çalışarak arkadaşlarıyla sohbet ediyordu. Biraz zaman geçti, dersin başlamasına beş dakika, belki de daha az kalmıştı ve neredeyse tüm öğrenciler sınıftaydı ancak sınıfta hala profesöre dair hiçbir şey yoktu, sadece masada duran kafatası vardı. Sınıftaki sesler yükseldikçe yükseldi, ders boş diye sevinenlerden tut ilk dersten profesörün gelmemesine sinirlenenlere kadar çeşit çeşit öğrenci vardı. Her sınıfta olduğu gibi biraz önce orta düzeyde seste konuşmakta olan bu çocuklar, şimdi bağıra bağıra sohbet ediyor, bazıları direkt dersten kopmuşken bazıları da profesörün nerede olduğuyla ilgili tahminler yürütmeye çalışıyordu.

Masadaki kafatası birden havaya fırladı ve bağırmaya başladı, "KESİN ULAN SESİNİZİ, APTAL VELETLER! CIR CIR CIR NE ÖTTÜNÜZ BE, KAFA ÜTÜLEMEKTEN BAŞKA İŞİNİZ YOK MUDUR SİZİN?"


Sınıf birden tamamen sessizliğe büründü. Herkes şaşkınca karşısında uçan garip şeye bakıyor, ne döndüğünü algılamaya çalışıyordu. Sonunda bir öğrenci sessizliği bozmaya karar verdi ve çoğu kişinin aklında dönen o soruyu sordu, "Ee, şey... Profesör siz misiniz?"

Kafatası bir süre karşısındaki öğrenciye boş boş baktı. "Ha? Ne profesörü be? Ben ki, koskoca şeytanlar kralı, tanrılara denk varlık..!" duraksadı, bir şey fark etmiş gibiydi. "Oh, dur bir dakika. Siz şeyi mi bekliyordunuz bir saattir..." dedi ve arkasına dönüp masanın altına doğru bağırmaya başladı. "ŞŞŞT, HAVYAR! BEBELERİN GELDİ, KALK KALK KALK! UYAN LAN!"

Öğrenciler hala beyin yanması yaşarken, masanın arkasından bir kafa çıktı. Kızıl bir kafa. Deminden beri masanın altında uyumakta olan profesör, yerde yatan halinden oturur hale geçti ancak uzun saçları yüzünü kapattığı için görünmüyordu. Bir öğrencinin, "Oha, kızıl ve seksi bir karı mıymış profesör?" diye mırıldandığını duysa da duymamış gibi davrandı. Sonra aniden kendine geldi ve olan bitenin farkına vararak hışımla ayağa kalktı. Üstünde aşırı pahalı olduğunu bas bas bağıran, desensiz bir pijama takımı vardı. Yüzü hala saçları yüzünden görünmüyordu.

"Aman tanrım! Çocuklar, çok özür dilerim! Ben hemen geliyorum, tamam mı?" dedi, sesi kalın ve boğuktu. Belli belirsiz bir Fransız aksanı vardı bir de. Adamın sesini duyan, vücudunu gören az önceki öğrenci hayal kırıklığına uğradığını belli eden bir ses çıkarttı. Xavier ise koşar adımlarla masanın dibinde olan bir kapıya doğru koştu. Son anda durdu ve uçan kafatasına döndü, "Sakın. Sakın çocukları yemeye ya da öldürmeye çalışma. Birazdan geleceğim." dedi ve kapıdan içeri girdi. Tekrardan bir sessizlik oluştu. Kafatası, öğrencilere baktı ve alaylı bir tonda konuştu, "Sırf yapma dediği için yapasım geldi. Hanginizin kıçından bir ısırık alayım bakalım, hm?" diye sordu. Ciddi bakışlarla karşılaşınca kaşlarını çattı. "Aman be. Şaka yaptık. Gülün diye. Ehıhıhığğ."

Ders saati geldikten yaklaşık beş dakika sonra profesör geri geldi. Az önceki halinden eser yoktu, biraz önce yüzünün görünmesini engelleyen dağınık ve uzun saçları şimdi güzelce taranıp düzeltilmiş, adamın çekici yüzüne maske olmayı bırakmışlardı. Pijamalarının yerini soylu bir aileden geldiğini gösteren lüks kıyafetler almıştı. Yüzü tertemizdi, tek bir pürüz veya leke yoktu. Resmen ay gibi parlıyordu. İri, turuncuya çalan kehribar gözlerini öğrencilere çevirdi. Çocuklara döndüğü an gözleri parıl parıl parlamaya başladı adamın, işine aşık olduğunu anlamak için insan sarrafı olmaya gerek yoktu.

"Dersime hoş geldiniz güzel çocuklarım! Az önceki olay için lütfen beni bağışlayın, heyecandan tüm gece uyuyamadığım için masanın altında uyuyakalmışım. Cidden çok özür dilerim! Hatta, lütfen özür hediyelerimi kabul edin!" dedi ve asasını sallayarak oraya neleri sığdırabildiğini sorgulatan masanın altından çeşit çeşit hediye paketleri çıkardı. Paketler uçarak rastgele öğrencilerin önüne kondu. Normalde bunları derse girişte tanışma hediyesi olarak vermeyi planlıyor olsa da plandaki minik değişimden kimsenin haberi olmadıkça bir sorun oluşturmazdı sonuçta. Hediyeler yüzünden sınıftaki ses miktarı hafiften artmaya başlasa da çocukların hevesini kırmak istemedi, gülümseyerek kendileri sussun diye bekledi. Sonunda bir öğrenci, işte o her sınıfta bulunan öğrenci, sınıfı susturdu.

"Arkadaşlar, profesör susalım diye bekliyor!" diye bağırdığında kalan öğrenciler sessizleşti. Bazıları o öğrenciyi taklit etti, gıcık olduklarını belli etmeye çalışırcasına.

"Teşekkür ederim." dedi Xavier, parlak gülümsemesini yüzüne yerleştirerek. Öğrencilerine daha yakın hissetmek için masasından uzaklaştı ve sıraların önüne geçti. "Evet! Açıkçası, ilk defa resmi bir sınıfta ders verdiğim için biraz gerginim ve ne yapmam gerektiğini tam olarak bilmiyorum. Umarım hatalarımı mazur görür ve sizler için olabilecek en iyi profesör olmama yardımcı olursunuz kuzucuklarım. Benim adım-"

"HAVYAR! HIAHIAHIAHAIAH!"

Bir süredir sessiz olan kafatası, bu anı bekliyormuş gibi son ses bağırdı ve kahkahalara boğuldu. Gülerken oradan oraya uçuyor, bir yere çarpınca başka yere dönüp bir de oradaki yere çarpıyordu.

"Lafımı tamamladığın için teşekkürler, çok yardımcı oldun." dedi sarkastik bir tonla Xavier. Asasını uçan şeye doğrultarak susturma büyüsü yaptı, birkaç dakikalığına rahat olacaklardı. "Üzgünüm, kendisi biraz... Şeydir. Her neyse. Benim adım Xavier Olineaux, çocuklarım. Hepinize uygunsa ilk dersimizi tanışmaya ayırmak istiyorum. Derslerimde sıkılmayacağınızdan ve yüzde bin beş yüz verim aldığınızdan emin olmak istiyorum, o yüzden de sizi güzelce tanımam gerek. Dersler sizin istediğiniz şekilde ilerleyecek, isteklerinizi belirtmekten çekinmeyin yani!" dedi gülümsemesini bir saniye bile bozmadan, enerjisinden ödün vermeden.

"Evet, hadi başlayalım! İlk önce gönüllülerden başlayalım kendimizi tanıtmaya. Sonra da söz almayanlar da konuşabilsin diye sırayla kalkarsınız. Önce adınızı ve soyadınızı söyleyin, daha sonra da benim bilmemi istediğiniz her şeyi. Alakasız olsa bile önemli değil, dün akşam yatmadan önce ne düşündüğünüzü bile söyleyebilirsiniz! Ayrıca, kendinizi tanıtmanız bittikten sonra dersle ve benle ilgili beklentilerinizi de duymak istiyorum. Derste ne işleyelim, nasıl işleyelim, nasıl etkinlikler yapalım... Aklınızdan geçen her şeyi dinleyeceğim. O zaman, başlayalım!"
--------------

-RP'lerinizin başını, benim yazdıklarımla çelişmediği sürece keyfiniz nasıl istiyorsa öyle yazabilirsiniz.
-Hediye kutusundan ne çıktığı tamamen size kalmış; uzun zamandır çok istediğiniz bir şey, sizi mutlu edecek bir şey, okulda çok işinize yarayacak bir şey, pek hoşunuza gitmeyen bir şey veya daha önce hiç görmediğiniz çok ilginç bir şey çıktığını ve buna olan tepkinizi yazabilirsiniz. Kafanıza göre yazın işte bir şeyler.
-Kendinizi tanıtırken lütfen sadece adım soyadım şu, şuralıyım deyip geçmemeye çalışın. Aklınıza gelen her şeyi yazabilirsiniz. Profesöre kendi hakkında kişisel sorular da sorabilirsiniz. (Mesela nereli olduğunu, kaç yaşında olduğunu, neden profesör olmak istediğini, o uçan kafatasının ne olduğunu vs.)

[justify]-Dersten bir hafta önce-

Biçim Değiştirme senenin en beklediğim dersi oluyor genelde. Bu sene de farklı bir Profesörden göreceğim için neler öğrenebilirim merak ediyordum. Ancak ilk hafta ders işlemek yerine sadece ders kurallarıyla ilgili bir not yolladı bize. Çocuklarla Gryffindor Ortak Salonunda oturmuş hepimize gelmiş olan notu okuyorduk. "Oğlum, bu okul bize sıra bile vermeyecekse işlemeyelim ders falan! Kazanını kendin al, cüppeni kendin dik, sıranı derse getir! Yok artık!" Clayton'ın dediklerine bir kahkaha patlattım. Harbiden de her sene bu Hogwarts alışverişi işi yormaya başlamıştı beni de. Boy attıkça cübbeyi de değişmek gerekiyor, annem her yaz şaşkınlıktan ne yapacağını şaşırdı. Para sıkıntı değil ama babamdan her sene de cübbe mi değişilirmiş şeklinde bir tepkiyle karşılaştığımız için uzamam suçmuş gibi hissetmiyor da değilim.

"Ayrıca biraz fazla özgür tutmamış mı bizi? Yani gel istediğini yap, ortalığın ağzına .. demiş adam. Çok istiyorsa..." Öyle mi gerçekten yoksa bu bizi denemenin farklı bir yöntemi mi? Yani düşünsene Profesör olmuşsun, koskoca ofisin var, odan var, sınıfın var... Diyorsun ki alın çocuklar sizin bu konuda hiçbir emeğiniz olmasa da tepe tepe kullanabilirsiniz izin veriyorum, özel alanıma girebilirsiniz! Ben hayatta yapmazdım. Ama ne yaparsak yapalım şu an resmi olarak hakkımızdır. Yazılı sözü var Profesör Olineaux'un.

"Tam olarak öyle demek istememiş aslında. Fazla iyi niyetli olduğunu düşünüyorum." dedim gözlemimi dillendirerek. Sıra taşımak çok zahmetli bir işmiş gibi gelmişti ilk başta ama bunu işimize yarayacak bir hale getirebilirdik. "E kalkın gidelim hadi sınıfa. Bakalım bir etrafa belki düşündüğümüzden daha kolay olur." Evet, bir şey düşünüyordum. Kendinizinmiş gibi kullanın dediyse dışarıdan değil de içeriden bulabilirdik istediklerimizi. Ben böyle dediğimde onlar da meraklandıklarından kalktık ve yola koyulduk.

Sınıf eski bildiğimiz sınıf değildi. Tamamen yenilenmiş, kitaplarla çevrilmiş -uzun süredir bu kadar kitap görmemiştim ve ne kadar okumayı özlediğimi fark ettim bu görüntüyle- ve bir yandan da tam anlamıyla bomboştu. Sıralar yoktu. Birkaç kişinin belli ki bu nottan sonra getirdiği sandalye ve minder, birkaç da defter duruyordu üzerlerinde ama bu kadar. Tam karşımızdaki kapıya doğru ilerledim, buradan olmalıydı giriş. Ofisini ve odasını görmemiz gerekiyordu. Kapıya yaklaşıp açmadan önce duvara asılı levhalara göz gezdirirken Edward'ın "Bakın, eğer bana diyorsa ki en rahat edeceğin şeyi getir... BEN YATAĞIMI GETİRİRİM!" Heyecanla ve biraz da öfkeyle bağırdı çünkü bunun gerçek olamayacağını biliyordu. "Öyle değil mi ama? Bu kadar optimistlik de çok fazla! Asla en rahat halimizde olamicaz işte!"

"Yatak da biraz abartı dostum." dedim Eddy'ye cevaben. Kapı kolunu bastırdım ve... "BUM! Tam 12'den!" dedim gözlerim parlayarak. Profesörün kitapların içinde kaybolmaya yüz tutmuş odasında mor bir koltuk duruyordu. Üzeri tozlu sayfalarla ve parşömenlerle dolu olsa da iki vurup tozunu aldık mı bir şeyi kalmazdı. Peşinden Edward ve Clayton da girince ne düşündüğümü çözmüşlerdi. "Süpeerr. Ama bunu almamıza izin verir mi ki?"

"Kendi malın gibi demedi mi?"

"Keşke başka bir şey isteseydim! Ama nerede uyuyacak o zaman adam? Kızabilir buna..."

"Eddy... Yatağını almayacağız tabii ki. Hadi şu koltuğu taşımama yardım edin."

-Bir Hafta Sonra-

Bir hafta önceki dahice buluşumuz sonrasında bugün erkenden kalkmış ve koltuğumuzu kimse sahiplenmeden önce sınıfa gelmiş, yerimize kurulmuştuk. Koltuğu öyle bir yere yerleştirmiştik ki hem bütün sınıfı çok iyi görebiliyor hem de kenarda istemezsek katılmayacağımız bir konumda takılabiliyorduk. Eddy derste uyumak için ortada olmak istemediğini söylemişti. Buraya erken gelebilmek için sabahladığımız için de baya uykuluyduk yani, bir dalmışız... Gözlerimi "HAVYAR!" kelimesine açtım. Sınıf sonuna kadar dolmuş, hatta ders bile başlamıştı. Öyle bir uyuma yok. Hemen Clayton ile Edward'ı dürtükleyerek "Şşşt başlamış ders." şeklinde uyardım ve Profesör'ün dediklerine kulak vermeye başladım. Bizi tanımak istiyormuş, bu dersin içeriği kendimizi tanıtammız üzerine olacakmış. Klasik tabi yeni gelen Profesörler'in bunu istemesi her zaman çok doğal. Keşke biz de 6 senedir birbirimizi tanımıyor olsaydık da bir değişiklik olsaydı. Bütün sınıf şimdi teeek tek baştan kendini anlatacak biz de bilmiyormuşuz gibi buna vakit ayıracağız. Bu bir tık sıkıcı cidden.

Lucien konuşmaya başladığı sırada önümde, ayaklarımın neredeyse dibinde oturan kıza baktım. Esnemek istiyordum ama dibimde koyduğu bir kutu bunu engelliyordu sıkışıp kalmıştım. Zaten rahat ederiz diye odadan aldığımız koltuğa da üç kişi sıkışmaya çalışınca çok rahat olmuyormuş onu fark ettim. Acil bir çözüm bulmalıyız bu konuya da. Her neyse. "Şşşt." yaptım kıza. "Kutunu çekebilir misin, ayağımla çarpıp zarar vermek istemiyorum." dedim. O da ilk değişik bir şekilde koltuğa ve bana baktıktan sonra kutunun Profesör'ün bir hediyesi olduğunu ve bana ait olduğunu anlattı. Ardından bu koltuğu nereden bulduğumuzla ilgili bir soru iletince "Bilmem. Pratik zeka diyelim." dedim gülümseyerek. Ardından eğilip kutuyu aldım ve salladım içine bakmadan önce. Sonra kıza seslendim tekrar. "Sana ne vermiş? Aynı mı herkesinki?" dedim onda aynı kutudan olmadığını bilerek. Önünde defter gibi bir şey duruyordu. Kaldırıp salladı bana doğru. [/justify]


"Hmm bir özelliği falan olsa güzel olurmuş." dedim. Sonra Profesör'ün büyük ihtimalle dikkatini dağıttığımızdan bu tarafa baktığını görünce ayaklanıp "Ben de kendimi tanıtmak istiyordum." dedim. Konuyu tamamen farklı bir yöne çekmekti amacım bir yandan da. "Adım Samuel Raymond Boleyn. Biçim Değiştirme dersine çok ilgiliyim, geçen senelerde de her dönem almaya çalışıyordum. Bir de kusura bakmayın biraz erken geldik sınıfa, siz başlayana kadar biraz kestirelim demişiz sonra... Ha evet bir de koltuğunuzu ödünç aldık ama, sorun olmaz umarım? Notta istediğiniz gibi kullanın diyince biz de bunu uygun gördük rahatlık adına." Uslu bir çocuk gibi gülümsedim.

Sophia yavaş ve kendinden emin adımlarla zindanlardan yukarı kata doğru uzanan merdivenlere doğru ilerlerken bir yandan da kıyafetlerini düzeltiyordu. Hafif tozlanmış cüppeye ve kıvrılmış bir eteğe kim tahammül edebilirdi ki? Yılın ilk biçim değiştirme dersine her zamankinden daha özenli gitmek istiyordu. Çünkü biçim değiştirme, sarışın cadının ilgili olduğu iki dersten biriydi ve bunu onun gözünde daha değerli kılıyordu. Profesörün panoda önceden belirttiği gibi kendi sırasını hazırlanmıştı, daha çok hazırlatmıştı.

Koyu yeşil kadifemsi tek kişilik koltuğu ve mütevazi çalışma masasını alt sınıf Slytherin öğrencilerine birkaç gün önceden taşıtmıştı. Sonuçta bir leydinin tek başına böyle külfetli bir işi yapacağı nerde görülmüş. Sınıfa geldiğinde öğrencilerin onun için yerleştirdiği kanepeye rahatça kurulmuş, çantasından ders için gerekli malzemeleri hazırlamaya başlamıştı. Sınıf yavaşça dolmaya başlarken, Sophia sınıfı incelenmeye başlamıştı. Sıralar yerine farklı alternatifler kullanıldığı için normal bir derslik olma havasından kaçan bu sınıf, oldukça büyük ve ferahtı. Öğretmen masasının üstünde duran kafatasını andıran obje kızın dikkatini çektiğinde meraklı bakışları duman çıkaran kafatasına kitlendi. Yaklaşık on dakika tedbirli ve meraklı bakışlarını üzerinde tuttu. Fakat hiçbir şey yapamadığına kanaat getirdiğinde gözlerini tuhaf kafatasından çekti. Sınıfın içindeki gürültü arttıkça Sophia'nın sıkılma kat sayısı artıyordu. En son beyaz dantelli eldivenlerinde kaç tane çiçek motifi olduğunu saymaya başlamış, sürekli aynı yere bakmaktan başı ağrımaya başladığında vazgeçmişti.

O sıkılmaktan bayılma safasına gelirken sınıfı inleten bağrışmalar birden sessizliğe büründü. Gürültüyü sonlandıran şey, havaya fırlayıp bağırmaya başlayan kafatası olmuştu. Bu ani bağırış bazılarını korkutsa da Sophia'yı şaşırmıştı. Hiçbir vasfı olmayan bir süs eşyası olan nesne uçuyor üstelik konuşuyordu. Bir işe yarıyormuş diye düşünmeden edemedi sarışın cadı. Bu şaşkınlığını üzerinden daha atmamışken öğretmen masasının arkasından gözüken kızıl bir kafa daha bir hayrete düşürdü onu. Üzerindeki pijamaları ve yüzünü örten kızıl saçlarıyla karşılarında duran kişi biçim değiştirme profesörlerinden başkası olamazdı. Profesör hızlı bir özür ve bir  koşuşturmaca ile sınıfı terk ederken Sophia kafasını masaya dayamış bir an önce bu dersin bitmesini bekliyordu.

Profesör tekrar sınıfa geldiğinde Sophia kafasını kaldırmış,  daha düzgün bir şekilde oturmuştu. Profesör söze başlamadan karşısındaki adamın yeni halini dikkatle inceledi. Kesinlikle on dakika önceki halinden eser yoktu. Üzerindeki kıyafetlerin geçen hafta incelediği butik dergisinde gördüğüne nerdeyse emindi. Özür olarak kendisine sunulan hediye kutusundan  birkaç hafta önce beğendiği fakat babasına söylemeye fırsat bulamadığı yakut broş kutunun içinden çıktığında neşeyle güldü.

Gösterişli broşu cuppesine takarken, böyle telafi edilen  geç kalmaları memnuniyetle karşılayacağını düşündü. Profesör hafif aksanı ile konuşmaya başlarken, genç cadı dikkatle dinlemeye başlamıştı. Kızıl saçlı adam kendini tanıtmanın tam ortasındayken yapılan şaka sarışın cadıyı güldürmezken sınıftaki diğer öğrencileri eğlendirmişti. Lafına kaldığı yerden devam etmeye başladığında profesörün isteği çok şaşırtmamıştı, haklı olarak öğrencilerini tanıması gerekiyordu.


Sarışın cadı birkaç kişi söz almasının ardından çabucak bitirmenin en iyisi olacağına karar vermiş ve o da söz hakkı almıştı. Hafifçe eliyle eteğini kaldırmış ardından dizlerini bükerek gereken selamlaşmayı yaptıktan sonra konuşmaya başlamıştı.

"Ben Sophia Catherine Lorence. Lorence dükalığının tek kızıyım. Gösterişli ve zarif şeyler hoşlanırım. Biçim değiştirme dersi ilgi alanımı kapsayan bir ders olduğu için Gamp kanunlarını ve bir hayvanın insana dönüştürülebileceği hakkında teoriler merakımı uyandırıyor ve profesör sizin için de bir mahsuru yoksa neden bir kafatasına sahip olduğunuzu sorabilir miyim?"

[justify]O gün slytherin ortak salonuna kitabını almak için gittiğinde derse geç kalacak olduğuna emindi. Ama yine de koşmamış ya da telaşlı telaşlı hızlı adımlar atmamıştı koridorlarda. Dersleri önemsiyordu ama derslerin kendilerine girecek kadar önemsemiyordu. En sonunda Regina için okul bitiminde alacağı notlar önemliydi geri kalanı pek de umursamıyordu.

Koridorlarda yürürken dersine yetişmek için koşan birkaç öğrenci gördü. Hâlâ daha birkaç kişiyi dışarıda gördüğüne göre öyle çok da geç kalmamıştı demekti. Derin bir iç çektikten sonra biçim değiştirme dersliğinin olduğu kata ardından da sınıfın kendisine ulaştı. Sınıfa girdiğinde profesörü göremeyince etrafta bir hayvan veya öğrenci olmak için fazla olgun bir duruş sergileyen birileri var mı diye baktı. Ne de olsa biçim değiştirme profesörü olduğu için bir animagus ya da Metamorfmagus olma ihtimali yüksekti profesörün.

Derse girmeden önce Hufflepuff bir yaşıtından kendisi için bir oturak getirmesi ricasında bulunmuştu. Derse geç kalma ihtimali üzerine konuşunca kıyamayıp hemen kabul etmişti Mari isimli bu Hufflepuff kiz da. Gözleri ile onu aradı bir müddet. Ardından da çekingen adımlarla kızın yanına gitmişti. Kızın iki kişilik  fazlasıyla rahat duran küçük bir kanepe getirmiş olduğunu görünce biraz dona kalmış olsa da bir Hufflepuff'tan iyilik istediğini hatırlayınca durumun normal olduğunun farkına varmıştı. Kızın yanına oturduktan sonra kanepe için önce bir teşekkür etti. Sonrasında da kızın kulağına eğilip fısıldadı.

“Mari Profesör nerede?”

“Sanırım üstünü değiştirmeye gitti.”

Üstünü mü değiştirmeye gitti? Ne diye üstünü değiştirmesi gerekmişti ki? Kızın anlamaz yüzünü görmüş olacak ki Mari konuşmaya devam etti.

“Biz sınıfta profesörü beklerken masanın altından gecelikleri ile çıktı da.”

Bunun üzerine istemese de sessizce gülmeye başladı Regina. Kızçemiz böyle güle dursun sınıfa bir dehşet’ül vahşet girdi. Gülerken bir anda öksürmeye başlayan kızımız gözlerine inanamadı. Bu güzel varlık niye buradaydı? Yoksa profesörleri o muydu? Bu kadar güzel bir insan niye profesör olurdu ki? İnsanlar sadece onu görmek için bile para verip üstüne sıraya girebilecekken niye veletler ders vermek istemişti? Bunu biraz düşündükten sonra kendini durdurdu Regina. Merlin’in bir lütfu karşısına gelmişken onu sorgulamak kabalıktı. Şu an buradaydı ve güzelliği ile onları kutsuyordu adam, bu yeterliydi.

Adama büyülenmiş gözlerle bakarken hediyeler dağıtılmıştı. Sınıftakiler hediyelerini açarken Regina o kutunun içinde ne olduğunu zerre umursuyor gibi durmuyordu. Gözlerinin önündeki manzara dururken başka şeylere dikkat etmek istemiyor gibiydi. Hem ders bitip de bu yakışıklısın bulunduğu ortamdan ayrılmak zorunda kalınca bakardı hediyesin. Şimdi önemli olan gözlerini doyurmaktaydı. Mari onu birkaç kez dürtüp hediyeye bakıp bakmayacağını sorsa da en sonunda vazgeçmişti. Çevresinde ne olduğunu umursamıyor gibiydi kız.

Ve herkesin dakikalar önce fark ettiği konuşan kafatasını da tam bu yüzden profesör kendini tanıtmaya başlayıp bölününce fark etmişti. Kafatasını görmesi ile birkaç saniyelik bir dikkat dağılması olmuş olsa da yine pür dikkat profesörü dinlemeye koyulmuştu. Konuşan bir kafatası fazlasıyla ilgi çekiciydi ama güzele bakmak varken kafatasının ilgi çekiciliği bile fazla dikkat çekici olamıyordu Regina için.

Tabii tüm bu ilgisi tam anlamıyla olmasa da Profesör Xavier Olineaux kendini tanıttıktan sonra öğrencilerden kendilerini tanıtmalarını isteyince geçmişti. İsmi dışında başka ne diyecekti ki? İsmi onunla alakalı üç şeyi özetliyordu zaten. Kim olduğunu, ailesini ve nereli olduğu sadece ismi ile anlaşılıyordu. Başka ne diyebilirdi. Aklına bir şey gelmiyordu. Ama yine de denemesi gerekecekti.

“Ben Regina Alexandrovna Romanovna. Sanırım kendimle alakalı ismim dışında öyle çok söyleyebileceğim bir şey yok. Ama yazmayı seviyorum. Bu yeterlidir umarım. Bunun dışında biçim değiştirme dersinin en çok ilgimi çeken ders olduğu ile alakalı bir yalan söylemek istemiyorum. Fakat sizin dersi nasıl işleyeceğiniz konusunda birkaç sorum var. Masanızdaki kafatası çoğu arkadaşımın ilgisini çektiği gibi benim de ilgimi çekti. Ama ben daha çok derslerinizde bunun dışında başka başka ilginç şeyler gösterecek misiniz bize onu merak ediyorum. Ah bir de bir sorum daha var. Kabalığımın bir mahsuru olmaz diye umuyorum. Cildiniz öyle güzel parlıyor ki hakkında soru sormamak mümkün değil. Cildiniz için hangi bakım ürünlerini kullanıyorsunuz merak etmiştim.”[/justify]

Profesörün kurallarını okuduğum gibi tiksindim kendisinden. Neden? Ben kuralları seven bir adamım. Belli bir gelenek vardır Hogwarts'ta. Profesör, profesördür. Öğrenci, öğrencidir. Sen kuralları koyarsın biz de uyarız. Gelip ne bok yerseniz yiyin derseniz anarşi olur. Bu dersliğin sonu çöplük olacak. Zindandan 1. kata çıkarken mutfaktan 3-5 sandalye kaptık evcinlerinin tüm engellemelerine rağmen. Sonra da dersliğe girip bir kenara fırlatarak üstüne kurulduk. Şu halimize bak. Defter yok, kitap yok. İşsiz güçsüz bir muggle gibi oturuyoruz. Bacağımı diğerinin üstüne atmış, üçgen çizmişim. Duvara yaslanmış gelen gideni kesiyorum. Herkes oturacak şey getirmiş. Gazete serip oturan var lan. Profesör şu öğrencileri bu duruma düşürmeye utanmıyor musun? Düzen ulan düzeeeeen. Her neyse bir ara herkesi susturan bir kafatası bağırmaya başladı. Uçuyor falan. Ulan dedik bu mu profesör? Dersliği düzenleyememiş tabi vücudu yok. Oldukça mantıklı geldiydi ama değilmiş. Bizim profesör uyuyormuş. PUAJAJAJAJAAHJDSKLSAJDAS!

ULAN!

Herif dersliğin sorumluluğunu almadığı gibi uyanamamış! Valla bir anda gülmeye başladım herif gelip özür dilerken pijamasının içinde.  "Gerçekten mi?" dedim.  "Bu ders bir şaka olmalı. Yatak odası zaten dersliğin yanındayken dersliğe geç kalmayı başarabilmesi inanılmaz." Yanımdaki arkadaşlarımla gülmeye devam ettik. Kafatası bizi götümüzden ısırmakla tehdit ettiğinde de  "Ya tamam, kafa açma sen de." dedim. 5 dakika  boyunca profesörün ne kadar düşüncesiz olduğu ile ilgili bir kaç cümle daha söyledim.  "Annem duysun şu soytarılığı da görün. Dersliği bize dizdirir, geç kalır... Odamı falan kullanın demiş abi. Gryffindor'lular-" Kuzenime baktım direkt.  "Kız atarlar odasına. Hiç düşünemiyor mu? Rezillikten başka bir şey değil." Ki zaten gelip tekrar özür diledi. Gece uyuyamayıp masanın altında uyuyakaldığını söylediğinde de gözlerimi devirip  "Gereksiz bilgi veriyor. İşimiz var bununla." dedim bizimkilere. Zaten özür diye verdiği hediyeden de anlamadığım bir bilmeceli çocuk oyuncağı çıktı. Dalga mı geçiyor nedir? Hediyelerden sonra oluşan uğultuda ben de profesörle ilgili bir sürü rahatsız olduğum şeyi arkadaşlarıma açıklıyordum ki kızın teki arkadaşllarrr susalmm prof bekliyorrr falan yapmaya başladı. Bu böyle susalım diye bekleyecekse işleyemeyiz ki dersi. Zaten Biçim Değiştirme ne ya? Leş ders. Vereceksin bize Yönetim Kanunu dersi.

Profesörün derse geçecek diye beklediğimiz, ancak onun yerine yanındaki kafatası tarafından bullylendiği. Bu dersin tanışma dersi olacağını söylediği zamanlardan sonra ben iyice kalkıp gitme isteğiyle doldum. Ki zaten istediğinizi yapın diyordu değil mi bu? İlk haftanın dersini sallamıştı zaten, şimdikini de tanışma olarak geçiştiriyor. Bir şey öğretecek mi bize? Benim çocuklara işaret ettikten sonra  "Gidelim." dedim. Millet kendini tanıtırken ayaklandık. Bu sırada da Strömm pijamalarıyla daldı içeri. Aha al, çok seversiniz birbirinizi. Kız yere oturacakken  "Geç yerimize otur." diye bizim mutfaktan çaldığımız sandalyelere yönlendirdim onu. Profesörün yanından "Tanışma kısmını pas geçiyoruz biz. Zaten herkesi tanıyorum." diyerek geçtim.  "Kütüphanedeyiz." diye profesörün "İstediğiniz gibi kullanabilirsiniz." dediği kütüphaneye doğru ilerledik.

[justify] “Ne demek o satıcılar sizi kandırdı? Nasıl olabilir böyle bir şey ya? Bakanlık ile iletişim kurmadınız mı? Şaka gibi. Hafta sonu babam mektup yazacağım ve söylediklerinizi birebir aktaracağım. Ev cinlerine sarı parlak saç çıkaran iksir diye kaşıntı iksiri kitlemişler. Büyücü dünyası giderek üçkağıtçılar ile dolmaya başladı. Hem siz nasıl kandınız ki buna? Ama… Endişe etmeyin. İsimlerini tek tek bana veriyorsunuz… Tabii size gerçek isimlerini verdiklerini zannetmiyorum. Tamam… Durun, durun…” Hevesle krem rengi el emeği göz nuru kendim ördüğüm çantamdan muggle işi kalemlerimden birini çıkardım. Parşömeni ararken cinlerden birinin sorusuna kocaman gözlerimi heyecanla belertip sorusuna karşılık verdim. “Ne yapıyor olabilirim? Size yardımcı olmaya çalışıyorum. Resmim iyidir. Bu tiplerin görünümü sizin anlatımlarınız ile çizmeye çalışacağım. Hadi, daha fazla vakit kaybetmeyelim, anlatın bakalım.” Dediğimde durdurulamaz bir şekilde hızlı konuştuğumun farkına varıp biraz soluklanmaya karar vermiştim. Çok sık yapıyordum bunu. Heyecanlanınca kendini kaptırıyordum hemen. O sırada çantamın derinliklerine attığım parşömen parçasını bulamayınca etrafa bakınmaya başladım ama yine aynı cin tarafından bölündüğümde elimi yüzüme kapatıp başımı umutsuzca salladım. “Ne? Geç mi kaldım? Olamaz. Ya da olur. Neden olmasın? Size yardımcı olmadan gitmeyeceğim bir yere. Ekiyorum dersi bugün.” derken surat ifadem çok netti. Ancak üç beş cinin aynı ağızdan konuşmasıyla bunu ders sonrasında tekrar geri gelmenin iyi bir fikir olacağını da düşünüyordum. ”Hayır, derse gidiyorsun. Biz burada olacağız. Bizim için yapmak istediğin şeye oldukça minnettarız ama derslerini engellememeli bu. Hem geri geldiğinde sana lahana çorbası yaparım bak. Önce derse git gel de.” Lahana çorbası mı? Merlin aşkına, bu cinler beni benden iyi tanıyor olabilirlerdi. Gözlerimdeki ışıltı neredeyse koca mutfağı aydınlatacak kadar genişlemişti. Tezgâhtan hoplayarak kalktım. Üstümü başımı düzgünce toparladıktan sonra duvarda asılı olan saate bakıp çok geç kalmamış olduğumu kendimi çaresizce inandırmaya çalışmayacaktım bile. Cinlere gülümsedim. Daha fazla vakit kaybetmeden oradan ayrılırken “Bekle beni lahana çorbası!” diye neşemi yansıtarak koşa koşa çıkmıştım.

Bir merdiven, iki merdiven, üç merdiven… Şöyle kaykılayım, aman çarpıyordum az daha, çekilin, daha hızlı, çabuk çabuk diye Hogwarts’ın koridorlarında ince ses tellerimi parçalıyordum.  Yanlış kata çıkmışım işte. Hayıflanmaya vaktim yoktu. Yine de kendime söylenmeye devam ederek birinci kata inmek için koşturuyordum. Biçim Değiştirme güzel dersti ama yorucuydu. Var olanı değiştirmek mantığıma sığmıyordu. Bütün ders boyunca sinir olacağım şeyler gösterecekti yeni profesör kesin. Anlamsızlığını dile getirip tartışmaya girmemek için dilimi kilitli tutmuştum yıllardır ve yine bunu yapmaya devam edecektim.  Nihayet sınıfa varabildiğimde derin bir soluk aldım ve profesörün durdurmasına izin vermeden koşarak içeri girdim ve dudaklarımdan onca nefessizliğe rağmen anlaşılır cümleler dökülmüştü. “Charlotte Vera Rillian, altıncı sınıf. Geç kaldığım için çok özür dilerim. Bir daha olmayacak Profesör….. Olineaux.” Soyadını son anda hatırlamıştım. Göz teması kurmaktan da kaçınmıştım sebepsiz yere. Lakin… Bir sorun vardı. Şaşkınlıkla bana bakan birkaç tipi umursamadan etrafı süzdüm. Sahi ya! Kendi yerimizi kendimiz mi bulacaktık ne yapacaktık öyle bir şeyler vardı. Eee ben bir şey getirmemiştim. Gerçi gerek de yoktu. Merdivenlere destek olan ağaçlar oradaydılar. Herkes için. Şu an en çok benim için oradaydılar. Tırmanacaktım. Sıkıldıkça bir daldan bir diğerine geçerdim. Baya kalın eski ağaçlardı bu iki ağaç. Aralarında fısıldayarak beni misafir etmek istediklerini işitebiliyordum. Kızın birinin öksürmesiyle dikkatim dağılınca merakla çevirdim bakışlarımı. Niye ki? Kaş göz işareti yaparken gösterdiği yere baktım hemen. Ayakkabılarımı mutfakta unutmuşum. Hay aksi! Ben de diyorum neden bu kadar ferah hissediyorum kendimi. Kıza omuz silkerek önemsediğim bir detay olmadığını gösterdim. En kolay çıkış güzergahını kafamda belirleyip kollarımı sıvayıp koyuldum tırmanmaya. Kollarım biraz güçsüzdü benim. Çıkmaya çalışırken çok zorlandım ama ses çıkarmadan hızlıca halletmiştim. Kalın dala vücudumu yerleştirir yerleştirmez dalı okşamaya başladım. Çantamı da minik dal çıkıntılarından birine doğru asarken içinden örgü bir bez çıkardım. Gökkuşağının bütün renkleri üzerindeydi. Malum havalar soğuyordu ve ben ağaçlara örgüler örüyordum. Binanın içinde olması onun üşümeyeceği anlamına gelmezdi. Yüzümde büyük bir mutlulukla dala yerleştirmeye çalıştım. Belki profesör ile konuşup zamanla tamamen kaplayabilirdim onu. Profesör… Evet, onu düşünmüşken derse odaklansam iyi olurdu. Ayaklarımı sallayarak sınıf arkadaşlarımın hepsini karşımda görebildiğimden keyifle onları incelemeye başladım. Tahtı görünce bir an afallasam da üstünde durmayarak göz gezdirmeye devam ediyordum ki adının Barbatos olduğunu fısıldaşmalar doğrultusunda anladığım ve yadırgamamaya çalışarak -bu çok büyük ayıp olurdu- dinlemeye çalıştım. Gerçekten… ama gerçekten…. Biçim değiştirme beni beklenmedik şekilde çok fazla zorluyordu. Canlıyı cansıza dönüştürmek… Hmmm. Hoşuma gitmedi.Ne yapalım? İlgiliymiş gibi davranmaya çalışıp bir şeyler kapmaya çalışacaktım. En azından deneyecektim. Dikkatimin saniyesinde yine yeniden dağılmasıyla ağaçla konuşmaya başladım. İçimden tabi. Ne kadar da güzelsin… Yalnız mı hissediyorsun burada? Ailen var mıydı? Nasıl geldin buraya? Yoksa hep burada mıydın? Hikayeni anlatsana bana… Kopan gürültüyle irkilip olduğum yerde sendeledim. Az daha düşecektim. Kendimi sağlama almaya başarınca karmaşaya yönelttim bütün ilgimi. Yığılan cüsseyi gördüğüm zaman göz bebeklerim büyüdü. Yığılıveriyordu profesör orada. “Ayyy!” diyebildim bir panikle. Aşağı inmeye hazırlanıyordum şimdi. Profesöre ne olduğuna bakacaktım.  [/justify]

Lucien, kendisini tanıttıktan sonra sessizce oturup diğerlerini dinlemeye ve profesörün sesinin renginin tadını çıkarmaya başlamıştı. Sınıftaki diğer öğrencileri pek tanıdığı söylenemezdi, genelde Slytherin ortak salonundan, hatta yatakhanesinden mümkün olduğunca çıkmayan ve Ameterasu dışındaki insanlarla olan etkileşimini olabildiğince az tutan genç büyücünün çok fazla insan tanımaması anormal değildi tabi. Sınıftaki öğrencilerin çoğuna göz aşinalığı vardı, ama ne isimlerini öğrenmek ne de arkadaş olmak gibi bir gayesi olmadığı için hiçbirini tanımıyordu. Ama diğerlerini dinlerken, ister istemez bir üstünlük duygusuna kapılmıştı, kendisinin en iyi olduğu konusunda yanılmadığının kanıtı gibiydi konuşan "sınıf arkadaşları".
Biçim değiştirme kitabını eline alıp can sıkıntısıyla karıştırdı. Kitapla boş boş bakışmak bile sınıftakilerin profesöre hangi bakım ürünlerini kullandığını sormalarını ve öğrenmek istemediği şeyleri anlatmalarını dinlemekten iyiydi sonuçta. Sonunda ismini öğrendikleri şu tuhaf varlık da üstüne tuz biber olmuştu tabi. Eh, dürüst olması gerekirse insanlardan daha çekilebilir duruyordu.

Yanındaki kız tarafından dürtüldüğünde boşluğa dalıp gitmişti. Ameterasu, büyük bir heyecanla fısıldadı. "Luci luci, şu Barbatos çok şirin değil mi? Şuna bak, arkadaş olmak istiyorum!" Ameterasu'nun bu hallerine alışmasına rağmen hala bir insanın böyle olabilmesini reddeden genç büyücü 'ciddi misin..' ifadesiyle bakmaktan başka bir şey yapmadan önündeki kitaba geri döndü.

Sınıftan birisi, sanki ders yokmuşçasına pat diye kalkıp gitmeye çalışınca kafasını kaldırıp bu salağa bakma ihtiyacı hissetti. Diğer insanların yaptığı aptallıklar onu ilgilendirmezdi, adını birkaç saniye önce duymasına rağmen ilgisini çekmediği için unuttuğu bu çocuğun saçma tavrı dikkatini çekmişti sadece. Profesör'ün imalı hareketine hafifçe gülümesemekle yetinip tekrar kendi düşüncelerine döndü, ta ki kül rengi sesi duyana dek.
Barbatos'un eline bir asa vermenin hayatını en az %80 riske soktuğunu düşünen Lucien, hem bu tuhaf şeyin herkesi öldürme ihtimaline karşı tetikte olmak için, hem de anlattığı şeyleri bir parça merak ettiğinden derse odaklandı. Barbatos'un bir tırtılı içki şişesine ve birisinin sırasını bir ayıya dönüştürüşünü izledi dikkatle. Sonunda manyak şey şişeyi profesörün kafasına attı!
Masanın arkasından çıkan dumanın hayra alamet olmadığını sezen genç büyücü, kafasındaki 'bi haltlar olacağını biliyordum' düşüncesi ile profesörün masasının yakınına koştu.
 

Genç cadı panikle bir yandan cübbesini  giyerken diğer yandan ablasından hatıra kalan kolyeyi bulmaya çalışıyordu. Ne akla hizmet çıkarmıştı ki onu? Şimdi onun yüzünden kahvaltıya geç kalacaktı. Geç uyanmanın verdiği endişe ile hazırlanırken aklına Profesörlerinin gönderdiği mektup gelmişti, işin ucunda herhangi bir şaka yoksa dersliğe vardığında bomboş bir sınıfla karşılaşmalıydı. Bu yüzden evinden getirdiği pratik japon tarzı masalardan götürmeyi planlıyordu dersliğe, zaten çok güçlü olduğu söylenemezdi.

Reina hazırlıklarını tamamlamış, yerde rahat bir şekilde oturmak için yanına minderini ve gerekli ders araç-gereçlerini almıştı, ortak salondan çıkarken garip bir görüntü vereceğini düşünse de kimsenin durumu ondan farklı değildi ve bu durum mavi cübbeli cadıyı bir nebze rahatlatmıştı. Reina kahvaltıya bu yükle inmek istemediği  için doğruca dersliğin yolunu tuttu. İçeri girmeden önce derslikte öğrencilerin olacağını tahmin etmemişti lakin sınıfta güzelce konumlandırılmış mor bir koltuk ve üzerinde üç öğrenci bulunuyordu. Diğer öğrencilerin yaratıcılığına karşın getirdiği masaya göz ucuyla baktı, genç cadı abartıdan hoşlanmazdı bu yüzden önemsemeyerek minderini ve masasını önlerde olacak şekilde yerleştirdi. Yerleşmesinin ardından bulunduğu odayı incelemeye başladı, tam karşısında öğretmenler masası ve üzerinde bir… kafatası? Bulunuyordu. Ürktüğünü belli  etmemeye çalışırken tüm duvarları kaplayan kitaplık ilgisini çekmişti, eğer çekingenliğini üzerinden atabilirse ders çıkışı kitapları incelemek çok isterdi.

Reina ders başlayana kadar gelen giden öğrencileri izlemiş, dikkatini ise önünden aniden fırlayan kafatası dağıtmıştı. Uçarak öğrencilere bağırıyor, bunun karşısında ise tüm öğrenciler susmuş bir şekilde olayı izliyordu. Sessizliği bozan öğrencinin sorusuna karşılık beklediği cevabı almıştı. Bu çirkin şey kesinlikle mektuptaki Profesör olamazdı- derken Reina oldukça maliyetli görünen pijamalarıyla beraber masanın arkasından çıkan adama karşın şaşkınlığını gizleyememişti. Dersin asıl Profesörü olduğunu düşündüğü bu adam masasının dibindeki kapıya doğru koşarak tekrardan ortalıktan yok olmuştu. Reina daha fazla bu yaratık ile baş başa kalmaya dayanamazdı, bu yüzden olabildiğince hızlı Profesörün gelmesini diledi içinden… Bir süre sonra tekrardan ortaya çıkan Biçim Değiştirme Profesörünün az önceki halinden eser yoktu... Kızıl saçlı adam bir asa hareketiyle masasının altındaki hediyeleri öğrencilerine dağıttı. Reina o masanın altına neler sığabildiğini açıkçası merak ediyordu, dersin başından beri masının neredeyse dibinde oturuyordu ve ne hediyeleri ne de uyuyan Profesörlerini fark edebilmişti. Pakete olabildiğince zarar vermeden açan cadı içinden çıkan hediyeyle beraber yüzündeki tebessüme engel olamamıştı. Elini deri kaplama defterin üzerinde gezdirirken verdiği hissiyatla gözleri istemsizce kapanmıştı. Bu derste öğrenecekleri ile defteri doldurmak için sabırsızlanıyordu.

Yerde oturmanın verdiği rahatlık ile bir yandan Profesörünü dinlerken söze giren yaratığa göz devirmeden duramamıştı, etrafta kahkalarla beraber uçan yaratık kızıl saçlı adamın büyüsüyle beraber bir süreliğine susturulmuştu. Enerjisinden ödün vermeyen adam kendisini tanıtmış ve aynı şekilde öğrencilerden de kendilerini tanıtmalarını beklemişti. Kendisi hakkında konuşmaktan pek haz etmese de ‘gelenek gelenektir’ diye düşünmeden edemedi. Gönüllü öğrencilerden sonra kendisini tanıtmak için az önceki pozisyonunu bozmuş dizlerinin üzerine otururken söze girmişti:

-Adım Reina Carter efendim, İngilterede babamla beraber yaşıyorum. Genel olarak sanatın her türlüsünden hoşlanırım. Uygulamalı olarak dersinizde pek bir başarı gösterebileceğimi sanmıyorum ama yardımlarınızı açığım… diyerek sözlerini sonlandırdı.

Sessizce diğer öğrencileri dinleyen Reina,  sınıf arkadaşlarının ne kadar çok yönlü olduğunun farkına varmıştı. Farkına vardığı bir diğer olay ise Profesörlerinin öğrencileri olağanüstü bir ilgiyle dinlemesi ve yanıt verirken kullandığı kelimelere dikkat edişiydi. Bir eğitimciye yaraşır şekilde davranıyordu (dersin ilk kısımları görmezden gelindiğinde). Genç cadı bazı sebeplerden dolayı olabildiğince asa kullanmaktan kaçınırdı, bu yüzden uygulamalı derslerle oldukça başı beladaydı lakin bunu aşması için içten içe kızıl saçlı adamın yardım etmesini umuyordu… Genç cadı kendi kendine düşüncelere dalmışken Biçim Değiştirme Profesörünün halihazırda hoşlanmadığı yaratığa ansiklopedi fırlatmasıyla gerçekliğe dönmüştü. Adamın hiçbir şey olmamış gibi sözlerine devam etmesi hayret ediciydi. O sırada gözü pijamalarıyla dersliğe giriş yapan cadıya takılmıştı, üslubunun oldukça ilginç olduğunu düşünmüş lakin Profesörlerinin dert etmediğini görünce o da umursamamıştı. Dersin huzurunu bozmaya yemin etmiş yaratık tekrardan çığırmaya yeltense de ağızındaki kağıt topu yüzünden öfkeyle masaya oturmuştu, bu yakınlık Reinayı rahatsız etse de gözlerini Kızıl saçlı adamdan ayırmamaya çalıştı.

Genç cadı Profesörlerini dikkatle izlerken mimiklerinin değiştiğini fark etmiş ve kızıl saçlı adamın baktığı yere gözlerini dikmişti. O sırada yaratık hızla Slytherin öğrencisini cübbesinden çekiştirip Profesörün yanına kadar sürüklemişti. Sarışın öğrencinin davranışları gerçekten saygısızdı ve Reina bu duruma kayıtsız kalmak istemese de Profesörünün sözlerini dinlemek için kendisini tuttu. Beklediği gibi kızıl saçlı adam gerektiği cevabı vermişti, birkaç öğrenci düşüncesine göre ortalığı karıştırmak istiyordu ki hep bir ağızdan ‘ooOOOOooOO’ demeye başladılar, neyse ki hepsi susturuldu.

Cadı mavi cübbesini düzeltip dersi dinleme pozisyonuna tekrardan geçmişti, biraz daha ders içeriği konuşmaya başladıkları için heyecanlanan cadı dersin tamamen uygulamaya olduğunu öğrenmesiyle karmaşık duygular içerisine girmişti, dersin başında kendisine hediye edilen defter şimdilik boş kalacak gibi duruyordu. Adamın ders ilerleyiş biçimi her cadı ve büyücü için inanılmaz gelirdi, Reina ‘cadı’ ismini ne kadar hak ediyor tartışılırdı tabii.

Heyecanla araya giren yaratık dersin kontrolünü ele almış gibi gözüküyordu, Reina açıkçası ondan bu tarz numaralar beklemiyordu. Kitaplığın en üst raflarından aldığı kitabı rasgele bir öğrencinin sırasına fırlatmıştı, bir anda etten kemikten bir kutup ayısına dönüşen sıra çoğu öğrenci gibi genç cadıyı da dehşete düşürmüştü… Kızıl saçlı adamın elinden asasını alan yaratık bir tırtılı şarap şişesine dönüştürüp kafasına dikmişti- tabii bunların hepsi derste oluyordu. Barbatos öğrencilere rasgele bir dönüşüm  göreceklerinin haberini verdikten sonra beklenmedik bir şekilde iksir şişesini Biçim Değiştirme Profesörlerinin üzerine fırlattı, başına çarpan cisimle beraber masanın ardına doğru düşen adamın bulunduğu yerden dumanlar yükselmeye başladı. Reina panikle ayağı kalkmış ve Profesörlerini kontrol etmek için yere çömelmişti.