İyi çocuktur da konuşmasını pek beceremez William, arkasını toplamak da bize düşüyor.

- Okulun açıldığı gece William öğrencilere 'Önemli bir konuda yardım gerektiği için yarın sabah Tılsım Dersliğine gelmeniz gerektiği' mesajını iletiyor
- Fark ettiğiniz üzere 'André'yi Kurtarma Ekibi' oluşuyor. Katılmak veya katılmamak konusunda serbestsiniz. Aynı şekilde toplantıya da gelmiş veya gelmemiş olabilirsiniz.
- Kurtarma operasyonu 27 Kasım Cumartesi'yi kapsayacak şekilde online/interaktif şekilde gerçekleştirilecek. Yaklaşık olarak 14:00 de başlayıp, 17:00 ve 20:00 civarında iki GM güncellemesi ve sizden gelecek RP'ler ile devam edecek. Kelime sınırı olmayacak, sadece bu güncellemelerden en azından ikisine cevap yazmanız gerekecek.
- Kurtarmaya katılacak kişilerin 25 Kasım 23:59'a kadar buraya bir cevap yazması gerekmektedir. Kelime sınırı yoktur.
- Yapılacak planın kararı için öncelik size ait. Öne çıkmayı isteyen birileri varsa buyursun, William insanları bilgilendirdi ve görevi tamamlandı, saldırıda öncü rol almayacak. Adamda liderlik vasfı yok bir kere!

- Önemli Uyarı! Katılmaya karar verirseniz ciddi bir tehlikeye atılacağınızı unutmayın. Başınıza her şey gelebilir.

Pişman olmadığınız kararlar almanız dileğiyle.

Matem…

Hogwarts’ın bu yılında herkesin kalbi okunabiliyordu. Kalpleri amansızca bir korku ve umutsuzluk kaplamıştı. Büyük bir şokun etkisiyle pırıl pırıl gözler artık boşluğa dalıyor, kaybetme korkuyla herkes sevdiklerine sıkı sıkıya sarılıyordu. Bir nevi toplumsal bir paralize sanki kaçınılmazmış gibi engellenmeye yüz tutacak biçimde baş göstermeye başlıyordu. Kanlı balonun ardından atılan manşetler boğazları düğümlemiş, trende yaşananlar ise son darbeyi vurmuştu. Henüz büyük bir acıyı göğüsleyemeden küçük bedenlerin artarda zehir zemberek günlerle lanetlenmişliğinden kurtulmaları için büyümeleri gerekiyordu. Kimi için bu acılar üzerine konuşmak dahi zor iken kiminin harekete geçecek kadar cesur olması elzemdi. Öyle ki denizin en derin kısmına ulaştırılması gereken bir umut ışığı vardı. Umut her zaman etraftaydı. Onca korkuya rağmen heybetiyle bir köşede umut hep bekliyordu. Aksi halde özgürlüğün timsali olan hangi kuş konardı, kırık bir dala? Hangi kartal heybetiyle kanatlarını açardı sevdiklerini korumak için?

Iris için kanlı balo ve William’ın St. Mungo ziyareti adeta bir dönüm noktası olmuştu. Vaktinin çoğunu gelecek hakkında düşünmekle geçiriyor, Bakanlık ve yönetilen süreci inceliyor, bir çıkış noktası arıyordu. Profesör Yamashita’nın canhıraş söylediklerini kafasında birleştirmeye çalışıyor, kitapların arasında kayboluyor ve her seferinde eli boş kalıyordu. Can sıkıcı bir durum olmasının yanı sıra kapı her suratına sert bir şekilde kapanışında çaresizlik ve ümitsizlik Iris için tekrardan kabul edilemez bir hal alıyordu. Ortada öldüğü ‘iddia edilen’ bir arkadaşları vardı. André’nin şu an için bulundukları sınıfta heyecanla profesörün sorularına atıldığı hali gözlerinin önüne geliyordu. Üzerine düşünmemek ve yokluğunu hissetmemek imkansızdı. Birkaç haberin onları yanıltmasına ve arkadaşlarından koparmasına izin veremezlerdi. Ruhunun ve bedeninin her bir zerresini kaplayan acısıyla birlikte göz kapaklarını kapatıp sıktı bir anlığına. Nefes almanın ciğerlerine adeta bir iğne batırırcasına can yakıcı olabileceğini daha önce hiç deneyimlememişti Iris. Hufflepufflı çocuğun sırasının üzerine bırakılmış olan birbirinden farklı sonbahar çiçeklerine baktığında Iris'in benliğinde un ufak edilmiş bir umudun söz konusu olması dahilinde sevginin kurtarıcı gücüne duyduğu inanç gün yüzüne çıkıyordu. Bütün desteği William’ın düşüncelerineydi. Ona inanıyordu. Ona her zaman inanırdı.

Vakit geldiğinde öğrenciler arasında yayılan mesaj sayesinde sınıf neredeyse dolmuştu. Zaman zaman uğultular artıyor ve çekingen gözlerle ne olduğunu sorguluyorlardı. Öğrencilerin merakı giderek artarken Iris ise hala sorgulamaya devam ediyordu düşüncelerinin yoğunluğunda. Belki diğerlerine göre daha fazla pozitivite gösteriyordu ama yapılması gerekenin bu olduğuna da son derece emindi. Tanıkların söylediklerinden biri de Profesör Yamashita’nın büyü yapamazken bile öğrencisini kurtarmak için çabaladığıydı. Profesör sevgi dolu bir insandı. Uyanır uyanmaz böyle söylemesinin bir sebebi olmalıydı, boş yere olamazdı. Iris, Hogwarts trenine binmeden bir gece önce kulağı keskin olan babasıyla uzun uzadıya konuşmuş ancak ağzından herhangi bir laf alamamıştı. Gizliliğin esas alındığı bu konuda Iris’in içi hiç ferahlamamış, aksine devlet politikasına öfkelenmiş, çoğu şeyi sorgulamaya yöneltmişti. Ne olursa olsun, pes etmemeliydiler. Ellerinden gelen bir şeyler olmalıydı. Biliyordu, birlikten kuvvet doğardı.

Bütün kararlılığıyla karşılarında duran arkadaşlarına bakarken uğultuların kulakları fazlasıyla doldurduğunu fark ettiği anda sessizliği bölmek için minik bir uyarı öksürüğü verdi William’a. William öğrendiklerini ve düşüncelerini kısa ve öz bir şekilde sınıfta bulunanlarla paylaşmaya başladığında çorap söküğü gibi gerisi gelecekti. Birkaç gözün parıldamaya başladığını şimdiden seçebiliyordu Iris. William’ın “acı kaybını kabullenmesi” konusunda hiddetlendiği noktada başını o da inkâr edercesine iki yana salladı. Onlardan istenilen şey inanılmazdı. Bünyelerinin sindirebileceğini zannetmiyordu. Meyusluk yapmanın zamanı değildi, birilerinin eyleme geçmesinin önemi akrep ve yelkovanın birbirini kovaladığı her an artıyordu. Ve gölgelerde beklemek bir çözüm yolu değildi. Hiç kimseden bu denli kolay vazgeçilmemeliydi. Aynı zamanda can kulağıyla dinlediği William'ın konuşması ilerlediğinde dayanak ve takviye olacaklarını düşündükleri topluluktan ürkek bir sesin ortaya çıkışıyla sis perdesi bir mucize niteliğinde aralanmaya başlamıştı. En azından önlerini görebileceklerinin sevinci yansımıştı Iris'e. Gülümsemeyle William’a çevirdi bakışlarını. Ellerinde bir konum vardı artık, değil mi? Kasımpatı, mor, tavşan...Profesörün söylediği kelimelerinin ucunun buraya çıkmasını beklememişti Iris. Daha önce hiç karşılaşmadığından çağrışım uyandırmamıştı cadıda ilk öğrendiği andan bu yana. Şimdi her şey daha net seçilebiliyordu. Cadı avcılarının saplantılarla ve çarptırılmış fikirlerle geldiği radde belliydi. Geriye yapılması gereken tek bir şey kalıyordu ki yükselen bir sesin söyledikleri tam da Iris’in umduğu türdendi. Hemen ardından binadaşı Mirabelle’in söyledikleriyle ortam hararetlenmeye başlamıştı. Kızın her zamanki gibi düşüncelerini çekinmeden dile getirmiş olması hoşuna gitse de sakinliklerini korumalıydılar. Mirabelle'in öfkesinin ardından yıpranmışlıkla ağlamaya başladığını gördüğünde kıza sarılmak istedi ama aralarında bulunan mesafeden dolayı yapamadı. Kızın yanındaki arkadaşının destek vereceğini temenni ederek arka planda bölük pörçük fikirlerle boğuşmaya başlamıştı Iris. İncelikle işlenmiş bir plana ihtiyaçları vardı. Yıllardır ev niteliğini taşıyan Hogwarts’ın duvarları bu son yaşananlardan sonra artık Iris’e tutsaklık hissiyatı veriyordu. Böyle olması hoşnutsuzluğa sürüklüyordu kendisini. Ayaküstü durduğu yerde göğsünde kavuşturduğu ellerini sabit bırakarak büyük bir kararlılık ve ciddiyet ile bir iki adım öne doğru atıldı cadı. Hala çekimser davranan insanlar olduğu da kolayca fark edildiğinden ötürü söyleyeceklerini kafasında ölçüp biçmişti. “André’nin bir grup cani elinde neler yaşadığını tahmin bile edemeyiz. Çaresizce onu orada bırakmamızı ve hayatlarımıza her şey normalmiş gibi devam etmemizi bekleyemezler bizden. Kolay olmayacağını hepimiz biliyoruz, elbette.” Girişecekleri işin birden fazla sorumluluğu vardı. Sakin bir tonla söylemlerini sürdürdü:“Alacağımız riskler var. O yüzden büyük-küçük bütün yardımları almalıyız. Bizzat yola çıkmayı tercih edenlere yardımcı olabilmek için birbirimizin ardını kollamamız gerekli.” Herkesin aynı özveriyi ve cesareti göstermesini beklemiyordu Iris. Lakin, hiç değilse geride kalan birkaç öğrencinin gidecek olan öğrencilerin yollarını açmak, eksikliklerini gidermek veyahut yokluklarının fark edilmemesini sağlamak gibi uğraşlara girmesini istiyordu. Ya da her ortamda muhalefet olabilecek tipler olduğunu varsayarak buna göz yummalarını istiyordu Iris. Çoğu şeyi her açıdan ele alırdı, kaldı ki Hogwarts sınırlarını dönem açıkken terk etmek ve oldukça tehlikeli bir güruhun bulunduğu yere kurtarma operasyonu düzenlemek meşakkatli bir işti. Eğer sağ salim dönmeyi başarabilirse de başlarının çok ağrıyacağı aşikardı. Herkesi tehlikeye atmaktansa planlamalarda gruplara bölünmenin daha mantıklı olduğunu düşünüyordu. Genç kız, sorumluluk bilinciyle aşılandığından André’yi kurtarmaya çalışırken diğer arkadaşlarını da göz etmeliydi. Kimsenin burnunun kanamasını dahi istemezken başlarına neler gelebileceği meçhuldü. Zayiatın olabildiğince az olmasını umuyordu.
 
Araya öğrencilerin fikirlerini belirten cümlelerin karışmasına izin verdi can kulağıyla onları dinlerken. Kafasında dönüp dolaşanları topladığında sözlerin arasında bir es alıp derince aldığı nefesini geri bırakıp devam etti:“İzninizle… Birkaç düşüncemi sizlerle paylaşmak istiyorum. Gözden kaçırdığım bir şey olursa ya da ekleme yapmak isterseniz beni bölmekten çekinmeyin lütfen. Öncelikle sizi uyarmak istiyorum. Hogwarts’ın dışına çıkmak bile bizim için büyük bir problem olacakken az sonra öne süreceğim fikirler karşılaşabileceğimiz sorunları indirgemeyecek.  Bu noktada tereddüttü olanlar pek ala anlaşılabilir ve yadırganmaz. Katılmak istemeyen arkadaşlarımız gizliliğimiz için bu sınıf içerisinde konuşulanlar konusunda kulaklarını ve gözlerini kapatırlarsa makbule geçer. Hakkınızda ne düşünüleceği endişesini taşımadan sınıfı terk ederseniz hiçbir suça karışmamış olursunuz da. Merak etmeyin… Bizi dinlediğiniz ve burada endişelerimizi paylaştığınız için teşekkür ederiz.” dediğinde hareketlenmelerin oluşmasını izlemeye koyuldu. Alt sınıfların böyle bir tehlikeye atılmalarını beklemiyor, daha doğrusu istemiyordu. Kalabalık bir şekilde ortadan kaybolmalarının dikkat çekeceğini bildiğinden böylesinin en doğrusu olduğunu düşünüyordu Iris kesin bir tavırla.

Neyse ki çok geçmeden en son kapıyı örten Slytherinli öğrencinin ardından kalanlara baktığında gördüğü ise çoğu kalacağını düşündüğü isimlerdi. Yapacakları işleri ne kadar az kişi bilirse o kadar iyi ve tutarlı ilerleme gösterebilirlerdi. Tekrardan belirgin bir öksürükle dikkati söyleyeceklerine çekmek isteyen Iris, peşinden aklındakileri paylaşıma sunmak üzere dudaklarını araladı: “Bir planım var ama geliştirilmeye oldukça açık. İlk olarak; hava kararmaya yüz tuttuğunda iksir dolabını elden geçirmemiz gerekli. Bildiğiniz üzere baloda hiç kimse büyü yapamadı. Her ihtimale karşı iksirler ve bitkilerden faydalanmamız gerektiğini düşünüyorum. Görünmezlik veya önden kullanabilirsek işimize yarabileceğini düşündüğüm buharlaştırabileceğimiz bir yaşayan ölüm iksiri gibi şeylere bakmalıyız. Akşam karanlık çöktüğünde ise süpürgelerimizle hızlı bir uçuş gerçekleştirmeliyiz. En iyi ulaşım yolu olan uçuç tozunu da düşündüm ama müdirenin odasına sızmak zor olabilir. Keşke kolay bir yolu olsa… Geceleri bakanlık ulaşım yollarının denetiminde hala çok iyi değil. Bir fırsatını bulabilirsek ikili veya üçlü gruplara bölünebiliriz. Uçuç tozu bir köşede değerlendirilmek üzere kalabilir. Asıl önemli olan ve bizi ihtiyaç listesinde en zora sokacağını düşündüğüm şey ise: Adamotu.” Çekincesizce sıralıyordu kafasındakileri Iris. Ortaya atılacak fikirler ile birlikte plan tam anlamıyla bir biçim kazanabilirdi. Adamotunun ismen dahi cümlelerinde geçmesinin yeterince kulağa çılgınca geldiğini bilmesine ek olarak; bir o kadar da ele geçirmeleri durumunda başlarına hem okul hem bakanlık yönetimi tarafından çorap öreceği kaçınılmazdı.

O esnada William ile buluşan gözlerinde destek almayı bekleyen bir ifade vardı Iris’in yüzünde.“Bakanlık tarafından yetiştirilmesinin yasak olduğu malumunuz, ancak; bitkibilim seralarında onaylı bir şekilde işimize yarayacak kadar olduğunu varsayıyorum. İkinci sınıflar için hala kullanılıp kullanılmadığını kontrol etmeliyiz. Çığlıkları adamı bayıltır ve yetişkin bir adamotunun ölümcül olabileceğini de es geçemeyiz. Eğer varsa... (ç)almamız sıkıntılı bir durum olacaktır. Ancak… başarırsak bize giriş/çıkış esnasında destek atabilecek yegâne şeylerden biri olur.”derken cümlelerinin sonuna doğru ses tonunu biraz daha kısmıştı. Bakanlığın isminin geçişi dahi tüyler ürpertici olabiliyordu zira. Bir yandan da kas güçleri de var denemezdi. Büyü yapamamaları ihtimali söz konusuyken de aklına farklı alanlara yönelmekten başka bir şey gelmemişti Iris’in. Çok bileşenli bu söylediklerinde oturtulması gereken yerler elbette vardı. Uçuç tozu kullanımı garantilenebilirse eğer bir grup önden gidebilir ve anında ulaşım sağlayabilecekleri için beklemede kalabilir, o esnada gözlem yapabilirlerdi. Süpürge ile gidecek olanların tahmini varışlarıyla eş zamanlı bir sızma gerçekleşebilirdi. Dakikalar içerisinde her şey masaya yatırılacaktı. İçlerinden birini değil, acılarını toprağın altına gömüp umuda tutunan yüreklerini ön plana koyma vaktinin çoktan geldiğini bu sınıftaki herkes biliyordu. Neredeyse aralıksız konuşmasını sonlandırarak “Ne düşünüyorsunuz?” diye sordu Iris etrafındakilere bakarak. Yüzündeki eminlik hiç kaybolmamıştı. Diğerlerinin de fikirlerini dinlemek ve söyledikleri hakkında yorum yapmalarını, birlikte ilerleme kat etmek, ortak bir çıkar yola ulaşmayı istiyordu. Planladığının ana hatlarda paylaşımını yapmış sayılırdı. Şansa ihtiyaçları vardı ve Mallarmé’nin dediği gibi, 'Her düşüncenin yaydığı şey, bir zar atımıdır.’

"İyi ki bir profesör ve birkaç aptal öğrencimiz gitti," dedi Eurus melankoliyle dolup taşmakta olan koridora adımlarını attıklarında. Alexis'in soğuktan yaşarmış gözlerine yan yan baktı, destek beklediği aşikardı. "Demek istediğim, şuraya bak! Okulda aniden salgın bir hastalık baş gösterse ve rastgele insanları öldürmeye başlasa inan bana bu kadar yas tutmazdık."

Eurus'un isyanından sonra yine bir sessizlik çöktü bulanık suratların bir belirip kaybolduğu koridora, bir köşede yiyişen ikili dışında tek duygu matem gibiydi bütün okulda. Aşk aradan sızmayı nasıl her seferinde başarıyordu?

Okul başlayalı kısa bir süre geçmişti yalnızca; insanlar ne derslerine alışabilmiş, ne de yaşayıp yaşamadığı endişesinden kurtulamadıkları arkadaşlarının sağ salim olduğu gerçeğini kendilerine yedirebilmişlerdi. Eurus'un yatakhanesinde öyleydi en azından, gecenin bir yarısı çığlık atarak kalkanlar ve koşturarak yataktan çıkanlar, çok değerli Isabelle, Elizabeth ya da bir başka klişe isimdeki arkadaşlarının kolunu sıktıktan, yanaklarını öptükten ya da onlara bakarak ciddiyetle kafalarını salladıktan sonra geri dönenler arasında sıkışıp kalmıştı kendisi. Her türden hayvanın geçinmeye çalıştığı bir ahırda tek yemek kabı, delilerle tıka basa doldurulmuş tımarhanedeki tek akıllı gibi hissediyordu kendini.

Aklı başında olduğundan şüphelense de en azından durduğu noktada hıçkırıklara boğulmayacak kadar sağlam görünen William'ın mesajı bu nedenle heyecanlandırmıştı onu, görür görmez bu saçmalığın bir son bulacağını, ölüm haberi gelene kadar varlığını bile bilmedikleri için tutulan saçma yasın sona ereceğini umuyordu. André hariç. André iyi çocuktu.

Alexis'e onu kırmayacak bir cevap düşünebilmesi için verdiği süre dolmaya başlarken iki kız çıktı Eurus'un varlığından bile haberi olmadığı (altıncı sınıftaydı lanet olsun) bir köşeden, ne komiktir ki, birinin adı Elizabeth'ti. "Vay canına," dedi sarışın kız Eurus ve Alexis'in morarmış dudaklarına bakarak, "dışarısı soğuk mu?"

"Hayır, Glacius büyüsünü deneyecek yer arıyorduk. Atkınızı bağlayın, aptallar."

"Bunların bu yıl okula gelmek yerine trenden atlayanlara katılacaklarına yemin edebilirdim," dedi uzaklaşan kızlara gözlerini kısarak, "ama eminim biri dışında bütün derslerden kalmak yeterli bir bahane değildir. Ben ne bilirim ki! Etrafta hayalet olarak gezen o geri zekalılara sormak lazım."

Birkaç yıl önce koridorda yürürken birine benzettiği için bağırmaya başladığı ve daha sonra özür dilemeye değer bulmasıyla tuhaf arkadaşlıklarının başladığı Alexis hala sessizdi; kısmen André'yi sevdiği ve bütün bu yas olaylarına dahil olduğu için. Kısmen de Eurus'tan korktuğu için, ama bu konuda destekçi bulması kolaydı.

"Nasıl gidiyor sevgili Eurus?"

"Siktir git Francis."

Francis isimli geri zekalı ve flörtüz mahlukun onları koklayarak bulduğuna emindi Eurus; ne zaman onu unutacak gibi olsa, kafasını dinlemeye karar verse veya nefes alma suçunu işlese işte oradaydı, ikizinin çorabını saat başı koklayan bir av köpeği gibi. Ve her zaman saçma derecede mutluydu. Bir de gürültülü. Genç kız çoğu zaman oğlanın ses tellerini kopartsa dünyanın çok daha çekilebilir bir yer olacağını düşünürdü, Alexis'in Hufflepuff olması ve bu fikre şiddetle karşı çıkması üzücü bir detaydı.

"Ne kadar kaba! Arkadaşın ne kadar da kaba, Alexis." dedi Francis, hafifçe eğilip Eurus'un talihsiz boyuyla alay ederek.

"Yapacak daha iyi bir işin yok mu?" dedi Eurus, Alexis'e cevap fırsatı vermeden.

"William'ın mesajını almadınız mı? Arkadaşımı kurtarmak için orada olmazsam ne tür bir erkek olurum?"

"Geri zekalı bir tane."

"Kavga etmesini biliyorum en azından."

"Eh, sen olmak ne güzel olmalı. Belki bir gün bir peri masalına denk gelir ve aniden senin vücuduna taşınırım ve orada bir süre yaşadıktan sonra nihayet kendi aklımın tekrar farkına varırım. Ama o zamana kadar, oraya gideceğim ve William'ın açıklayacağı saçmalığı dinleyeceğim. Şimdi çekil yolumdan."

Francis'i atlattıktan sonra geriye yalnızca tılsım sınıfının önünde imalı, bol dramalı bir bekleyiş yapanlar kalmıştı; orada dikiliyor ve içeriye girecek enerjiyi bekliyorlardı. Tanrı'dan bir ışık ya da İsa'dan fırlatılmış bir haç, belki saçlarına sürülecek bir avuç domuz boku ya da tuttukları yası simgeleyecek birkaç hediye.

"Hareket edecek misiniz? Yoksa '5, 6, 7, 8'e mi ihtiyacınız var?" diye bağırdı Eurus. Kapının önünde dikilerek depresif bir şekilde duran William'a acıyan birkaç aptal Hufflepuff bekledikleri ışığı almışçasına uzaklaştı kapıdan, artık dilini yuttuğundan ya da kullanmaya kullanmaya ses tellerinin koptuğundan şüphelenen Alexis'i peşinden sürükleyen Slytherin'e yer açtılar.

"Sinir bozucu", "gıcık" gibi kelimelerin anlatmaya yetmediği, bu metnin yazıldığı dilin yetersiz kaldığı ama Eurus'un sonuna kadar hissettiği bir sessizlikten sonra William da girdiği gündüz düşünden uyandırıldı, onları kısık sesiyle kutsadı. Kayıplarımızı bilmeyen kaldı mı Merlin aşkına. Adamotları çığlık atmayı bırakıp öğrencilerin yasını konuşacak yakında.

İyi, drama, kaos, neyse ne. FYBS'lere bir yıl kala tam da Hogwarts öğrencilerinin ihtiyaç duyduğu şey. Ravenclaw cübbesi muhtemelen terden sırılsıklam olmuş kızın söylediğine katılıyordu içindeki bir parça (en azından söylediğini zannettiğine), işi yetişkinlere bırakıp karışmamak en iyisiydi. Öte yandan söz konusu olan André'ydi; vicdanından geri kalanları uyandırabilecek yarım düzine insandan biri.

"Ben öldürelim diyorum," diye mırıldandı her kafadan bir ses yükselirken.

Geri kalanını bilemezdi, ama Eurus'un içinden bir ses arkadaşının acısını kabullenmesinin pek de mantıksız olmadığını söylüyordu.

Eh, drama geliyorum demezmiş. Terli Ravenclaw, kahverengi saçlı kız ya da içinde ne buhranlar dönen ama iyi gizleyen (aman aman) cadı kilisenin lafı geçer geçmez içindeki sayısız buhrandan birinin sinire dönüşmesine ve miktarı belirsiz okul harcıyla alınmış sıradan acısını çıkarmasına izin verdi. Sıra da büyünün mucizesi değilse tabii.

"Birkaç kere söyledin ama tabii dramatik efekt için süslediğini anlıyorum," dedi sakinleştirme görevini bir başka öğrenci devralmadan önce.

"Benim bir önerim var," dedi fikri olan her insanın bunu belirtme ihtiyacı duyduğu gerçeği kendini iyice belli ederken. Yani hadi ama, her ses çıkmak zorunda değildi ama madem bu kadar fazla çıkıyordu, Eurus da bir katkı sağlayabilirdi. "Bilirsiniz, rahibe kılığında gidebiliriz. Boyunlarımıza haçlarımızı takıp İncillerimizi edindik mi İsa dışında hiçbir güç bizi durduramaz eminim."

Soğuk hava Alexis'in her bir hücresini ayrıca rahatsız ediyor, tuttuğu yas yetmezmiş gibi ona eziyet ediyordu. Eurus'un, hemen yanında yürüdüğü agresif arkadaşının, peşinden ilerliyorken söylediklerini sadece algılamakla yetiniyordu. Cümleler beyninin içinde dönüyordu sadece. Verebilecek karşı bir cevap bulamıyordu. Belki haklıdır diye düşündü, ona göre abartılıyor olmalıydı olay. Alexis için öyle değildi. Sadece herhangi birinin aralarından ayrıldığını hissetmiyordu. Belki o kadar da samimi değildi ancak Andre'nin yokluğunu fark edebiliyordu.

Aslında bir ihtimal, fark edebilmesinde Andre ile olan ilişkisinin bir önemi bile olmayabilirdi. Etraftaki insanların ifadeleri, duruşları bile hissettiriyordu oğlanın kaybını.

Alexis kendi adımlarını Eurus'unkilere uydurmaya çalışırken Tılsım sınıfına doğru ilerliyorlardı. William'ın mesajı yüzündendi bu, önemli bir şey olduğunu belirtmişti oğlan. Eurus gittiği sürece peşine takılmaktan çekinmezdi Alexis de. Ne olacağını merak ediyordu, o önemli şeyin ne olduğunu özellikle de.

Bir sessizlik vardı şimdi yürüyen ikilinin arasında. Devam etmesi gereken, cevap beklenen taraf Alexis olmasına rağmen bunun farkına varamıyordu. Kendi düşüncelerini kafasında onlarca kez döndürüyordu. Bazense araya kulağına ilişen cümleler giriyor, aklını karıştırıyordu. Bir şey hakkında konuşmalı mıydı? Sorular kendisine mi yöneliyordu ki?

Eurus'un sesini birkaç saniye içinde tekrar duydu. Sarışın bir kızla atışıyor gibi görünüyordu. Alexis bunun bir süre devam edeceğini düşündüğündeyse çoktan kızlarla aralarına mesafeler girmişti bile. Eurus onların arkasından bakarken bir şeyler demişti. Gergin duruyordu, her zamankinden pek de farklı değil.

Kafasını yere eğdi kıza tepki vermek yerine. Eurus'un ayakkabılarını izliyordu. Attığı her bir adımını inceliyor, onun gibi adım atmaya odaklanarak düşüncelerini dağıtmayı amaçlıyordu. İkizinin sesini duyana kadar gayet başarılı da olmuştu kendince.

Başını hızlıca kaldırıp ikiliyi süzdü. Ne Eurus'u destekleyecek herhangi bir şey söylüyordu ne de Francis'i koruyacak. İkisi de Alexis'ten böyle bir şey beklemezdi herhalde, değil mi?

Kendisine yöneltilen lafı duyup uzun süre sonunda ağzını açmaya karar vermişti ki Eurus ondan önce davrandı. Sonra da bir şey olmamış gibi onları dinlemeye devam etti Alexis.

Yanından ayrılmadan önce kısaca bir bakış atıp tebessüm etmeyi denedi kardeşine. Bu sahtelik akan gülümsemeye kimseyi inandıramazdı.
 
Sonunda, oğlana sanki saatlerdir yürüyor gibi hissettiren bir sürenin ardından dersliğin kapısına ulaştılar. Kalabalıktı. İlerlemeleri için kimsenin yol açmaya niyeti yok gibi duruyordu. Eurus bağırana kadar tabi.

Geçebilecekleri bir alan açıldığında kızın arkasından yürümeye devam edip içeri girdi. Etrafına bakıyordu. Bakıyordu bakmasına ama bir şey görüyor sayılmazdı. Bir sıranın ayağına takılmıştı gözü en son. Kıpırtısız durduğundan belki de, gözlerini hiç o noktadan ayırma ihtiyacı hissetmedi.

İnsanlar tek tek, bazense hep bir ağızdan konuşmaya devam ederken çıt çıkarmamaya devam etti Alexis. Herkes ortaya fikirler atıyordu ve büyük bir çoğunluğu da işe yarardı.

Alexis'in yine sesi çıkmadı. Yetişkinlere haber vermek ve her zaman yaptığı şekilde olaydan uzak kalmak istemişti bir an, gidenler için yol gösterildiğinde. Sonra neden gitmemişti ki? Utanmış mıydı öylece yürüyüp gitmeye ya da biraz aksiyon mu arıyordu hayatında? Veya sadece merak mı etmişti sonucun ne olacağını? Hepsi birden burada kalmasının sebebi olabilirdi, bilemiyordu pek.

Sessizliğini korumaya devam etti bundan sonra da. Sanki konuşması yasakmış ve ağzını açtığındaysa cezalandırılacakmış gibi susmuştu. Fikirleri, ifadeleri, konuşmaları beynine kazımaya başlamıştı sadece.