Aklında çeşitli düşünceler uçuşur ancak bunların hızına kendi bile yetişemezken tamamen ezbere hareketlerle odasını topluyordu Mirabella Yamashita. Top olarak toplama denilemezdi buna gerçi: Eline geçen şeyi en alakalı kutu ya da sandığa sözde bir özenle yerleştirip en yakınındaki başıboş nesneye, parşömene ya da 'şey'lere uzanıyor, iki saniyelik bir düşünme sürecinin ardından aynı ritüeli onun için de gerçekleştiriyordu.

Acele etmesi gerekmiyordu aslında hiç mi hiç. Sonuçta okul şu anda kapanıyor olsaydı bile sonrasında gelip ihtiyacı olan ne varsa alabilirdi şimdilik. Müdireye sık sık gelenler gelirdi ve ne zaman deli saçması bir kural koyacağını Merlin bile bilemezdi. Ne malumdu bir saate tüm okulu 41 gün 23 saat 52 dakikalığına karantinaya almayacağı? Ya da aksine, herkese çıkması için 2 dakika verip 1 eylüle kadar kimsenin burnunu bile şato arazisine sokamayacağını da söyleyebilirdi. Yooo, Bella çok savsaklamıştı bu toparlama işini ve eğer körü bir sürprizle karşılaşmak istemiyorsa daha da acele etmeliydi.

İşi hızlandırmak adına bir eline asasını geçirmiş boştaki eliyle de bulduğu her şeyi bir yere fırlatırken kapının çalmasıyla kalbi tekler gibi oldu. Tılsımlarda ustalaşmak uğruna hayatı çeşitli mücadelelerle, sihirli yaratıklarla, tehlikeli tılsım ve lanetlerle geçen bu kadının son 3 yıldırki en büyük korkusunun habercisi miydi bu ses? Proseför Bates tarafından hemen şatoyu herkesin terk etmesi için yollanmış bir ev cini?

Derin bir nefes alıp; "Dozou," diye seslendi kapının arkasındaki cisimsiz misafire. Uysal bir itişle açılan kapının ardından giren krem rengi tunik ve valiz tıkırtısının varlığı yüzünde doğal gelişen içten bir gülümseme oluşturdu. Biricik öğrencisi André Harris, karşısında 3 yıldır hala tam atamadığı çekingen adımlarla ofisine, daha doğrusu ofisine çok benzeyen savaş alanına ilerliyordu. Okulun son günü, son anı onu buraya getiren tam olarak neydi acaba? Ucu boynundan sarkmış boyun bağına ve valizinin tam kapanmayan fermuarından fırlayan gömlek yenine bakılırsa buraya ani bir kararla gelmişti genç çocuk. 'Belki aklına gelen bir deney fikri hakkında fikir almak için gelmiştir ve bunu yüz yüze yapmak daha doğru gibi gelmiştir,' diye geçirdi aklından, rahatça konuşabilmesi adına her zamanki minderlerinden birinin üzerini boşalttı ve buyur etti çocuğu.

Sabırla konuşmaya başlama çabasını izledi Harris'in. Bunca yıllık aradan sonra artık aklına gelen fikirleri büyük bir heyecanla anlatır olmuştur çocuk kendisine. Sabırla ve merakla ağzında lafı gevelemesini izledi, en sonunda da baklayı ağzından çıkardığında kocaman sırıtıverdi cadı. "Doğrusu başka bir dalda çıraklık istediğini düşünmeye başlamıştım Harris," dedi çocuk üzerine yönelttiği yarı eğlenir yarı dalga geçer bakışlarla. "Eh, sanırım geç kalmadın ama henüz. En azından mezuniyeti beklemedin değil mi?" Yüzündeki gülümsemeyi arttırıp öğrencisi gelmeden önce yaptığı işe devam etti bir yandan asasıyla. Öte yandan gözlerini çocuktan hiç ayırmamıştı ve muzip bakışlarının ardından keskin gözlerle André'yi inceliyordu. Bu yaz  için planları vardı kadının, doğrusunu söylemek gerekirse bir sürü planı vardı. Ne kadarı 5. sınıfı yeni bitirmiş bir öğrenci için uygun olurdu bilmiyordu ancak karşısındaki gibi bir potansiyeli de olası birkaç tehlike yüzünden harcamayı hiç mi hiç istemiyordu.

"Pekala Harris, bu yaz seni birkaç araştırmam için çağırabilirim sanırım. Şimdiden söylemeliyim, senin de bildiğin gibi en tahmin edilebilir tılsımın ardından bile kullanıcısına bağlı bilinmezlikler çıkar. Tüm bu görevler süresince kişisel güvenliğini her şeyin önünde tutacağına söz verdiğin sürece asistanım olabilirsin bu yaz." Sesinin düşündüğü kadar ciddi çıkmadığını ümit etti, şimdiden gözünü korkutmak istemiyordu öğrencisinin. Ancak bir yandan da olası tehlikelerin bilincinde hareket etmeliydi. Yüzündeki ciddi bakışı ani bir gülümsemeyle bozdu kadın, sağa sola eşyaları dağıtıp odasını toplamaya devam etti André'nin cevabını beklerken.

Her ne kadar bir itiraz beklemiyor olsa da öğrencisinden, umarsız görünen bir tavırla devam ettiği eşya düzenleme işinin arkasında deyim yerindeyse 'nefesini tutmuş' bir şekilde bekliyordu cevabı Bella. Dediklerinde ciddiydi; beklenmedik riskler, zincirleme kazalar silsilesine neden olacak hatalar her zaman için vardı bilinmeyen tılsım incelemelerinde. Büyü, uçsuz bucaksız bir evrendi ve tıpkı evrenin kendisi gibi gelişmeye ve büyümeye de günden güne devam ediyordu. Bu gelişmeyi de, eh, kendi çıkarlarına kullanacak birileri her zaman olacaktı.

"Evet, özellikle spongify'ı unutma Harris. Denenmediği denemeyi, ne kadar uçuk olsa bile her fikri uygulamayı ne kadar desteklediğimi biliyorsun. Tadashi! Yalnız ve yalnız kontrollü ortamda, dış zararın sıfıra indirgendiği koşullarda geçerli bu durum. Yani gakkou. Yani okul." Kaşlarını uyarırcasına kaldırmış, tane tane söylemişti sözlerini. Gerçi, şu anda nedeni bilinmeyen bir sebeple geçmişte çeşitli yerlerinden yakılmış ve üzeri troll sümüğü kaplı bir parşömene bakıyordu bunları söylerken ama yine de parşömen bile dikkatle dinliyor gibiydi. " İncelemelerimizi yaparken de genç zihnine akın eden binbir farklı düşünceyi duymak isterim elbet," diye ekledi yüzünde kocaman bir gülümsemeyle. Bu gülümseme de acayip tıslamalar çıkartan bir süzgece ithafen yapılmış gibiydi kadının suratının dönük olduğu yere bakılırsa eğer. Ama André ne bu gülümsemenin ne de kaldırdığı kaşlarının o nesnelere olmadığını bilecek kadar kadınla vakit geçirmişti.

Tıslayan süzgeci dosdoğru bir kutuya fırlattı, kutunun kapağı derhal kapanıp hafif bir coss sesinin ardından sessizliğe büründü. Bu ufak olaya dalmış kadın hafif bir silkinmeyle konuşmaya devam etti. "Ha, ne diyordum? Yaratıcılık, ilham, hayal gücü... Sınırlarla karşılaşmamış bir yetenek şüphesiz benim köreltilmiş fikirlerimden daha parlak savlar ortaya atacaktır." Bu sefer, doğrudan sarı cüppeliye dönüp kocaman bir gülümseme hediye etti.

Tam ağzını açıp stajın ne kadar süreceği sorusuna cevap vermek üzereydi ki treni aklına gelen çocuğun sözleri ve tanıdık paniği engel oldu kadına. Eğlenir bir ifadeyle dinleyip izledi bu sahneyi. Anlık bir son buluş yaşadığında ise telaş anı derhal söze girdi. "Şartlarımı, ki bir taneydi, kabul ettiğine göre şu andan itibaren başladın Harris. Nereye geleceğini, nasıl geleceğini ben sana bildireceğim. Ne kadar süre stajyer olacağınsa tamamen sana kalmış: Bırakıyorum dediğin an staj biter. Şimdi; iku, ailene gecikmek istemezsin." Asasını kapıya doğrultup açtı, ardından yeni stajyeri daha yanıt veremeden arkasından bir rüzgar çocuğu dışarı doğru iteleyiverdi. Kapı da derhal kapandı. Genç ama aslında artık çok da genç olmayan cadı öğrencisinin sahip olduğu heyecana ve coşkuya gülümser halde bir süre kaldı. Asası, görevini yerine getirip Andrè'nin hızla çıkmasını sağladıktan sonra belinde duran ellerinden birindeydi. Aniden Bella da çıkanı aratmayacak bir panikle odasını toparlamaya geri döndü. Müdirenin sağı solu belli olmazdı, stajyeri için daha sonra da heyecanlanabilirdi.