Knockturn Yolu'nun boğuk ve karanlık havasına karşın Kırmızı ve Turuncu renklerin göz almaktan hiç zorlanmadığı bu dükkan Alpharian'ın sık sık uğradığı yerlerden biri olmuştu açıldığından beri. Çocukluğundan bugüne dek yaptığı ve tarihin en eski işlerinden biri olan ilk mesleğinin etkilerinden belki ölüm döşeğine dek kurtulmayacaktı ama neredeyse hiçbir şey; belki bu Dünya'yı varlığıyla kirleten bir Nesunt'u acılarla dolu bir sonsuzluğa yok etmek bile küçük hırsızlıklarının, cepçiliklerinin ve kapkaçlarının verdiği tadı veremiyordu.
Kapının açılışıyla eşikten geçişini haber veren zille birlikte adam, belki hiçbir zaman hiçbir şey almayacak olsa bile raflardaki ürünleri inceleyerek kasaya doğru ilerlerdi hep; iki hafta önce burada olup şimdiye çoktan satılanlar, yerinde müşterisini bekleyip toz biriktirenler, hızla gelip satılıverildikleri için rafta kendilerine açılan yerin diğer mallardaki düzenle ters durduğu ürünler... Hepsi değişik bir öykü taşıyorlardı üzerlerinde ve Alpharian kimi zaman bir büyü yaratıp, onların öykülerini tek tek izlemeyi dilerdi. Böyle bir şey için Ramyond gibi bir Tılsım ustasının yardımını almak zorunda kalabilirdi, eğer gün olur da bu düşüncesin gerçekten gerçekleştirmeyi kafasına koyardıysa. Şu an için daha önemli bir olguya odaklanmalıydı ama...

Bu dükkanda her zaman için hoşbulunacağını biliyordu, sahibesi Cornelia'nın güler yüzlü ve bu soğuk, karanlık sokaklar içinde açan bir çiçekten belki daha da güzel birisi olması ise bu ortamı adam için daha da seçilebilir konuma sokuyordu. Buraya gelmekten çekinmesini engelleyen sayılı şeylerden biriydi. Evet; Alpharian bir hırsız olabilirdi, yine de bu onun büyüğü saydığı ve yıllarının çoğunu odalarında geçirdiği Mali-Phali-Ty-Co'da her cebine attığını satabileceği anlamına gelmiyordu. Tılsım ustası ve büyüğü olarak gördüğü adamın değerli bulacağı parçaların dışında çok ender şeyler satabilirdi Alpharian; gerçekten de ne olursa olsun "Satmaya utandığı" bazı parçalar olabiliyordu. İşte böyle durumlarda sokakta tanıdıkları, çetelerden bildiği satış noktaları ya da birkaç daha karanlık dükkandan sonra Apples & Oranges geliyordu "en başlarda". Buraya geldiğinde sıcak bir gülümseme ve adıyla çağırılacağını bilmenin verdiği ayrı bir huzur vardı, ya da ayrı bir.. sahiplenilmişlik duygusu? Bilemiyordu ne olduğunu ama bir şeyler vardı burayla ilgili. O şeylerin de Cornelia'nın Açık Kahverengi gözlerinde bir yerde olduğunu savunabilirdi ama kanıtlayabilecek seviyede onlara uzun uzun bakabileceğini ve bakarken de kafasındaki düşünceleri devam ettirebileceğini düşünemiyordu.

Diğer anlamda ise, burada adının -Ryan'ın adının- seslendiriliyor oluşundan da çok çekinmiyordu açıkçası. Ne de olsa çoğu insan normal gazete bile okumuyordu bu ülkede, okuyanlar arasından da çok çok azı sanatla ilgili köşelerle ya da sanata adanmış yayımlarla ilgileniyordu... Buradaki insanların kendini tanıması çok zor oluyordu böylelikle. Hem bir Sanat Eleştirmeni, paraya sıkışıp elindekileri rehin bırakamaz mıydı ki? Gizli gizli iç cebinde getirdiği diğer malları satıyor ya da satmıyor oluşu en fazla başka köşe yazarlarının diline düşerse küçük bir polemik yaratma potansiyeline sahipti, onları da keskin kalemi ile daha da keskin dili yardımıyla yenebilirdi Alpharian. Yavaş adımları bu düşünceleriyle birlikte kasanın bulunduğu tezgaha ulaştırmıştı bile. Cornelia görünürlerde yok gibiydi, bu nedenle adam tahta tezgahın zeminine kapı çalar gibi tıklatmayı seçmişti varlığını girişteki zilden sonra bir kez daha haber vermek için.

.. aman yine geçen geldiğindeki gibi kardeşi Gabriel kapıdan içeri dalmasaydı da durduk yere siniri bozulmasaydı bu sefer.

An itibarıyla sitenin ilk PvP (oyuncuya karşı oyuncu) senaryosuna giriş yapmışız gibi görünüyor Alpharian'ın bu hareketiyle. Niyetine bakılırsa bu seride Gabriel olarak bildiğimiz Das'ın pek de umurunda olmayan Kahşin Broşu eşyasını almak için kendisi için pek masraf olmayacak, basit bir numara icra etmeye karar vermişe benziyor.

Şimdi, ortada bir zar atıldı. Suetonius'un deyişiyle "Iacta alea est."

Ortaya GM olarak nelerin masada olduğunu koyuyorum: Bu büyü, büyü uzmanlığı Biçim Değiştirme olan birisi tarafından icra ediliyor. Zar sonuçlarına bakarak ise oldukça gerçekçi görünümlü 31 Galleon üretmeyi başarmış gibi, ilk bakışta. Fakat el altından, gizlice yapılan bir büyü, bu kadar fazla sayıda Galleon'u her hattı, her pürüzüyle mükemmel üretebildi mi? Muhtemelen hayır. Bu durumu fark etmek ise iki faktöre bakıyor.:

Öncelikle Cornelia, ürünlerini incelediği adamın tezgahın ötesinde neyle uğraştığını göz ucuyla vesaire fark edebildi mi? Asıl odağı ürünlerde olduğu için bu, Cornelia adına oldukça handikaplı bir zar olacaktır (Düello zarı). Karşılıklı RP'lerde birisinin bir eylemde bulunduğunu söylemek genellikle anlaşma olmadan yazılmaz, bu sebeple Cornelia'nın ürünleri incelediğini varsayıyoruz. Eğer itirazı varsa bana özelden ulaşabilir, tabii makul bir in-RP gerekçe ile.

İkinci unsur ise sözüm ona Gabriel isimli arkadaşın ticareti yaparken Galleon'lar arasında bir gariplik fark etme ihtimali. Ortada 31 Galleon var ve Alpharian'ın zar sonucuna göre birçok Galleon'un da oldukça başarılı imitasyonlar olduğunu söylemek zor olmaz. Tabii dikkat çekebilecek olanlar da olabilir. Bu sebeple Das'tan da bir Düello Zarı isteyeceğiz.

Cornelia ve Das RP'siz bir şekilde zarlarını attıktan sonra, Alpharian'ın bu küçük oyununun bu kişilerce fark edilip edilmeyeceğine dair ufak bir metin gireceğiz GM'ler olarak. Bu metindeki yönergeler doğrultusunda RP yazmaya devam edebilirsiniz. Das'ın ilk RP'sine bakarak gördüğümüz niyete göre eğer Alpharian başarılı olursa Kahşin Broşu eşyası, Alpharian'a yalnızca 1 Galleon'a mal olarak satılmış ve Alpharian, ufak çaplı temiz bir vurgun yapmış olur. Öte yandan ise şansa bakın işte, dükkana bu ufak büyü numarasının ardından iki düzenli müşteri girmişe benziyor. Gözlemcilerin başarı durumunda olayları bir "mevzu"ya dökme seçenekleri elinde mevcut olacaktır. Arkadaki iki kişi de böylesi bir durumda size destek çıkabilir ve temiz bir meydan dayağı ihtimali söz konusu olabilir.

Şimdilik Cornelia ve Das, yalnızca birer Düello Zarı atsın ve bu noktada bir GM güncellemesi girip içinde bulunduğunuz durum üzerine olanlar hususunda daha açıklayıcı olalım. "Let the games, begin..."

(In Poseidon We Trust diyelim)

[justify]

Elit herifin ağzı açılıp kapanan tipine bak. Bıyığa bak... Bana benziyor mu lan yoksa biraz? Benim sakallar daha güzel. Hem de böyle kamyon çarpmış gibi bir ifade ile bakmıyorum karşımdakine. Tabi nutku tutuldu tipsizin. Cornelia gelmese biz böyle engelli gibi bakışırdık. Sonra ben bunu bozacak laf falan ederdim kudururdu falan ama işte... Arkadan gelip bana sallamasyon adımla hitap edip bundan sonrasına bakacağını söylediğinde karşımdaki herifin yüzüne tip tip bakarak mırıltılı bir sesle "Tabi ki kankaliçem..." dedim Cornelia'ya. Zaten cimri herif almak istemiyor ki. Sikkoriko bir bronş için 31 Galleon da fazla ha harbi. İyi kekliyorum milleti. Masanın üstünden aldığım artık haşatı çıkmış olan bronşu cebime attıktan sonra geriye çekilip Cornelia'nın arkasına geçtim. İki parmağımla gözlerimi gösterip, sonra da Ryan'a çevirdim parmaklarımı. Cornelia geldiğinde içeriden gelen gürültüye bakmak için perdeden arka tarafa geçtim sonra da. Irz düşmanı Ryan'ın sesi boğuk boğuk geliyordu kulağıma. Perdenin arkasına geçtiğim gibi yerden kestim ayaklarımı ve süzülmeye başladım etrafta esneyerek. Kartlar leş gibi yerlere dağılmıştı ancak dağınıklık hiçbir zaman beni rahatsız etmemiştir. Bu yüzden boşverip Cornelia'nın oturup hesap kitap yaptığı tarafa doğru süzüldüm. Ryan sevgilime yavşak cümleler kurarken ben de yerdeki eşyaları belimden çıkarttığım asa ile uçuruyor, bir yandan da "İyy Cirnilia; yirgin gizlirim için in gizil kir çiçikliri izirinde yini diğin ginin ilk işikliriyli kitsinmiş gindiz çiği gibisin!" şeklinde çocuğun kankaliçeme söylediklerini ağzımı buruşturarak tekrar ediyor. Gözlerimi deviriyordum. "Düşüyor mu böyle kardeşim?" Bu İngiliz yavşakları ne böyle ya? Kardeşinin yanındaki kıza yavşarlar, flörtünün yanındaki kıza yavşarlar! Herkes gavat herhalde burada. Ben de yavşayayım bundan sonra anasını satayım! "Ahhh, o güzel yüzünü görmek ne güzel Cornelia! Buraya geldim sadece seni böyle sıvamaya. Ohh, yavşa anasını satayım yavşa. Salyaların yere aktı kardeşim. Sonra biz temizliyoruz oraları..." Yerdeki eşyaları uçurup masanın üstünde koyup, aynı zamanda Ryan zibidisini taklit ederken havada 1 metre havalanmış çapraz durmaya başlamıştım. Bu sırada da herif aşkkuşum Cornelia'ya eşyaları göstermeye başlamıştı seslerden anladığım üzere. Bak her lafıyla yavşıyor herif ya! Baya baya ters dönmüş havada sinirlenmemeye çalışıyordum. Biz buraya geldiğimizde kendimizi kardeş diye tanıtmayacaktık ya. Osmanlıyız, bunlar da benim cariyelerim diyecektim. O zaman bak bu İngiliz beyefendileri yanaşabiliyor mu? "Benim fakirhanede böyle güzel şeylerin barınması için bir neden olmak ister misiniz hanımefendiii?" Herifin bu laflarına sinirim ile birlikte "Senin ağzının ortasına çizmemin ucunu bir geçiririm!" diye hırlayarak tavandaki eski püskü avizeye tekmeyi çaktım! Tekmelemem ile üstündeki cam parçalardan bir tanesinin yere düşerek paramparça olması bir oldu. Olduğum yerde öylece durup kafamı kaldırarak yere baktım ters durduğum için. "Sorun yok!" diye bağırdım içeri doğru. "Bardak kırdım ehe." Cornelia ağzıma sıçacak. 

Düzelerek aşağıya indim. Asamla bu sefer de temizlik yapma büyüsü yapıp çevredeki cam parçalarını temizlemeye başladım. Tavandaki avizeye de bi reparo çaktım. Yahu bu dükkan ne karışık oldu iyice. Cornelia iyi çekiyor müşterileri. Masanın altına kaçmış olan parçaları görebilmek için yere çömdüğümde masanın yanındaki bel boyunda çekmeceli dolaba gözüm kaydı. Çekmecelerinin camla süslenmiş olması nedeniyle gözüktüğü için en alt çekmecesindeki parıltılı bir eşya bana aşırı tanıdık geldi. Dizlerimin üstüne eğilip masanın altına doğru emeklemeye başladım. Masanın izin verdiği kadar açtım çekmeceyi. Masanın bacaklarına çarptığı için fazla dar bir boşluk sundu bana. Asayı tutmadığım elimle o dar yeri zorlayarak çekmecenin içinden parıldayan eşyanın zincirini yakalayıp çektim. Eşyayı çıkartmam ile gözlerimin kocaman açılması bir oldu.

Gümüşten yapılma çiçekler ile süslü, kapaklı bir aynaydı bu. Barthélemy'nin masasında bir çok kez gördüğüm... Arada bir durup bakardı. Kendisine baktığını sanmıyorum. Hiç dikkat etmese de fazlası ile yakışıklı bir herifti. Şanslı piç. Tüylerim diken diken oldu onu hatırlayınca. Hiç düşünmeden yerden kalkmaya çalışınca kafam masaya çarptı. Tabi ya, ben masanın altındaydım... Böyle hayvan adam gibi masaya kafayı gömünce masanın üstündeki defter ve yanındaki mürekkep de el ele düştüler masadan. Mürekkep de... "Hay merlinin apış arası!" Kızın defterinin yarısı simsiyah mürekkep olunca Barthélemy'nin karı karı parlayan aynasını karadelik olan iç cebime tıkıştırdım. "Sorun yok! Pencerenin kenarı gevşemiş de, onu takıyorum ehe." Asamı mürekkebe tutup "Aguamenti ulan Aguamenti!" şeklinde sıvıyı asaya çekmek için büyüyü uyguladım fısıltıyla. Ne yazık ki aklıma gelen büyü işime yarayacak büyünün tam tersiymiş. Asamı uzattığım deftere asamın ucundan suyun çıktığını fark ettiğim an dedim eyvah... Cornelia ağzıma sıçacak çarpı iki.

"Hayır hayır! Tergeo ulan Tergeo!" nidası ile yolladığım suyun mürekkeple birleşmiş halini temizledim defterin içinden. Defteri elime aldığımda kurumuştu. Ancak emekleyerek yerden kalkayım, defteri de açık bir şekilde masanın üstüne koyayım planımdan sonra fark ettim ki, yaptığım büyüler güzelim hesap defterinin içindeki yazıların da yok olmasını sağlamış! Bomboş defteri gördüğüm gibi kapağını kapattım. Dönüp kapalı olan perdeye baktım. Cornelia hala o zırtapozla flörtleşiyor olmalıydı. Bu yüzden olay yerini terk etmek yeterli olacaktır. Ben yapmadım ki yani... Biri girmiş, defteri silmiş aaa kim yapmış acaba? Çevreme bakındım bir sağa bir sola. Arka kapıdan çıkarsam ses çıkar. Açık camdan kaçmak en mantıklısı. Masanın yanından havalanıp yavaş yavaş süzülerek pencereye uçtum. Açık cam biraz dardı ama ben de çok yapılı bir adam değilim yahu. Yapılı adam olsam bunca herif düello yapmak için sıraya geçmez korkarlar. Çok zekice bulduğum için ilk olarak ayaklarımı geçirdim pencereden. Bacaklarım, kıçım, belim... Vücudumun alt tarafı aşırı rahat bir şekilde geçti ama omuzlarım mı geniş benim nedir? Bir türlü göğsümden yukarısını geçiremedim. Üstümdeki ceket de birikince tabi iyice dandik bir hal aldı. Şöyle 2-3 dakika kendimi dışarı çıkartmak için uğraştım. Sonra vazgeçip içeri tekrar geçmek için uğraşmaya başladım. Ulan! Dışarı çıkamadığım gibi içeri de giremiyorum! Olduğum yerde deli gibi çırpındım sinirle. Nedir lan bu? O merlinin belası üfürükçü cadı her hafta gel yanıma demişti. Gitmediğim için uğursuzluk büyüsü mü yaptı nedir? Yahu gitsem de cinsel hastalık kapacağım! Pencereye neden girdim ki ya? Kapıdan çık işte! Ses çıkarsa çıksın, bakkala gittim dersin! Kafama sıçayım!

"Cornelia'mmm!!" diye bağırdım olduğum yerden. "Kankaliçem bir bakar mısın? Önemli. Sadece sen bak ama. Cimriler gelmesin. İçeri bile bakmasın hiç. Ailevi bir şey. Aileyiz ya biz hani. GELSENE NOLUR CORNELIA!" Off...

Biraz önce sol elinde tuttuğu küçük kesenin ağırlığı ceketinin cebinde yerini bulmuşken, Cadı'nın istediğini yaptırmış olmanın verdiği yüreklenmeyle az da olsa şımaran minik bir kız gibi omuz silkmesi ve tatlı tatlı sallanışı Alpharian'ın gözünden kaçmamış ve adam yüzünde zehirli bir gülümsemenin yer etmesini son anda engelleyebilmişti. Biraz önceki sözlerine karşılık kadının;
"Katılmamak yanlış olur, iş gelip geçicidir ama dostluk baki kalmalı... Çok naziksin. Ancak hiçbirini kabul edemeyeceğimi her halükârda biliyor olman lazım. Aksi mümkün değil. Teşekkür ederim, düşünmen bile çok hoş, mahcup ediyorsun beni." deyişi hediye konusunu sunduklarıyla yapamayacağı mesajını kesin biçimde vermişti bile.
Kadının sözleri arka bölümden gelen şangırtılarla parazitlense de, Alpharian odağın kendisinde daha da yoğunlaşmış durumda olduğunu düşünmek istiyordu. Gabriel adlı varoş delikanlısının içeriden gelen
"Sorun yok! Bardak kırdım ehe." sözüyle aralarına giriyormuşçasına odak dağıtıyor oluşu şu an çok da önem vereceği bir şey değildi.

Yine de ücret konusunda adamın yaptığı teklife dışarıdan bakan herkesin anlayamayacağı ama Alpharian gibi işi olarak ölümle dans etmek olan birinin eğer gözünden kaçırırsa yaşamının bitimiyle sonlanacak bir hatası olacağı gözlem yeteneğinin yakalayabildiği bir ışıltı belirmişti kadının gözlerinde. Evet, belki bu satıştan beklediği gibi kar edemeyecekti adam ama bunun yerine neredeyse ne zaman istese buraya bir şeyler satabileceğinin garantisi yerine geçebilecek köprüler kuruyordu. Buna kesin gözle bakabileceğine inanıyordu şimdi. Neredeyse her şey planına uygun olarak ilerliyordu şu an...   
"Elinde tutmak istemediğine emin misin?" diye soran Cornelia'ya yanıt vermeye gerek duymadığı bakışlarıyla kadını kararının inandırıcılığına inandırdıktdan sonra; "Anlaştık diyelim mi o zaman?" sözüne ise gülümseyerek yanıt vermekle yetinmişti. Tam Cornelia'nın el uzatmaya yeltendiğini düşündüğü bir hareketlenme anında içeriye gelen müşteriler, bir kez daha Alpharian ve Cornelia arasındaki iletişimi baltalamaya özen gösterir gibilerdi. Yukarılardan birileri bugün bu adamın işlerini bozmayı çok istiyordu anlaşılan... Cadı'nın aralarındaki antlaşmalarını perçinlemek için hareketlenmiş eli, şimdi gelen müşterilere oturup bekleyecekleri yeri gösterirken; kadının yumuşak sesi ise
"Sizi şu tarafa alalım beyler. Biraz bekletip öyle ilgileneceğim sizinle maalesef." diyordu Alpharian'a yöneltilmek yerine. Kadının çekingenlik sezgisi verdiği hareketlerinden kuşkulanan Alpharian, biraz sonra iletişimlerinin bu yeni gelen müşteriler nedeniyle tam anlamıyla kopacağını öngörmüştü. Cornelia'nın beden dilinde çok az da olsa o iki kişiyle ilgili olduğunu da ayrı olarak sezebildiği bir güvensizlik olsa bile, içeriden bir kez daha gelen gürültü ve sonrasında Gabriel'in
"Cornelia'm! Kankaliçem bir bakar mısın? Önemli. Sadece sen bak ama. Cimriler gelmesin. İçeri bile bakmasın hiç. Ailevi bir şey. Aileyiz ya biz hani. GELSENE NOLUR CORNELIA!" biçimindeki yardım çağrılarından hiçbir ayrımı olmayan sözleriyle daha erken biçimde iletişimlerinin koparılışının gelip çatmasına engel olamamıştı.

Kadının "Bir saniye. Hemen geliyorum. Baktın gelmiyorum içeri dalmaktan çekinme. Ne ile karşılaşacağım meçhul nasılsa..." sözleriyle birlikte bu durumun daha da eğlenceli bir seviyeye geleceği yavaş yavaş ortaya çıkmış bulunuyordu perdenin arkasına doğru sanki orayı görebiliyormuş gibi bakan Alpharian için. Bir an yeni müşterilere doğru ilerlemeye yeltenmiş olan kadının hiç göstermediği ve neredeyse sertçe olarak betimlenebilecek olan hareketleriyle gerisin geriye dönüşü ve yüzünde tatlılıktan daha çok Gabriel'in canını almaya girişeceğine hazır olduğunu anlatan bir gülümsemeyle içeri girişi göz açıp kapayıncaya dek yaşanıvermişti bile. Şimdi içeriden açık seçik olmayan bir biçimde ve yer yer yükselen, yer yer sıkılmış dişler arasından tıslanılan ama ön tezgahtan dinlenince anlaşılmayan sözler kullanılıyordu ama nedeni ya da konusunu belki en yüce Kehanet ustalarının özenli çalışmalarıyla anlaşılabilirdi belki. Şimdi tezgahın başında mallarıyla birlikte tek başına kalan adam, içeriye gelen tipleri görmek ve belki biraz da olsa ortamdaki ağırlığını ve önemini bu iki ayak takımından kişiye belirtmek için arkasını dönmüştü. Dirseklerinin ikisini de dayadığı pozuyla, Ryan Kirkhammer'ın şu "yetkin bir züppe" rolüne bir kez daha bürünmeliydi şimdi. Hani şu çıtkırıldım bir görüntüye sahipmiş gibi olsa da sosyete içindeki ağırlığını bulunduğu ortama sezdirebildiği. Çok uyanıkmış gibi göstermediği yarı kapalı gözleri, kendini beğenmiş gülümsemesi ve kendisiyle gurur duyan ses tonuyla sessizliği bozarak söze girdi:
"Eh, havalar bugünlerde pek de tatlı değil mi beyler? Aman yok, şimdi düşündüm de; bazen genel kitlenin düşünceleri ve halktan gelen genel sağduyuyu duymak rahatımı bozar.. ama bu sefer gerekli değil."
Hır çıkaracak olsalar bile, onlara ilgisini yöneltip kendini onların seviyelerine indirerek aşağılamayacağı düşüncesini aşılamayı amaçlamıştı karşısındakilere. Yaşantısı boyunca çok tipten insanla karşılaşmıştı ama Knockturn'ü dolduran topluluktan insanlara hiçbir konuda söz bırakmamak ve eğilim ile isteklerini çok önceden köreltmek gerektiğini iyi biliyordu...

[justify]


Knockturn Yolu'nda, bir alacak verecek işi için uğradığım dükkanın arka kapısına çökmüş etrafı kolaçan ederken içerden adamın çıkmasını bekliyordum. Sokağın başında ve sonunda gözcülük yapan gençleri izliyordum bir yandan da. Bazen greçekten gerekli bir iş yapmıyor olsalar da kendilerini önemli hissetmelerini sağlamak gerekiyor. Yoksa cidden özenmeleri gereken bir iş olursa onun altından kalkamazlar. Benim Bay Austin'den alacağım kumaşların gizli hiçbir yanı yok mesela. Geçen aylarda bir iyilik istemişti, e biz de adabıyla yerine getirdik. Karşılığında da çocuklara cübbe dikmemiz için kumaş verdi ucuzundan. Bu sene yeni başlayacak olan birkaçına ve boyu bu yaz 15 cm, hatta belki daha da fazla uzayan ergenlik çağındaki bebeler için de yeni cübbeye ihtiyaç vardı. Zaten buralara geldiğimizden beri severim bu adamı; Kennard Austin. İkinci el kıyafet, çanta, ayakkabı satan kendi halinde bir dükkan işletmecisi. Bize zamanında çok yardımı olmuştur. Bu aralar üzerimizde var olan darlığı bir nebze de olsa azaltan yegane şey şu an bana uzattığı eskimiş kumaşlar. "Yardımının karşılığı bunlarla çıkıyordur umarım Blaze." derken yüzündeki samimiyet gözlerinden okunuyordu. Normalde çok atarlı giderli bir ilişkimiz vardır aslında ama bugün niyeyse duygusal davranıyordu. Geldiğimde de -şimdiye kadar hiç yapmadığı bir harekettir- beni içeriye davet etmişti de ben kabul etmedim. İşim gücüm var ne yapayım içerde?

"Tamam abi ya. Sağ ol, yeter bu. Ne yaptık sanki?" Kaçırdım gözlerimi ben de. "Hadi ben kaçt-" Tam arkamı dönmüş, merdivenden bir basamak atlamış ve kaçmaya hazırlanıyordum ki Bay Austin'in sözleriyle durmak zorunda kaldım. "Dur dur. Bir şey daha var." dedi elini cebine atarken. Kaşlarımı kaldırdım. Para falan çıkarırsa valla yaşlı maşlı demem dövüşürüm şimdi burada. Dilenci miyiz biz, neyin sadakası lan? "Ne çıkarıyorsan çıkarma gerek yok. Ben yoluma gideyim." dedim demesine ama "Hemen asabileşme bir dur!" diye kaşları çatık kızmaya başlayınca kafamı yana eğdim. "Kaç yaşına gelmişim, senden huysuz değilimdir. Gençliğin ateşi işte aaah ah!" Hala ceplerinden arayıp arayıp bulamadığı şey üzerine bir de bu sözleri sarf etmesi beni iyice sabırsızlaştırıyordu. Sustum, çattım kaşlarımı, etrafa bakmaya başladım derken önüme bir kağıt uzattı. "Bir kadın geldi, alışveriş yapmak için. Hiçbir elbiseyi de beğenmedi ya neyse. Boş boş da konuşuyordu deneme kabinindeyken. Burada birilerini arıyormuş, ona getirdi konuyu. Aklınca laf alacak ya benden. Yer miyim? Yüzü boyalı deyince ben de çaktım olayı dedim sen yaz adresini, isterse o seni bulur." Uzattığı kağıt parçasını boş elimle yakalayıp bir göz attım. İsmini görünce anladım zaten olayı. Eskilerden... "Blaze!" Adımın seslenilmesiyle doğruldum. Bana doğru gelen Marlo'yu görünce Bay Austin'e dönüp "Tamam, teşekkür ettim." diyerek omzuna vurdum bir tur. Sonra da adresi cebime sıkıştırıp Marlo'ya ilerlemeye başladım.
 
Marlo'nun dükkanı gözlemesini istemiştim bugün. Kara listemizdekilerden herhangi biri gelirse bana haber vermesi gerekiyordu. Eleştirmen lavuğun geldiğini söylediğinde elimdeki kumaşları çocuğa uzatırken söylenmeye başladım. "İki haftada bir mesai harcatmaya başladı bu da bize." Cornelia'ya tutuldu kesin. Nereden buluyorsa böyle her hafta getirecek yeni şeyler.

Zaten iki sokak alttaydı Apples & Oranges, iki dakika var yok. Kumaşları birinin eve götürmesini söyledikten sonra çocukları sokakta bırkarak dükkanın kapısına kadar geldim. Her zaman içeri girmeden önce camdan durumu kontrol eder, ne var ne yok anlar, öyle girerim. Cornelia ve Das ortalıkta gözükmüyordu. Ksanın arkasındaki perdeye kısa bir göz atmayla gölgelerinin hareket ettiğini görebildim ama neler olduğunu çözememiştim. İçerideyse üç tane müşteri vardı. İkisi sürekli gelenlerden, diğeri de bu lavuk işte. Ne demişti kim bilir. Cornelia'ya yaptığı gibi millete de yavşak yavşak konuştuysa tabi atarlanır millet. Aralarındaki gerilim sadece görerek bile anlaşılıyordu. Zil sesiyle beraber gelişimi duyurarak içeri girdim. Dışarının soğuğunun üzerine içerisi fazla sıcak gelmişti. Burnumun kızardığını ve ellerimin buz kestiğini yeni farkına varabilmiştim. Ellerimi birbirine sürtmeye başlayıp dudaklarıma yaklaştırmış ve gözlerimi dikmiş bütün ilgileri bende olan üç adama bakarken nefesimle ellerimi ısıtmaya çalışıyordum. Anlık olarak dağılmış dikkatlarini kaybetmeden konuşmaya başladım. "Beyleer. Bir sorun mu var?" Bu sırada sorunlarıyla zerre ilgilenmiyordum. Aklımdan geçen birkaç soru vardı.

1 - Das ve Cornelia neden burada değil? Bu sorunun cevabı, içeriden gelen gürültüleri de hesaba katacak olursam oldukça ilgi çekici duruyor.
2 - Bu adamlar arasında geçen kavga beni nasıl ilgilendiriyor? Valla Ryan'ı bir tur dövseler hoşuma gider. Mekanda yapmasalar daha iyi tabi. 
3 - Ne getirmişlerdi? Gözlerim yanlarında getirdiklerini arıyordu. Kasanın oralarda birkaç ürün vardı, tamam. Bir de bir kutu... Merak ettim. Görmem lazım. Hmm... Biraz dikkat dağınıklığıyla çözülebilir mi?

Kavgalarını hiçbir şey söylemeden ilgiyle izlerken tam doğru anı yakalayarak dışarı çıkmalarını sağlamaya çalışacaktım. Derken içeriden gelen Cornelia'yı görmemle sakin adımlarla yanına gitmeye başladım. Perdeyi açışıyla içeriyi de kısaca görebilmiş, Das'ın ıslak giysierini fark edebilmiştim. "Siz... Yok sormayacağım. Bunlar?" dedim açıklama bekleyerek. Sonra ikisinin duyabileceği bir şekilde fısıldadım. "Dikkatlerini dağıtıp dışarı çıkarın çabuk. 1 dakika bile verseniz yeter, bakmasınlar bu tarafa." Das varken dikkat dağıtmak dünyanın en kolay planıydı zaten. Cornelia da mekan sahibi bir hanımefendi olarak dükkanında kavga edilmemesini rica edecekti. 10/10.

[/justify]

Cornelia geldiği gibi kapıdan çıkmamamla ilgili konuşunca "Oooohoooo!! Kankaliçem zor duruma düşünce seni çağıramayacak mıyım ben? Ne bu eleştirel yaklaşımların." diye üste çıkmaya çalıştım. Kız gelip omuzlarımdan çekiştirmeye başladı. O çekiştirirken ben de ellerimle ittirerek yardım ettim ama nafile. Sıkıştım üvey kardeşim kıps. "Valla bir şey yapmadım!" diye klasik yalandan yeminlerimden salladım ortaya. "Sığıyormuyum diye deniyordum. Sığıyormuşum da çıkamıyormuşum öğrenmiş oldum. Dur dur aynı anda asılalım." Cornelia ile birlikte aynı anda çekiştirdikten sonra iyice belim acımaya başladı. "Ceketten dolayı oluyor ya. Yırtılırsa var ya kendimi yere atarım." Biraz daha uğraştık kankaliçemle. O da diyor ki Blaze olsa çoktan halletmişti. "Canını yiyeyim Blaze'i çağırma." dedim ben de. "O beni burada ikiye böler, dışarıda tekrar birleş-. Hop! Asa yok! Büyüsüz çıkar KANKALİÇEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEM!" Cümlemi bitiremeden bir anda sinirlenen Cornelia, asasından tazyikli su atması ile pencereden dışarı bağırarak fırladım. Sanırım sabahtan beri Cornelia beni dışarı itmeye çalışıyordu. Ben de ellerimle kendimi içeri çekmeye çalışıyordum. Arka pencereden dışarı fırladığım gibi 1-2 metre ötedeki duvara yapışmam bir oldu. Duvardan yere kaydım yavaşça. Bir kaç saniye yerde hareketsiz yattıktan sonra "Uğğaahh!" şeklinde, mağara adamı gibi bağırarak doğruldum. Tamamen ıslak, yara bere içinde, belimde delice bir acı ile olmama rağmen ilk söylediğim şey "ÇOK İYİYDİİ!" oldu. İçeriden bana bakan Cornelia'ya "Hadi bir daha!" dediğimde yüzünde oluşan sinir tarif edilemezdi. Kız içeriden bana bir şeyler atmaya başlamadan ayağa kalktım "Tamam tamam!" diyerek. Sonra da hızlı adımlarla tekrar içeri girdim. Neden? Çünkü amacım zaten kayıtları görmemesiydi kankaliçemin. Pencereye sıkıştım saçmalığıyla dikkatini dağıttım. Botlarımdan şappıdı şıppıdı sesler çıkara çıkara yürürken dükkanın ön tarafından Blaze girdi. Bel kısmı yıpranmış ceketimin etek kısımlarını sıkmaya yeni başlamıştım ki, öndekilerin dikkatlerini dağıtmamız gerektiğini söyledi. Şu üçlü olarak dikkat dağıtma işi dendi mi bana konuşuluyor demekti. "Bana ne yapacağımı söyleme." dedim. Sakin bir şekilde Blaze'in yanından geçtim. "Ama tamam." Boğazımı temizledim. Sonra da kendimi perdenin dışına attım. 

Ön tarafta bu zibidi Ryan ile iki tane de tekinsiz dandirik mankafalar vardı. Cornelia'cığımın uğraştığı tiplere bak. Neyse iş iştir. "ARANIZDA İLK YARDIM BİLEN VAR MI?" diye bağırarak bunların yanına attım kendimi. Önce Ryan'ın koluna tutunup tamamen ıslak olmama rağmen sanki sadece alnım ıslakmış gibi elimin tersi ile sildim. "SOĞUK SOĞUK TERLİYORUM ÖLECEĞİM SANIRIM. BU BAHSETTİKLERİ KIRMIZI ANTAPOLUS BÜYÜSÜNDEN MI YAPTILAR BANA ACABA HANİ BU ÖLDÜREN VE ÖLÜYÜ GÖRÜNCE BAŞKASINA BULAŞAN BÜYÜ?" Ryan'a sarılmayı bırakınca da dönüp iki mankafanın yanına doğru ilerledim. Sanki sesim çıkmıyormuş gibi, "Öğğğğğğğğ öğğğğğğğğğğğ boğazımmmmmmm çok kuruuuuuuuuğğğ. Terler boğazımdan çıkıyor sanırım. ÖĞĞĞĞ!!" Bir anda boşluğa bakıp yere attım kendimi sanki ölmüş gibi. 1-2 saniye ölü gibi yattıktan sonra "ÖĞAAAAĞĞĞĞĞ!" diye böğürerek yerden havaya yükseldim. Bu sırada da vücudumu sanki içime cin kaçmış gibi titretiyordum.