[justify]Pek rahatsız bir uykudan kalktığında kemikleri sızım sızım sızlıyordu. Balkonun kapısını ve yatak odasının camını açık unuttuğundan olsa gerek her tarafı tutulmuştu. Yatağından kalkıp Alannah'a zılgıt atmak için hareketlendi ama kızın bavulunu toplayıp iki gün kadar önce Belçika ile başlayacak yolculuğuna gittiğini hatırlayıp durdu. Onun yokluğu evin her köşesinde yavaş yavaş hissedilmeye başlanıyordu. Açık unutulan pencereler, birikmeye başlamış bulaşık düzensiz kırlentler... Yalnızlığı tekrar hazmetmek zor gelmişti Cwénhild'e. Kendi kendini hapsettiği bu yalnızlık kalesini kurarken pek hevesliydi. Lakin yıllar, yavaş yavaş o kalenin duvarlarını aşındırmış, yalnız kadının korunaklı kalbinin korumalarını mutsuzluğun askerlerine karşı koruyamaz olmuştu. Annesinin ölümü, yeğeninin kendini bulma yolculuğuna çıkışı onu belkide başladığı yere tekrar getirmişti. Hayattaki seçimlerini sorguluyor, gömdüğü gerçekler tabutlardan birer birer çıkıp karşısına dikiliyordu. Pek tabi hiç gömemediği bir gerçek, kanayan ve ilk günkü gibi acıtan başka bir yarası daha vardı. Bir şarkı kadar güzel, bir çiçek kadar narin, minik, terk edilmiş bir yara.

Siyaha kaçan yeşil renkteki paltosunu üstüne geçirip çizmelerinin tozunu da üstün körü aldıktan sonra yola çıktı. Dudaklarındaki sigarayı bakanlığın girişine gelene kadar tüttürdü tüttürebildiği kadar. Kalanını da çizmesinin altında söndürdü ve içeriye daldı. Son günlerde düşen haberler neticesinde bakanlık pek bir hareketliydi. Bir isim koca bir güruhu böyle harekete geçirebiliyor, korkunun soğuk nefesini enselerinde hissettirebiliyordu. İnsan kalabalığını yara yara merdivenlere, oradan da Seherbaz Büro'ya yollandı. İçeriye girdiğinde hissettiği gergin havayı bir bıçakla ortadan ikiye kesmek mümkündü. Bir şeylerin kopacağı belliydi ama Cwénhild henüz neyin ne olduğunu anlayacak kadar uyanık değildi. İnsanların yüzlerindeki yorgun ifade, ortamdaki sessizlik masasına oturduğu anda suratına çarptı. Bunun ardından Baş Seherbaz küfürlerle birlikte içeriye girdiğinde poposu daha sandalyesine adam gibi yerleşmemişti. Twinkle gazeteyi üzerilerine doğru fırlattığında mevzunun ne olduğunu sonunda anlamıştı. Söylenmemesi gereken bir isim, söylenmişti. Bu da bir takım insanları kızdırmış olmalıydı, işte onlardan biri de kısa boylu huysuz bir adamdı.

O huysuz adam bir çok şeyden hayıflandı. Ağzından tükürükler ve küfürler çıktı. Lakin en son söylediği kelimeler Cwénhild'e istediği şeyi altın bir tepside verdi. Kızıl saçlı kadının yüzüne güzel bir gülümseme oturdu. Diğer meslektaşları korkuyla büyüyen göz bebeklerini saklayamazken masasından bir anda fırlayan Cwénhild kaynayan kanını durduramıyordu adeta. Bu vakaya tek başına gitmek isterdi ancak Twinkle yanına çoktan iki kişiyi sıkıştırmıştı. Bir tanesi Hufflepuff mezunu yeni yetme sayılabilecek güzel, parlak yüzlü bir çocukcağızdı. Edward olan ismini hatırlıyor ancak soy ismini katiyen hatırlamıyordu. Meslekteki ilk yılı, Londradaki üçüncü haftasıydı bu çocuğun. Bir diğeri ise Edward'a kıyasla daha tecrübeli olan yirmi yedi yaşındaki Nathaniel idi. Kendisi ile bir iki kere çalışmış olsa da pek muhabbetleri yoktu. Zira adamın fazlasıyla kıskanç bir karısı vardı ve adamın karşı cinsten olan meslektaşlarına karşı pek düşmancıldı. Cwénhild ile çalışacağını duyduğunda adamın yüzüne düşen keyifsiz ifade her şeyi özetliyordu aslında.

Pek oyalanmadan partnerleriyle buluştu ve hızlıca durumun bir özetini geçtiler tekrardan. Cadı Çekici hakkında bildikleri şeyleri ortaya koydular ve yola çıkmaya hazırlandılar. Şayet bu işin arkasında bahsi varsa eğer ve günün sonunda onunla yüzleşirlerse, Cadı Çekici bitmeyen bir yangından sağ çıkabilecek kadar sağlam mı değil mi herkes görecekti.