Arkamı dönüp gitmek için can atıyordum ancak Carmilla'nın izni olmadan elimizi kolumuzu sallayarak buradan ayrılamayacağımız belliydi. Hala midesiyle savaşmakta olan kuzenime yaklaşıp sırtına uzandığında vücudumdaki bütün kasların gerildiğini hissetmiştim. Bana dokunuyormuş kadar rahatsız etmişti bu temas beni. Bizi tehdit edeceğini düşünmüştüm, elim asama gitti çok yavaşça ancak kullanmama gerek olmayacaktı. Ha zaten kullanacak olsam da ağzımdan hangi büyü çıkacak zerre fikrim yoktu. Sonrasında André'nin gözlüğünü temizlemeye giriştiğinde sıranın bana geleceğini anlamıştım. Elimi teslim olmuş bir şekilde geri çektim asamdan, ne olacaksa olabilirdi artık. Bana dönene kadar gözlerimle neler yaptığını izliyordum ancak bakıştığımızda kaçırmak zorunda kaldım tekrardan, o ise söylediklerimle ilgilenmişti belli ki. Konuşurken yanıma yaklaşıyordu, varlığını sağımda hissediyor ama kafamı çevirip bakmaya inanılmaz çekiniyordum. Omzuma dokunduğunda içime dolan titremeyi durdurmaya çalışarak kafamı çevirdim. İlk önce kanlı eline, sonra da gözlerine..."Karışmamak için geç kaldınız." Ürperdiğimi hissediyordum, haklıydı. Sırf bizden korktukları için yok olmamızı amaçlayan bir ırk varken varlığımız yetiyordu bu duruma karışmaya. Haksızlıktı bu, doğuştan gelen özelliklerimiz yüzünden kim nasıl yargılayabilirdi ki? Onlardan farklı olduğumuz için... Güçlü olduğumuz için korkuyorlardı. Bu bizi suçlu kılmazdı ama. Neden kendimizi korumak zorundaydık? Carmilla kötü bir şey yapmıyordu, savaşta ölüm de vardı sonuçta. Dedikoduları anlatmamı istemişti. Ares'e ettiği işkenceyi sormalı mıydım? Bize de yapabileceklerini hatırlayınca, omzumda da eli bulunurken bu pek kolay olmayacaktı. Ağzımı açar gibi oldum ama tekrar kapadım, derken kuzenim araya girdi. Benden daha cesurdu şu noktada. Ares'in annesini mi... Ne?

Ancak bunu sorgulayacak zaman değildi. Bir anda ortalık birbirine girdi, önce Clay ve Cyneric ortaya çıktı sandım ama belli ki bizi uzaktan izleyenler sadece onlar değildi. Bunlar amcam ve kuzenimdi, seherbazlar gelmişti. Nasıl haberleri olmuştu da bu kadar hızlı gelmişlerdi anlam veremiyordum. Meredith'i uzun süredir görmemiş olmanın getirdiği bir özlem hissini hatırlattı kuzenimi görmüş olmak, bana nedense çok yakın geliyordu her zaman. Keşke daha çok görüşüyor olsaydık. Carmilla'nın dikkatini çektiklerinde ben de bir rahatlama hissiyle dakikalardır adımımı kıpırdatmadığım yerden ayrılarak birkaç adım attım geldiğimiz yola doğru. Bu ortamdan uzaklaşmak için can atıyordum, kaçmak için fırsat kollamamız gerektiğini düşünürken Eadwig'in Carmilla'ya doğru koştuğunu gördüm. Babasına karşı Carmilla'yı savunuyordu şu anda, saygı duydum bu hareketine.

Bakanlık neredeydi?
Carmilla burada Hogwarts yollarını korumuyor olsa biz gece nasıl rahat uyuyacaktık?
Bakanlık niye böyle bir şeye izin veriyordu ki zaten? Bütün seherbazlarını toplasa Carmilla kadar güçlü olmuyor demekti bu. Bu da demektir ki acilen yönetimin değişmesi gerekiyor.
Ve bir diğer sorun, böyle bir tehlike varken hala bunu nasıl gizli tutabiliyorlardı? Muggle dünyası varlığımızdan haberdardı, bunu geçtim, bizim için tehlike arz ediyorlardı. Bunu da geçtim, güvendiğimiz kişi olan kızıl saçlı cadı, bir büyücüyü de katlettiği şeklinde ithamları olan biri miydi gerçekten? Ve üstüne üstlük güvenelim dedikleri kişiden şu anda bizi korumaya çalışıyorlardı. Acilen birilerinin bu işe el atması gerekiyordu ve bunu bir çift 16 yaşında çocuk mu araştırmaya çıkınca ortaya çıkartacaktı gerçekten? Hepinize ayrı ayrı lanet olsun.

Birkaç adım attım kuzenimin yanına, ona destek olmak istemiştim. "Haklı, siz gelene kadar Avcılar okula ulaşırdı bile. Eğer amaçları buysa tabi." dedim doğruladığımı belirterek. Çok da gözlerine batmak istemiyordum. Amcamın, Eadwig'i buraya sürükleyenin ben olduğumu düşüneceğine kalıbımı basardım şu anda. Ona hiç gözükmeseydik yeriydi. "Carmilla bizi kurtardı."

Bakın şimdi dostlar... Çok kitap okudum ve çok fazla vahşet betimlemesini hayal ettim. Hatta birkaç gecedir Edward, Carmilla ile ilgili gereksiz abartılı uydurma efsaneler anlatıp kafamızı şişiriyor. Yurtta uyku sorunu çektiği için bir süreliğine başka odada kalmak istediğini söyleyen bile oldu Edward'ın anlattıklarından. Bunun yanında kahramanlık öyküleri de dinledim, yeri geldi benim de cesaretimi gösterdiğim noktalar oldu. Aynı şu anda Yasak Orman'ın neresi olduğu bilinmez bir noktasında parçalanmış ölü bedenlerle bulunmamızdaki cesaretin de gösterdiği gibi. Ancak buna cahil cesareti desek yeridir. Bir daha düşünsem kesinlikle kabul etmez ve kuzenimi de bu fikirden caydırmak için uğraşırdım. Evet bulduk, gerçekten de Carmilla buradaymış. Peki ne pahasına? Cadı Avcıları bizi her an öldürebilirdi ve onlardan bizi vahçise kurtaran kişi de... Carmilla? YUH. Her şeye tamam da, görmememiz gerekiyordu bu kadarını! Kaçamamıştık da, donup kalmış ve neler olup bittiğini olduğum yerde izlemeye başlamıştım. En son önümüzde birinin boğazının kesilişine seyirci olana kadar da sadece arkaya doğru 1-2 adım atabilmiştim. Suratıma gelen kan damlalarını gözlerimle takip etmiştim, fazlaydı. Kolumu kaldırıp göz kapaklarımdaki kanı elimin tersiyle sildim ve kana baktım düz bir ifadeyle. Bu kan az önce benimki de olabilirdi, veya kuzenimin, veya André'nin. Ne kadar aptalız!

Kadın bize sorusunu yönelttiğinde öylece suratına bakıyordum, kuzenim kusmaya başlayana kadar da ağzımı açıp iki çift laf edememiştim. Şok muydu bu? Bilmiyorum, hayatımda hiç böyle bir manzarayla karşılaşmamıştım. Kafamı sallayarak kendime gelmeye çalıştım, toplamam gerekiyordu aklımı. André için çok travmatik olmalıydı, Cadı Avcıları ile tekrardan karşılaşmıştı. İyi miydi acaba? Kafamı arkaya doğru çevirerek suratına baktım, beti benzi atmıştı tabii. Normalde bile iki kelimeyi bir araya doğru düzgün getirebildiği yoktu ki, şimdi nasıl konuşsun? Eadwig ise... Acilen buradan gitmesi gerekiyordu. Zaten niye duralım ki daha fazla? Gerçeği öğrenmek için gelmiştik, görmüştük. Aslında... 1. kaynaktan daha fazlasını da öğrenebilirdik. Amacını sorsak anlatır mı? Sonuçta bizi kurtardı, şu anda belki de ondan korkmamız için bir sebep yoktur. Tamam, kontrolü eline alma zamanı. Bir adım attım  ve zorla da olsa gözlerimi kadına sabitleyebildim. Sanki ona çok uzun süre bakarsam tehdit olarak algılarmış gibi geliyordu bu yüzden uzun süre bakışmak oldukça zor olacaktı benim için.

"Biz-" dedim ama ilgisini çekmiş olmak bile yeterince beni bu fikirden vazgeçirmeye yetmişti. Ares'e yaptıklarını düşününce bize neler yapabileceğini hayal etmeye başladım. Onu geçtim, daha yeni, çok yeni, önümüzde parçaladığı cesetler duruyor. Acımadan bunu yapabilen, bizi de tek parçada yok edebilir. "Haklısınız. Biz de dönmek istiyoruz sadece." dedim. Bu kadar korkak olma... Sor işte. Ayağının dibinde suratıma kanı sıçramış olan kafa durmasa her şey çok kolay olacak!

Ağzımı açtım, kararlıydım derken bu sırada Carmilla'nın arkasındaki çalılıkların arasından parıldayan iki çift göz ile karşılaştım. Bunlar... Clay ve Cyneric? Neden? Şu an biz buradan arkamızı dönüp gidersek, Carmilla onları Cadı Avcılarından sanıp tek bir hamleyle öldürebilirdi. Ama bir anda oradan çıkmalarını söylemek de saçmalığın daniskası değil miydi? Kadını bir süre oyalarsak belki onlar da uzaklaşmaları gerektiğini akıl edebilirlerdi. Umarım yani. "Aslında... Teşekkür- Aynen teşekkür ederiz." dedim ilk başta arada iyi bir bağ kurmak adına. Hayatımızı kurtardı sonuçta. "Amacımız okulun yakınlarında neler olduğunu öğrenmekti sadece. Çok dedikodu var..." Ne saçmalıyorsun? Saçma bir plan. Çok saçma. Dönün ve gidin artık işte. Uzatma... "Ama önemli değil, biz karışmasak daha iyi."

6GP var toplam

Tılsım 10---> 12
Biçim Değiştirme 10---> 11
Lanet 1---> 10
şeklinde yükseltmek istiyorum.

Dünkü hata düzeltmesidir*
Çok tşkkürrr

Eadwig’i dinleyerek düşünüyordum dediklerini. Neden fırsatı varken kaçmaz ki bir insan? Ares’in amacı neydi? Peki eğer doğruysa, Carmilla neden kaçmasına izin vermişti? “Bir rüyayı bu kadar gerçekçi görüyorsa bence bi hastane kanadına görünsün arkadaşın.” dedim rüya olması olasılığını tartarak. Bu sırada az önce söylediği sayıya göre ağaçlarda gözümü gezdiriyor ve Kuzey'de 20'ye ulaşmayı bekliyordum. Hem ben bu sayım işini yapmasam Eadwig yapacak mıydı acaba? Hiçbir şey söylemeden başlamıştık yürümeye. Onun da saydığını umuyordum yoksa karıştırmam halinde ortada kalabilirdik. “Cadı avcıları mı? Gerçek olamaz…” Bu kadar kör cahil olamaz kimse. Suskunlaştım sohbet devam ettikçe. İki taraf da çok uç düşünüyordu, bunun ortası olmadıkça da güvende hissedemeyecektik. Eğer söyledikleri gibi Carmilla Cadı Avcılarının peşindeyse, Ares'e zarar vermemeliydi. Arkadaşımın korkmamasını söyleyince bunu fark etmiş olmasına şaşırarak arkamı döndüm ve Clayton'ın duyup duymadığından emin olduktan sonra kuzenime "Sessiz ol." dedim. "Çok normal değil mi? Aklı olan herkesin biraz olsun korkması gerekiyor zaten, ama sonuç olarak burdayız hepimiz."

Bir süre daha ilerledik, bu sırada arkada kalan Clayton ve Cyneric inanılmaz sessiz bir şekilde bizi takip ediyorlardı. Birkaç kez Clayton'ın yersiz şakası kulağıma çalınmış ve Cyneric'in de homurdanarak Clay'den uzaklaşmaya çalışmasına şahit olmuştum. İkisi de yıllardır birbirlerinden hiç haz etmezler, hatta Cyneric'in geleceğini bilse geri bile dönebilirdi Clay. Aslında önceleri aynı ben ve Eadwig'de olduğu gibi çok iyi anlaşırdık. Beraber haftasonu Quidditch maçları yaptığımız bile olurdu; orta bahçede takılır, bütün günü beraber geçirirdik. Ama sonra insan değişiyor, büyüdükçe hareketler daha göze batıcı ve rahatsız edici olmaya başladı. Birbirimizi artık o kadar da alttan alamıyoruz.

Ağaç sayıları bittiğinde ve istediğimiz yere ulaşamadığımızı gördüğümde "Planı senin kuracağını düşünüyordum kuzen." dedim bu karmaşayı eleştirerek. Normalde olsa asla kendi planım olmadan yola çıkmam ama yanımda güvendiğim sayılı kişilerden biri vardı. Sorumluluğu ona bırakmıştım ve beklenmedik bir şey olmuştu şimdiden. Cyneric'in nereye gideceğimizi hatırlamadığını duyunca Clay de "Hah! Çok güzel! Bu mudur yani? Kalkıp geldik o k-" "Tamam Clay, bir dur sen de!" Cyneric'in arkadaşımın üzerine yürüdüğünü görünce de aralarına girdim sanki fark etmeden yapmış gibi ve devam ettim. "Bir sessiz olup düşünelim hepimiz." Sonra tuttum arkadaşımı kolundan ve kenara çektim. "Oğlum zaten atarlı giderli bir şey bu, biliyorsun. Bak normalde olsa hayatta tutmam istediğini yap, ama buradaki tek sorunumuz sizin kavganız değil. Hiç yeri değil biraz alttan al sen de, rica ediyorum." dedim. Gözlerini dikmiş Cyneric'e bakıyordu ama biraz sakinleştikten sonra onayladığını belli eder bir şekilde başını salladı.

Biraz bekledikten sonra kuzenimin dağılma fikrine tehlikeli şeklinde karşı çıktık ancak güzel bir plan kurmuştu. Cyneric ve Clayton dövüşmeden geri birleşebilirsek sorun yoktu. Dağıldıktan sonra karanlıkta bir süre ilerledik. "Sayıyor musun?" şeklinde kuzenimi uyarmıştım yolun başında, ormanın sol tarafına doğru ışığı tutarak ve herhangi bir ipucu bulmak amacıyla göz gezdirerek devam ediyordum yola. Uzun bir sessizlik olunca rahatsız olup bir sohbet başlatmak istedim ve "Annenler nasıl? Uzun zamandır görüşemedik, iyilerdir umarım." dedim. Önceden çok samimiydik ailecek. Her yazı beraber geçirirdik. Saatlerce Eadwig'le sokakta oyunlar oynayıp kirlenmiş bir şekilde eve döndüğümüzü hatırlıyorum. Eve dönene kadar inanılmaz mutlu, enerjik, özgür hissederdim. Ama bu, bahçe kapısından girdiğimiz anda değişirdi. Eadwig'in üzerindeki kirlerden utandığını, eve girdiğimizde ikimizi başka banyolara çekerek azarladıklarını... Merdivenlerle üst kata çıkarken arkamdan ne kadar da Eadwig'i kötü etkileyen bir çocuk olduğum hakkında konuştuklarını çok net hatırlayabiliyorum. Beni neden sevmediklerini düşünürdüm o zamanlar. Şimdi pek umurumda değil, icabet gereği nasıl olduklarını soruyorum. Cevabı hakkında da pek bir yorum yapmadım bu yüzden. Biraz daha yürüdük. Bu sırada aklımdan Eadwig'le anılarımız geçiyordu. Aynı yazın sonu, trene biniyoruz. Annem beni kenara çekiyor, "Eadwig'e güvenme. Seni kullanacaklar, kendi yolunu çizmen gerekiyor. Sakın oyunlarına kanma." diyor. Annemin neden böyle tembihlerde bulunduğunu hala anlamış değilim. Üzerinden neredeyse 5 yıl geçti ama ben hala bu söylediklerini gösteren tek bir hamle görmedim. Bilemiyorum... Anneme güveniyordum. "Ben mi?" Evet, çalışıyordum. "Sanırım. Önemli bir şey. Artık küçük çocuklar değiliz, kariyer hedefim var. E senin gibi muhasebci de olmayacağıma göre." dedim dalga geçer bir tonla. "Benim geleceğim çizili değil Boleyn." dedim ikimizin de Boleyn olmasına rağmen var olan duruma ironi yaparak.

"Sen nasılsın?" diye cümleme başlamıştım ki arkamızdan gelen bir sesle anında durdum ve kuzenimi de kolundan yakaladım. "Bekle. Sesi duydun mu?" Asamın ucunu arkamıza dönerek geldiğimiz karanlık yola doğrulttum ve sesin enreden geldiğini anlamaya çalıştım. Bir adım, "Cyneric ve Clay olabilir." dedim. Bir adım daha... "Veya başka biri." Ama kimse bizi takip etmemişti. Biraz daha netti artık görüntü. "Belki de Carmilla'dır." dedim üşüdüğümü hissederek. Yerde az önce var olmayan bir yükselti vardı. Kimdi bu derken sarı saçlar ve ardından da şaşkın bir yüz bize kendini gösterdi: André. Derin bir nefes verdiğim sırada çocuk kendini telaşlı bir şekilde açıklamaya çalışmaya başlamıştı. Pek becerebildiği de söylenemezdi. Tek başına peşimizden gelirken korkmuştu büyük ihtimalle. Dizi kanıyordu. "Tamam André." dedim elimi alnıma koyup derin bir nefes vererek. "Başına daha fazla bela almamanı önerirdim söylesen ama artık gelmişsin, yapacak bir şey yok." Elimi uzattım kalkması için. "Sadece yakalandığın kişi biz olduğumuz için şükretmelisin." Kuzenime baktım ne düşündüğünü anlamak için. Ayak bağı olmasını istemediğine emindim ama tek başına geri dönmesini istemek onu tehlikenin ortasında terk etmek olurdu. Tabii ki de bizimle gelmeliydi. Arkamı döndüm geri. "Şuradan devam... Ah. Lanet olsun. Sayısı karıştı."

3 gp başvurdum 1gp de var, telepati almak istiyorum mümkünsee

yani çok bilmiyorum sistemi ama basit bi hesaplamayla tutuyo sanki

Eadwig'le Yasak Orman'a gitmeyi kararlaştırdıktan sonra Clayton'a bu konuyu açtım. Yanımda güveneceğim kuzenim dışında biri olmasını istiyordum ama bir yandan da onu böyle bir konuda sorumlu bırakmış olmamak için konuşup konuşmamak konusunda kararsız kalmıştım. Evet ben gidecektim ama ilk nedenim kuzenim yardımımı istediği içindi. Diğer yandan doğrunun ortaya çıkması için bir adım atmış olmak da açıkçası iyi geliyordu ama bunun için arkadaşlarımı zorunda bırakmak istememiştim. Bu yüzden Edward'a çaktırmadan ilk önce Clay ile konuştum ve uzun bir tartışmaya tutuştuk. İlk olarak Eadwig istedi diye niye kendimi tehlikeye attığım konusunda kızmıştı. Sonrasında da Bina Başkanı olarak böyle bir hareket yapmamam gerektiği hakkında da baya bir laf yedim. Sonra da eğer ortaya çıkartabileceksek bile ne kadar tehlikeli ve gereksiz bir hareket olduğu hakkında iki güne yakındır konuşuyoruz. Sonuç olarak ise akşam yemeğinden sonra sıvışarak Karagöl'e doğru yola koyulduk. Artık girmiştik bir yola. Eadwig'in planını öğrenmeden karar vermeyecektim ne yapacağımıza. Eğer beğenmezsem biraz daha bekleyelim ve düşünelim derdim.

Selamlaştık kuzenim ve arkadaşıyla. Arkama dönüp baktım kimse geliyor mu diye. Yalnızdık. Ellerimi ovuşturdum ısınmak için ve üfledim hızlıca. "Evet, Geldik bakalım. Plan ne?" dedim. Eadwig bir pusula çıkardı cebinden, söylediğim gibi Ares'le konuşmuş ve konumu öğrenmişti demek. "İyi düşünmüşsün ağaç sayısını." dedim başımı sallayarak. Devam ederken ellerimi cebime sıkıştırdım biraz daha ısınmak için. "Atadamlar bizden bile daha akıllı yaratıklardır bunu unutmayalım. Onlara ormanda değişik bir şeyler olup olmadığını sorabiliriz. Yani aslında aradığımız bir farklılık, değişik ve yerinde olmayan bir enerji karmaşası öyle değil mi?" Clayton'ı rahatlatmak için döndüm. "Carmilla'yı aramıyoruz. Sadece her şey yolunda mı kontrol edeceğiz. Çok geçe kalmadan başlayalım bence. O sırada da Ares başka ne anlattı ayrıntı verir misin kuzen?" diyerek yürümeye başladım ağaçlık alana doğru.