İkiz kardeşiyle birlikte onun süpürgesinin bakımı için bekliyordu Alexis. Sanki çok uzun süredir bekliyormuş gibi bir tavır takınmıştı. Ayak topuklarını ritmik hareketlerle taş zemine vuruyordu. Sonunda derin bir nefes alıp başını kaldırdı. Bakışlarını bir süredir yerden kaldırmayan kendisinin aksine Francis’in sokaktan geçenlere attığı bakışları fark ettiğinde istemsizce kaşları çatılmıştı. Neden böyle dik dik bakıyordu ki insanlara, rahatsız olmazlar mıydı? Alexis kesinlikle rahatsız olurdu.

“Yapmasana şöyle”

“Ne?”

“Dik dik bakma diyorum. Ya rahatsız oluyorlarsa?” ayağını yere vurmayı kesmişti cümlesinin sonunda. Kardeşi kendisine bir cevap vermeyi planlıyor muydu emin olamasa da süpürgesinin hazır olduğunu gördükten sonra Alexis’e dönmeye fırsat bile bulamamıştı.

“Emanete bak be” eline aldığı süpürgesine gözlerinden neredeyse kalpler çıkacak gibi bakıyordu Francis. Alexis onun böyle şeyleri her zaman gereğinden fazla sevdiğini düşünüyordu. Kumral saçlı artık sıranın kendisinde olduğunu düşünüp süpürgesini bıraktı. Bu sefer öyle sessizce beklemeyeceklerinden emindi. Francis gözünün önünde yeni bakımı yapılmış süpürgesi varken normalden daha gürültülü olacaktı elbette. ‘Bebeği’ hakkında onlarca şey anlatacak, yenilenince daha bir güzel olduğunu falan söyleyip duracaktı.

Bir ıslık sesi duyduğunda düşündüklerinin daha yarısını bile duyamamıştı ikizinin ağzından. Sesin kimden geldiğini anlamak için etrafa bakınmaya başladığı sırada kardeşinin biraz ileride, okuldan başka öğrencilerin de olduğu minik topluluğa doğru ilerlediğini fark edebilmişti ancak. Tabi her zaman olduğu gibi ister istemez kendini onu arkasından bir ördek yavrusu misali takip ederken bulmuştu. Neden o yöne ilerledikleri hakkında bir fikri bile yoktu.

Kalabalığa yaklaşıp birkaç konuşmaya kulak misafiri olduktan sonra yarış fikrinin hiç de ona uygun olmadığına emindi Alexis. Bunun üzerine ikizinin heyecanlı tavırlarını da gördüğü anda bir adım geriledi yavaşça. “Sanırım ben katılmasam daha iyi olacak”
“Ne demek katılmayacağım? Alexis-“
“Süpürgem. Bakımı bitmedi. Hem bitse de hemen eskitmeme gerek yok bence” en inandırıcı bahanesini kullanmıştı Alexis ancak kardeşinin yüzündeki ifadeden anlayabiliyordu işe yaramadığını. Francis kendince bir çözüm yolu bulmuş olmalıydı, şu ifade neden yüzünde olabilirdi ki yoksa?

“Arkama atlarsın”

“Ne?” gözlerini kırpıştırdı Alexis.

“Böylece sen de yarışta olursun işte”

“Bunun çok saçma olduğunun farkındasın, değil mi? İkimizi de taşımak zorunda olan bir süpürgenin kazanmaya oynayacağını düşünmüyorsundur herhalde”

“Bebeğimin bunu başaramayacağını mı söylüyorsun bana? Hah!”
Alexis ne diyeceğini bilemeyerek başını hafifçe iki yana salladı. O sırada da çoktan süpürgelerine binmiş hatta yarışa başlamış olanları gördü. “Zaten geç de kaldık, boşver” diyerek hafifçe gülümsedi, sahte bir avutma gülümsemesi gibi bir şeydi bu herhalde.

“Yetişebiliriz. Atla arkama”

“Francis cidden kendin gidip gelebilirsin. Tek başına ölmezsin, ben de ölmem”

Her ne kadar konuşursa konuşsun çoktan süpürgesine yerleşmiş, kendisinin de binmesini bekleyen kardeşine söz geçiremezdi Alexis. Huzursuz bir nefes vererek süpürgenin arkasına oturdu. Çok da uzun sürmeyeceğini umut ediyordu sadece.

Soğuk hava Alexis'in her bir hücresini ayrıca rahatsız ediyor, tuttuğu yas yetmezmiş gibi ona eziyet ediyordu. Eurus'un, hemen yanında yürüdüğü agresif arkadaşının, peşinden ilerliyorken söylediklerini sadece algılamakla yetiniyordu. Cümleler beyninin içinde dönüyordu sadece. Verebilecek karşı bir cevap bulamıyordu. Belki haklıdır diye düşündü, ona göre abartılıyor olmalıydı olay. Alexis için öyle değildi. Sadece herhangi birinin aralarından ayrıldığını hissetmiyordu. Belki o kadar da samimi değildi ancak Andre'nin yokluğunu fark edebiliyordu.

Aslında bir ihtimal, fark edebilmesinde Andre ile olan ilişkisinin bir önemi bile olmayabilirdi. Etraftaki insanların ifadeleri, duruşları bile hissettiriyordu oğlanın kaybını.

Alexis kendi adımlarını Eurus'unkilere uydurmaya çalışırken Tılsım sınıfına doğru ilerliyorlardı. William'ın mesajı yüzündendi bu, önemli bir şey olduğunu belirtmişti oğlan. Eurus gittiği sürece peşine takılmaktan çekinmezdi Alexis de. Ne olacağını merak ediyordu, o önemli şeyin ne olduğunu özellikle de.

Bir sessizlik vardı şimdi yürüyen ikilinin arasında. Devam etmesi gereken, cevap beklenen taraf Alexis olmasına rağmen bunun farkına varamıyordu. Kendi düşüncelerini kafasında onlarca kez döndürüyordu. Bazense araya kulağına ilişen cümleler giriyor, aklını karıştırıyordu. Bir şey hakkında konuşmalı mıydı? Sorular kendisine mi yöneliyordu ki?

Eurus'un sesini birkaç saniye içinde tekrar duydu. Sarışın bir kızla atışıyor gibi görünüyordu. Alexis bunun bir süre devam edeceğini düşündüğündeyse çoktan kızlarla aralarına mesafeler girmişti bile. Eurus onların arkasından bakarken bir şeyler demişti. Gergin duruyordu, her zamankinden pek de farklı değil.

Kafasını yere eğdi kıza tepki vermek yerine. Eurus'un ayakkabılarını izliyordu. Attığı her bir adımını inceliyor, onun gibi adım atmaya odaklanarak düşüncelerini dağıtmayı amaçlıyordu. İkizinin sesini duyana kadar gayet başarılı da olmuştu kendince.

Başını hızlıca kaldırıp ikiliyi süzdü. Ne Eurus'u destekleyecek herhangi bir şey söylüyordu ne de Francis'i koruyacak. İkisi de Alexis'ten böyle bir şey beklemezdi herhalde, değil mi?

Kendisine yöneltilen lafı duyup uzun süre sonunda ağzını açmaya karar vermişti ki Eurus ondan önce davrandı. Sonra da bir şey olmamış gibi onları dinlemeye devam etti Alexis.

Yanından ayrılmadan önce kısaca bir bakış atıp tebessüm etmeyi denedi kardeşine. Bu sahtelik akan gülümsemeye kimseyi inandıramazdı.
 
Sonunda, oğlana sanki saatlerdir yürüyor gibi hissettiren bir sürenin ardından dersliğin kapısına ulaştılar. Kalabalıktı. İlerlemeleri için kimsenin yol açmaya niyeti yok gibi duruyordu. Eurus bağırana kadar tabi.

Geçebilecekleri bir alan açıldığında kızın arkasından yürümeye devam edip içeri girdi. Etrafına bakıyordu. Bakıyordu bakmasına ama bir şey görüyor sayılmazdı. Bir sıranın ayağına takılmıştı gözü en son. Kıpırtısız durduğundan belki de, gözlerini hiç o noktadan ayırma ihtiyacı hissetmedi.

İnsanlar tek tek, bazense hep bir ağızdan konuşmaya devam ederken çıt çıkarmamaya devam etti Alexis. Herkes ortaya fikirler atıyordu ve büyük bir çoğunluğu da işe yarardı.

Alexis'in yine sesi çıkmadı. Yetişkinlere haber vermek ve her zaman yaptığı şekilde olaydan uzak kalmak istemişti bir an, gidenler için yol gösterildiğinde. Sonra neden gitmemişti ki? Utanmış mıydı öylece yürüyüp gitmeye ya da biraz aksiyon mu arıyordu hayatında? Veya sadece merak mı etmişti sonucun ne olacağını? Hepsi birden burada kalmasının sebebi olabilirdi, bilemiyordu pek.

Sessizliğini korumaya devam etti bundan sonra da. Sanki konuşması yasakmış ve ağzını açtığındaysa cezalandırılacakmış gibi susmuştu. Fikirleri, ifadeleri, konuşmaları beynine kazımaya başlamıştı sadece.