[justify]Bundan üç yıl önce, staja gelmiş genç kızla aynı yaştayken, Goldie St Mungo’da ilk ciddi vakası ile karşılaştığında aklından geçen tek bir düşünce vardı: açık yara görmekten nefret ediyordu. O görüntüler daha dün gibi aklındaydı; bir Mantikor saldırısıydı, kurbanın kolunu ve bacaklarını yeniden dikmeleri, üstüne bir kemiklerini baştan oluşturmaları gerekmişti, adamın nasıl o derece yaralanıp ölmediğiyse gerçek bir gizem konusuydu.

Genç şifacı, ne bu alanda ne de iksir konusunda olağanüstü bir yeteneğe sahipti, yalnızca kolay ezber yapabilen yapısı sayesinde SBD ve FYBS’lerden St Mungo’ya girmesine yetecek notlar almıştı. Ve bunun da ucu ucuna olduğunu düşününce gerçekten onu nasıl böyle bir operasyona öylece soktuklarına anlam veremiyordu. Sırf onun hatası yüzünden adamın kalbi üç kere durmuştu. Marigold o gün kovulacağına ve bir daha hastaneden içeri adımını atamayacağına emin olsa da buradaydı işte, içten içe buna neden olanın soy adının getirdiği bir prestij olduğunu bile de bu gerçeği göz ardı ediyordu.

Adının Diana olduğunu öğrendiği kızın -evet, Henry’ye olan öfkesi yüzünden belgeleri okumayı ihmal etmişti- yaşadığı şoku anlayabiliyor, onunla bu konuda empati kurabiliyordu. Aynı yoldan kendisi de geçmişti nihayetinde. Fakat konu hakkında, kızın içini rahatlatmak için ne söylerse söylesin gerçekleri değiştiremezdi, kendisinin de yaptığı gibi bir şeyleri kabullenerek üstesinden gelmeliydi. Dolayısıyla Goldie’nin gözünde henüz okuldan mezun bile olmamış genç bir kızın iğrenç bir kalça ameliyatını birinci sırada izlemesinde hiçbir sakınca yoktu. St Mungo’da işler böyle yürüyordu, bir de Boleyn Adası’nda da öyle.

“Bazıları oldukça faydalı binek hayvanlar olabileceklerini düşünüyor,” dedi kapıyı aralarken kızın sorusu üzerine. “Ama ne kadar iyi bir fikir olduğunu görüyorsun ya?”

İçeride beyaz çarşaflar serili sedyenin üzerinde bilinçsizce yüz üstü yana bir adam vardı, koluna plastik bir hortum takılmış, bedeninin üzerine ince beyaz bir çarşaf örtülüydü. Önden ilerledi hastanın yanına doğru, çok fazla kas dokusu yapıcı iksire ihtiyacı olacaktı. Örtüyü yavaşça sıyırdı ve adamın artık bir kalça denilemeyecek kadar dağılmış kalçasını gözler önüne serdi bir soğukkanlılıkla, cinsel organında da belirgin bir hasar oluşu dikkatinden kaçmamıştı. “Zavallı,” düşünmeden edemedi Goldie. “Bir daha gece hayatı olmayacak.”

Gerekli malzemeleri çıkarması için stajyerine dönmüştü ki onun kusmakla meşgul olduğunu fark etti. Eğer şu an yanlarında başka bir şifacı olsaydı ona Diana’nın kendisinin ilk dönemlerine ne kadar benzediğini söylerdi, Goldie bunu sesli bir şekilde sonuna kadar inkâr edecek olsa da içinden ne kadar haklı olduklarını biliyordu. Bu beyaz zemin onun midesinden çıkardıklarıyla az kirlenmemişti zamanında, pek çoklarına göre kandan çok onun yemek artıklarının izleri vardı zeminde.

Anlayışlı bir ifadeyle dinledi kızın ardı arkası kesilmeyen özürlerini. “Sen bir de benim ilk günümü görecektin,” dedi sıcak bir tonda. “Merlin şahidim olsun ki hastanın kalbinin üç kez durmasına neden olmuştum.” Adımlarını bu sefer sedyenin yanındaki dolaplara yöneltti ve durduğunda enerjik bir biçimde el çırptı. “Pekâlâ, hazırsan ilk ve uygulamalı stajına başlıyoruz! İhtiyacımız olan iksirler Dittany esansı, güçlendirilmiş Wiggenweld iksiri -normal olandan tek farkı kabında şimşek işareti olması, üzerinde yara temizlemek içindir yazan iksirlerin tamamı ve son olarak Murtlap özü. Bunları bulabilir misin?”

Kız bir hevesle onun direktiflerini yerine getirmek için harekete geçerken Goldie bir eldiven kapıp asası ile yaranın enfeksiyonunu ön hazırlık olması adına temizlemeye başlamıştı. Şifa büyüleri, Muggleların yöntemlerine kıyasla pek çok imkansız hastalığı ardında iz bırakmadan tedavi edecek derecede gelişmişti. Ancak sınırları vardı, lanetlerin veya karanlık sanatların getirdiği kalıcı etkileri silemez, ölümü tersine çeviremezdi. Büyücülerin normal standartlara göre kısa yaşamalarının temel nedeninde bu gerçeği göz ardı edip sırf daha cazip göründüğü için her türden karanlık sanata başvurmaları vardı Marigold’a göre. Önünde yatan adam da bunun canlı bir kanıtıydı.

Yara iksir kabul edecek bir kıvama geldiğinde genç kız henüz iksirleri getirmemişti, Goldie bakışlarını ona çevirdiğinde halen dolapları aramakta olduğunu gördü telaşlı bir ifade ile. Şişeleri karıştırmış olma ihtimaline karşılık kirli eldivenlerini çöpe fırlattı ve yardımcı olmak adına kızın yanına yöneldi. Murtlap özü ve yara temizleme iksirlerinin tamamını bulduğunu görüyordu, standart Wiggenweld iksirini de bulmuştu ancak eksikler vardı, taşımasını kolaylaştırmak için birkaçına uzandı ve eline aldı.

İlk aşama iksirlerini tezgaha yerleştirdikten sonra dolaba geri döndüler. “Dittany esansının burada olması lazım, güçlendirilmiş Wiggenweld’in de burada...” Bütün raflarını adı gibi bildiği dolabın içine baktığında iksirlerin bulunması gereken yerde toz tavşancıklarının birikmiş olması korkunç bir skandaldı tabii. Koskoca St Mungo’da iksir tükenmiş olamazdı ya? Yine aptal Oscar şişeleri dizmeyi unutmuş olmalıydı. Kızın eline şişelerden birini tutuşturdu aceleyle. “Yapman gereken tek şey açıkta gördüğün bütün yaraları bununla ovmak hemen geliyorum.”

Koşar adımlarla odadan uzaklaşmıştı genç şifacı. “Oscar!” Koridorda bir yandan zırdeli gibi meslektaşının ismini sayıklıyor bir yandan da aradığı iksirlerin bulunma ihtimalinin olduğu dolapları açıyordu hızlı hızlı. “Oscar!”

Koridorun ucunda yeşil üniformalı bir sima belirdi nihayet, kafasında yine yeşil bir bone ve yüzünde oldukça kalın camları olan bir gözlüğü vardı. “N’oldu Mari?”

“Dittany esansları nerede Oscar, yine iksirleri dizmeyi unuttum deme sakın bana!”

“Haberin yok mu Mari?” dedi adam kayıtsızca. “Yenileri eklenene kadar dolaplarda ne varsa elimizdeki de o.”

Goldie şoka uğramış gibi hissediyordu. Bahsi geçen yer sıradan bir iksir mağazası değildi sonuçta, koskoca büyücülük hastanesiydi, her gün buraya yüzlerce hasta girip çıkarken stokları nasıl tükenmiş olabilirdi?

Adam koltuğunun altına sıkıştırdığı parşömen rulolarından birini genç kadına uzattı. “İşte, geçen günlerde Baş Şifacının iksirler ile ilgili yaptığı duyuru. Tutumlu olma stratejisi izliyoruz hastanecek.”

Goldie, ruloyu açıp göz gezdirmeye başladı. “Bu hiç mantıklı değil.”

“Yapacak bir şey yok,” dedi adam.

Vedaşlaşma gereği duymadan Diana’yı bıraktığı koğuşa geri döndü Goldie, geleneksel yöntemlere kalmış gibi görünüyordu. “Yeni stajyerinle bol şans!” diye seslendi adam arkasından. İçeri girdiğinde gerçekten göz yaşartıcı bir manzarayla karşılaştığını düşündü, kız halen ona verdiği görevi itinayla yerine getirmeyi sürdürüyordu, yüzünün ne kadar yeşerdiğine bakılırsa bir hayli de zorlanıyordu bunu yaparken, kendisi olsaydı çaktırmadan çoktan başka bir kata sıvışmıştı.

“Sen mükemmel bir stajyersin,” diye itiraf etti elinde olmadan. Kızın ne kadar ilerleme kat ettiği aşikârdı, buradan sonrasınaysa kendisi devam etse daha iyi olacaktı. “Mola verebilirsin, ihtiyacın var gibi. Yemek katı yukarıda, git ve kendine bir bardak kahve al, sonra aşağı in ve benim için morga uğra, eğer bir yerde fazladan iksir kaldıysa orası kesinlikle morgdur. Şanslıysan içeride kimse yoktur. İksirlerin geri kalanını bulamazsak ne yazık bu hastamız hayatının geri kalanına kalçasız devam etmek durumunda kalacak.”
[/justify]

[justify]Göğsüne çaprazlanmış bir asa ve kemik işlenmiş yeşil üniformalar içindeki şifacıların sütlü İngiliz çayı molası için toplandıkları dinlenme odasında kimisi kendi halinde Gelecek Postası’nı okurken, kimisi yanındakiyle hararetli bir sohbete daldığından bir uğultu hâkimdi ortama. Ancak içlerinden biri ince biri kalın iki ses diğerlerine baskın geliyordu o anda.

“İyi ki o ameliyatta değildin Goldie,” diyordu uzun boylu kumral bir adam. “Sıradan bir ejder saldırısı değildi gerçekten.”

Altın sarısı perçemleri yüzünün iki yanını örten minyon yapılı kadın yudumlamakta olduğu kahveyi hızla masaya bıraktı. “Ne demek istiyorsun?”

“Korkunçtu Gold, dayanamazdın. Ejder adamın iç organlarını tamamen dışarı çıkarmıştı. Ekibin yarısı onu gördükleri anda kustu. Benim bile-”

Kadın kıkırdadı. “Birkaç organ zerresi ve kandan korkacağım yani?”

“Koca adamlar kustu diyorum, gerçekten korkunçtu. Üstelik sizin daha hassas olduğuz da bir gerçek.” Cümlesinin sonuna doğru yanlış kişiye yanlış sözcükleri tercih ettiğinin bilincine varmıştı genç adam fakat bazı şeyleri geri almak için çok geçti. Ayrıca meslektaşının konu bu oldu mu ne kadar tartışmacı olduğunun da farkındaydı. Neden bu fırsatı değerlendirmiyordu ki? “Bilirsin, konu pis işler oldu mu biz öne çıkıyoruz.”

Genç kadının camgöbeği rengi gözlerinde karşısındakini çiğ çiğ yemeye hazır bir ifade belirmişti. “Sırf tarih boyunca savaşlara katılan erkekler oldu diye kadınların dayanıksız olduğunu mu iddia ediyorsun?”

“Evet.”

“Sırf siz sikik egonuzu tatmin edin diye kadınlar-”

Adam daha önce buna benzer diyaloglara defalarca girmişti Goldie’yle, devamında ne geleceğini bildiğinden “Herkesin kendine ait rolleri var Gold, bunu reddedemezsin” dedi muzip bir gülümsemeyle. “Bazı gerçekler vardır-”

İşte şimdi Goldie onu öldürecekti. Şah damarına basılmıştı bir kere. “Sana gerçek olanın ne olduğunu söyleyeyim mi Henry!? Eğer kıçınızı toplayan kadınlar olmasaydı hiçbiriniz bu kadar yaşayamazdı! Üstelik-”

Henry iki elini teslim olurmuşçasına kaldırarak kalktı yerinden. Adam bir kadın düşmanı değildi, Goldie’nin iddia ettiği hiçbir görüşe sahip de değildi, aksine kadınlara yapılan haksızlıkların tamamen farkındaydı. Ancak genç meslektaşı ile bu konu hakkında uğraşmak kadar zevk aldığı bir şey daha yoktu.

“İnanılmazsın!” diye bağırdı Marigold arkasından. “Senden nefret ediyorum biliyorsun değil mi!?”

O sırada odanın ahşap kapısı yavaşça aralandı ve içeriye genç bir sima adım attı. İçerideki curcunadan bihaber masum bakışlarla ona doğru ilerledi. İlk başka kendisine uzatılan parşömenlerin amacını algılayamamıştı Goldie, halen az önceki tartışmanın etkisinde olduğundan kızın staj için geldiğini söylemesini kaçırmıştı. Boş bakışlarla yüzüne bakarken az ötede oturan yaşlıca bir kadın “Staj için gelmiş,” diye seslendi başını okumakta olduğu gelecek postasından kaldırmadan.

“Ah!” dedi, toparlanmak için başını iki yana salladı. “Belgeler şöyle dursun, geç bile kaldık, gidip kadınların neler yapabileceklerini gösterelim!”

Gözle görülür bir fevrilik ile kızı kolundan tuttuğu gibi peşinden odanın dışına sürüklemeye başladı. Havada süzülen kabarcıklarla aydınlatılan koridorlardan geçerken bir yandan genç kıza hastanenin işleyişinden kendi yorumu ile bahsediyordu. “Burası ‘Tehlikeli’ Dai Llewellyn: Ciddi Isırıklar katı. İsmi aklında tutmak zorunda değilsin sadece bir asalak sırf değişiklik olsun diye sihirli yaratık yaralanmalarına baktığımız kata bu adı vermiş, inan nedenini ben de bilmiyorum.” Bir sağ sapağa saptılar. “Manzaradan anlayacağın üzere burası hastanenin en pis ikinci bölgesi, kan, irin ne varsa izlerini görebilirsin. Sırf burnunu uzakta tutamadığı için kendini üçüncü seviyenin üstündeki yaratıklara yem eden asalaklarla ilgileniyoruz. Bir keresinde Nundu’nun nefesi ile kendinden geçmiş bir adam gelmişti. Merlin! Bu yaratık Britanya’da bile bulunmuyor nasıl karşılaşmış olabilirsin ki?”

Çift kapılı bir koğuşun önüne geldiklerinde aniden durdu ve yanındaki genç kıza döndü. “Ben Marigold bu arada,” Kızın bir şey söylemesine fırsat vermek adına kapıyı açmadan önce birkaç saniye durdu. “Bugün seninle bir Sapboynuz ehlileştirmeye çalışırken kalçasının yarısından olan hastamızı tedavi edeceğiz.”
[/justify]

[justify]Goldie yapısı gereği herkesle anlaşabilir, sohbet edebilirdi, en alakasız yerden saatler sürecek sohbet konuları çıkartabilirdi. Bu yüzden insanlar onu severdi çoğu zaman, sevmeyenlerse çenesinin susmak bilmediğini gerekçe olarak sunardı. Genç şifacı ise onlara yalnızca bir, üç, kelime ile yanıt verirdi: “Ben mi gevezeymişim?” Ve bir daha iletişimleri olmazdı, Goldie ona geveze diyenlere o andan itibaren tek bir kelime etmezdi. Gerçekten ihtiyacı olsa bile.

Luna ile arkadaşlıkları da bir öğleden sonra yemekhaneye kahve molasına çıktığı sırada karşılaşmalarıyla başlamıştı. Goldie, genç kadının bir sihirli yaratık hakkında kendi kendine konuşmasına kulak misafiri olmuş ve sırf yalnız olduğu için konuya doğrudan bodoslama dalmıştı. Çok geçmeden birbirleri ile anlaşabileceklerini fark etmişlerdi. Luna her Max’i getirdiğinde kendisini ziyaret etmesi bir ritüel haline gelmişti bu sayede. Bir bardak kahve ve Luna o gün başından geçenleri anlatırdı.

Fakat bu kez başlarına gelen tam olarak her neyse bambaşka bir seviyedeydi. Max pek çok defa bilinci yerinde değilken buraya getirilmiş olsa da odadaki diğer şifacıların tavırları hiç de hayra alamet değildi. “Max…” dedi Goldie, kısık bir sesle, arkadaşının sorusu üzerine. “İyi olacağına eminim. Daha önce atlattı değil mi? Bu sefer de atlatacaktır.”

Kapalı perdenin aralı kenarında şifacıların Max’in sedyesine büyülü bir fanus yapışı çarptı gözüne, Luna görmesin diye, genç adamın sedyesini odadan çıkarırlarken usulca oranın önüne geçti. Yoğun bakım bölgesine götüreceklerini tahmin ediyordu. “Asıl sen nasıl hissediyorsun? Merlin’in kirli donu üzerine yemin ederim ki bugün gördüğüm en kötü yılan ısırığı sendeydi. Nasıl hala kendini değil de Max’i düşündüğünü anlamıyorum.”
[/justify]

[justify]Gözlerinin ortasından burunlarının ucuna uzanan beyaz akıtmalı iki kısrak bir ahenk tutturmuş nal seslerinin eşliğinde ilerliyordu Britanya’nın çorak düzlüklerinde. Peşlerinden çektikleri, pek şatafatlı olmayan arabanın leylak rengi boyası yer yer soyulmuş, tahtaların kenarlarından dal vermiş ince kıymıkların varlığını gizleyemeyecek kadar seyrekti. İnce tekerlerin çiğnediği engebeli yol bir beşik gibi sallıyordu aracı, genç bir kadın vardı içinde ama hoşnutsuz bir hali yoktu durumdan.

Arabacı sıcaktan bunalmıştı; güneşin artık şeftaliye çalan ışınlarının gözüne girmesinden bezmiş, ufukta gözüken muhteşem gün batımına aldırmaksızın kavradığı dizginlere asılıyordu umarsızca. Atlar da sürekli çekiştirilip durmaktan memnuniyetsizdi, bıkkın adımlarla biraz daha arttırmışlardı hızlarını. Tan vaktiydi yola çıktıklarında, puslu bir camgöbeği rengindeydi gök, kendisinden onu Londra’ya götürmesini talep eden genç hanımın gözleriyle aynı renkte.

Hasat zamanı yaklaşmış tarlaların arasından geçen aracın penceresinden esen rüzgârla usul usul dalgalanıyordu genç kadının açık kumral saçları. Manzarayı izleyen bakışlarında ise keder vardı, yüzüne masum bir hava veren kaşları hüzünle çatılmış, uzun kirpiklerinin çevrelediği mavi gözlerine bir gölge düşmüştü. Oysa böylesine güzel ve zarif bir hanımefendinin mutsuz olmaması gerekirdi, yakışmıyordu bir kere onun duru ve saf simasına.

Arabacı o kadar çok yolcu taşımıştı ki karşısındakinin gösterişsiz matem elbisesine ve mücevhersiz gerdanına rağmen toplumun üst tabakasından bir kadın olduğunu hemen ayırt edebilmişti. Eskiden gelen bir alışkanlıktı onunki; insanda ilk ellere sonra da gözlerinin içine bakardı derinlerinde anlatılanları okuyabilmek için, elleri ne kadar nasır tutmuşsa o kadar yaşanmışlıkla dolu olurdu hikâyeleri.

Genç kadının pamuksu cildi, bir gülün taç yaprakları kadar pürüzsüz ve daha önce hiç ağır iş yapmamış olacak ki, sanki üzerinde ay ışığından bir hare varmış gibi hafifçe ışıldıyordu. Soylu denilen kişiler hiçbir zaman kirletmezdi ellerini, altın ile çözerlerdi her işlerini, bu yüzden gençliklerini ve güzelliklerini korurlardı uzunca bir süre. Daima belli ederlerdi karşısındakine ondan üstün olduklarını, bazen duruşları bazen de bakışlarıyla. Her şeye sahip olduklarını düşünürlerdi toprak sahibiler diye, çoğu insanın sahip olmadığı imrenilesi bir hayatı yaşıyorlardı neticesinde tepelere kondurdukları şatolarında. Ancak arabacı, hiçbirinin gerçekten yaşadığını düşünmezdi. Yaşamak elini kirletebilmek demekti onun gözünde. Asilzadelerin yaptığı bir şey değildi bu.

Marigold Adeena Godwinson gerçekten de soylu bir kadındı. Toplumun en üst tabakasını oluşturan ailelerden birinden yani Boleyn’lerden geliyordu. Aristokrasinin inceliklerini çok küçük bir yaşta öğrenmeye başlamıştı; Latince, Fransızca ya da piyano çalmayı öğrenmek onun için sorun değil ancak yaşı ilerledikçe bir gerçeğin farkına varmıştı: Kadın olduğu sürece unvanı ne olursa olsun bu kast sisteminin içinde bir karınca kadar bile değeri yoktu. Hiçbir zaman kadınlar toplum içinde değer görmemişti, pek çoğu kendi saygınlıklarını tırnaklarıyla kazıyarak kazanmıştı. Victorine Boleyn’e bu yüzden saygı duyuyordu, ablasını aileden aforoz etmiş olabilirdi fakat bulunduğu konumu hakkıyla kazanmıştı.

Victorine gibiler dışındakilere yalnızca iyi bir eş olduğu zaman değerli gözüyle bakılırdı, iyi bir eş olmak ise erkek varis dünyaya getirmek demekti. Korseni düzgün giy, sessizce dinle, kocana hizmet et ve kadınlık görevini yerine getir. İşte kadınların toplumdaki yeri buydu. Âşık olmak ise sapkınlıktı, istedikleri kadını elde edebilmek adına erkeklerin uydurduğu bir şeydi bu kural. Ablası bu kuralı çiğnemişti, hemen ardından onu evlendirmişlerdi. Toplumun istediği ideal kadın olması için bir şans tanımışlardı ona, Meredith ise elinin tersi ile itmişti bu şansı. İstememişti kullanmayı. Sonra kaçtı ve bedelini olabilecek en ağır biçimde ödedi.

–Toplumun canı cehenneme.

Yüksek sesle söylediğinin farkında değildi genç kadın, yola çıktıklarından beri ilk defa sesini duyuyordu arabacı. Ruhunun nasıl yanıp tutuştuğunu hissedebiliyordu sesinin tınısından. Kederden öte bir duyguydu bu. Herkes bir kere yanılırdı hayatında, adam da ilk defa bir asilzadenin kendisinden çok da farklı olmayacağını düşündü. Hikâyesi ya da aklından geçirdikleri neydi bilmiyordu ama kurduğu cümleye kelimesi kelimesine katılıyordu. Toplumun canı cehennemeydi![/justify]