Eve geri döndüğümde yere basmıyordum sanki. Bacaklarım yokmuş da süzülüyormuşum gibiydi. Okuldaki ruhlar gibi yürüdüm şatoya. Çevredeki her taş heykeli tek tek dizmişlerdi. Girişteki aynayı sökmüşler, götürmek için hazırlayan Bakanlık çalışanları bu aynanın o heykellere neden olduğunu söyledi. Çocukken etrafında koştuğum tüm heykellerin gerçek insanlar olduğunu öğreniyordum. Kanıbozuklardı hepsi. Hayatları umrumda değildi ancak… Ölülerin arasında büyüdüğümü öğrenmek midemi bulandırmıştı. Evimizdeki o heykellerin hepsi mi öyleydi? Boleyn kısmına gelene kadar Samuel ile dipdibeydik ancak annemin ablası olan Proserpina Teyzem beni gördüğü gibi koşup kollarıyla sardı. Samuel’in yanından uzaklaştırdı beni. Ben dönüp kuzenime baksam da yavaş yavaş aramızdaki mesafe açıldı. Teyzemin yanındaki başka bir akrabamız ise başladı Bakanlık’takilere çemkirmeye. Kadınlar ne kadar seviyorlar hüzünlerini belli etmeyi. Üstelik söylediği şeyler beni küçük düşürüyordu. “Siz nasıl düşüncesizsiniz!” diye bağırıyordu çalışanlara. “Bu çocuk Hogwarts’ta kalmalıydı! Orada iyi olurdu. Hastalanacak! Ne kadar duyarlı bir çocuk bu bilginiz var mı? Hemen hasta olur! Siz Boleyn düşmanısınız! Ne istediniz bu sabiden?”

“İyiyim ben.” dedim sessizce.

“Hanımefendi, soruşturmanın hızlı bir şekilde ilerlemesi için Bay Boleyn’in burada olması gerekiyor.”

“Soruşturmanız batsın! Bu ailenin hakkıdır ada! Yıllardır buradaki insanlara istihdam sağladılar! O kirli ellerinizi çekin! Bay Boleyn! Buna karşı çıkmalısınız!”

“Yeter! Artık öğüt duymak istemiyorum!” diye bağırdım teyzemin kollarından kurtulmaya çalışırken.

Proserpina Teyze, beni tüm bu bağırışmalardan uzaklaşmam için zorla şatoya sokmaya çalışsa da kadının kollarından kurtuldum. Teyzem dilsizdi. Annem bunun neden olduğunu söylememişti. Üstüne konuşmamıştık bile. Şimdi ise teyzemin düşüncelerine girebilirdim. Bunun olmaması için üstün çaba harcamam gerekiyordu. Kendi hüznüm bana yeterken, teyzemin kız kardeşi için çektiği acıyı bilmek istemiyordum. Acı çekiyor muydu ki? Çoğunlukla ifadesiz, bir kukla vari gezerdi çevrede. Yine de… “Proserpina Teyze!” diyerek bir kaç adım uzaklaştım kadından. Durdum. Ne söyleyecektim ki? Teyzem annem ile iletişimdeydi. Ben hiç konuşmamıştım. Daha çok yan yana sessizce durur, annemin verdiği emirleri uygulardık. “Ben…” Gözlerimi kaçırdım. “İçeri girmeyeceğim.” dedim aşırı rahatsız olmuş bir şekilde. Ne diyeceğimi bilememiş, ne yapacağıma da emin olamamıştım. Teyzeme arkamı dönüp çevrede, adada olan biten her şeyi karıştıran kişilerin neler yaptığına bakmak için ilerledim.

Annemin cenazesi gelene kadar Yasal Yaptırım Dairesi çalışanları ile şatodaki birçok odayı gezdik. Daha bilmediğimiz çok oda vardır diye düşünüyordum. Annemin de benim gibi bir Zihinfendar olduğuna emindim artık. Belki geçmişte görmüş bile olsam, anılarım hep değiştirilmişti zihnimden. Babamdan haber alınmadığını bilsem de, hafızamda annem tarafından kapatılmış bölümlerden Charlotte ile aralayabildiklerimizden biri olan anımın da yardımıyla aşağıdaki odasını tarif ettim. Annemi bırakıp gittiği için büyük bir nefret duyuyordum ona. Kendisini yiyip bitirmesi yerine, sakinleştirip bir çıkar yol buldurmalıydı. Bunun yerine bencillik yapmıştı. Hep öyle değil miydi zaten? Hiç yoktu ben büyürken. Olduğunda da fazlasıyla pasifti. Keyif çatmayı, baba olmaktan daha çok seviyordu. Bu yüzden seherbazlar babamın kirli çamaşırlarını ortaya dökerken aşağı inip olanları görmek yerine, dışarıda sigara içmeyi tercih ettim.

Akrabaların sorunları, sürekli bir itiraz, neyin nerede olduğunu soran Bakanlık çalışanları kafamın dağılmasına yardım ettiyse de annemin cenazesinin adaya ulaştığı haberini aldığımda bayılacak gibi oldum. Çevreme bakınıp Samuel’i görmek istedim ama çevrede yoktu. Bu yüzden insanlar cenazeyi aile mezarlığına getirmek için limana giderken ben de tam tersi şatoya döndüm. Bir iki kişiye sorduktan sonra Samuel’i annemin çalışma odasında buldum. Bulduğu bir şarabı açmış, kadehten yudumlarken annemin masasındaki defterlerden birini inceliyordu. Çalışma odasına girip şöyle bir baktım çevreye. Buraya geldiğimde annem yerine Samuel’i masada görmek çok ağır gelmişti bir anda. Meşguliyet rahatlattığı için vücudumu hareket etmeye zorladım. Başka bir kadeh almak üzere çalışma odasındaki dolaplardan birini açtım. ”Mezarlığa gelmelisin.” dedim bu sırada. Kadehi aceleci bir tavırla kapıp, kendimi rahatlatmak adına masadaki şarabı içine döktüm. 2-3 yudum üst üste alıp yutkunduktan sonra “Annemi getirdiler.” dedim kuzenimin anlaması için. Ben ona, şuan sen yanımda olmadan bu anı atlatamam, diyemiyordum tabi ki ama söz vermişti o odada. Yanımda olacaktı.

Npc Büyücü: Adras d'Ibelin

Yunanistan

Çifliğin beyazlara büründüğü, soğuk bir kış günüydü. Arazide ki çiftlik evine giden yollara biriken karı küremek, bu soğukta hayvanlarla pek uğraşmayan çalışanlara kalmıştı.  Emektar çalışanların hepsi zararsız, yerli muggle köylülerden seçilmişti özel olarak. Cadıların bir bir toplatılıp yakıldığı günlerde, dikkat çekmemek için kurulmuş bir düzendi bu. Aileden bir kişinin bile bu kanlı eylemlere kurban gitmemesinden, oldukça işe yarayan bir düşünce olduğu çok açıktı. Ne kadar söylenti olsa da büyüden bir haber köylüler kalkan olmuşlardı bu dedikodulara ve sonraki yıllarda muggle iş adamlarıyla güzel bağlantılar kurmalarını kolaylaştırmıştı. d'Ibelin ailesinin soyundan gelen, diğer cadı ve büyücüler de devam ettirmişti bu düzeni. Ta ki bu son yıllara kadar. Ailenin sahibi olduğu bu çiftlik gelişen teknolojinin ve siyasi olayların kurbanı olmaya başlamıştı. Gelirin büyük çoğunluğunu getiren muggle aileler, savaşlar yüzünden fakirleyince et, süt, yumurta gibi gıdalardan vazgeçmeye başlamışlardı bile.

Çiftliğin işletmesinde söz sahibi olan Adras, işe yeni aldığı genel müdürü ile yaptığı istişareler sonucunda, siyasetin yönlendirdiği ekonomiye el atmaya karar verdiler. Bu daha çok genç genel müdür Matthew'in fikriydi ve Adras'ı bu fikre ikna edebilmişti. Oldukça parlak düşünceleri olan bu gence, kendi yeğeninden daha fazla güvendiği gerçeği yavaş yavaş gün yüzüne çıkacak gibiydi. Bu doğrultu da Matthew, yeni iş adamlarıyla ortaklıklar kuruyor gerek legal, gerekse illagal yollarla Adras'ı memnun edebiliyordu. Bu iş adamlarıyla kurulacak bağlantılardan ve işlerin gidişatından tam olarak Matthew sorumluyken, Adras'a sadece bu iş adamlarıyla yüz yüze konuşup, anlaşmak kalıyordu. İlerleyen yaşı zaten bu ölçüde izin veriyordu çalışmasına. Genlerden gelen, yaşlanınca kendisini daha çok gösteren astım hastalığı da ciddileşmekteydi. İksirler aracılığıyla kontol altında tuttuğu bu hastalık, gençliğinden beri onu esir ettiğinden, çevresindekiler çok sık olmayan öksürük krizlerine alışmışlardı.

Üç katlı çiftlik evinin, üst katta, cumbalı ve her yeri rahatça görebilen bir manzaraya sahip çalışma odasındaydı Adras ve sağ kolu Matthew. Yeni ve oldukça güçlü bir ortaklık hakkında malumat veriyordu genç müdür Adras'a. Yaşlı adam da ilgiyle dinliyor ve zihninde değerlendiriyordu ona anlatınları. "Ramin Drejlaskov, yirmili yaşlarının sonunda bir silah tüccarı. Safkan bir büyücü..." Genç adam araştırıp, not aldığı bütün bilgileri okuyordu ayakta dikilirken. Adras, iş yapacağı kişilerin geçmişiyle ve aile bağlarıyla ilgilenen biriydi, herkesle çalışmayı istemezdi. Bu doğrultuda genç Matthew'e oldukça iş düşse de, üstüne düşeni layıkıyla yapar emrinde çalıştığı yaşlı adamı memnun ederdi çalışlanlığıyla. "Beş-altı sene önce, başından geçen trajik bir olay var efendim. Bu olay sonrası güç sarhoşu olmuş ve içindeki vahşi kişiliğin ön plana çıkmasına neden oldu. Artık insanları gram umursamaz, kendi dışında herkesten nefret eden biri olmuş, kaostan beslenen ve beslenmek için kaosu körükleyen, yeri geldi mi kaos çıkaran biri haline gelmiş. Bu olay tam olarak.." gayet düz bir sesle konuşmasına devam edecekken bu kadar detaya ihtiyaç duymayan Adras elini kaldırarak, "Fazlasına gerek yok evlat." diyerek Matthew'i durdurdu. "Sen gerekli bağlantıları kur ve beni bu genç delikanlı ile görüştür bakalım." dedikten sonra da müdürün hızla odadan çıkmasını izledi. Eğer isterse burada, çiftlik evinde ağırlayabilirdi Ramin denilen silah tüccarını. Ondan gelecek habere göre İngiltere'de ki bir otelin restorantı da uygundu. İngiltere de birkaç fincan çaya hayır demezdi. Hem de Gringotts'a gidip halledilmeyi bekleyen birkaç finansal işlem vardı. Belki yeğeni Balian ile de küçük bir görüşme ayarlayabilir ve Lilith'in torunu ile evlenmesi meselesini tekrardan konuşurlardı. Torunu neredeyse 25 yaşına girmek üzereydi. Zihninde beliren düşünceleri, yemek saatinin geldiğini haber veren, çiftlikteki tek cadı çalışan olan, hizmetçisi haber verecekti. İksir yapımında usta olan bu genç kadının bu çiftlikte bulunma amacı Adras'a yardım etmekti. Ağır adımlarla, yemek masasının bulunduğu ikinci kattaki geniş odaya gitti. Torunu ve karısı Elizabeth, Adras gelmeden yemeğe başlamamışlardı. Yaşlı adam da sofrada ki yerini alınca yemek saati başladı. Bugün oldukça yorucu bir gün olmuştu Adras için ve yeni bir ortaklık daha gelecek gibiydi.

[spoiler]Bu racon tamamen bu müzik ve yorumlardan esinlenilip kaleme alınmıştır. :d[/spoiler]

---

[justify]İçeri adımını atan iki beyefendi Atlantik'in üzerinden gelen soğuk rüzgarları arkalarında bıraktıklarında meskit ve sedir mobilyanın kokuları, bar tezgahının ardından yayılan ince bourbon haresiyle kavuşmuş; geniş şöminede çatır çatır çatırdayan meşe odunlarını tüttüren sıcak is ile sarmalanarak sıcak, huzurlu bir şekilde karşılanmıştı. Girdiklerinde, bomboş olan salonda yalnızca iki sima vardı: Şömine kenarında, önündeki masada bir kadeh viski ve arkası gözüken bir fotoğraf çerçevesi eşliğinde gitarını sakince çalan, girdiklerinde güler bir yüzle kafa selamı veren bir çalgıcıydı birisi. Gelenleri dikkatlice süzmüş olsa da, sonatını aralamaya tenezzül etmemişti. Diğeri ise, yeleği de gömleği de kusursuz bir şekilde ütülenmiş olan burma bıyıklı barmen idi. Çalgıcının aksine, misafirler geldiklerinde elindeki kadehi ve cila bezini kenara bırakmış ve hızlıca yanlarına gelmişti misafirlerin.

"Hoş geldiniz, baylar. 'O' da sizleri bekliyordu. Montlarınızı alayım," diyerek ikilinin arkasına geçip üzerlerindeki pardösüleri çıkartmalarına yardımcı olmaya koyulmuştu bizzat. "Ayrıca, asalarınızı da güvenlik gerekçeleriyle teslim almam gerekecek." Kumral saçlı, kumral pos bıyıklı ve hafif yapılı olanın dudaklarında, pos bıyıklarının gizleyemediği belirginlikte bir rahatsızlık oluşmuş olsa da itiraz etmedi. "Merak etmeyin, eşyalarınıza oldukça iyi sahip çıkılacaktır," diye ekledi mekanın sorumlusu gibi gözüken adam ortamı yumuşatmak adına.

"Revelio," diye kendi asasını gelenlerin üzerinde sarı ışık huzmeleri eşliğinde gezdirdikten sonra başıyla sessizce onayladı. "Prosedürler," diyerek omuz silkti. "Özel yemek salonumuza kadar size eşlik edeceğim," diye ikiliden kendisini takip etmelerini isteyerek ilerlemeye başladı. Toplantı özel yemek salonunda olacaktıysa ana salon n'için boştu ki? Bu soru iki misafirin zihinlerinden belki geçmişti, belki de geçmemiş; kim bilir? Kapının önüne geldiklerindeyse kendilerini karşılamış, koyu saçlarına birkaç tel ak düşmüş adam, eliyle kapıyı işaret ederek geri çekildi.

Misafirler içeri girdiklerinde kapı artlarından kapandı ve bir dönüş sonrası sofranın başında oturan iyi giyimli, siyah saçlı kadını gördüler. Yüzündeki ince gülümseme, gözlerindeki kurnaz bakışların soğuğuna ulaşamıyordu. Yalnız da değildi. Arka sağında ve solunda ellerini önlerinde kavuşturmuş ve yüzleri maskeli iki figür vardı. Yalnızca birinin kadın, diğerinin erkek olduğu anlaşılıyordu. Önlerinde kavuşmuş ellerinde ise birer asa tutmaktaydılar. Mertlik nerede kalmıştı? Belli ki bu odanın dışında bir yerlerde... "Lütfen, buyurun," diyerek kapı tarafındaki sandalyeleri işaret etti zarif bir el hareketiyle. Sofrada çorba, güveçte sebze, rosto et, puding gibi bir ziyafet oluşturan pek çok yiyecek bulunuyordu. Arkasındaki ikiliye yöneltti bakışlarını. "Misafirlerimizin soframızda iyi buyur edildiklerinden emin olun," demesiyle birlikte maskeli iki figür, ellerini açıp asalarını kaldırayazdılar ki, misafirler gözlerinde hesaplayan ifadeler ile sofranın ucundaki sandalyelere oturdular. İçlerinde bulundukları durumun muhakemesi, pek güç olmasa gerekti.

"Ah, ne kadar da beyefendi insanlarsınız. Şahsen işlerime bu kadar taş koyan insanların böylesine 'efendi' olmasını beklemezdim." Kinayeli sözlerinin ardından dudakları memnuniyetle yukarı kıvrılmış kadın, minik bir yudum aldı kadehinden. "Alelade koşullarda sizin gibilere olan tavrım, misafirperverlikten bir hayli uzak olurdu. Meksika'da MAMF'ın maşa olarak kullandığı 3. Napoleon ile yaptıklarınızı düşünürsek özellikle... Lakin sizler, alelade kişiler değilsiniz. kimlere kafa tuttuğunuzu biliyordunuz, neye kalkıştığınızı da. Potansiyeliniz var... Buyurun, önce yemeğimizi yiyelim. Sonrasında iş konuşuruz. Bu olayın MACUSA'nın gündemine oturmasını istemeyeceğinizi düşünürsek... Artık benim için çalışıyorsunuz ne de olsa." Avını sarmalamış bir yılanınki misali iştahlı bir parıltı sarmalamıştı gözlerini. Bu akşam, bir hayli verimli geçecek idi...[/justify]

NPC İsmi: Zain Candiru

NPC'nin Hogwarts Binası/Mensubu Olduğu Hizip: Ravenclaw / Attar Hür Kahinler Cemiyeti

NPC'nin Fiziksel Özellikleri: Kendisini yazarken hep Apex Legends'taki Seer ve "There is no such a thing as coincidence." diyen adamı hayal ettim.

[spoiler][youtube]https://www.youtube.com/watch?v=3XmXqVMwRMs&ab_channel=WilliamKnight[/youtube][/spoiler]
[spoiler][youtube]https://youtube.com/shorts/-LCrqsyox8A?feature=share[/youtube][/spoiler]
[spoiler][/spoiler]

NPC'nin Kişilik Özellikleri: Seherbazdır. Mahşer gecesi konusundaki operasyona katıldığı için büyük ihtimalle Bakanlık Üstün Hizmet Nişan'ı sahibidir. Telepati özel yeteneğine sahiptir. Çok iyi fal bakar. Hisli bir beyefendidir. Attar Hür Kahinler Cemiyetinde üst mevkilerdedir.

NPC'nin Diğer Oyuncuların Kullanımına Açıklığı: Kullansanız sorun olmaz herhalde.

Npc Seherbaz: Persephone

"Benim bu kadının ölümünü araştıramayacak kadar beceriksiz bir seherbaz olduğumu mu ima ediyorsun seni bücür?" diye sordu genç adam. Persephone bu sorusuna göz devirdi. Neden her şey kendi ile ilgili olmak zorundaydı? Balian küçükken de çekilesi değildi, dedi içinden sözlerini geri alırcasına. O küçük kolları her zaman dev gibi kol düğmeleri taşırdı. Dedesi severdi Balian'ı küçükken, nazik davranışlarıyla herkesi etkilerdi. Dedesinin kendisi dışında birine bu kadar ilgi göstermesini sevmezdi, kıskanırdı küçük Persie. Küçükken nefret etmesinin tek sebebi bu da değildi elbet. Bir kaç yaşlı teyze durup durup "Balian çok yakışıklı değil mi? Sana onu alayım mı?" diyip utandırırlardı küçük kızı. Persie her burun kıvırdığında ise daha yakışıklı ve kibar birini bulamayağını söylerlerdi. Çocukken yaşadığı bu utanç travmasını hala unutamamış olan kızcağız hala her Balian ile karşılaştığında onu görmezlikten gelirdi. 
"Bana bir daha bücür dersen boğazını tekmelerim." dedi gayet sakin bir sesle ama dil çıkararak. Balian omuz silkti. Sıfatını haketmiyor değildi... Fransızlar, dedi kendi kendine. Gerçekten çılgınlardı. Kendisi de bir taraftan Fransızdı ama İspanyol kanı ağır basardı hep. Gibraltar'dı onun evi. En az çapkın babası kadar İspanyol kanı vardı onda. Görüntüsü benzemezdi belki ama ruhu benzerdi. Ruh değil miydi zaten önemli olan? Ruh değil miydi zaten bir insanı bir yere bağlayan?

Kafasını alakasız düşüncelerinden kurtarmak için iki yana salladı. Eğer tanımıyorsa kimdi bu kadın? Belki de yeterince iyi tanımıyordu ailesini genç adam? "Aslına bakarsan Balian..." boğazını temizledi. Üstüne vazife olmayan bir şeyi yapıyormuş gibi hissediyordu. Kötü haberi verme görevi ona düşmüştü. Oluşan acıma hissini yuttu. Duygusal biri sayılmazdı çok. Fakat Balian sevmediği bir arkadaşı olsa bile arkadaşıydı. Onu umursamazlıktan gelen adamın masasına oturdu. Dosyayı eline aldı. Kadının bilgilerinin olduğu sayfayı açtı. Adam dikkatle onu izliyordu. "Baba adı: Dios Feodor d'Ibelin."
Son heceyi duymadan dosyayı çekerek aldı Balian. Yüz ifadesini okumak zordu. Şaşkın yada üzülmüş değildi. Fakat griye çalan gözlerinin altındaki dehşet duygusunun terörü görülebiliyordu. Yıllardır arkadaşlardı fakat Persephone'nin daha önce Balian üzerinde görmediği bir ifadeydi bu. Gerçekten sevdiği biri miydi? Söylediklerinden pişman olmuştu. "Kaybın için üzgünüm Balian." Hislerini anlamaya çalışıyordu Persephone. Bir kısmını anlıyordu hatta. Sorun şuydu ki, hissedemiyordu. "Yapabileceğim bir şey varsa... Her zaman burdayım." Genç adamın yüzündeki dehşet ifadesi bir anda yerini şaşkınlığa bıraktı. Olağanüstü bir şey dememişti ki Persie, şaşkınlığına bir anlam veremedi. "Bir sorun mu var d'Ibelin?"