"Bilmiyorsun diye kızmak ne ya? Pü, salak insanlar!" dedi hafif bir kızgınlıkla. Daha önce de bir şeyleri bilmediği için azarlandığı veya dalga geçildiği olmuştu, işin sonucunda elalemi dövüp daha çok azar çekmek zorunda kalırdı ancak buradaki insanlar büyücüydü. Bilemezdi ki birini dövse ne yapacaklarını! "Ya Quidditch'i bilmemek o kadar mı garip? Elin kilisesinde ne bilelim biz böyle harika mükemmel olağanüstü eğlenceli şeyleri? Anca dua ediyorlar üff! Ama dediğin iyi oldu, tamamdır, kimse Mira'ya ters yapamaz yapanı döveceğim. Samu'ya yapanı da döveceğim!" derken gaza gelmişti ve zihninde hayali düşmanlarını pataklıyordu. Samuel'i cidden boğduğunu zannedince panikleyip çekildi bir 'hiih!' sesi eşliğinde.

"Dur, blu ney- ayy!" dedi son anda kaçma fırsatı yakalayabilmişken. Bludger da neyin nesiydi? Neden canını yakacağını bilmiyordu ancak ilk önceliği topuklamaktı. Zaten mükemmelliğin yüzde doksanı kaçmaktan gelirdi, kesin bilgi. Sağa koşacakmış gibi yapıp sola kaçıyor, çocuk kendine yaklaşınca birden arkasını dönüp arkadaşının yanından sıyrılıp ters yöne koşuyordu. Bu küçük hileleri en son ayakkabıları ve zeminin 'yeter lan' demesiyle son bulmuş, kızcağız bir 'AYY!' sesi eşliğinde kayıp yere çakılırken minik kupalarla dolu bir rafa gömülüvermişti. Yerde masum masum 'ne oldu? kimim? neredeyim?' modundayken kafasına düşen ödülle bir daha ciyaklamıştı. Yanına endişeyle gelen Samuel'e baktı, düşüşünün ardından ağlamayan güçlü bir kız olduğunu gösterircesine tatlı tatlı güldü. "Yakalanınca canımı blu blu bilmem o şey yakar sanmıştım," kafasından sekip yere düşen küçük kupayı kaldırıp salladı, "Minnak bir ödülün yapacağını düşünmezdim! Neymiş bakim bu, oaaaa Sihirli Sanat Ödülü de mi varmış?! Ben de istiyorum! Bina başkanı da olmak istiyorum, en iyi Quidditch oyuncusu da, sihirli resimler yapan bir cadı da!" dedi heyecanla. Yargılanmaktan korkmak pek ona göre bir şey olmadığı için rahat rahat uçuk hayallerini dökebiliyordu.

Sonunda Samuel'in yardımıyla -aslında hiç ihtiyacı yoktu ancak kendisine uzatılan eli asla geri çevirmezdi- yerden kalkınca tekrar çocuğa sımsıkı sarıldı, iyice sırnaştı. "Hehehe, teşekkürler. Hem çok eğlendim, hem bir sürü şey öğrendim hem de bütün gün yerde oturmaktan kurtuldum!" derken son kısmın yalan olduğunu arkadaşı bilmese de olurdu. "O yüzden ben de sana ödül odasındayken bir ödül vereceğim! Burada bulamazsın bak, çok özel bir ödül." dedi ciddiyetle. İstediği meraklı bakışları alınca da Samuel'in yanağına kocaman bir öpücük kondurdu.

Küçük bir kuş. Güneş ilk ışıklarını sızdırmaya başladığı andan itibaren uyanıktı o kuş, hava fazla soğuk olacaktı ki girebileceği bir yer arıyordu. Tık, tık tık, tık tık tık... Önüne konduğu pencerenin camını gagalıyor içeri girmek için izin istercesine. Oysaki cam halihazırda hafiften aralık, az uğraşsa rahatlıkla girecek içeri. Ama yok efendim! Kibar, mini mini bir kuş o. İzinsiz girmek istemiyor. Girmek istediği odada ise bir kız var, sırf sabah güneşten rahatsız olup erken uyanmamak için odadaki perdeleri mat ve siyah olanlarla değiştirmiş bir kız. Tüm gece ayakta olduğu nasıl da belli! Odasının her yerine dağılmış çalışma kağıtları, eşya tasarımları, büyülü malzemeler, çeşitli iksir malzemeleri... Patronu bu malzemelerin yerlerde gezindiğini görse kıza en az üç öğün zehir içirirdi, neyse ki tavernada kızın kapısını çalmadan içeri bodoslama dalan tek kişi Carlo-... Charlotte isimli güzel çalışandı. Carlos kibar ve tatlı biri olduğu için öyle bir şey yapmazdı ancak Charlotte bunu yapmaktan zevk alırdı. Harbi, Charlotte gece sabahlayan kıza geç bir saatte atıştırmalık bir şeyler getirmişti. Uyumadan önce tatlı yediğindendi belki ama her sabah ağzında olan iğrenç tadın yanında bir de fazlasıyla şeker tadı vardı, ikisi harmanlanınca midesi bulanmıştı. Ağzındaki tat, uykusuzluk, uykusuzluğun getirdiği kuru ve acıyan gözler, tekrarlayan tıklatma sesi... Kabus gibi bir sabahtı bu!  Sinirle yerinden doğruldu ve cama çıktı, "Ne var?!"

"Vik."

"Oh. Tamam, gir." dedi pencereyi biraz daha aralarken. "Masanın üstünde yiyebileceğin atıştırmalıklar var, yerdekileri kemirme ölürsen akşama kuş yahnisi yerim."

Ağzındaki iğrenç tadı gidermek için bir bardağa geceden yine Charlotte tarafından yatağının yanındaki komodinin üstüne koyulmuş ılık suyu doldurdu. Mirabelle ılık su içemezdi, midesini bulandırırdı. O yüzden sadece ağzını iyice çalkalamak için kullandı bu suyu, sonra da yüzsüz yüzsüz her yere yerleştirdiği saksılardan birine boşalttı ağzını. Tat bir nebze olsun gitmişse de yetmedi, çikolata kemirmeye başladı. Tavernada gerçek anlamda sorumluluk sahibi biri olsa aç karnına çikolata yediği için kızı azarlardı ancak burada serbestti, özgürlüğünü kısıtlayan hiçbir unsur yoktu. Gülümsedi. Çikolatası bitince paketini yere atmak, camdan dışarı atmak ve odasından çıkıp çöpe atma seçenekleri arasında kaldı. Dışarı çıktığı takdirde elaleme sataşabilirdi, hem uzun uzun banyo yapmak da çok güzel geliyordu gözüne. Üstündeki vücudunu zar zor kapatan kısa geceliğini çıkarmaya tenezzül bile etmeden çıktı odasından. Çıkmasıyla birine denk gelmesi bir oldu. "Oh, günaydın Athelia." dedikten sonra yoluna devam ediyordu ki birkaç adım sonra durdu, aynı adımları hızlı hızlı geri aldı ve az önceki konumuna dönerek, "Dur, Athelia?!" dedi.

Çocuk her şeyi anlatırken ilgiyle dinliyor, 'Oo, woaa, amanıın' gibisinden tepkiler veriyordu. Bina başkanı lafını duyunca gözleri parladı, o da olmak istiyordu! Kesinlikle büyüdüğünde bina başkanı olacaktı ve o kadar havalı olacaktı ki bütün binası Mira Abla Mira Abla diye peşinde gezinecekti! Eh, şimdilik insanlara ağabey ve abla deme sırası onda olsa da hayal kurmak beleşti. Sonra Samuel, Mirabelle'in Quidditch hakkında hiçbir bilgisi olmadığını öğrenince öyle bir tepki vermişti ki zavallı kızcağız suç işlediğini zannedip korkmuştu. Kimsenin yanında söyleme dediği için iyice tırsmıştı ki neredeyse ağlayacaktı ama çocuk Quidditch'in ne olduğunu anlatmaya başlayınca anında neye ağlamak üzere olduğunu unutup ilgiyle dinlemeye koyuldu.

"Altın mı top? Wowee, zengin eder o ben- aa?!" küçük cadı tepki veremeden yeni arkadaşı bir Snitch misali etrafta koşuşturmaya başladı. Mirabelle gülmeye başladı, "Ben en iyi Qidit- Qidiç- o şeysi oyuncusu olacağım! Gel buraya kırmızı Siniç, sergileteceğim seni burada!" diyerek Samuel'i etrafta kovaladı da kovaladı. Bir ara neredeyse bir kupayı düşürecekti de son anda tuttu, gerçi ağırdı, 'AMANIN ANAM!' diye ciyaklayarak eski yerine biraz... Şekilsiz şemalsiz yerleştirip kaçan 'kuşunu' yakalama çabasına tekrardan girdi. Yakalaması çok da uzun sürmedi, çocuğu yakalayınca kaçmadığından emin olmak için sımsıkı sarıldı ve tekrardan güldü, "Hehehe! Yakaladım seni!" dedi neşeyle. Sarılmayı bırakmadan sordu, "Şey, benim Qidi- qudi- o şeyi bilmemem kötü bir şey mi? Neden kimsenin yanında söylememeliyim, ceza mı verirler bana? Hiiih, ama ben büyülü sihirli uçmalı kaçmalı hiçbir şeyi bilmiyorum ki ne yapacağım?! Kızmasınlar bana ben yeni geldim bilmiyorum benim suçum yok!" Korkusu hafiften yüzüne yansırken Samuel'e daha da sıkı sarıldı. Eğer ki içini rahatlatacak bir cevap alırsa hiçbir şey olmamış gibi 'hee taam' diyip bu sefer 'Siniç' rolünü kendisi üstlenip kaçmaya başlayacaktı, ayaklarını topuklamaya hazır ediyordu şimdiden.

Jimmy teker teker sorularımı cevaplamaya başladı. Nasılsın derken 'iyiyim' veya 'kötüyüm' demesini beklerdim, 'tutarlı' beklemediğim bir cevaptı. Sonra asasının onu dinlemediğini söyledi. "...Asanla arkadaşlık kurmayı denedin mi? Benim ilk asam benden nefret ediyordu o yüzden birinci sınıfın ilk ayında ders dışı yaptığım ilk büyüde çat diye ortadan ikiye ayrıldı. Ama şimdiki," asamı çıkarttım. Sonradan eklenmiş olduğu zarif, çiçek şeklinde işlemelere sahipti asam. Kendi ellerimle işlemiştim iznini alarak. "Moondrop, beni çok seviyor. Sadece kendime güvenmediğim zamanlarda bana küsüp çalışmayı bırakıyor. Belki senin de öyledir?" dedim çözüm ararken. Eğer öyleyse araları düzeltilebilirdi ancak diğer asaların da işe yaramayışı göz önünde bulundurulunca sorunun kaynağı Jimmy'nin ta kendisiydi büyük ihtimalle. Yine de yüzüne vurmadım. "Rakibin asasını kullanamasaydı fiziksel şiddete mi başvuracaktın yoksa? Hop, diskalifiye." vurmazdı bence ya. Minnoş bir şey bu, üflesen bayılacak zaten. Dur lan, ne sekizinci sınıfı? Anında tek kaşım kalktı. Okulun her yerini inciğine cıncığına kadar bilirim ben, öyle bir sınıf yok burada. Özel ders falan mı alıyorsun sen bebiş?

"Jimmy, düellon esnasında yüzünü gördüm ya zaten?" dedim tatlı tatlı. "Gayet normal, sevimli çocuğun tekisin. Yirmi yaşında olman ve 'sekizinci sınıfa' gidiyor olman sana sevimli çocuk dememe engel değil. İnsanların kusur veya çirkinlik veya herhangi bir zıkkım olarak gördüğü şeyleri benim gözlerim görmüyor inanır mısın?" sonra çocuğun saçını karıştırıp devam ettim, "Yıldız ışığı yeterli geliyorsa sorun yok bence." kelime oyunu yapmaya bayılıyorum. "Gözlerin cidden çoooook güzel, şey gibi, mavi ortanca çiçeği. Başını çevirme de rahat rahat bakayım ya!"

Binadaşları bugün formundaydı ancak binasında en düşük puanı alan kişi biraz koymuştu. Lilith bile ondan daha yüksek almıştı ancak kıskançlık edecek değildi, çok olmasa da yakındı Lilith ile. Konu Carmilla'ya gelince Mirabelle'in yüzü düştü falan ama... Kapışacaklardı! Kapışma demişken- Mira ve Lilith kanı içtiği an FRANZİSKA LİLİTH'İ ALIP MİRABELLE'E ATMIŞTI LAN!

"AH, SİKTİR! YA FRANZİSKA LİLİTH'TEN NE İSTİYORSUN ŞEYTAN KARI?!" derken Lilith'i sarılarak tutmaya çalıştı ama yere çakıldılar. "Kuşum, birlik?" diye mırıldandı sessizce ve kucağındaki kızın kafasını sallamasıyla Franziska'ya hışımla koştular. Lilith, Franziska'nın arkasına geçip kollarını tutarken Mirabelle saçından tutmuş-hatta kurtulamasın diye eline iyice dolayıp düğüm haline getirmiş-, dizini karın boşluğuna tüm gücüyle geçirirken aynı anda kızın kafasını da karnına geçirdiği dizine hızlı hızlı vurmaya başlayacaktı. 

"Ha- Ne- yirmi mi yaşındasın- Ne-" Yirmi yaşında mıydı bu çocuk? E öğrenci ama bu? Neyse sorgulamayacağım. Anında yüzüne maskesini taktı, panikliyor falan... Neren yirmi senin abicim? Bebiş bebiş hareketler, sen hayırdır? Bak adam ol yoksa seni evlat edinirim. "Eee... Evet galiba biraz öyle old- yok yok sorun değil!" dedim, elini sıktım. Sonra demez mi rakibimi tebrik edeceğim diye... Benim alnımda bir damar patladı bak hissediyorum. Gözüm seğiriyor.

"Sen... O şeytan karı- yani Fra... Franziska'yı mı tebrik edeceksin?" dedim inanmayı reddeden ses tonum ve hafif yargıladığımı belli eden ifademle. Kuşum seni üzerler... Onayladı. "Emin misin? Yani tamam, izledin mi bilmiyorum ama benim maçımdan sonra rakibimle birbirimizi tebrik ettik sarıldık falan çok yabancı bir hareket değil bana ama... Franziska... Franziska yani... Saçma sapan tepkiler verebilir..." dedim ancak kararı değişmedi. İç çekerek neremden çıktığı bir muamma olan kağıt ve kalem çıkarttım, verdim. "Neyse, yaz bari ama saçmalarsa gider döverim kızı." diye uyarmayı unutmadım, yazdı falan. Ben de çocuğun ayağının dibine oturdum izledim o sırada, sonra gönderdi tebrik mektubunu.

"Ee, daha daha nasılsın Jimmy?" dedim sohbet başlatmak amacıyla. "Düelloda yaptığın şeyler gayet mantıklıydı ve kesinlikle işe yararmış gibi duruyordu. Büyü yaparken sıkıntı mı çekiyorsun? Yardım edebilirim istersen. Aslında ben seni hiç derse giderken falan da görmedim. Aslında ben galiba seni daha önce hiç görmedim?!" dedim sonlara doğru aydınlanma yaşarken. Belki de aynı Sabrina gibi o da sürekli hasta olduğu için derslere giremiyor olabilirdi, benim küçük kuzgun da büyü yaparken çok zorlanıyor. Gerçi bu bebe gelmiş yirmi yaşına, ay kuzum senin neyin var da bu kadar geri kaldın kıyamam..! Sonra tekrar bir aydınlanma geldi, "Şey, yanlış anlama ama neden maske takıyorsun bu arada? Gözlerin çooook güzel, aşırı aşırı güzel ama şu an göremiyorum. Rahatsız etmiyor mu ya? Ediyorsa çıkar bence, ne gerek var?" dedim sonlara doğru somurturken. Taramalı tüfek gibi bin tane soru sordum çocuğa, umarım beyni yanmamıştır.

"Profesör... Milyon tane deneme yaptık. Olmuyor! Bir kerecik lafımı dinleseniz de içine saf kakao atsak? Getirdim o kadar, bakın bence işe yarayacak." dedi kakao kabını profesöre uzatırken. Adam sonunda yenilgiyi kabullenip kabı aldı ve tekrar başladı iksire. Mirabelle yorgunluktan ölüyor olduğu için oturdu ve yüzünü avuçlarının arasına alarak adamı izlemeye başladı.

"Yaparsınız profesör! Dünyanın en yetenekli iksircisi sizsiniz profesör! Heh alın, acıkök vereyim... Kralsınız profesör!" desteğini de eksik etmiyordu tabii... Bu sefer de başarısızlıkla sonuçlanırsa ciddi ciddi oturup ağlayacaktı.

Hobaaa destek zarı.
This dice roll has been tampered with!
Rolled 1d20 : 3, total 3