[spoiler][/spoiler]

Birbiri ardına yanan ve sönen tütün mamullerinin arasından yayılan duman ve is, toplantı odasını alabildiğine doldurmuştu. Gergin bakışlar, suspus olmuş dudaklar ve raporların dolu olduğu parşömen ve kağıtların hışırtısı... Pencereden vuran cılız gün ışığı odadaki antikaların yüzeyinde parıldıyor, gösterişli bir vitrinin camekanından yansıyarak içinde tozların uçuştuğu ışık haleleri konduruyordu zemine. Uzun, gürgen ağacından toplantı masasının bir ucunda duran kadın, masadakilerin dikkatini çekmek üzere hafifçe öksürerek söze başladı.

“Raporların gösterdiği durum açık Bay Kelling-“

Uyarı anlamında birkaç öksürük kesti kadının sözünü. Kadın, kızaran yanaklarını gizlemek maksadıyla başını öne eğip gözlüğünü düzeltmeye yeltendi. Böylece eliyle yanaklarını gizleyebilecekti.

“Yani, Sayın Sihir Bakanı... Raporların gösterdiği vaziyet ortada. Seri katilden ziyade bir cadı avcısı şebekesiyle karşı karşıya olduğumu-“

Kadının ağdalı Fransızca aksanının yumuşaklığına tezat bir sertlikte Alman aksanı barındıran sesiyle, üzerinde madalyalardan bir galaksiyi andırır üniforma olduğu halde yaşlıca bir adam böldü bu sefer de kadının sözünü. Masanın diğer tarafında, tam da kadının karşısında oturmaktaydı.

“Bunu zaten defaatle dile getirdiğimi belirtmeme gerek olduğunu sanmıyorum, Frau Béringer!” Kadının tüm kırışıklıklarına rağmen alımlı sayılabilecek olan yüzü düşmüş, kırışıklıklar sanki daha belirgin bir hale gelmiş, bir anda birkaç yıl yaşlanıvermişti sanki. Üniformalı ihtiyar sandalyesinde doğrulup yüzünü masanın ortasında, tüm beklenti içerisindeki bakışların muhatabı olan adama çevirirken kısık sesle söylenmeyi de ihmal etmedi. “Ach du meine Güte!”

Sihir Bakanı ise artık saç namına bir şey barındırmayan dazlak başını ellerinin arasına almış, buruşuk parmaklarını her iki yanından kafatasına masaj yapıyormuş gibi oynatıyordu. Alnındaki kırışıklıklar ise gün ışığında karamsar gölgelere sebebiyet veriyordu yüzünde. Nihayet düşüncelerinden sıyrıldığında göz kapaklarını yorgun bir şekilde araladı. Önüne dizili raporlardaki yazılar, birer karınca sürüsü gibi gözüküyordu her baktığında gözüne.

“Uyarınızı hatırlıyorum, Herr von Motke.” diyebildi güçlükle. “Netekim, Nachtkrapp Harekatını önermişti zatınız. İç savaş döneminde uyguladığınız bir plandı yanlış hatırlamıyorsam.”

“Vatikan azmanlarına göz açtırmamıştık!”

“Zamanın sizi haklı çıkarması bizim için acı bir ders oldu.”

“Ben emekli bir seherbaz komando subayıyım! Başka tür bir disiplinle yetiştirildim. Benimle aynı fikirde olmamanız sizin eksikliğiniz değil, benim tabiatımın siz bürokratlara bir numara kalın gelmesidir.”

“Kısa keselim lütfen! Ne öneriyorsunuz? Mugglelarla... Daha doğrusu anlayacağınız tabirle ‘Keimagie’lerle bir savaş mı?”

“Savaş, her zaman sıcak yenecek bir yemek değildir kayzer- yani daha doğrusu haşmetmeap. Daha az kan dökülecek metotlar da barındırır... Ve kimsenin o dökülen kanı görmeyeceği!”

Madam Béringer’in bir kaşı gözlüğünden taşarak yukarı kalkmıştı. Karşı çıkmak üzere öne atıldı. Onun ne kadar sakin birisi olduğunu bilenler, Madam’ın harareti karşısında bir an şaşkınlığa kapılmaktan kendilerini alamamışlardı.

“Karşı çıkıyorum bakanım! Şiddetin beraberinde daha çok şiddet getireceğini tecrübe edecek kadar çok badire atlattık. Bu radikallerden bizim bir farkımız olmalı. Mösyö von Moltke, önerinizin ne kadar canice olduğu hakkında-”

“Katılıyorum, Madam Béringer!" Sihir bakanının bakışları, susmasını işaret edercesine Madam’a dönmüştü. Bakanın daha önce sözünü kestiğine hiç şahit olmamıştı Sihirsel Yasal Yaptırım Dairesi Başkanlığı görevine geldiğinden beri. Bunun yaklaşık bir sekiz sene öncesine tekabül ettiğini düşünürseniz, Madam Deni Béringer’in yüzünde oluşan şaşkınlık ifadesini de tahmin edebilirdiniz. Anlaşılan o ki, bugün sözünün kesileceği gündü. Aylardır önerdiği çözümler ve uygulanmasında direttiği yöntemler, en başında işleri bu raddeye getirmemiş miydi zaten? Bakanın da düşündüğü tam olarak bu olmalıydı ki devamında ettiği sözler, bunu kanıtlar nitelikteydi.

“Siz elinizden geleni yaptınız. Bu yüzden bu konuda daha fazla tavsiye vermeye kalkışmamanızı rica ediyorum sizden.”

Gözlüğünün camlarını buğulayan bir nem tutmuştu kadının gözlerinde. Kızaran yanakları ile güçsüz bir şekilde sandalyesine yığılırken, Sihir Bakanı sandalyesinde geriye doğru yaslandı. Gergin seyreden sessizliği, bakışlarını tam önündeki tüy kalemle buluşturduğu anda bozdu.

“Madam Béringer’in bir konuda haklı olduğunu inkar edemem. Bizim bu radikallerden bir farkımız olmalı. Büyücedünyayı bir kamuoyu duyurusuyla itidale ve sükunete davet edeceğim. Öte yandan Herr von Motke... Nachtkrapp Harekatı konusunda gerekli adımları atmak üzere yardımınıza ihtiyacımız olacak.”

Bakanın önündeki tüy kalem, kendiliğinden yükselerek hemen yanında oturan kalem sekreterinin masasındaki mürekkep dolu şişenin içine dalmış, sonra da boş kağıtlardan birisini kendisine hedef seçerek, sözleri yazıya dökmek üzere rutin yerini almıştı.

“Başlayalım o halde... Sevgili Britanya Büyücedünyası Sakinleri!”

Asasız Büyü Yapabilme Lv.2

Eksik Güç Puanının talebi yapıldı. 

Başvurunuz onaylanmıştır

Asadan yükselen bir ışık huzmesi hızla kapının eşiğindeki taş yapıyı isabet aldı ve gürültüyle kopan parçalar bütün hızıyla koridoru kapatırcasına yerlere döküldüler. Koridordan gelmekte olan artık her kimse, ayak sesleri durmasından anlaşılacağı üzere duraksamış, bir takım fısıldamalara koyulmuş ve belki de galiz küfürler savurmaktaydılar.

Cwénhild, nihayet asasına ve büyülerine kavuşabilmenin verdiği rahatlıkla cisimlenmek üzere hazırlıklarını yaptı ve bu korkunç yerden ayrılmak üzere gücünü, direncini son bir kez daha toparladı. Son bir puf sesiyle cisimlenip havaya karışmak üzereydi ki...

Eşiğe yığılı olan taşların... Evet, taşların büyülü bir şekilde havalandığını ve yolu açmaya başladıklarını fark etti dehşet içerisinde. Bir büyü vardı işin içinde ve belli ki bunu yapan bir büyücü! Cadı avcılarının içinde, mahkemenin bünyesinde?...

Bilemedi. Bilmek için bekleyecek ne gücü, ne vakti, ne de takati kalmıştı. Holde yankılanan ani bir sesle cisimlenip uzaklaştı bu cehennem ıstırabını andıran uğursuz harabeden...

Kurtulmuştu. Belki de beklediğinden kolay olmuştu. Neden kurbanın ölmesini beklememişler veya başına birisini dikmemişlerdi. Pek çok soru kafasını kurcalayacaktı kızıl saçlı cadının. Ancak şimdi önemli olan hayatta kalmaktı ve Cwénhild, bugün bunu bir şekilde gerçekleştirmişti.

---

Derbeder bir şekilde karanlığın içinde koşturmaya başladı kızıl saçlı cadı. Tırabzanlara çarparak, düşe kalka, karanlık koridorun içerisinde kayboldu. Kan damlaları ise birer birer iz bırakıyordu arkasında.

Karanlık koridorun sonuna yaklaştığında bir hole vardı. Bir merdiven üst kata çıkan ve aşağıya sızan güçsüz bir ışık. Sol tarafında taş bir sehpa ve üzerinde eski püskü, tozlu kitaplar. Sağ tarafında ise duvarda ise bir tablo. Adem ve Havva'yı resmeden bir çizim.

[spoiler][/spoiler]

Tablonun hemen yanına asılmış askıda bir iki palto ve yanında ise bir zincire tutturulmuş bir asa, kimin olduğu belirsiz.

Bir meşale yanıyor hemen sol arkasındaki köşeden. Başı kukuleta örülü bir adam çıkıyor arkadaki odadan ve fark ediyor Cwénhild'i. Belinden baltasını sıyırdığı gibi atılıyor üstüne! Bir can pazarı daha bekliyor anlaşılan kızıl saçlı cadıyı...

Yanmış pirinç boğanın içerisine göz attığında bir yarık görüyor tam kalıbın birleştiği yerde ve boğanın karnına tekabül eden noktada. Ateşten mi kaynaklandığı, yoksa özensiz bir şekilde tasarlanmış boğanın malzemesindeki yetersizlikten mi kaynaklandığı bilinmez, parmaklarını sokabileceği bir yarık. Hatta öyle ki, biraz ışık olsa yanmış ve kül olmuş ateşin közünü görebileceği cinsten. Kıpırdadıkça boğanın sarsıldığını ve devrilmeye yahut kırılmaya hazır olduğunu fark ediyor. Her kim yaptıysa, iyi bir işçiliğin ürünü olmadığı besbelli.

Cwenhild'in bilinci artık yerinde.

Birkaç kıkırdama daha duyuldu karanlıklardan. Engizitörün tepesi atmıştı. Kapüşonunu açıp yüzünü açık etmemek ve hiddetle bağırmamak için zor mani oldu kendine.

"Şu küstaha haddini bildirin!"

Celladın şişik parmakları çevirdi vidayı olabildiğince. Kemiklerde biraz çıtırtı ve sonra salonu sarsan bir kadın çığlığı! Kanlar akan bir el, kopmuş bir parmak ise zeminde... Acıdan kıvranıyordu kontrolsüzce kızıl saçlı cadı. Kızıl cübbeli ise, hiç oralı değildi.

"Yöntemlerimizde kan akıtmayı tercih etmeyiz. Ancak siz bugün, sabrımızı sınadınız bayan! Baloda yaptıklarınız, Şeytana olan bağlılığınız, Aziz Michael'ın ruhu şad olsun ki bugün cezalandırılacaktır! Pirinç boğayı getirin!"

Cellatlardan bir tanesi karanlıkların içerisinde kısa bir süre kaybolduktan sonra, tekerlekli bir platformun üzerinde, görünüşüyle bir boğayı andıran, pirinçten dökme olduğu aşikar ve başının olması gereken yerde uyduruk boynuzlara sahip, insan boyutlarında büyük bir kalıbı çekmeye başlamıştı sandalyenin yanına doğru. Diğer celladın da yardımıyla kalıbı açtılar. İçine bir insanın sığabileceği bir tabutu andırıyordu şekilsiz biçimiyle.

Engizitör yaklaştı kadına. Yüzüne doğru hafifçe eğilirken gözlerinin olması gereken yerde hiçbir şey göremediğini fark etti Cwénhild.

"Sizi yakılarak ve Şeytan'ın günahlarından arındırılarak ölmeye mahkum ediyoruz bayan! Son bir sözünüz var mıydı?"

Kadının konuşması tam bitmişti ki, cellat çenesinde bir iz yakalamış gibi parmaklarıyla sıkıca kavradı kurbanın yüzünü. İzi, Engizitöre gösterdikten sonra ve kadının kallavi şekilde ettiği küfürler nihayet son bulduğunda adam söze girdi.

"Gerçek anlamda şeytanın galiz küfürlerini savurmanız zaten yoldan çıkmış bir cadı olduğunuzu doğruluyor. Din kardeşlerimize çektirdikleriniz yüzünüzden size acıma göstereceğimizi ise sakın düşünmeyin! Ayrıca... Çenenizdeki iz nedir peki? Şeytanla günah dolu birleşmelerinizin bir işareti olabilir mi?"

Başıyla işaret verdiği cellat, aniden elindeki şişi kadının izine denk gelecek şekilde çenesine saplayıverdi. Kızıl saçlı cadının ağzından saçılan kanlar bedenini kirletmeye başlamıştı.

Engizitörün haykırışı yankılandı salonun duvarlarında.

"Filistin askısı!"

Cellatlar çarçabuk bir şekilde kadını kollarından bağlayarak, ipin ucunu tavanda bulunan bir kancaya geçirdiler. Sandalyenin hemen arkasındaki mekanizmayı çevirmeye başladıklarında ise, kolları arkasından bağlanmış olan kadın sandalyesinden yükselmeye ve yukarı çekilmeye başlamıştı.

Eklemlerinde ve dahi kemiklerinde korkunç bir acı çektiği aşikardı.

Yere baktığında ise sandalyenin tam altında, o kanlı gece salonun tavanında gördüğü uğursuz sembolü fark edecekti.


Engizitör, soğukkanlı bir şekilde devam etti sözüne.

"İtiraf edin, itiraf edin ve kurtulun günahlarınızdan! Cadı olduğunuzu biliyoruz bayan, elinizde asa ile Şeytanın bin bir lanetini saçtığınızı ve onun günahlarının bir aracısı olduğunuzu biliyoruz! İtiraf edin! Bir cadısınız siz! Kimler var organizasyonunuzda? O kurumda kimlere çalışıyorsunuz? Nerelerde toplanıyorsunuz!?"