Ne oldu, daha önce safkan görmemiş gibi davranıyorsunuz?

Azıcık itilip kakıldınız ve bizimle eş olduğunuz mu iddia ediyorsunuz?

İçinizde kimlerin olduğunu biliyoruz. Dersimizi çalıştık. Büyücülük dünyasındaki suçlu grubunun %78'i Muggle Doğumlulardan oluşuyor. Azınlık olmaktan hoşlanmamış olabilirsiniz ama inanın, bu bizim sizin varlığınızdan hissettiğimiz hoşnutsuzluğun yanında hiçbir şey. Büyü gücünüzü bizlerden aldınız. Safkanlar bu kanı sizin damarlarınızda dolaştırdı ve sizin ailenizden kurtulan, varlığından asla haberdar olmadığınız büyük amcanızın, büyükbüyükannenizin intikamını Büyücülük dünyasından alıyorsunuz.

Bu muameleyi hak etmediniz mi?

Yeterince zarar vermediniz mi?

Şimdi hepiniz toplaşmışsınız. Gözlerinizi belertmiş, asalarınızı Bakanlık binasına doğrultmuşsunuz, yıkım istiyorsunuz. Bizi ateşe vermekle tehdit ediyorsunuz. Bizi yok etme gücünü size biz vermişken. Asalarınızı bizden almış, nasıl kullanacağınızı bizden öğrenmişken bize karşı geliyorsunuz. Özel olduğunuzu düşünüyorsunuz. Değilsiniz. Kimse değil. Biz sadece işimizi yapıyoruz; suç oranını düşürüyoruz.

Size tek sorum şu:
Kim olduğunuzu sanıyorsunuz?

---

Apollo karısından art arda gelen baykuşların saldırısına uğradığında öğle molasına çıkmak üzereydi. Yemekte tavuk, kuru ekmek ve daha fazla tavuk yemeyi planlıyordu ve karısının mesajı kaostan, aptal, sorumsuz insanlardan ve kaostan bahsediyordu; evrenin işleri eşitleme ihtiyacı komiğine gitmişti. İlk altı mektubu görmezden gelecekti, planı oydu. Tembel, hiçbir işi yerine getirme kapasitesi olmayan ve güvenilmez bir insan olduğu için değil (ki bu sözleri biricik karısından duyduğunda kalbinin ne kadar kırıldığını tahmin edebilirsiniz. Az kalsın boğazını sıkacaktı), mücadelelerine hak verdiği için katılmak istemiyordu. Victorine fevri, agresif bir insandı ve sorunları kökünden halletmeyi tercih ediyordu, Apollo onu bunun için seviyordu zaten. Yine de o insanlar arasında eşitliği savunuyordu; tercihen bir bok çukurunun en dibinde ama eşit durmayı hak ediyorlardı. Yedinci mektupta Victorine ona Bakanlık binasının içinde toplandıklarını, okula gitmek için evlerinden ayrılan Muggle Doğumluların birkaç aylık aile özlemine dayanamayıp çıldırdığını, madalyonları yaktıklarını (yaşlı Rupert onları yaparken tek gözünü kaybetmişti) ve hepsinin bütün haftalık maaşlarını aynı markadan cübbe almak için harcadıklarını, bir sonraki maaşlarına zam talep ettiklerini öğrenmiş ve "Lanet olsun" diye düşünmüştü, "bu plan hiç de derinlemesine düşünülmemiş!"

"Hilda!" diye bağırdı cübbesinin ceplerini boşaltırken. "Hilda! Şikayet kutusuna bak!"

"Tabii Bay Boleyn. Ne aradığımı söyleyebilir misiniz?"

"Broşlar hakkında ne sikim bulursan."

Apollo'yu aptal sananlar sabah kahvesi yerine sahici bir viski içmişlerdi muhtemelen, çünkü değildi, anlıyor musunuz, değildi. İnsanların durumdan rahatsız olduğunu bile fark etmemişti. Fark edilecek bir şey olsa ona haber gelmez miydi? "Ulaştırma Dairesindekiler broşlardan memnun değil" derdi birileri, "safkanlarla muggle doğumlular arasında karmaşaya sebep oluyor. Bir şeyler yapılması lazım." Huzursuzluk çıkmamıştı. Aksine, bu yasa yürürlüğe girdiğinden beri suç oranlarında düşüş yaşanmış, çalışma oranları artmıştı; 'ben de safkanlar kadar iyiyim işte! daha iyiyim hatta! hepiniz göreceksiniz!' triplerine girdiği düşünülen çalışanların performansları aniden artmış, geçen aylarda maaşlara yapılan zamların da gösterdiği üzere büyük bir ilerleme kaydedilmişti. İnsanların toplanmaya başladığını da bilmiyordu. Lanet olsun, mızrakları ve onları ateşe vermeye hazır asalarıyla kapılarına dayanmadan önce bir uyarı bile vermemişlerdi! Eğer şikayetlerini iletmeyeceklerse şikayet kutusunu kapatsalardı! Her derdi olan 10 15 kişiliksiz ve ruhsuz insanı toplamalıydı o günden sonra, bir şeyleri ateşe verip dikkat çekmelilerdi. "Cübbemizin renginden mutlu değiliz! Siyahi arkadaşlarımıza yakışmıyor! Adalet istiyoruz, ırkçılığa bir dur diyelim!" Ve cübbelerini yakarlardı. Merlin, Apollo bu işte çok yetenekleydi. Bir sonraki isyanı o düzenleyecekti.

"Hiçbir şey bulamadım Bay Boleyn. Bir daha aramamı ister misiniz?"

Apollo başseherbaz broşunu cübbesini illiklerken kafasını iki yana salladı ve iç geçirdi: Enayiler. Haftalıklarınızdan olmanıza değecek mi bari?

"Gerek yok Hilda. Ben çıkıyorum. Marcus'a ve Elizabeth'e baykuş gönder, onları acilen Arityum'da istiyorum. Victorine bütün Bakanlık'ı şimdiye kadar haberdar etmiştir ama emin olalım."

"Tabii Bay Boleyn."

Koşar adımlarla ofisinden ayrıldı. Koridor bomboştu; tek bir fısıltı, korkuyla çekilen tek bir nefes bile seçilmiyordu. Asansöre adımını attığı anda boğuk bağırışlar kulağına ilişmeye başladı. "Umarım partiye en son ben katılmıyorumdur," diye düşünürken kapılar açıldı ve yangına dönüşmesine bir broş kalmış alevlerin çatıya doğru yükseldiği Arityum onu kaotik bağırışlarla karşıladı.

"Ehem. Ehem ehem. Phill! Phill! Kim bunlar? Yemin ederim bu insanların yarısını tanımıyorum."

Ona doğru koşarak gelen esmer eleman Phill'di, isyan başlarken resepsiyondaki Linda'ya kahve getiriyor, onunla yapacağı seviyeli sohbetin evlilikle bitme ihtimalini tartıyordu. Çatının ateş almasını engellemek için koruma büyülerini ardı arkası kesilmeden yapan da oydu; ama o binayı korumaya çalıştıkça Muggle Doğumlular daha da bir çıldırıyordu sanki, sonunda bu görevi başkalarına devretmiş, panik anında kimsenin kimseyi öldürmediğinden emin olmak için etrafta koşturmaya başlamıştı. Apollo'ya doğru koşarken alnını kaplayan ve bir şiirin hep tekrar eden bir mısraı gibi uysallıkla ilerleyen ter damlaları gözüne giriyordu.

"Çıldırdılar Apollo! Çıldırdılar! Muggle Doğumlular evlerinden ayrılmaya dayanamıyor diyip duruyorlardı, ben de onlara okula gitmelerine gerek olmadığını söyledim ve bir kadın bana okumanın hepsinin hakkı olduğunu söyledi! Dayanamıyorum!"

"Merlin. Yaralı var mı?"

"Koşturmaca sırasında birkaç kişi bileğini burktu ama iyileşeceklerini düşünüyoruz."

"Merlin."

"Kesinlikle."

Apollo sesine Sonorus yapıp herkese kendilerini gelmelerini rica etmek üzereydi ki çok tuhaf bir şey oldu. Bir anda durdular. Seherbazlar da durdu. İki grup da birbirine bakıyordu ve Apollo bir şey demesi gerekiyormuş gibi hissetse de boğazından sadece salonda yankılanacak bir öksürük yükseldi. "Mantığa döndüğümüze göre neden- " Çıkmaya başladılar. Teker teker, ikili ve üçlü gruplar halinde şöminelere giriyorlardı. Apollo Phill'e baktı. Phill Apollo'ya baktı. Her şey olağanüstü derecede tuhaftı.

"Durun- DURUN! Her yeri dağıtıp kaçamazsınız! Merlin, burayı kim temizleyecek! Şömineleri kapatabiliyor muyuz? Kapatamıyor muyuz? Gidiyorlar mı yani? Gittiler."

Apollo elinde asası, sesini Sonorus'ta unutmuş bir şekilde arkalarından bakakaldı. "İzninizle karımı görmeye gidiyorum. Bu... Bunu temizlemesi için Judy'i geri çağırmaya çalışın."

Karnı guruldadı. Sesi şoktan çıkamamış Arityum'da yankılandı.

Apollo'nun kendini kabul etmesi mümkün değildi. Bunun nedeni Apollo'nun bir kişi olmamasıydı; her sabah uyandığında karısının yanağına öpücük konduran, işe giderken giyeceği ayakkabıyı kravatını bağlarken seçen, işe gittiği gibi bittiğinde ne yapacağını düşleyen veya tutuklayacağı insanları, yazacağı raporları kafasında bir zaman örgüsüne oturtan hemcinsleri gibi o da bir imgeye sıkışıp kalmıştı. Karanlığından yayılan aydınlığı gülüşünde gizleyen ve yatağa gittiğinde karısına beklentiyle bakan diğer erkekler gibi o da Pazar günleri gazete alması gerektiğini, kadınların oy hakkına ihtiyacı olmadığını savunur, yaşıyla beraber çöken her bir parçasının intikamını isyanıyla çıkarırdı. Beklersiniz ki o da bir kişiydi, o da belli bir yaşa kadar bu saydıklarım gibi olduğunu umut etmişti. Aynaya baktığında birini gördüğüne emindi. Ona yazılan postaların adına, kendi adına yazıldığını bilirdi; oğlunun başını soktuğu her belaya bir kahkahayla yaklaştığında, geriye dönüp baktığında kişiliğiyle ilgili ipuçları bulabilirdi. İyi bir baba, özverili bir koca ve işine değer veren bir çalışan olmadığını bilirdi; kimi zaman diğerleri gibi olduğuna inanırdı bile. Ama çok ciddi bazı yanlışlıklar vardı.

Gece yatmadığı için sabahları uyanmazdı. Kravatı bakanlığa girene (zorunda kalana) kadar takmazdı. İşe gittiğinde aklında yalnızca önceki geceden belirsiz imgeler olurdu; hangi bahaneleri kullanacağı, hangi dosyanın altına sıkıştıracağı gibi konulara kafa yorardı. Gülmezdi, sırıtırdı. Karısından hiçbir şey beklemezdi. Onu öldüreceği günü bütün ayrıntılarıyla planlamış, evlilik yıldönümü hediyelerini birkaç yıl sonra kesilmek üzere sıralamıştı; ikinci ve üçüncü bir çocuk planlamamıştı; iş yerindeyken karşılaşırlarsa, ikisinin de sakındığı ve iş arkadaşlarının bile fark etmeye başladığı bu durum gerçekleşirse nazikçe başını sallar, ona "Bayan" diye hitap eder ve basitçe yürümeye devam ederdi. Karısı hafifçe eğilerek gülümsemeyi tercih ederdi. Hayatındaki her şeyi bildiğini düşünürdü ve bilmediği bir şey çıksa bile onu da tahmin etmiş olduğuna kendini ikna ederdi.

Peki sorun neydi? Ne yanlış giderdi? Bütün bu olay örgüsünü sıradan bir adamın sıradan bir günü olmaktan çıkaran ve onu günün birinde sokağın ortasına idam edilmeye itecek olan hata ne zaman yapılmıştı? Yanlış. O hata yapılıyordu. Her fırsatta. Ve şu anda.

Odasında yıllardır kimseyi ağırlamamıştı. O yüzden sizleri içeri davet ederken yerlerde toz topakları, lekeler ve Victorine'in 'leş' olarak adlandıracaklarını görmezden geleceğiz; onun yerine gözlerinizi gümüşi aynada gerçeği kadar kudretli bir yansıması olan ahşap yatağa çevirmenizi istiyorum; onun yatağına. Ahşap neredeyse tavana değmek istiyordu, dans ediyordu üzerindeki oymalar; dikdörtgen şeklini oluşturacak bir sona ulaşana kadar yükseliyordu dört direkli kubbe ve bazı oymaların arasında kabus görürken tırmaladığı yerler, kendi kanını sürdüğü delikler görülüyordu. Bir bıçak saplanmıştı yatağın köşesine; gümüş bir hançer. Ama o gece yataktaki tek alışılmadık şey hançer değildi. Bulamıyor musunuz? Gözünüze o kadar çok soktum ki gerçek kayıp gitti, değil mi?

Apollo ne yatağında, ne odasında ne de devasa şatonun "evim" diye adlandırabileceği bir parçasındaydı. Onun yerine yerin altındaydı; bir mit olan kazanların yanında, en az kazanlar kadar efsanevi bir odada. Yüzünde onu tanıdığını iddia eden insanların bir veya iki kere görebileceği kadar sahici bir ifade vardı, birbirinin üzerine devrilir gibi geçip giden günlerde taktığı maskelerde bulunmayan bir ifadeydi bu, cildine iyi gelmiyordu. Devasa bir gülümsemeyle kaplanmıştı suratı. Tanrı'nın gülüşü diyelim bu ifadeye, olur mu? Apollo Tanrı olduğu için değil. O anda öyle hissettiği için.

Ceset, daha birkaç saat önce November adıyla bilinen ve yatak odasında bu kadar oyalanmasıydık nefes alıp verişini duyabileceğimiz ceset, üzerine saplanıp çıkarılan mızraklara tepkisizdi. Karaciğeri delinip kan gölüne damlalar halinde yayılırken bedeni hareketsizdi; tir tir titreyen ve gülümsemeye devam eden Apollo'nun aksine, onun bu andan sosyopat zihni el verdiğinde keyif aldığını anlayabiliyorsunuzdur. Kadın, tıpkı diğer bütün kurbanları gibi, kahverengi saçlı ve yeşil gözlüydü; diğer kurbanları gibi o da ortalama bir boy ve kilodaydı. Kavisli çehresinden ve kusursuz dudaklarından öldürdüğü kadınlardan belli bir kesimin yoksun olduğu güzelliğin ona bahşedildiğini fark etmişsinizdir. Ama Apollo bu gibi detaylara aldırmazdı. O ideallerine bağlı bir seri katildi. İdealleri ne miydi? Bilmem, neden ona sormuyorsunuz, posta kutusu hepinize açıktır.

"Şu gidişe bak," dedi bir süre sonra (posta kutusunu bulmanız uzun mu sürdü?). "Yakılmaktan daha onurlu bir sonu hak ettiğini düşünüyor insan."

Cesedi yaktıktan ve bütün lekeleri temizledikten sonra, mızrağı geri yerleştirmek üzere döner merdivenlere ilerlerken "Şu anda kahvaltı yapıyor olabilirdim," diye düşündü. "Küçük orospunun yanması uzun sürdü."

Bu, az önce tanık olduğunuz ve ben anlatmaktan sıkılana kadar tanık olacağınız her şey, bir itiraf değildi. Apollo'nun tabiriyle "küçük orospu"yu kazanda yaktığını ve uzun işkenceler yaparak öldürdüğünü anlamışsınızdır, Boleyn adasında bu gibi olayların sık sık yaşandığını ve zavallı Bayan November için hiçbir umut olmadığını söylememe gerek yoktur. Bu sadece bir olay, pek çoğu yaşanan ve yaşanacak bir olay, ne zaman olduğu belirsiz ve de önemsiz bir olay, hiçbir zaman yaşanmamış olma ihtimali de mevcut. Arkanıza yaslanıp şovu seyrederken eğlenirdiniz muhtemelen, odadaki leşlere takılmamaya çalışın bir sonraki sefer.

"Günaydın," dedi karısına sırıtarak. "Güzel bir sabah, değil mi?"

Dışarıda bir şimşek çaktı. Fırtına başlıyordu.

Pekala, Apollo bir seherbazdı, en iyisi olduğunu iddia edemezdi ama hiç şüphesiz en canisiydi ve ahlak anlayışı en basit terimle sorgulanabilirdi. Bu nedenle Apollo ne bakanlığa ne de ailesine sadık olmadığını itiraf ederken hiçbir sıkıntı yaşamazdı, onun tek sadakati kendisineydi.

Asasını Carmilla'ya doğrultmak için hamle yaparken birkaç temel sıkıntı vardı.

İlki, günler süren ve Baş Seherbaz'ın onlardan nefret ettiği için verdiğine şöyle böyle emin olduğu ormanda yatıp kalkma görevi yüzünden her yerinin ağrımasıydı. Sırtı en kötüsüydü. Asasını çekmeye çalışırken kasılıp kalırsa anın tadı kaçabilirdi; tabii, Meredith Carmilla'ya sarılarak bu yükü omuzlarından almıştı bir nevi.

İkincisi, Meredith'ti. Peki, onu pek önemsemiyor, boğazına yapışmakta, parçalara ayırmakta, Boleyn adasının yer altında bulunan aile efsanesi kazanda kaynatmakta pek sıkıntı görmüyor olabilirdi (içinden bir ses bu konuda karısıyla (ilk defa) fikir birliğine varabileceğini söylüyordu); ama, bilirsiniz, aile karmaşıktır.

Üçüncüsü ve üçe saklanamayacak kadar önemli olan şeyse Carmilla'nın kendisiydi. Onu bir düelloda değil dört kişiyle, bütün seherbaz ordusunu bile toplasa yenip yenemeyeceği meçhuldü, saldırı anında oğluna hamle yapıp yapamayacağını bilemezdi ve olayı koklayarak bulmuşa benzeyen profesör o konuda biraz el attıysa da (yanlış anlaşılacak olmasa adama göz kırpardı) geri almak da ancak yakalamak kadar kolaydı.

Yapacak müthiş bir hamle düşünmesi gerekiyordu, hızlı da olmalıydı, çünkü iki saniyeye sıkıştırmaya çalıştığı bu düşünce sürecinde ortam (öyle bir şey mümkünse) daha da ağırlaşmıştı ve lanet olsun Meredith gözlerini biraz daha açarsa asasını sokacaktı. Hamle, hamle, hamle. Büyü gücü Carmilla'nınkine yaklaşamazdı bile, yapacağı her lanet, her tılsım onun tarafından durdurulacaktı ve açıkçası bu durumda yapabileceği pek bir lanet de yoktu. Talihi yaver gitmezse tabii, hayatı boyunca süren durumun tersine o anda döneceğini de hiç sanmıyordu. Sonuç olarak, ortamı kullanmalıydı. Biçim Değiştirmede rezaletti, o yüzden Meredith'i ifrite çevirmek yalnızca renk ve kulaklarda işe yarardı. Bir adım ileri atarak asasına uzanırken ceset denizinden bir kola bastı. Ve o zaman aklına geldi.

"Buraya savaşmak için gelmediğimizi anla, gerçekten, oğlumun fikrini değiştirmene saygım sonsuz, annesi de eminim çok gurur duyacak. Balo başlamadan önce beraber gitmemiz gerektiğini söylemiştim, karıma yani, o da bana 'bu gece olmaz' dedi, inanabiliyor musun?" Güldü. Gergince. "Boleyn ailesinden bir şey beklememek gerekiyor işte, bütün sülale aynı, Meredith hariç, onun, ehm, salaklığı daha yüksek bi seviyede. Umarım oğlum da kimseye sadık olunmaması gerektiğini anlar. Şu anda çok tehlikeli sularda yüzüyor çünkü." Ne yapıyordu? Ölme ihtimali yüksek olduğu için kapanış konuşması mı, dikkat dağıtması mı? O bile bilmiyordu, büyüyle başlamak kaba gelmişti. "Seninle savaşmak istemiyorum Cwenhild, Carmilla, kimin nesiysen artık. Ama şu an Hogwarts arazisindeyiz, o yüzden durdurmak zorundayım. Piertotum Locomotor!"

Yani, dediğimiz gibi, geri almak da yakalamak kadar kolaydı, ölümde bile. Olur da büyü işe yararsa (hiç umudu yoktu ve olursa bu ihtimali cidden hesaplamadığını fark etmek istemiyordu) ölüler seherbazların önünde savunma işlevi görecek, Carmilla'nın olası saldırısında kalkan olurken onlara bir başka saldırı için zaman kazandıracaktı. (Arbaletle birkaç numara çekip kızıla bürünmüş cadıyı alaya bile alabilirlerdi.)

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 10, total 10
Destek 1d10 : 5, total 5
Talih 1d10 : 8, total 8

Karakterin Adı ve Soyadı: Alexander Apollo Boleyn

Karakterin Yaşı: 38

Karakterin Temel Kişilik Özellikleri: Yumuşatmaya falan gerek yok, piçin tekidir Apollo. Bencil, düşüncesiz, agresif ve pek çok açıdan sosyopattır; bütün bunları katlanabilir kılacak tek bir özelliği vardır ki o da takdire şayan zekasıdır; zira zeka henüz küçük bir çocukken bütün bu kötü özelliklerini (aslında gerçek olmayan) ikinci bir kişiliğe hapsetmesini sağlamış, çevresinde çift kişilikli olarak bilinirken, kim bilir, belki kendisini bile inandırmıştır.

Karakterin Kısaca Geçmişi: Ona evden kaçtığı söylenen ama büyüdükçe kulağına gelen dedikodulara göre ailesine kurban giden babasının yokluğunda gayet yetersiz annesinin yanında tek kalmıştır, neyse ki Pek Soylu ve Köklü Boleyn Ailesinin mensubu olan kimsenin yalnız kalması mümkün değildir. Ama ne olursa olsun kadın tarafından yetiştirilen kayıp bir insan olduğu fikrinden kurtulamaz, öz annesinin onu yetiştirirken yeterli olmadığını bilir ve küçük görür. Mezun olana kadar sürekli sinirini bastırmasının kaçınılmaz bir sonucu olarak birkaç kayıp yaşanır tarihi okulda, örtbas edilmesi kolay ancak cezasız kalmayan kayıplardır bunlar, gördüğü şiddet sonucunda Apollo'nun öfkesine intikam arzusunun katılmasına ve sonuç olarak okuldan ayrılır ayrılmaz Muggle doğumlu, soyu sopu bilinmeyen biriyle evlenmesine sebep olur. Kadın, elbette, kısa sürede ortadan kaldırılır ve ikinci evliliğinin Boleyn ailesinin (en azından uzak kolundan) bir mensubuyla olması kaçınılmaz hale gelir. Neyse ki söz konusu kadın Victorine'dir ve aileden sadece üç tip insan olduğu göz önüne alınırsa (boyun eğmiş, travmatik ve dikbaşlı) evlenmeye değer tek kişidir. Apollo akıllıdır, ama dünya üzerindeki hiçbir deha Boleyn ailesinin geleneklerine ve gerekliliklerine karşı çıkamaz, aileden dışlanıp soy ağacından çıkarılmadan da kurtulamaz. Ailesinin getirdiği güçten hep zevk almış Apollo da bu nedenle intikam almak yerine faydalanmayı seçer fırsatlarından, ketum (ve politik) duruşunu bozmamayı kıyamet koparmaya yeğler. Eadwig tek oğludur ve ailenin başına geçtiğinden beri karısının girdiği triplere bakılırsa, tek çocuğu olarak kalacaktır.

İstediğiniz Meslek: Seherbaz

Karakterinizin Mensubu Olduğu Hizip: Matushka Üçüncü Enternasyonel

Büyü Yatkınlıkları

• Biçim Değiştirme Gücü: 3
• Lanet Gücü: 15
• Tılsım Gücü: 12
• İksir Gücü: 0
  

Örnek RP: Emilia, Eurus ve Marseille rp'lerine bakılabilir