Çırılçıplak bir kadın, paslı, soğuk demirlerden ibaret bir sandalyeye kollarından ve bacaklarından zincirlerle bağlanmıştı. Kızıl saçları darmaduman olmuş şekilde başının etrafından omuzlarına kadar dökülüyordu. Vücudu, taze yara bere içerisinde güçsüz ve çaresiz bir şekilde, akıbetini bekleyen bir kurban gibi...

Üzerine gün ışığı vurmaktaydı tepesindeki tavanda mevcut, bir pencere boyutlarındaki açıklıktan. Antik bir mahkemeyi andırıyordu bulunduğu izbe ve köhne mesken. Görkemli bir yapı denebilirdi, şayet harabe halinde olmasaydı. Birkaç mum, belki bir düzine, etrafındaki taş tırabzanların üzerine, kadının çevresinde bir daire oluşturacak biçimde dikilmişti. Ancak verdikleri ışık, bu viranenin uğursuz duvarlarını bile aydınlatmaya muktedir değildi. Gerisi ise köhne, boğucu bir karanlık.

Bilinci daha yeni yerine geliyordu kadının. Son birkaç günde yaşadıklarını anımsayabilirdi. Birkaç bulanık görüntü... Koluna bağlanmış kablolar ve serumlar... Cılız bir ışıkta telkin edilen sözler... “Öldürmelisin!” Kontrolsüz tepkiler ve daha çok telkin... “Öldüreceksin! Sen bunun için yaşıyorsun! Kel...” Hatırlayamayacaktı hepsini. Neler duyduğunu o son birkaç gün içinde... Belki bir cümle daha. “Koşullandırmanın son aşamasına geldik, sorgucu için hazır.” Bir şeyler olmuştu ama ne? Bilinçaltına bir takım refleksler, şartlar süpürülmüştü günü gelince açığa çıkacak... Ama neydi bunlar, kestiremeyecekti.

Bilinci yerine geldiğinde bir takım fısıltılar duyacaktı köşelerden. Mumların ulaşamadığı karanlıklardan gelen sesler. Kendi aralarında fısıldaşan birileri... Her yerdeydiler! İçi su dolu bir havuz vardı karşısında. Kirli bir su birikintisini andırıyordu. Üstünde yüzen çer çöp, sarıya kaçan bir renk tonu ve suda gezindiği buradan bile görülebilen kara tortular...

Kukuletalı, kolsuz birer atlet giymiş iki tane iri yarı adam çıkıverdi karanlıktan ve kadının sandalyesine yaklaştılar ellerinde alet çantalarıyla. Çantaları yere koyup bir şeyler kurcalamaya başladılar. Sonra da kızıl cübbeli bir suret belirdi kadının tam önündeki balkonun tırabzanına yaklaşan. Mum ışığının alttan vurduğu soluk yüzünde kemerli bir burun, beyaza çalınmış sakallar ve meymenetsiz bir ifade. Dudaklarını aralamasıyla tok sesi yankılandı bu antik, harabe salonda.

[spoiler][/spoiler]

“Sessizlik! Mahkememiz başlamış durumdadır. Şimdi, söyleyeceklerime kulak verin!”

Fısıldamalar kesildi. Kati bir sessizliğe büründü içerisi. Kızıl cübbeli konuşmaya devam etti.

“Benim adım Engizitör Gabriel. Bugün burada bu melanet cadının sorgusu ve yargılanması için toplandık! O yüzden yüksek müsaadeniz ve Tanrının bana bahşettiği yetkiye dayanarak mahkemeyi başlatıyorum.”

Alçak balkondan aşağı doğru inen merdivenlerin yolunu tuttu. Kirli su dolu havuzun başına geldi ve yüzünü sandalyedeki kadına çevirdi. Gözleri karanlıktan mı görünmüyordu, yoksa gözlerin olması gerektiği yerler boşluktan mı ibaretti?

“Sen! Şeytanın baştan çıkarmasına alet olmuş kadın... İsmin nedir?”

Gerçekten kişiliğiniz karşısında bir kıyıdan bir kıyıya savrularak sürüklendim beyefendi. Özellikle her şart altında ve her koşulda konuşabilmenize, söz sanatlarına naçizane olan ilgime rağmen, bir hayli imrendiğimi söylemek pek mümkün genç adam.

Kütüphanecilik gibi güzide bir mesleği kaybolmaktan kurtaracak olan kişi siz olabilir misiniz acaba? Meslek seçiminizin konuşkan karakterinizle uyuşmadığı muhakkak. İzin verin, size kütüphanede çok konuşmanız halinde kendi kendinize hangi büyüyü uygulamanız gerektiğini göstereyim. Presto-Changeo!

[spoiler][/spoiler]

İşte genç efendi, bu sayede kütüphanede konuşmanıza engel olabilirsiniz. Umarım işletmeniz, hayırlara vesile olur efendim.

Kont Sati Von Richmond! Kitap kurdu, sahafların dostu... Okuyan ve okunanların yanında! Kütüphanenizin biricik cambazı...

Kanla yoğrulmuş karanlık geceyi dolduran çığlıklar, yaralıların çaresizce inlemeleri ve ölülere dökülen ağıtlar. Bir kabus gecesi yaşanıyordu bugün Mag Mell'de. Hemen dışarda, balo salonuna bakan büyük pencerelerin önünde ise purosundan son bir nefes daha aldı kızıl cübbenin sahibi. Bir Engizitör kostümünü andırıyordu kıyafeti. Yanında kukuletaları ve bol dökümlü cübbeleriyle minyatür kuleleri andıran yarım düzine siluetle beraber, pencereden görünmekte olan can pazarını andırır manzaranın tadını çıkarıyor gibiydiler.

Parmaklarıyla vurduğu purosunun külü, sonbaharın taze esintisine kapılıp arkasında atıl şekilde beklemekte olan at arabalarının tekerlerine doğru savruldu. Kukuletalılara doğru çevirdi başını. Kapüşonu gözlerini kapatıyor, yüzünü kara bir gölgeyle kaplıyordu. Ak düşmüş sakalıyla kemerli burnunun arasına sıkışmış dudakları aralandı belli belirsiz ve şu sözler döküldü peşinden de. “Çocuk... ve Seherbaz.”

Kukuletalı kimseler at arabalarının başına geçtiler. Arabaların pencerelere dönük kapıları açıldı...

---

Kızıl saçlı seherbaz barın arkasından eline geçirebildiği silah benzeri, bıçak, şişe fark etmeksizin ne bulabilirse cadı avcılarına fırlatmaya başlamıştı. Yanına yaklaşmaya cüret edeni ise buna kalkıştığına pişman ederek birer birer etkisiz hale getiriyordu. Melon şapkalı bir tanesinin kafasında şişe parçalamış, şişenin kırık parçasıyla başka bir cadı avcısını güzelce haklamıştı. Fırlattığı çatal ve kaşıklar ise tam hedefini bulmuştu, öyle ki cadı avcıları artık devirdikleri masaları siper olarak kullanmaya başlamışlardı. Yediği birkaç okun da kadını durduramadığını fark edince, kral kılığındaki cadı avcısı, üzerine bir takım şişelerden döktüğü sıvılarla kaplı kılıcını çekerek kendisine yaklaşmıştı. Cwenhild’in bıçakla karşılık verdiği bu mücadele, ne yazık ki pek uzun sürmemişti. Kralın çift eliyle birden kavrayıp savurduğu koca kılıcı, kadının yırtık eteğinden sarkan bacağını bulmuş ve ciddi bir yaralanmaya sebebiyet vermişti. Topallayarak bara yaslanan kızıl saçlı seherbaz, önce elindeki son silahı olan kırık şişe parçasıyla direnmeye niyetlense de, bir süre sonra başının kuvvetli bir şekilde döndüğünü fark etmiş ve bilinçsizce yere yığılmıştı. Gecenin sonunda bir Kral tarafından kucaklanmak suretiyle bilincini kaybettiği yerden kaldırılacak ve belirsizliğe götürülecekti. Sorgulanmak üzere tabi ki...

---

Ne talihsizlik ki, kızıl saçlı kadının barda yaşadığı heyecan esnasında göremediği ve yanından sürünerek geçen melek kostümlü Lucien de tam o esnada masaların birisinin altından emekleyerek çıkışa varmaya çalışıyordu. Seherbazın tam önünde yere yığıldığını görünce bir an çığlığı koyacak gibi olsa da, bir şekilde kendisine mukayyet olabildi. Masaların altından emekleyerek kaçma planını şu ana kadar başarılı bir şekilde icra ettiği söylenebilirdi. Hatta en son girdiği masaya takılan kanatları, emeklemesiyle birlikte masayı da hareket ettiriyor ve karanlıkta ona doğal bir kamuflaj sağlıyordu. Bu yönden bir hayli talihli sayılabilecek genç adam, bir melek kılığında geldiği baloyu bir masa kılığında terk ediyordu.

---

Mag Mell'in sahibi Isolde ise, kel arkadaşının desteğiyle terk etmek üzereydi bu kanlı baloyu. Yaşananların sorumluluğuna dair bir ibare barındırmıyordu yüzündeki ifade. Şansı yaver gidecekti ki, içeriyi en iyi bilen kişi olarak kolayca çıkışa varacak, ancak uğradığı hasar yapılacak büyülere rağmen can sıkıcı derecede büyük olacaktı.

---

Şövalye kılığındaki delikanlı ve Tılsım Profesörü Yamashita’nın mücadelesi ise salonun diğer köşesinde tüm hızıyla devam ediyordu. Andre’nin alkol şişeleriyle yangın çıkarma ve cadı avcılarının önüne set çekme planı başarıya ulaşmış gibiydi. Mirabella ise giydiği kat kat kumaşı kullanarak aynı şekilde kaçacakları yol için alevden bir barikat çekmeyi başarmıştı. Cadı avcıları ise bu ikiliye yaklaşamayacaklarını anlayınca uzak mesafeden vurabilme güdüsüyle germeli yaylarına başvurmuş ve kısa boylu kadını hedef almaya başlamışlardı. İkili bara ve arkasında mutfağa açılan kapıya doğru dolu dizgin koşmaya başladıkları esnada, kadının sırtına saplanan birkaç ok, ruh emici kostümünü aşmış ve vücuduyla temas etmişti. Buna rağmen tüm gücüyle ve haliyle öğrencisinin de desteğiyle, sendeleyerek ilerlemeye gayret gösteriyordu. Tam barı aşıp, mutfak kapısına doğru hareketlenmişlerdi ki salonun öbür ucunda, büyük bir şangırtıyla iki adet zıpkın; saplarına halatlar bağlı olduğu halde pencerelerden fırlayıvermiş ve tam da barın arkasındaki kapıya isabet etmişlerdi. Zıpkınların kapıya saplanmasıyla bağlı bulundukları yerlerden kopan halatlar, garip bir mekanizmayla dönerek savrulmaya başlamış ve profesörün hemen önünde, kapıya doğru ilerlemekte olan genç büyücüye isabet etmişlerdi. Seri şekilde daireler çizmekte olan halatlar, birkaç saniyeden kısa bir süre içerisinde çocuğun etrafında dönerek onu hareket edemeyeceği ölçüde bağlamışlardı. İpler, üzerlerine bir sıvı sürülmüş gibi ıpıslaktı ve çocuğun kostümüne değdikleri anda kati bir surette kenetlenmişlerdi. Öyle ki genç büyücünün vakti olsa dahi bu halatlardan ve oluşturdukları bağdan kendisini bir süre daha kurtaramayacağını söylemek pekala mümkündü.

Halatlar bir mekanizmayla çalıştırılmış gibi gerisingeri, son sürat çekmeye başladılar Andre’yi. Profesör, elinden kayıp giden çocuğun kollarını yakalayabilse de, çocuğu çeken gücü durdurmak için gösterdiği çaba nafileydi. Hatta kendisi de halatların çekildiği pencerelere doğru sürükleniyordu kesin bir surette. Yine de Andre’yi bırakmamak için direndi. Birkaç okun daha etini deldiğini hissetti. Cadı avcılarını uzak tutmak için oluşturdukları alev duvarına kadar bırakmadı, etrafı halatlarla mumyalanmış gibi çevrilen ve kaskatı kalmış çocukcağızı. Alevlerin içerisine girdi bir anlığına, sonra da kendisine bakan nefret dolu gözleri gördü, şapkaların altında yuvalanmış. Sonrası ise zifiri karanlık. Derin yaralar ve yanık izleriyle kaplı bünyesi daha fazla dayanamadı bu umarsız şiddete. Yarın sabah gözlerini St. Mungo hastanesinde açacağı su götürmezdi.

Çocuk ise halatların ucunda at arabasına kadar çekildi son sürat. Bir tabutu andırır kutunun tam içerisine çekti halatlar onu. Çelik kapak kanadı. Kilitler takıldı. At arabası, ağır tıngırtılar eşliğinde engebeli bir arazide yola koyuldu bilinmeze doğru.

---

Bir sabah yağmuru söndürmeye başlamıştı Mag Mell'de yanan alevi. Tavanda oluşan çatlaklar temizletecekti zemindeki kan lekelerini. Çok kayıp verilmiş, çok can yanmıştı dün gece burada. Mazide kalması gereken bir savaşın, yeniden ilanını duyuruyordu manzara.

Hayatın içinden gerçek bir kesit izlediniz.

---

Cwénhild Muirghéal: Cesaretinin bedelini az daha canıyla ödüyordu. Cadı Avcıları tarafından sorgulanmak üzere alıkonuldu. Akıbeti henüz bilinmiyor.

Isolde Aideen O'Malley: Umursamazlık huyuydu. Tavernasını yaktılar. Bana mısın demedi. Şimdi beş parasız sokaklarda... Şaka, şaka. Bir ara büyülerini Mag Mell'in tadilatına harcasa iyi olacak. Harabeye döndü güzelim mekan.

Lucien Vanidestine: Şansı hep yaver gitti. Şiir gibi kaçtı. Bahtın açık olsun masaadam!

André Harris: KAÇIRILDIN! Nerede olduğu ve akıbeti bilinmiyor. Cadı avcıları tarafından kaçırıldı. Evet... Tarafından!

Mirabella Yamashita: Sorumluluk sahibi bir profesör olarak elinden geleni yapsa da öğrencisini kurtaramadı. Yanık izleri ve yaralarının iyileşmesi için St. Mungo'da bekleniyor. Kendisine acil şifalar diliyor, geçmiş olsun dileklerimizi iletiyoruz.

Ah, ne kadar da Angloakson bir isim küçük beyefendi! Yoksa Nothingam'ın içinden misiniz? Belki de Ares'ten sebep anne tarafınız Helenistiktir. Zeus'un tapınağını geçince, Atina manavının hemen iki sokak ilerisinde mi oturuyordunuz? Wessex Krallarının isimlerinden gelen ve soylu bir kurt anlamı taşıyan güçlü bir isim ile devamında da savaş tanrısının ismi... Daha ne kadar iddialı olabilirdi adınız acaba?

Politika ile uğraşan büyümüş de küçülmüş, çapkın bir delikanlı demek. Sizde Britanya Büyücedünyası'nın Churchill'i olabilme potansiyeli görüyorum genç adam. Ama dikkat edin, romantizm aklınızı başınızdan almasın.

Soylu kurt isminize layık olması için size şapkamdan heybetli bir gri kurt çıkartıp hediye etmek isterim. Hem de kuzeyin krallarına yaraşır bir Gri Kurt! Lütfen bu hediyemi kabul edin genç efendi... Abra kadabra!

[spoiler][/spoiler]

Hay aksi! Ne yazık ki bütçemiz düşük olduğundan Gri Kurdu canlandıracak efektleri beceremedik... Artık bununla idare edeceksiniz genç efendi!

Kont Sati Von Richmond! Kukla- Kurtların Efendisi... Düşük bütçeli yapımların aranan hokkabazı! Evinizin prodüktörü...

Hmm.. Yardımsever bir çift ebeveyn. Şartlandırılmış gibi yetiştirilmiş bir genç hanım... Dikkat edin, sokaklarda sizin gibilere göz açtırmayan seherbazlarımız var; siz yardım faaliyetlerinizi gerçekleştirirken, gösteri hakkınızı engellemek isteyebilecek.

Size sokaklarda başınızı beladan kurtaracak birkaç numara öğretmeme izin verin efendim. Hokus pokus!


İşte böyle ciuv ciuv ışık saçarak başınıza bela olacak seherbaz kolluk güçlerinden kaçınabilirsiniz. Bilirsiniz ki, gösteri ve protesto hakkı engellenemez!

Kont Sati Von Richmond! Uslanmaz hayırsever sihirbaz... Büyüleri ise hakkını arayanın yanında! Bir asa hareketiyle dünyada açlığı bitirebilecek hokkabaz!

Küçük efendi, küçük efendi... Görüyorum... Gelecekten bir görüntü görüyorum. Şekerler görüyorum. Çay içen bir beyefendi görüyorum. Ve, ve bir kuş sesi ciyaklıyor etrafta.

Siz de görüyor musunuz küçük efendi. Kehanet küremdeki görüntüyü görebiliyor musunuz? Çekinmeyin bakın. Dikkat edin, sihrin kendisidir bu. Ucuz bir numara değil.



Aman tanrım neler görüyorum... Kendinize dikkat edin genç efendi. Geleceğiniz çok... GAK!

Kont Sati Von Richmond! Kuşların efendisi. Kehanetleri ve geleceği avucunun içi gibi bilen kişi hokkabaz!

“Lanet olsun! Oğlumun Quidditch maçını yine kaçırdım.”

Nahoş meselelerin soruşturma konusu olacağı o tatsız günlerin havadisiydi bu hayıflanma. Baş Seherbaz’ın, yanında sekreteri olduğu halde asabi tavırlarla büroya girişinden belliydi nitekim ne gibi bir üslup takınacağı.

Her zaman giyindiği o şık takımı normalde olduğundan daha da bol duruyordu şimdi üzerinde. Paltosunun etekleri, sürtündüğü yerin tozunu dumanını birbirine katarken bir eliyle de grotesk boyutlardaki silindir şapkasını düzeltmeyi ihmal etmemişti. Özenle kesilmiş bir gazete kupürünü seherbazlara doğru umarsızca fırlatıverdiği esnada bağırıp çağırmaya başlamıştı çoktan. “Sizi beş para etmez, ahmak sürüsü! Gazete okumadan mı geliyorsunuz işe? Yoksa sizin yerinize birer şipşakçı mı almalıyım büroya!?”

Gazete kupürü, üzerinde büyük harflerle yazan haberle beraber sihirli bir şekilde süzülmeye başlamış, bürodaki seherbazların önünden, her birisine yalnızca başlığı okuyacağı kadar zaman tanıyarak birer birer geçtikten sonra da ilk bulduğu masaya usulca konmuştu. Aralarından birkaçı haberi okumak üzere kağıt parçasına yaklaşmaya başlamıştı şimdi. Haberin başlığında devasa puntolarla, “Carmilla Sanguina’nın Gizemi” yazıyordu. Devamı ise şu şekildeydi.

“Carmilla Sanguina...

Bir zamanlar muggle dünyasında Elizabeth Bathory olarak da bilinen bu vampir-büyücü alaşımı canavarı belki tanımayanlarınız vardır. O halde ben size söyliyeyim kim olduğunu...

İki yüz yaşlarında bir vampir, kurbanlarının kanlarıyla yıkanan bir büyücü... Denir ki gençliğini bu kanlara borçluymuş. Denir ki, kanla icra ettiği ritüeller için ağıllar kurmuş, içinde mugglelar ve kimi haz etmediği büyücülerden.

Ve ritüeller elbette...

İnsanın en derin arzularına, korkularına hükmeden, bir veba salgını gibi köyleri, canlı cansız tüm varlıkları bozan, yozlaştıran, kudurtan ritüeller.

Faal zamanlarında katlettiği mugglelar ile Londra Köprüsünü inşa edebilirdiniz. Sebep olduğu acılardan döktürdüğü gözyaşları ile Kew Botanik Bahçesindeki tüm bitkilerin bir yıllık su ihtiyacını giderebilirdiniz.

Peşinde bir grup fanatikle 1700’lerin sonlarına kadar dehşet saçmayı sürdüren bu sistematik cani hakkında pek sevgili büyücedünyanın baş sorumluları ne yaptılar peki biliyor musunuz, sayın okuyucularım?

Hiçbir şey yapmadılar... Evet, hiçbir şey!

Bütün bu meselelerin üstünü örtmek için getirdikleri o absürt gizlilik yasası hariç tabi, hiçbir şey!

Birkaç tane mühürle durdurabileceklerini sandılar, tüm rünlerin hakimini. Kayıplara karışan izler, bir anda kesilen saldırılar. Sonrası ise... Sonrası yok. O güne dair kayıtları tek tek incelemiş birisi olarak söylüyorum size okurlarım, bu zalim büyücünün yok edildiğine dair bir tane bile kanıt bulunamadı şu ana kadar. Tüm büyücedünyanın adını lekelemiş, bizi şeytanlarla iş tutan ucubeler gibi göstermiş o caninin hesabı kesildi mi?

Sizce ne oldu akıbeti?

Mugglelara bir özür borçluyuz. Bu gerçekle yüzleşmeliyiz pek sayın okurlarım. Onlar, bize çektirdikleriyle yüzleşir ve hesaplaşırken; biz, hiçbir şey olmamış gibi saklanamayız! Saklanmamalıyız!

Uyanın, ey büyücedünya sakinleri!

Sizlere ithaf ettikleri tüm o şeytani sıfatları hak etmiyormuşsunuz gibi uyanın bu gaflet uykusundan.

...ve doğru olanı yapın, bütün bu yok saymalara rağmen!”

(Bu haberi yalnızca Seherbaz Büro üyeleri ve 'Gelecek Postası - 28 Temmuz 1865' eşyasına sahip olan karakterler bilebilir)

Seherbazların haberi okumasını sabırla bekleyen Egnast ise, gergin bir volta atmaya başlamıştı büronun içerisinde. Sekreterinin, hareketli bir cismi izleyen şaşkın bir kedinin gözlerini andırır bakışları arasında, sabırsızlanıp söze girdi nihayet. “Magnus Pearson, 32 yaşında... Gelecek Postası muhabiri! İçinizden bazıları onu Carmilla Sanguina’ya dair yaptığı şu haberle tanıyor olabilir. Evinde vahşice öldürülmüş bir halde bulunmuş. Ev Cininden gelen bir baykuşla haberimiz oldu, buna inanabiliyor musunuz? Evinde öldürülen bir büyücü ve bunu ihbar eden bir ev cini. Ne kadar da işe yaramaz mahlukatlar şunlar. Bir cin cüceden sonra en işe yaramaz yaratıklar, şu ev cinleri olabilir.” Dediği lafların, yarı cin cüce olmasından kaynaklı kısa boylu tabiatıyla gözden kaçmaz bir ironi oluşturduğu su götürmezdi.

Aniden volta atmaya bir son verip seherbazlara çevirdiğinde keskin bakışlarını, kuşkusuz boyunu aşan bir öfkenin alevleri yayılmaktaydı gözlerinden. “Pek çoğunuz, daha yeni taşradan atandı buraya. Burası Londra beyler, bayanlar! Köyde muggleların mücevheratlarını çalan burnukları kovalama devri buraya kadardı! Burada burnunuzu çevirdiğiniz her bir noktada kafayı yemiş bir büyücünün muggle dünyasına tacizlerini, kontrolden çıkan vampirlerin kazık saplamanız gereken organlarını ve burnunu olmadık yerlere sokan kimi büyüsüzleri nasıl çizgide tutmanız gerektiğini öğreneceksiniz! Bu meseleyi aydınlatmak üzere üçünüzün derhal cinayet mahalline intikal etmesini istiyorum! Cesedi iyice bir inceleyin, ev cinini yumuşakça(!) sorgulayın ve evi didik didik edin! Bakalım, şu meşhur cadı çekicinin işi olabilir mi bu cinayet?”

“Cadı Çekici” demesiyle seherbazların birkaçının gözbebekleri büyümüş, yüzlerine karamsar bir gölge çökmüştü. Bay Twinkle’ın, son dönemde belirli metotlarla sorgulanarak öldürülen büyücü ve cadıların cinayetlerine sebebiyet verdiğine inanılan, Cadı Çekici namıyla bilinen muhtemel bir seri katili işaret ettiği besbelliydi.

Dükkanımıza hoş geldiniz beyfen- hanımefen... Eh, bireyfendi... Demek animagus istiyorsunuz! O halde  size sihirli bir numara yapmama ne dersiniz? Bakınız önümdeki şapkanın içi son derece boş. Bakalım sizin bahtınıza hangi animagus düşecekmiş? Hokus pokus!


Ah, tavşan çıktı. Tavşan animagisi olmak istemez miydiniz? Ama gördüğüm kadarıyla cepleriniz bomboş. Başka bir hokus pokusla cebinizden 25 Güç Puanı çıkartmadığımız takdirde, bu özel güce kavuşmanız mümkün gözükmüyor. Evet... Gösterimiz buraya kadardı.

Ben, Kont Sati Von Richmond! Sihirbazlar Kralı! Büyünün Efendisi! Sihirle kalınız efendim.