Yapboz parçaları tek tek yerine koyulup resim yavaş yavaş oluşmaya başlaması gerekiyordu genç büyücünün ne olduğunu anlaması için. Görüntüleri görmüştü yeteri kadar ve neler olduğunu anlamaya çalışıyordu büyücü. En azından neden küçük cadı böyle bir şey hatırlıyordu. Peki ya o adamlar kimdi, gencecik kadının ölümüne neden olup küçücük kızın anılarıyla oynayanlar. O yaşlı adamın adamları olduğu zaten çok belliydi. Peki ya kadın ile küçük kız neden kaçıyordu, yaşlı adam neden onların peşindeydi. Kadın belki de kocasına geri dönecekti çünkü küçük kıza babasının geleceğini söylemişti belki de o yüzden gelmişti fakat yaşlı adam yerini öğrenince peşinden gelmişti. O kadar çok soru vardı ki o kadar çok neden. Annesini kendisi öldürdü diye biliyordu küçük cadı oysa ki hem annesi hemde kendisi masumdu görünür de. Şu sıralar ortalığı karıştıran adamın büyüsüne maruz kalmıştı küçük kız. Daha çok küçükken yerleştirilmişti bu zihnine belliydi. Kim bilir ne kadar acı çekti diye düşündü büyücü. Kandırılmak en büyük acıydı en azından bunca şeyi yaşadığını bildiğin ve suçluluk duyduğun zaman. Kendine onca sene kızarsın, acı çekersin yada intikam içinde koşarsın ama daha sonra asıl gerçekleri öğrenirsin işte bu insanın içini yiyip bitiren yegane gerçektir.

Cadının neden anıları değiştiğini bilmiyordu büyücü, zavallı kadını öldürenler küçük cadıyı bulmuş ve tüm suçu onun üzerine atmıştılar. Temiz iş kimse bir şey anlamayacak ve suçlu her zaman yanı başında duracaktı. Kimse küçük cadıyı suçlamayacaktı küçük cadı ise bütün hayatı boyunca bununla beraber yaşayacaktı. Adrasın her işini başka birilerinin üstüne atıp kendini temize çıkardığını duymuştu. Gerçi sadece bu anıyı görmüştü ve işini nasıl yaptığının bazı parçaları eksik olsa da biraz olsun anlamıştı. Anıların daha derinine inmek istedi cadının ama yapamadı bir şeyler onu geri itiyordu. Büyücü ne kadar ileri doğru gitmek istese de cadı onu gerisi geriye itmiş ve en sonunda kendisini büroda ki sorgu odasında bulmuştu. Cadının ona baktığını görüyordu, ince iki göz ona doğru bakıyordu ve yüzü zorlandığının göstergesiydi. Demek cadı zihinbend büyüsünün biliyordu ve anıları ile oynandığını anlamıştı. Büyücü derin bir nefes verirken küçük cadı ise nefes nefese ona nasıl der gibi gözlerle bakıyordu. Küçük cadının sesini duydu bu sefer, büyücü oturduğu yerden kalkıp cadının tam önüne bir sandalye çekti. "Bunun babanla alakası yok Lilith ilk önce sana onu söyleyeyim" dedi. Daha sonra cadının mimiklerine baktı, neden, nasıl diye sorguluyordu. "Evet sandığın yeteneğe sahibim" dedi. Genç cadının tek tek sorularını yanıtlarken. "Lilith, bak bana güvenebilirsin evet biliyorum kimseye güvenemeyeceğini bunun gibi anılar ile kimseye anlatamayacağını ama şu anılara bakılacak olursa hiç bir şey senin bildiğin gibi değil" diye ekledi büyücü. 

Kurtların temsilcisi ona katıldığından belli belirsiz bir şekilde gülümsemeye başlamıştı Bartemius, fakat kendisini izleyen gözlerin farkında olduğundan olabildiğince hızlı bir şekilde gülümsemesini silmiş, bütün ciddiyeti ile Richie'nin konuşmasını dinlemeye başlamıştı. Genç adam konuştukça içinde çenesini sıvazlama isteği büyüyordu, daha doğrusu sakalını düşünceli bir şekilde ovma isteği, fakat artık bir sakalı olmadığından kendini tutup dinlemeye devam etti. Bir açıdan haklıydı genç adamın söyledikleri, fakat bir yandan da Baş seherbazın mevkisini de askıya almak istemesi garipti. Soruşturmayı başka birinin yürütmesini belki isteyebilirdi, fakat mevkisini indirmek... Sarı gözleri yavaşça iki adam arasında gidip geldi, ikisinin birbirlerine bakışlarında bir kıvılcım yakalayınca düşünceli bir ses çıkarmamak için dilini ısırmak zorunda kaldı. Bir yandan, Richie'yi severdi. Aslında konsey başkanının o olmasını istemişti. Diğer yandan Balian'la da iyi ilişkiler kurmak istiyordu konumu yüzünden. Dikkatli davranmak gerekiyordu bu noktada, her söz, her mimik önemliydi. Yavaşça dudaklarını yaladı Bartemius. "Kuşkusuz eğer davayı da Balian yönetecek olsa mevkisini askıya alırdık Richard, fakat soruşturma konusunda ona güvenebileceğimizi düşünüyorum, akrabası olduğundan Adras'ın suçlarını örtmeye çalışacak olsaydı en başından delillerle önümüze çıkmazdı. Şimdiyse Adras'ın yöntemlerine en aşina olan deneyimli seherbaz Balian, onu bu soruşturmadan almak bizim açımızdan kötü bir hamle olabilir." dedi sözlerinin başında Richie'ye baktıktan sonra bakışlarını baş seherbaza çevirip ona bakmaya devam devam etmişti. Ancak sözlerine tekrar başlarken yeniden Richie'ye döndü ve hafifçe gülümsedi. "Her şey mahkeme salonuna taşındığında soruşturma daha derin bir hal alacak, her şey eminim ki ortaya çıkacak, endişelenmeye gerek yok. Ancak suçluyu yakalamak için onu en iyi anlayana- pardon, tanıyana güvenmeliyiz." diyerek güven verici bir şekilde gülümsedi. Üstü kapalı bir şekilde genç adama söylediği şey açıktı, eğer Balian'da büyük amcasına uyarak bir şeyler yaptıysa bu soruşturma sırasında açığa çıkardı. Yine de fazla üstü kapalı konuşmuş olma ihtimaline karşı toplantıdan sonra Richie ile konuşmalıydı. Tercihen Balian'la biraz yakınlaşıp anlaşıp anlaşamayacaklarını gördükten sonra. Sonuçta eğer anlaşamazlarsa soruşturma dönemi orada olmaması gereken bir delili ekmek için güzel bir zamandı.

Npc şifacı:Steven Kim

Bir Ekim akşamı hastahane başlayan kargaşa, büyü dünyasında bir şeylerin yolunda gitmediğinin göstergesiydi. Her ne olduysa sonu hastahaneye uzanacak kadar gürültülü bitmiş olmalıydı. Steven sıradan hastalarla uğraşırken çevreye yayılan söylentileri duyunca, merakından dolayı hastahaneden biraz geç çıkmaya karar vermişti. Stajerlik günlerinin her biri ayrı maceralı geçiyordu tabi ama ufak tefek şeylerdi hep. Duyduklarına bakılırsa, konsey üyelerinden birisinin yol açtığı bir kazanın kurbanı getirilmişti hastahaneye.  Bu cidden büyük bir olay gibiydi ama sadece söylentilerden ibaretti tabi. Abisinin kesin haberi olurdu ama onun ağzından kelimeleri cımbızla çekmeye çalışmak yerine, kendisi bir şeyler öğrenmek istemişti.

Büyü hasarı bölümüne getirilen birçok büyücü vardı. Giyimlerine bakılırsa koruma oldukları çok açıktı. Çamura bulanmış pelerinlerinin altında ki koyu renk takım elbiseleri hepsini tek bir fabrikadan çıkmış gibi gösteriyordu açıkçası. Sanki topluca savaşa girmişler gibi hepsinde aynı türden yaralanmalar mevcuttu.  Ama hiçbiri ölümcül derecede yaralanmışa benzemiyordu, sadece durmadan inleyen yarasaları andırıyorlardı. Steven, gelen bu toplu yaralanma vakası ile ilgilenen şifacıların ağızlarından laf almak için peşlerinde dolanıyordu. İksir şişelerini, gerekli ilaçları getir götür işlerinde yardımcı oluyordu bu sayede. "Bunlar basit saldırı veya savunma hasarı almışlar. Asıl yaralanan bizim bakanlığın çalışanlarından, yani seherbazlardan biri olabilir. " Steven aralarında konuşan iki şifacıya dikkat kesilmişti, duymaya değer şeyler söyledikleri belliydi "Gelen kişi kimse tam göremedim ama kıyafetlerine bakılırsa, çok kan kaybetmiş. Eşya kazaları bölümüne götürüyorlardı, her ne geldiyse başına." sonunda öğrenmek istediği bilgiyi öğrendikten sonra büyü hasarı bölümüyle olan işini bitirdi. İçine korku düşmüştü yaralanan kişinin bakanlıktan olduğunu duyunca.  Bakanlıkta çalışan bir sürü sevdiği insan vardı; abisi, Lilith yada onun babası olabilirdi yaralanan kişi. Hızlı adımlarla ilerlerken, Lilith'in başına bela açma potansiyelinin ne kadar fazla olduğunu bildiğinden, kendisini kötü bir manzaraya alıştırmaya başlamıştı bile. 1. kata indiğinde, şifacıların telaşla etrafta koşturduğu koridora doğru bir bakış attı.  Tam içeri girecekti ki, koridorda bekleyen iki tane genç seherbaz önünü kestiler. Bu katta çalışan şifacılar haricinde girişler yasaktı. "Orada ki benim bir yakınım olabilir, izin verin bir bakayım." dedi ama büyücülerin ikna olmaya pek niyeti yok gibiydi. Kesin emir aldıklarını ve kim olursa olsun izin vermeyeceklerini söylüyorlardı. "Baş seherbaz, benim babam gibidir. Bakın kim olduğunu öğreneyim, sonra hemen çıkacağım söz." diyerek şansını zorladı son kez ama aldığı tepki "Tabi tabi bay d'Ibelin, benim de öz amcam gibidir." olmuştu. Büyücüler kendi aralarında gülüşürken, Steven yüzünü buruşturmuştu bu iğrenç espriye "Bay d'Ibelin burada olmadığı sürece kimseyi içeri alma lüksümüz yok, büyü hasarı stajyeri. Şimdi kaybol!" çaresiz evin yolunu tutacaktı. Ama içini rahatlatan bir bilgi almıştı, bay d'Ibelin hastahane de değildi. Kızına bir şey olmuş olsa, hastahanede olurdu muhakkak. Abisinin tek parça olduğunu da eve gittiğinde öğrenecekti zaten.

Bir sonraki sabah

Sabah gazetelerde dün hastahaneyi birbirine katan olay hakkında kayda değer hiçbir bilgi yoktu. Bakanlık, her ne olduysa, dışarıya bilgi sızmaması için uğraşıyordu ve başarıyordu belli ki. Abisinin bir şeylerden haberinin olduğu çok açıktı, fakat tabi ki ağzını bıçak açmıyordu işine sadık olan büyücü. İşlerinin yoğun olduğunu söyleyip, evden çıkmıştı. Steven'da, bilgi alacağı en iyi yerin hastahane olduğunu bildiğinden kahvaltıyı erkenden bitirip evden çıktı. Zavallı anne bayan Kim ise acelesi olan oğullarının, işlerine olan bağlılığı ve çalışkanlığı ile gurur duymakla meşguldü. Kahvaltılarını yarım yamalak yapan evlatlarına üzülüyordu tabi.

Merdivenlerden çıkarken, birinci kata geldiğinde duraksadı ve koridora bakındı. Yine o gıcık genç seherbazlar tarafından korunuyordu ve kuş uçurtmayacakları, ellerinde hazırda beklettikleri asalarından belliydi. Biraz torpil bulmadığı sürece, içeri girmesi imkansızdı. Steven'ın geldiğini gören seherbazlar, birer koruma misali hemen koridorun girişinde yerlerini aldılar. Bakışlarıyla konuşup, Steven'a buradan gitmesini söylüyorlardı resmen. Başını Koreli usulü selam vermek üzere hafifçe eğip selam verdi ve "Kolay gelsin." dedikten sonra kendi katına çıkmak üzere merdivenlere yöneldi tekrar. "Steven!" diyen tanıdık sesi duyunca, heyecanla açılan gözleri ile birlikte başını çevirdi koridora doğru tekrardan. Lilith ona seherbazların koruduğu koridorun ilerisinden seslenmişti ve şimdi de hızlı adımlarla yanına doğru geliyordu. Aradığı torpil ayaklanmış geliyordu. Seherbazlara doğru, zafer kazandığını anlatan bir gülümseme yolladı ve onların şaşkın bakışları arasında Lilith'e doğru ilerledi. İzin verip vermemek arasında kaldıkları için birbirlerine saf bakışlar atıyorlardı. "Lilith, seni gördüğüme sevindim." derken cadıya bakıyordu, ama bakışlarını birkaç saniyeliğine seherbazlardan o iğrenç espriyi yapana sabitledi ve "Baban iyi değil mi?" diye sordu. Onu gerçekten tanıdığını ispatlıyordu aklınca. Bu sırada hemen ayaklarının dibine, yeni tanıdığı bir baykuş tarafından, bırakılan bir mektup düşüverecekti. Kendi bölümünün baş şifacısının baykuşuydu, bayan Doukas'tan bir haber getirmiş olmalıydı. Meşgul olduğunda böyle haber yollardı. Seherbazların yanından ayrılıp, yaralının kaldığı odaya ilerlerken, Lilith olanları anlatmakla meşgüldü. Konsey üyelerinden bay d'Ibelin neden olmuştu demek bu kargaşaya, adamı gördükten beridir karanlık tarafını görebiliyordu Steven zaten. Pek şaşırmadı ama işlerin bu noktaya gelmesi, yaralananların olması büyük talihsizlikti. Mektubu açıp okumayı da ihmal etmedi tabi. Baş Şifacı, Steven'dan yaralanan arkadaşı Nora Gray'i ziyaret etmesini istiyordu. Meşgul olduğu için arkadaşını göremeyen cadı üzülmüş ve yerine Steven'ı seçmişti kontrol etmesi için. Genç stajyer sevinmişti baş şifacısının ona duyduğu güveni tecrübe edince. Lilith ile birlikte içeri girdiler, yaralanan ve kendine gelmek üzere olan cadıdan ifade alma işini stajyer cadı yapacaktı. Lilith epeyce mutlu görünüyordu ilk ifadesini alacağı için.

Çok geçmeden içeri girdiklerinde, odada yatan kadını hemen tanıdı. "Ah.. Bayan Doukas ile malzeme alışverişinde karşılaştığımız cadı bu." dedi. İçeride bekleyen, yaşça biraz daha büyük ve tecrübeli, seherbaz olduğu mimiklerinden bile okunan adama döndü Steven. O da bayağı endişeli görünüyordu. O yüzden soru sormaya çekindi. "Neler olduğunu biliyor musun tam olarak? Nasıl bu hale geldi ?" diye fısıldayarak sordu Lilith'e. Genç cadı fısıldamaya gerek duymadan bizzat tecrübe ettiği olayları anlattı. Cadıya kurulan tuzak sonucu, yüksekten bir demirin üzerine düşmüştü. Ölmediği için şanslıydı. Sonra baygın yatan kadının dudaklarından bir isim dökülecekti. Lilith'i memnun etmeyen bu sayıklama, cadının suratını hemen düşürmüştü. Babasını kimseyle paylaşma niyeti olmamıştı zaten. Bayan Gray, çok geçmeden uyandığında şaşılacak şekilde çevresindekilerle şakalaşmaya başlamıştı bile. "Ucuz atlattınız bayan Gray ama evet iyileşeceksiniz. Umarım o zamana kadar sizi burada tutabiliriz." dedi görevli bir şifacı edasıyla Steven. Yatağın baş ucunda duran, hastanın kayıtlarının tutulduğu kağıtların olduğu dosyayı eline aldı ve biraz baktı. "Burada çokça dinlenmeniz gerektiği yazıyor. Bir de unutmadan, bayan Doukas meşgul olduğu için gelemedi. Onun yerine buradayım ben. Ona iletmek istediğiniz bir şey varsa söyleyin lütfen, benden mektup bekliyor durumunuzla alakalı olarak." dedi. Burada işlerin karışık olduğu ve çözülmesi gereken durumların olduğu çok açıktı. Öğreneceğini öğrendiğinden, artık odadan çıkabilirdi gönül rahatlığıyla. "Geçmiş olsun bayan Gray, ben de staj yerime döneyim artık." dedi ve başıyla selamladı içerideki yetişkinleri tek tek. En son Lilith'e dönerek "İşinle duygularını karıştırma Lilith, sonra görüşürüz." dedi ve odadan çıktı.

Npc Büyücü: Matthew Silver

Adras'ın sözleri içine işlemişti. İnsan gerçekten de bir şeyleri kaybetmeden anlamıyordu değerini. Matthew'da yaşamıştı buna benzer bir duygu durumu. Çok sevmezdi zamanında kendi köyünü. Bir kaç arkadaşı dışında kimsesi yoktu aslında. Ancak o gün alevler içinde görünce sahip olduğu her şeyi, işte o zaman değişmişti her şey. Bu sefer içinde acı büyümüştü. Sevmediği evini özlemiş, içinde bitmek bilmeyen bir pişmanlık yeşermişti. Büyük bir eksiklik ve intikam duygusu ile kaçmıştı oradan. Şimdi geri bakınca 13 yaşındaki o öfkeli gencin yerini kendi ayakları üzerinde durabilen bir adam almıştı. Korkak çocuğun yerini gözü kara bir insan almıştı. Adras'ın ders niteliğindeki cümlelerini kısa bir emir cümlesi takip etti. Ancak buraya gelme sebebi bu tablolardan daha önemliydi. Adras'da bunu merak ediyordu, bakışları bu merakı dışarı vuruyor ve Matthew'dan anlatmasını bekleyen gözlerle izliyordu.

Boğazını temizleyip bardağına tekrar viski doldurdu ve boğazından aşağıya midesini yakan içkinin inmesini bekledi. Öksürüp oturuşunu düzeltti ve söze girdi. "Hatırlarsınız, kısa süre önce bir gazeteci geldi." Biraz duraksadıktan sonra kadının buraya gelirken kullandığı ismi zikretti. "Elizabeth Handerson. Hatırladınız mı? Bugün torununuzdan bir mektup geldi. Bakanlığa alıştığını ve bir sorunu olmadığını söylüyor. Ancak mektubu önemli kılan şey bu değil." Mektubu eline alıp önemli kısmı sesli bir şekilde okudu. "Duyduğunuz gibi, Elizabeth Handerson sıradan bir gazeteci değil, ki büyük ihtimale bir gazeteci de değil. Balian ile olan görüşmesinin içeriğini bilmesem de bunun güçlü bir tahminle sizinle alakalı olduğunu söyleyebilirim." Mektubu geri masanın üstüne bıraktı. "Hakkında daha detaylı bir araştırma yaptım ancak kimliğin sahte olması çok muhtemel. Hakkında pek bilgi yok. Hikayesini doğrulayacak yaşayan bir şahit de bulunmamakta." Arkasına yaslanıp Adras'a düşünmek için biraz zaman tanıdı. Bu kadar konuştuktan sonra yaşlı adamın soluklanmak için zaman ihtiyacı vardı. Biraz bekledikten sonra iki kelime edip yeniden arkasına yaslandı. "Öldürtelim mi?"

Bartemius Rosier gibi bir adamsın nasıl zihinbend gücün yok lan!!! Pardon çok sinirlendim indirimler varken 3.seviye zihinbend istiyorum teşekkürler!!

Ramin Drejlaskov


İhanet. Her insanın damarlarında mutlaka olan bir "şey." Hissedilen tüm duygular arasında en çok etki eden de bu olur genelde. Bir insanın düşerken bile aklına gelebilecek bir histir ihanet. Herkesin bir fiyatı vardır diye düşünmüştü bu sohbete başlarken. Öyleydi de. Ama her insan kendi fiyatını kendi belirlerdi. Sunduğu karşı teklif ağzından kelime kelime döküldüğünde kazanacağını biliyordu. Bir şeyler kazanmıştı da. Yine de bu noktaya gelmeyi beklemiyordu. Sıradan bir silah tüccarı iken nasıl şimdi burada devlet ile pazarlık ediyordu ki? Hayatı onun kontrolü dışında ilerlemiş ve onu şekillendirmişti. Eskiden duyduğu vicdani rahatsızlık şimdi onu etki altına almayı tamamen bırakmış ve illegal işler yapan birine çevirmişti onu. İnsan düşüncelerinden uzak bir hayat kurmanın getirisi olan bu kişilik değişikliği belki de buradan karlı çıkmasını sağlayacaktı.

"Beni ulaşarak hazırladığım bu dosya gibi bakanlıkta dosyaların olduğunu biliyorum belki kaza ile sizin isminizin üstüne her birinin küçük bir büyü vurup isminiz silinebilir. Para konusuna gelecek olursak, isminiz dosyalardan zaten silindiğinde bu gibi durumlara gerek kalmayacağını düşünüyorum" Ellerini yemek görmüş gibi birbirine sürttü. Bir kaç kelimenin bir araya gelerek oluşturduğu büyülü cümleler gibiydi bu söylenenler. İstediği tüm ortamlarda bir elinin olması daima işine yarardı. Suratındaki şeytani gülümseme yerini memnuniyet dolu sapıkça bir gülümseme ile yer değiştirmişti. Elini ceketinin cebine atıp iki kağıt çıkardı Biri Adras ile yaptığı yazılı anlaşma diğeri de gemilerin rotalarının yazdığı, malların sevkiyatı için kime ne kadar para ödendiği ve silahların nereden çıktığını yazan küçük bir not defteriydi. Elindeki kağıtları karşısında duran kadının eline tutuştururken aynı zamanda üstüne adının yazılı olduğu dosyayı aldı. Kadının elinde bu dosyanın kopyası olduğunu biliyordu ancak bu bir nevi güven anlaşmasıydı. "Teklifiniz tahmin edersiniz ki ilgimi çok çekti." Dosyayı alıp hızla göz gezdirdikten sonra dürüp ceketinin iç cebine koydu.


"Adras d'Ibelin. Sağ kolu Matthew Silver. İllegal işler ile çok fazla haşır neşir. Türk büyücüleri savaşında da parmağı olduğunu düşünüyorum. Bununla birlikte bir kaç kişiyi öldürmüş olma ihtimali yüksek. Bir arkadaşıma birisini öldürmek için iş teklif ettiğini biliyorum. Bununla birlikte ser verip sır vermeyen birisi. Çok fazla bir şey bildiğim söylenemez." Sözünü bitirdiğinde geminin sireni iki defa çaldı. Bu teslimatın bittiğini gösteriyordu. Kısa sürede oraya gitmesi gerekiyordu bu yüzden ceketinin önünü ilikleyip düzeltti. "Sormak istediğini başka bir şey yoksa işime geri dönmem gerekiyor." Ellerini tekrar cebine atmış kadından bir iki adım uzaklaşmıştı.

Ramin Drejlaskov

Limanın normal sessizliğini çalışan vinçler ve kuru yük gemisinin yersiz yere çaldığı sis düdüğü bozuyordu. İçi silah dolu konteynerler birer birer vinç yardımı ile gemiye yükleniyordu. Oldukça yüklü bir mal sevkıyatı olacaktı bu. Drejlaskov'un içinde bulunduğu maddi durumu düzeltecek hatta şaha kaldıracak bu anlaşmanın karşı tarafı Yunanistan'da ikamet eden Adras d'Ibelindi. Konteynerler üzerindeki kırmızı D harfi de bunun bir göstergesiydi. İçi silah dolu bu konteynerler bir şekilde tüm yasalara oturtulmuş ve sorunsuz bir şekilde gemiye yüklenmişti. Eskiden Sovyetler'den gelen silahları patateslerin içine sıkıştırırdı ama şimdi buna gerek kalmamıştı. Hem Adras'ın hem de Ramin'in devletteki nüfuzu bu malların kolaylıkla geçmesini sağlıyordu. Söz konusu muggle yönetimi olunca da para her kapının anahtarını kolaylıkla açtığı için parası olan her istediğini yapar tarzından bir anlayış hakimdi. Limanın neredeyse her yerine beli silahlı adamlar yerleştirmişti Drejlaskov. Burada en ufak bir pürüz olmasını ve davetsiz misafirlerle uğraşmayı istemiyordu. Elindeki sigaradan son bir nefes daha alarak yere attı. Büründüğü otoriter ruh hali onu yoruyordu. İşlerini daha rahat halletmeyi severdi. Saatine baktı. Gece yarısını geçmişti bile. Kollarını iki yana açarak esnedi. Gemi kaptanıyla konuşup belgeleri yeniden gözden geçirmek istiyordu. Ceketinin önünü açarak hareket etmeye hazırlanmıştı ki ayağına çarpan bir taş ile dikkati dağıldı. Arkasını döndüğünde ise konteynerlerin büyük görüntüsü dışında bir şey görmemişti. Omuz silkerek arkasını döndü. Bu sefer tam adımı atıp uzaklaşacaktı ki yine bir taş ayağına çarptı. Tesadüflere inanmazdı ve iki defa gerçekleşen bu eylem onu huylandırmıştı. Adamlarına bir göz atıp her şeyin yolunda gittiğinden emin olduktan sonra arkasındaki konteynerlere doğru yürüdü.

Yüzüne bakan sert bir kadın suratı ve neredeyse burnuna değecek olan bir asa. Bu olaylarden gerçekten sıkılmıştı artık. Sıkıntıyla iç çekti. "Sesini çıkarmayı bile deneme." Böyle bir amacı zaten yoktu. Omuz silkerek yanıt verdi kadına. Kadının eliyle yaptığı gel işaretine uyarak onu takip etti. Olay çıkartıp sevkıyatı zora sokmak istemiyordu. Bu saatte elinde asa ile onu tehdit edecek kişi bir mafya olamazdı. Mafyalar böyle çalışmazdı çünkü. Karşısındaki kişi devlet yanlısı olmasaydı çoktan burada kıyamet kopmuş ve bir kaç hali hazırda ölü vaziyette yerde yatıyor olurdu. Karşısındaki kadının devlet çalışanı olduğundan adı kadar emindi. Bu yüzden de içi rahattı. "Eğer bir hamle yapmaya çalışırsan daha asanı çekemediğin gibi ölürsün" Çok meraklıydı ya hamle yapmaya. Dudağını bükerek cevap verdi. Kadının sesini çıkarma emrine uyuyordu ve işin garip tarafı bundan zevk alıyordu. Kadının üstüne yürümesi ile sırtını konteynere verdi. Daha önce çok kadın onu duvara yaslamıştı ama bu sefer işler farklıydı. Asa neredeyse suratına değecekti artık. Kaşlarını kaldırıp kafasını iki yana ne istiyorsun dermişcesine salladı. Bitirmesi gereken bir sevkıyat vardı ve burada oyalanamazdı.  "d'Ibelini istiyorum" Duyduğu isim onda gülme isteği oluşturmuştu. Karşısındaki kadın ne zannediyordu ki? Tak diye iş ortağını ele vereceğini mi? "Adras d'Ibelin." Adamın isminin tamamını söylediğinde gülmemek için dudaklarını ısırdı. Ancak yine de suratındaki gülümsemeye engel olamamıştı. Bu gerçek olamazdı.

"Çok komik Bayan..." Tek kaşını kaldırıp ismini öğrenmek istercesine baktı. "Ticaret yaptığım birisini size vermemi istiyorsunuz. Bunun etik olmadığını belirtmem gerek sanırım." Gülümsedikten sonra ortada hiçbir şey yokmuş gibi işaret parmağı ile asayı aşağı doğru indirdi. "İki olgun insanın konuşması için böyle bir silaha gerek yok." Suratındaki gülümseme hala yerini koruyordu. Her zaman yaptığı gibi karşısındaki kişiyi sinir etmek istiyordu. Aslında Adras onun için önemli biri sayılmazdı. Adras'tan daha fazla para verecek ya da onun işine yarayacak bir şeyler yapacak birisi ondan rahatlıkla her şeyi öğrenebilirdi. Yine de buradaki küçük tiyatroyu oynatmak istiyordu. Cebinden sigara çıkarıp yaktı. Yaptığı saygısızlıklar almış başını gidiyordu ama bu onun için önemli değildi. "Size Adras'ı neden vereyim ki? Onunla yaptığım iş tahmin edersiniz ki benim işime geliyor. Altın yumurtlayan tavuğu kesmek istemem. Anlarsınız ya." Sigaranın dumanını kadının suratına gelmemesine dikkat ederek üfledi. Bir elini de cebine koymuştu. Az önce tehdit edilen o değilmiş gibi rahat davranıyordu. Terazideki dengeleri alt üst etmeye bayılan yapısı yine kendini göstermiş tehdit edile konumundan anlaşma masasındaki birisi haline getirmişti kendini. Karşısındaki kadının onu suçlayacak bir şeyi yoktu çünkü. Çıkartıp suratına vuracağı belgeler kadının kuyruğunu kıstırıp gitmesini sağlayacağı için gönül rahatlığı ile burada yer alıyordu.

Psikiyatr bozuntusu herif her halde arayıpda bulmuştu burayı. Cidden buluşmayı yapmak için daha iç karartıcı bir yer seçemezdi. Ortam aydınlık ve beyazdı ama belki de floresan ışıkların etkisinden hastaneye benzer bir havası vardı. Sanki kötü bir şey olmadan gelmeyeceğiniz bir yerdi. Aslında burada olan elemanlardan hiç biri hayatının bir yerinde bir bozukluk olmasa burada olmazlardı ya. Bende dahil. Devletin umutsuz vakalar için bu kadar uğraşması garipti. Daha öncede bir çok kez dediğim gibi ben olsam benimle uğraşmaya bu kadar kasmazdım. Sanırım başkan olmamam insanlar açısından iyi bir şeydi. Gerçi ben marş olarak 'Bohemian Rhapsody' nin okunduğu ve kiliselerde ekmek ve şarap yerine bir kasa bira verildiği bir ülkede yaşamak isterdim. Sıkıntıdan düşüncelerimin ne kadar saçma şeylere kaydığını fark edince çaprazımda oturan elemanın saatine bakmaya çalıştım, başaramayınca neredeyse boş olan odayı incelemeye giriştim. Odanın köşesindeki su giderlerine ve fayans duvarlara bakılırsa burası duş yada ameliyathane olarak kullanılmıştı. Ya da aklıma başka bir şey gelmiyordu. Hayal gücümün sınırlarını zorluyordum. Thomas denen herif yakın bir zamanda buraya damlasa iyi olurdu yoksa gerçek anlamda delirecektim. Peki çoğu insanın yargısına göre ben zaten ''deli'' yada ''kaçık''tım ama bu oda gerçekten beni sınırlarıma doğru zorluyordu. Solumda oturduğu metal sandalyeden kayıp düşecekmiş gibi duran adam odaya girdiğimden beri belki de yüzüncü defa gözlüklerini düzeltti. İçinde olduğumuz oda soğuk değildi ama adam ensesinden aşağı buzlu milkshake dökülüyormuş gibi titriyordu. Titreme yüzünden gözlüğü aşağı kayıyordu, yeniden gözlüğünü düzeltiyordu. Hiç bitmeyecek bir döngü içine girmiş gibiydi. Herifi tutup sandalyenin ucundan gerisine çekmek istiyordum yoksa tıpkı gözlüğü gibi birazdan kıçını yerden toplaması gerekecekti. Tekrar gözlüğünü düzeltti. Belkide bir tikti. Düzeltirken arkasına doğru bakar gibi oldu, son anda vazgeçip önüne döndü. Gözleri korkmuş gibi kocaman olmuştu. Bir anlığına aklımdan ''Hey dostum, sakin ol biraz arkanda hiç bir halt yok.'' demek geldi ama vazgeçtim. Eleman büyük ihtimal bana bakıp gözlüğünü düzeltirdi ki, bu hareket cidden sinirime dokunmaya başlamıştı. Gözlüklünün yanında oturan kızıl saçlı herifte rahatsız olmuş gibiydi. Hiç durmadan sağ elinin parmak uçlarıyla sol elinin parmak boğumlarına sonrada sol elinin parmak uçlarıyla sağ elinin parmak boğumlarına vuruyordu. Şimdi bir kaç kez üst üste izleyince bu harekette tıpkı gözlük gibi sinirime dokunmuştu. Dediğim gibi bu odada biraz daha kalırsam cidden delirecektim.

'Ayna kötülüğü yansıtmaz, yaratır. Bu yüzden aynaya uzun uzun bakmamalı, sadece göz atmalı.’

Şu an aynaya dik dik bakıyordum işte. Asıl ironik olanı ise ''ayna''dan nefret etmiştim.
Kızıl saçlı herifin gözü bileğindeki saate kaydı. Pahalı görünüşlü, fiyakalı bir şeydi. Kısa saç kesimi ve gösterişsiz takımıyla pek de adama uymuyordu. Daha çok ödünç alınmış bir şey gibiydi. Gözlerim metal bacaklı üstünde sıcak su makinesi ve kurabiye olan masayı geçip duvarda olmayan ama olması gereken saati aradı. Kanımca en azından yirmi dakikadır burada oturuyorduk. Rahatsız, metal sandalyeler üstünde hemde. Thomas'ın geç kalmak için araba kazası yada ölmek gibi iyi bir nedeni olsa iyi olurdu. Sol tarafımdakilerin tiklerini de izlemekten sıkıldığım için sağ tarafıma baktım. Pek de iyi bir değişiklik olmamıştı. Tüyler ürpertici kız sağ tarafımdaydı. Son geldiğim hafta hikayesini anlatan kızdı, duvardaki pürüzler çok eğlencelilermiş gibi boşluğa bakarak sırıtıyordu. Başka bir yerde karşılaşmış olsak sorununun ne olduğunu sorardım (yada tepki verecek mi diye kafasına bir şey atardım, o an elimde bir şey olup olmamasına bağlıydı.) ama şu an ki durumumuzda sorununun ne olduğunu gayet iyi biliyordum. Yine de o sırıtışın kapsama alanında olmak hoşuma gitmiyordu. Kızın yanındaki herifte sanki kızdan duyduğum rahatsızlığı görmüş gibi hafifçe gülümsüyordu. Tabii görmesinin imkanı yoktu, kafasını saran bandajların altındaki göz çukurları boştu. Kızıl saçlı adamın gözü yeniden saatine kaydığı sırada bodrumun kapısı açıldı. Thomas tamamen sağlam bir şekilde gözümün önünde duruyordu. ''Piç herif, umarım geç kalmak için iyi bir sebebin vardır.'' diyeceğim sırada arkasından bir kişi daha fayans zemine adım atarak odaya girdi. Adam o kadar normal ve hayal ettiğimden o kadar farklı görünüyordu ki, kız ellerini çırpıp ''Ryan!'' diye bağırana kadar gerçekten beklediğimiz adam olup olmadığından emin olamadım. Kıza istemeden tiksinmiş bir bakış attıktan sonra -tepkisi yüzünden- Thomas'ın ünlü Ryan'ına döndüm. Sonunda adamı kanlı canlı görebilmiştik. Şey, pekte canlı görünmüyordu ama... Yani herifin cildi bal mumuna benziyordu ve saçları kulaklarının altına gelecek kadar uzun olmasına rağmen saman gibi cansız görünüyordu. Cildi ve saçları o kadar dikkat çekiciydi ki, iki gözünün renginin farklı olduğunu bir süre herifin yüzüne dik dik bakınca idrak edebildim. Aslında gözleri o kadar büyüktü ki dikkatimi ilk onlar çekmeliydi. Göz kapakları biri mavi, biriyse neredeyse hastalıklı gibi görünen yeşil gözü zorlukla tutuyor gibi duruyordu. Thomas'ın önden gitmesini yada onu tanıştırmasını beklemeden kendini tam karşımdaki sandalyeye attı. Dış görünüş olmasa da en azından bir şeyi tutturmuştum. Zengin çocuğuydu kesin. Öz güveni bunu söylüyordu. Ya da küçük bir ihtimal bunları takmayacak kadar kafası uçmuştu. Herifle göz göze gelene kadar hala onu süzdüğümün farkında değildim. Normalde biriyle göz göze geldiğimde insanlar hiç zaman kaybetmeden kafalarını çevirdikleri için kıpırdamaya kasmadım. Ne var ki herifte takmadan bakışlarıma karşılık vermeye devam etti. Kaşımı kaldırarak karşılık verdim. O da aynı şeyi yaptı. Ya da yapmaya çalıştı. Kaşı yerinde kaldı ama yüzü sanki cilde yapışık bir maskeymiş gibi altında kaşı oynatması gereken kasın hareket ettiğini gördüm. Gariple, iğrenç arası bir şeydi. Sanki cildinin altında bir şey dışarı çıkmak için kıvranıyormuş gibi. Iyk-

“Bize kendini tanıtmayacak mısın Ryan?” diyerek ikimizi de içinde olduğumuz durumdan kurtardı Thomas. Ryan kafasını yavaşça ona çevirip baktı. Yüzünü göremiyordum ama onu tanıdığım şu otuz saniye için konuşursak ''Cidden? Biraz önce adımı söylemedin mi?'' bakışı attığına emindim. Thomas'ın kılı kıpırdamadı. Başkası olsa pis bakışlara bağışıklığı olduğunu söylerdi. Ben sadece bizim klasik Thomas piçi, diyordum. Beni herifin kaslarının hareket edebildiğine inandırmak için yazılı bir belge getirmeniz gerekirdi. Herif artık Thomas'ın ifadesiz yüzünden ne okuduysa bize dönüp konuşmaya başladı: “Ben Ryan Hellberg...” Duraksayıp omuzunun üstünden Thomas'a baktı. “Yirmi iki yaşındayım...” diye devam ederken gülmemek için dilimi ısırdım. Thomas seni cani köpek, ne yapmaya çalışıyordu? Daha önceki buluşmalara gelmediği için çocuğu ilk okul günlerine döndürüp cezalandırmaya mı? Neyse ki Ryan tekrar Thomas'a baktı ve o da başını sallayıp kendi koltuğuna oturdu. “Şimdilik bu kadar yeterli. Ryan'a sormak istediğiniz bir şey var mı?” Cehennemde narenciye yetişmeye başladığında beni çağır diyecektim ve dünyadaki insanların hepsinin de benimle aynı fikirde olacaklarına emindim ki, yanımdaki kız sevinçli bir şekilde iki elini de havaya kaldırıp heyecanlı bir şekilde sallamaya başladı. Neredeyse Thomas'a ona söz vermemesini söyleyecektim ama benden önce davrandı: “Evet Yuuko.”
“Nasıl yandın?”
Birkaç saniyelik sessizlik oldu. Kıza o gün ikinci kez istemeden tiksinmiş bir bakış attım. Şey, insanlar araba kazası geçirdiklerinde bile bildiğim kadarıyla üzgün bir ses tonuyla ne sorulacaksa sorulurdu. Bir sırıtışla, nasıl yandın diye sormak benim bile ahlak sınırlarımı aşıyordu. Siktir et ahlak kurallarını, kızın sandalyesine şöyle güzel bir tekme attıktan sonra üstünde tepinmek istiyordum. Ne durumda olduğunu görmek için Ryan'a baktım. Gayet sakin bir şekilde gözlerini kırpıştırıp, boğazını temizledi. Sanki bunun sorulmasını bekliyordu. Belkide daha önce çok sorulmuştu. “İstemiyorsan cevap vermek zorunda değilsin.”
Thomas'ı öpebilirdim. Burada bir sinir krizi görmeye dayanamayacağımın yanı sıra -Ryan'ın yüzü seğirmeye başlamıştı- duymakta istemiyordum. Yanmıştı işte. Tadının daha güzel olması için canlı canlı kaynar suya atılan ıstakozlar gibi işte. Nesini dinleyecektik ki bunun? “Sesinin nesi var?” İlginç bir şekilde gözlüklünün sandalyesini tekmeleyesim gelmedi. Belki de soruyu yumuşak ve daha çok onun için endişelenirmiş gibi sorduğu için, belki de gözlerinde arkasından aslanlar kovalıyormuş gibi bir bakış olduğu için. Sağ tarafımdaki bu kızla aynı odada kalmaktansa gözlüklüyü evime alıp beslerdim. Gerçi sonuçları pek iyi olmazdı. En son seherbaz görevinde aldığım japon balığı bile bir hafta hayata tutunamamıştı. Kız soruya ilginç değilmiş gibi burun kıvırıp kalktı ve üstünde su ısıtıcıyla kurabiyelerin olduğu masaya gitti. Ryan yeniden boğazını temizledi. “Boğazımdan ameliyat olmam gerekti...” diye üstün körü bir cevap verdi. Kız geri dönüp yerine oturdu, elinde kurabiye kutusu da vardı.
Ne çeşit bir ameliyat geçirdiğini ve doktorların ses tellerinin orada yanlışlıkla bir şey unutup unutmadığını merak ettim. Sesi keskin cam parçaları yutmuş gibi çıkıyordu çünkü.
Kız bana da bir kurabiye uzattı. Üstünde kırmızı renkli jel olan kare bir kurabiyeydi. İstemeyerek aldım, şu an o kadar uçuk hissediyordum ki kurabiyenin üstündeki jel bana püre haline getirilmiş beyin gibi geliyordu. Thomas başka sorusu olan var mı diye kafasını sağa sola çevirdi. Kız bu sırada kafası bandajlı adamada bir kurabiye verdi. Adam fındıklı kurabiyeyi ağzına atmadan önce parmağını üstünde dolaştırdı. “Kimsenin sorusu kalmadıysa bu haftanın tartışmasına geçelim. Bugün kimin sırası?” Bandajlı adam elini kaldırdı. Yüzünde artık o ufak gülümseme yoktu. Belki kurabiyenin tadı hoşuna gitmedi diye düşündüm. Ben benimkini sevmemiştim. “Oh, evet bu hafta senin sırandı Vincent.”
Adam kurabiyesini sonunda yutup cevap verdi: “Evet, benim sıram.” Yüzündeki gülümseme geri dönmüştü. Şey, belki de kurabiye hoşuna gitmişti.