[justify]
Bulunduğum an içerisinde adrenalin vücudumdan taşıyordu resmen. Diana ile plan yapmaya çalışıyorduk sahiden değil mi? Bizim için değerli olan şeylerin peşinden gidecektik. Cesur olmalıydım. Vazgeçmek diye bir kelime tedavülden kaldırılmıştı artık benim nezdimde. Son derece de kararlıydım, yeni döneme başlarken pes etmeyeceğim konusunda iç sesimle anlaşmaya varmıştım her halükarda. Kendimle olan motivasyon ekleme sürecim bittiğinde vücut dilime yansıyan sevincimle birlikte karışan heyecanımın baskınlığını dizginlemem gerektiğinin bilincine Diana'nın uyarısıyla hemen bir çekidüzen verdim.Omuzlarımı dikleştirirken ses tonumu ayarladım, normal bir günmüş gibi ve biz sürekli Diana ile sohbet eden iki arkadaşmışız gibi. Aksi halde olduğum yerde sevinç çığlıkları atacaktım. Boğazımı temizleyerek "Tamam, tamam... Sakinim." dedim. Sakin olmazsam bana güvenebilecek gibi gözükmüyordu zaten Diana. Kırıcı bir tavırdı bu sergilediği. Dudaklarım çizgi halini tekrardan benimserken "Böyle bir durumda bizi zor duruma sokar mıyım sence? Biraz inancın olsun." diye söylediğimde kırgınlığımı lanse etmemeye çalışmıştım. Ne kadar başarılı olduğum tartışılırdı. Hem kırılmanın da vakti değildi. Çok anlaşamadığımız malumdu. Ortak değerler üzerinde buluşabilsek yeterdi. Kendimi üzmeyecektim. Yüzüm gevşerken Diana'da fikre sıcak bakmaya başlamış gibi duruyordu. Hafta sonunu beklemekten başka çaremiz yoktu. İşte, bu noktada ben de Diana'nın az önce söylediği gibi kanatlı bir hayvan olmak isterdim. Kesinlikle bir baykuş olmazdım ama bulunduğumuz anda yol kat ettirebilecek herhangi bir kanatlara sahip canlı olsam yeterdi.

Diana aklından geçen planlamayı sunduğunda başımı salladım. Dikkat çekmememiz gerekliydi. En ufak hata bizim başımıza çorap örebilirdi. Özellikle de okuldaki öğrencilerinin birçoğu bize Eadwig ile Samuel'i sorarken kendimi daha çok tetikte olmak zorunda hissediyordum. Bir şey biliyormuşuz da saklıyormuşuz gibi davranıyorlardı. Diana'nın da başına sürekli bir kalabalığın üşüşüp kızı bunalttıklarını görmüştüm. Bana göre işin garibi ise bana da bir şeyler sorulmasıydı. Eadwig ile olan iletişimimiz malumdu. Evet, ev adresini biliyor olabilirdim ama olan bitene dair hiçbir şey bilmiyordum. İnsanların gözünün bu kadar çok bizim üzerimizde dolandığının daha önce hiç bu kadar farkında olmamıştım. Ayrıca, söylentilere göre Bakanlık işin içindeyse gizliliğin üst düzey olduğu kanısındaydım. O yüzden doğrusu ne ise gittiğimizde öğrenecektik. Mühim olan mevzuyu öğrenmek de değildi. Sevdiğimiz ve değer verdiğimiz insanların yanında olmak istiyorduk, ne olursa olsun. Kararlı bakışlarımla onayladım Diana'yı o yüzden."Gün ışımadan bile çıkabilirim ortak salondan. Olabildiğince erken buluşmaya çalışalım uygun olursa. Umarım yokluğumuz kahvaltıda fark edilmez." derken aynı odayı paylaştığım kızlara halsizlik numarası çekmeyi düşünüyordum. Hastalandığım zaman huysuz olduğumu bildikleri için yanıma hiç yaklaşmayacaklarını önceki deneyimlerimden öğrenmiştim. Uyurgezer olduğumdan sabahları yatağımda olmamam gözlerine batmazdı da. Buraya kadar hiçbir sorunum yoktu. Wonk'un çalışma stilinin sorusuyla zihnimden koparıldığımda elimi çeneme götürdüm düşünceli bir tavırla. Kulağımda bir yandan da Gryffindorlu cadıdaydı. Büyü yapamayacağımız aşikardı. Kendi güvenliğimizi de düşünmemiz gerekliydi. Adaya gitmenin tehlikeli bir yolculuk olacağını ikimizde biliyorduk. Kafamda her söylediğini toparlamaya çalışıyordum. Çenemi sıvazlarken kıstığım gözlerimi araladım. Dedikleri gayet uygundu bana. Hazırlıksız yola çıkmamız büyük aptallık olurdu. Yavaş yavaş sessizleştiğim noktadan girecektim konuya. Wonk, kişileri gözlemlerdi. Karakteristiğine uygun bir şey isterdi. Her verileni o yüzden kabul etmezdi. Gerçek bir değeri olmalıydı karşı tarafın sunacağı eşyanın. Başımı yana yatırıp Diana'yı süzdüm şöyle bir. "Önce Wonk konusunu halledelim. Hmm..."

Kısa bir anın ardından devam ettim:"Wonk, dediğim gibi tuhaftır biraz. Ona gelenleri test etmeyi sever. İlk olarak seni tanımak için birkaç soru soracaktır. Özel sorular değil, elbette, merak etme. Az çok tanıdığım şekliyle yola çıkarak senden cesaretini temsil eden bir şey isteyebilir. Tabi, bu sadece benim öngörüm. Elinde elma ile bile gitsen senin için değeri olduğunu anladığında onu isteyebilir. Kandırılmak istemez, kim ister zaten? Pis bir ağzı da var. Wonk ile ikinci bir görüşme yapmayacağımız için önden götüreceğin eşyayı seçsen iyi olur."

Wonk'a elimde benim için önemi olan her şeyi vermiştim neredeyse. Köşeye acil durumlar-aile tarafından- için ayırdığım bir iki eşya vardı yalnızca elimde. Hala büyükannemlerle ilgili mektupları neden baykuş ile gönderemiyor olduğumu anlayamasam da sorgulamakla uğraşmak istemiyordum. Zamanı geldiğinde öğreneceğimden emindim. Her şekilde Eadwig için elimde ne var ne yoksa verecektim. 

Düşünülmesi gereken bunca şey olması canımı sıkıyordu. Diana hazırlık işini kendi halledeceğini söylese dahi ben de elim boş gidemezdim ya. Belki şansımız yaver giderdi ve hiç büyü kullanımını gerektirecek bir durumla karşılaşmazdık ki büyü de kullanamayacak olduğumuz gerçeği plan yapma çabamızın en başından beri beynimin bir köşesini tırmalarken güveneceğimiz şey mantığımız ve kas gücümüz mü olacaktı? Diana'yı uzaktan tanımama rağmen farklı zeka türlerimiz ve farklı yeteneklerimiz olduğunu net bir biçimde görebiliyordum. Bu bizim için avantaj sayılırdı bana göre ancak o ne düşünürdü hiçbir fikrim yoktu. Yine de ihtiyacımız olabileceğini düşündüğüm birçok eşyayı çantama sığdırabilirdim. Limana gidecektik sonuçta. Akla gelen ve gelmeyen her şeye ihtiyacımız olabilirdi. Belki kılık değiştirmek için birkaç parça eşya uygun düşerdi. Yiyecek, içecek ve muggle parası iş görebilirdi. Şimdiden listelemeye başlamıştım gerekli olanları ama yatakhaneye gidince her şey kafamda daha da net bir hale bürünürdü. Kafamı sallayarak Diana'ya son düşüncelerimi iletmek için üst vücudumu biraz daha eğdim söyleyeceklerim duyulmaması için."O zaman anlaştık. Son hazırlıklarımızı yapıp yola koyulalım. Yan yana birlikte çok sık gözükmesek daha iyi olacağından eğer akşam yemeğinden sonra aklına bir şey takılırsa veya eklemek istediğin bir şey olursa az önceki çiçeklerin bulunduğu yerdeki taşlığın arasına not sıkıştırabilirsin, her ihtimali değerlendirelim diye söylüyorum yani..." Göz ucuyla çiçeklerin olduğu tarafı işaret etmiştim. Diana'nın bunu yapacağını düşünmesem de bize iletişim yolu açmak birden aklımda yer edinmişti. Onun için tuhaf olduğumu biliyordum. Benliğimi inkar edemezdim ya. Diana ile kanımızın hemen birbirine kaynamasını beklemiyordum ama ortak bir amaç uğruna birbirimizle anlaşabilirdik. Kızın garip bakışlarıyla daha fazla karşılaşmak istemediğimden kısa kessem iyi olacak gibiydi."Başka bir şey yoksa... Gideyim ben şimdi, görüşürüz (?)." demiştim şaşkın bir yüz ifadesiyle. Bulunduğumuz durumda göz önüne alınırsa iletişim konusunda harika değildim. Bir iki adım gerileyip etrafı kolaçan ettim hemen. Kalabalık bir Hufflepuff grubunun arkasından olduğum yerden atılarak aralarında kaynayıp geçtim hızlıca. Önce mutfağa uğramalıydım. Bizim mutfağın emektarlarının ağzından renk belli etmeden bir şey duymuşlar mı diye bilgi edinmeye çalışacak ve aynı zamanda da bize yolluk yiyecekler ayıracaktım. Bu işimin en kolay kısmı sayılabilirdi. Adımlarım arasında daha çok yeni günün nelere gebe olacağına dair düşünceler vardı. Ve, o da şüphesiz ki bilinmezlikten ibaretti.

[justify]Boğazımı temizleyerek beklemenin verdiği gerginlikle birkaç kelam daha etmiştim. Hiçbir faydasını göremeyince ise vazgeçmiştim bir süre sonra. Sessizlik can sıkıcı olmaya başlamıştı artık benim için. Normalde sessizlik beni her şekilde dürterdi zaten. Bu sefer ise tek fark dersliğin içinde bir Külbükül olmasıydı. Zarar verir miydi acaba birilerine? Hiç düşünmemiştim bunu. Yavrularına dokunmak istiyorduk. Kızgın olmaması işten bile değildi, başka ne olmasını bekliyordum ki? İzin istemem de doğru bir karar olmamıştı sanırım. Ya daha çok kızdırdıysam onu? Haklılık payını bir kenara koyarsak bir plan yapmalıydım. O yumurtaları alma ihtimalimi ölçüp biçtim kafamda hızlıca. Neredeyse sıfıra yakındı. Asamı zorunluluk hissetmesem cübbemin cebinden çıkarmayacaktım bile. Bir yandan da ailemin beklentilerini karşılama zorunluluğunu üstümden atamıyordum. Beni irkilten neydi bilmiyorum ama tüylerim diken diken olmuştu. Kafamın bulanıklığı doğrultusunda hiçbir şey yapmazdım. Sadece anı yaşardım. Aklımdaki her düşünce tanesinin üzerine yoğunlaşmanın bana faydasının olduğunu görmemiştim henüz. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Nefesimi bırakırken vücudumu salarak yere bağdaş kurmak için atmıştım kendimi. Ders bitene kadar beklerdim artık. Şansım varsa dersi böyle tamamlayacaktım. Profesörün hayal kırıklığını yaşayacağını biliyordum ama elden ne gelir? Hem belki birine denk gelirdim ve sohbet ederek zamanımı geçirirdim. Evet, oyalanacaktım. Yere çöker çökmez asamla etraf aydınlatmaya karar kılmıştım ama çok fazla kıpraştığımdan ötürü işitip işitmediğime emin olmadığım seslerle dikkatim dağılmış, kulaklarımı kabartmayı tercih etmiştim ilk olarak. Yumurta arayan diğer öğrencilerden birinin gürültü yaptığını düşünüyordum ki karartının arasından bir bulanıklık görmemle ince bir sesi işitmem bir olmuştu. Boğuk sesler arasından çıkarım yapamamış olmalıydım. Odaklanınca…. Bu… Bu… Bir insan sesi değildi kesinlikle. Zeminde sürünmenin varla yok arası çıkardığı huzursuzluk veren sesle birlikte artık tıslamalar daha belirginleşiyordu.“Hayır, hayır… “ diyerek olduğum yerde kalakaldım. İçime düşen rahatsızlık hissini öteleyerek konuşmaya başladım. “Ben pes edince mi yumurtalarını vermeye karar verdin? İstemiyorum.” diyerek kollarımı göğsümde birleştirip kafamı başka bir yöne çevirdim. Sanki nerede olduğunu tam çıkarabiliyormuşum gibi. Ne büyük bir saflık.

“Ben istiyor muyum zannediyorsun yumurtalarını almayı? İksir yapılabiliyormuş da bilmem neymiş. Sahi ne iksiri demişti Profesör? Aman neyse ne, işte. Zaten karşıyım da ben buna. Zor durumdayım diye de söyledim hani ama bir önemi kalmadı artık. Hevesim saman alevinden ince benim ders işlerinde. Evet, evet… İstemiyorum yumurta falan merak etme. Usulca burada oturup ders bitiminde gideceğim. Kendini tehdit altında hissetmene gerek yok asla.”

Bir dakika. Ben kendi kendime konuşurken tıslamaların daha da yakından geldiğini fark etmemiştim. Neden hala yaklaşıyor ki? İletişim kurma çabam sonuç mu vermişti? Çataldil olmadığım için de anlamıyorum ne demek istediğini. Hata yapmıştım. Külbükül’ü konuşmaya davet etmenin ne lüzumu vardı ki? Hayır, yine dikkatim dağılıyordu. Asıl olay… Yutkundum. Tıslama sesinin giderek daha derinden sert bir tonlamada gelmesiydi. Anında olduğum yerden zıpladım. Geri geri adımlar atmaya başladım minik boyutlarda. “Eee… Ihm… O zaman ben gideyim. Konuşacak bir şeyimiz kalmadı sonuçta. Belli ki anlaşamadık. Size ve yavrularınıza hayatta başarılar diliyorum. Onların kocaman olup zeminlerde güzelce süründüklerini görürsünüz umarım…. Dondurulmamışlarsa tabi.”Sahi mi? Bu son cümle olmamıştı sanki. Hayvanlarla ve sihirli yaratıklarla aram iyidir ama yılan cinsinden haz etmem. Soğuk canlılar sonuçta. Topuklama vakti.

Kaçma vaktim geldiğinde önümü görebilmek için asamı savurup “Lumos” ile cılız bir ışık yarattım. Işık sayesinde Külbükül’ün karşımda ve yakınımda olduğunu fark edince bastım çığlığı istemsizce. Tenime o derisinin değdiğini düşününce kanım donuyor adeta. Değmesine de razıyım. Ya diş geçirirse? “Eyvahlar olsun!”. Hemen yönümü değiştirip koşturmaya başladım. Arada sırada arkama dönüp bakmaya çalışıyorum ama o kadar kıvrak bir yaratığı anlık yakalamam çok zor oluyor. Gözlerim Külbükül’ü gördüğü an kalbim daha da hızlanıyordu. Görmeden kaçmak daha iyiydi. Halihazırda varlığını ensemde hissediyordum da. Sınıf bu kadar büyük müydü? Profesör büyüyle genişlettiyse de yeni anlıyordum bu durumu. Önüme düşen saç tellerini üfürerek devam ettim. Hareket eden silüetler ve ateşe benzettiğim bir aydınlık görünce oraya yöneldim. Dört beş adımda kim olduklarını çıkaramadığım kişilerin yanına varabilirdim.  Onlardan yardım alabilirdim. Eminim ki benden iyi asa kullanıyorlardır. Kafamı karıştıran da şimdiye kadar yakalanmamış oluşumdu. Mucize miydi bu? Hayır, hiç sanmıyorum. Avıyla alay eden bir Külbükül mü? İşte o zaman sinirlenirim. Okul hayatım boyunca farklı kişiliğim yüzünden hep sorunlar yaşadım. Bir de Külbükül’e izin mi vereceğim? Çok bekler o. Yeterince gaz almıştım uzun bir baskılanmanın ardından. Ne kadar başarılı olacağım meçhul olsa da kararımı vermiştim. Kendimi savunmaya geçecektim. Önümdekiler daha seçilir olmaya başladığında onlara doğru koşumu hızlandırdım. “Açılın, açılın! Ben Charl, geliyorum. Ben ve Külbükül. Geliyoruz. Kimse ısırılmak istemez. Yardım edin!”derken az önce kendimi doldurmanın etkisiyle başımı arkaya çevirip Külbükül’ün parlak gözleriyle anlık buluştuğumda sağa sola Merlin artık ne verdiyse savurdum. Çevremdekilere zarar vermemeye çalışacak kadar dikkatliydim ancak sinir harbi ile ne kadar tutarlı bir şekilde hedef aldığımdan emin olamıyordum. Uzun süredir büyü yapmaya yapmaya umarım körelmemişimdir.

“Depulso!”

Adınız - Soyadınız: Charlotte Vera Rillian
Binanız: Hufflepuff
Sınıfınız: VII. Sınıf

Daha önce ders hakkında sevmediğiniz şeyler nelerdir?
-Daha fazla sevebileceğimiz sihirli yaratıklar ile etkileşime geçememiş olmamız. Elinizde sevimli olan bütün yaratıkları getirir misiniz?
Daha önce ders hakkında sevdiğiniz şeyler nelerdir?
-Açık havada işlenebiliyor olması ve sihirli yaratık formları hakkında teorik ve pratik şekilde bilgiler edinebiliyor olmamız idi.
Eğer bir sihirli yaratık olsaydınız ne olurdunuz?
-Tekboynuzlu at tabi ki de.
Eklemek istediğiniz her hangi bir konu var mı? Varsa ne?
-Yineleyeceğim bir konu: sevilebilecek ve mıncırılabilecek bir sürü sihirli yaratık ile tanışalım, lütfen. LÜTFEN.

[justify]Charlotte sorunsuz bir kalkış yaptığında sevinçten ağzı kulaklarına varmıştı neredeyse. Bunca yıldır boşuna mı düşmemişlik yapmıştı bu işin üzerine? Kendini bir şeylere kolayca adayamadığı için olması muhtemeldi. Henüz rüzgarı yüzünde hissedebileceği bir mesafeye çıkamayacak olmaları keyif almadığını göstermiyordu porsuğun. Sıkıcı geçen bir tatilin ardından böyle bir aksiyona girişmek bütün neşesini yerine getirmişti. Bir şeyler başarma hissiydi. Korkusunun olmadığını yükselmeye başladığı anda heyecanla atan kalbi sayesinde teyit edebilir duruma gelmişti. Artık tek yapması gereken yarışa dahil olmaktı belki de, ancak; hala kendini test etmesi bitmemişti. Uçuyor olmanın verdiği zevki sürdürebilecek miydi? Veyahut bunu  Kontrollüce yola kendini kaptırdığında kafasında seçenekleri tartıyordu öte yandan. İlk olarak köşeyi sıkıntısız bir şekilde dönmeliydi. Ne başkalarına ne de dönem başlamadan önce kendisine zarar vermek istemiyordu. Köşeye yaklaştığında dinginlik ile dönüşe geçebilirdi. Hiç değilse kafasındaki planı buydu. Ardından da pazar alanına gelince süpürgesine sıkı sıkı sarılmaya devam ederek hızını biraz daha arttıracak, aynı zamanda da seçebildiği bütün boşluklardan ilerleyecekti. Standlar bir tık gözünü korkutuyordu. Dönüşe doğru geçer geçmez pazar alanını görmesiyle birlikte Eadwig'in yeni arkadaşının öne geçmesiyle bu işi biraz daha ciddiye almaya kararlı bir şekilde pazar girişine asıldı. Tam alana girmeden önce arkasında kalan isme baktı. Slytherinliler'in ortasında kalmaktan hoşnut değildi. Onlar buradaysa diğer isimlerin olduğu yol daha kalabalıktı.

Yol durumu bir avantaj mıydı dezavantaj mıydı henüz bilinmez, her şeyi belirleyecek olan pazar alanıydı. Ve diğerlerinin hamleleri. "Pardon... Çok pardon... Çekilebilir misiniz lütfen? Dikkat edin. Lütfen." diyerek ince sesiyle duyulabildiği kadarıyla kibarca insanları uyarmaya çalıyordu. İşiteceği küfürlere şimdiden kulaklarını kapamıştı. Kulaklar kapalı gözler son derece açık bir halde seçtiği boşluklara doğru ayaklarını iyice toplayıp süpürgeye dayamış bir şekilde yön belirlemeye çalışıyordu. Her şey bir yana önündeki ismi rahatlıkla görebiliyor, ensesinde bir ağırlık hissediyordu. Onca şey arasında bir an aklında oluşan munzur fikri bastırma güdüsüyle hareket ediyordu. Boş bir hırsa yenik düşme niyetinde değildi. Lakin, son düzlükte kendisinden beklenmeyecek bir hamle yapabilirdi. [/justify]

[justify]Yeni dönem öncesi babasıyla alışverişe geldiğinde Charlotte her zaman bunalırdı. Her sene bu aylarda babasının kendi elinden düşürmediği teşekküllü bir listenin kopyasını Charl'ın eline tutuştururdu. Charl ise bunca malzemeyi ne yapacağına asla anlam veremezdi. Eğitime son derece önem veren baba Rillian ile Charlotte'un tek anlaşamadıkları konu bu idi muhtemelen. Charlotte eğitim ve öğrenime pratik yaklaşıyor, kitapları sevse de onları okumak istediği zaman okuyordu.  Dayatmalardan hoşlanmıyordu. İksirler için ise formüllerden ziyade daha çok karmaşa yaratmayı seviyordu. Kaynayan kazanın içinden ne çıkacağının sürpriz olması daha güzel olmaz mıydı? Eh, maalesef ki bunu da kimselere izah edemiyordu. Etmeye de uğraşmıyordu aslında. Sabit bir yaklaşım gibi gözükse de öyle değildi. Sadece umursamıyordu. Olduğu gibi, gelişine, anı anda yaşamayı seviyordu. Kendi düzeniyle daha başarılıydı. Öyle ki adeta bir bal kavanozundan fırlamışcasına bina birincisi olmuştu. Hala inanmamakla birlikte ailesinin beklentilerini istemeden fazlasıyla yükseltmişti. Babasının son çılgınlığı Charl'ın Quidditch takımına katılmasaydı. Bunu ilk duyduğunda aralıksız iki dakika boyunca güldüğünden babası algıları kapalı bir şekilde bu fikre sahiden sevgili kızının takıma katılma fikrine sıcak baktığını düşünmüştü. O sebeple soluğu Diagon Yolu'nun kalabalık sokaklarında almışlardı.

Ne dese ikna edemediği babasıyla alışverişe gelince haliyle ilk yaptıkları iş yeni bir süpürge almak olmuştu. En son ne zaman uçmuştu Charlotte? Hatırlamıyordu. Kötü bir uçucuydu. Süpürge üstünde durmayı öğrenmesi iki haftasını almıştı birinci sınıfta. Onun gibi özgürlüğüne ve keyfine düşkün bir öğrencinin süpürgelerle arası iyi olmalıydı belki de rüzgarın ve yüksekliğin verdiği huzurla. Ara ara denemelere kalkışmış ve bir süre sonra süpürge ile arasında ki kontrol sorununa bir çözüm geliştirememişti. Korkuyor olabilir miydi? Bunu şimdiye kadar hiç düşünmemişti. İlk teorisi korkmanın aksine yer-yön bulma yeteneğinin zayıf olmasıydı ve akabinde onu takip eden reflekslerinin ağırlığıydı. Başta ciddiye almamış olsa da üstüne düşmemek bir noktada sinirini bozmuştu. Zayıflığından kaçmak ne kadar doğruydu? Suratı ekşidi. Bunu fark eden babasının kolları Charlotte'un omzunda yerini bulmuştu. Sıvazladı bir süre. Onu neşelendirmek istiyordu. Büyümenin ne kadar sancılı olabileceğini biliyordu orta yaşlı adam."Liste dışına çıkabileceğini de biliyorsun. Neden gidip kendi istediğin dükkanlara da bakmıyorsun? Derste yediğin şekerli tüy kalemleri tüketme hızına bakarsak bu dönem için daha fazla alman gerek. Portakallısının yeniden stoklara geldiğini duydum." Yeni dönem... Mezuniyet senesi... Quidditch... Dersler... Portakal... Ne? Babası az önce iki yıl önce üretimi durdurulan portakallı tüy kalemlerin yeniden satışa sunulduğunu mu söylemişti? Charlotte'un ihtiyacı olan buydu işte. "Ciddi misin?" Suratına bakıp devam etti."Evet, ciddisin. Yani.. İnanılmaz! İki yılın sonunda yeniden geldiklerine inanamıyorum! Böyle güzel bir tadı üreticilerinde unutamayacağını biliyordum! Ee-e... Ben niye burada duruyorum ki? Gitmem gerek. Hepsini almalıyım. Hepsini!" Heyecanı sesinden belli olan porsuk koşar adımlarla adresini çok iyi bildiği dükkana doğru yol alırken babası arkasından yalnızca gülüyordu. En az iki saat kadar kızını kendi haline bırakmasının yerinde bir karar olduğu kanısına varmıştı onu böyle neşeli bir şekilde görünce.

Cümbüşün arasından süpürgesinin varlığının imdadına yetişmesiyle kurtularak dükkan önüne vardığında cama asılmış dans eden harflerin oluşturduğu yazıyla adeta yıkılmıştı. "Günlük satım erkenden bitmiştir. İlginiz için teşekkür eder ve yine bekleriz." Elini alnına yapıştırarak hayıflandı bir süre. Şanssızlık bir güne karşılık gelseydi o da Charlotte için bu gün olurdu kesinlikle. Elinde süpürgesiyle dikilirken yakınındaki öğrencilerin konuşmalarına istemsizce kulak kabarttı. Söylediklerine göre bir "sokak yarışı" vardı. Süpürgelerle. Herkese açık olan bu fikrin kimden çıktığını düşünürken André'nin de adının geçmesiyle heyecanlandı Charlotte. Kesinlikle bir porsuk bir porsuğu desteklemeliydi. Başka kimlerin olduğunu henüz bilmiyordu. Babasının yanına dönünce sıkılacağını da çok iyi bildiğinden yarışı seyredecek bir tepe bulmanın mantıklı olacağını düşünüyordu. Geldiği hızla duyduğu kadarıyla öğrendiği yarışın başlayacağı alana yöneldi hemen. Şekerli tüy kalemleri unutmuştu. Yarın yine en alakasız anda hatırlardı nasılsa.

Soluk soluğa okuldan silüetlerin yanına yaklaşmayı başarabildiğinde kesik kesik konuşuyordu: "Oh! Hey... André! Iıı.. William! Ve uuh... Gry-ffindorlu sporcu güleç çocuk! Bb-eni bekleyin. Ben de varım."

Evet, Charlotte'un karar değiştirme hızı belli ki koşuculuğuna göre daha formdaydı. Şimdi uçmayacaktı da ne zaman uçacaktı? Uçmak için seçtiği yol çok engebeli ve yanlış olsa da ayağına kadar gelen bu muazzam fırsatı tepemezdi. Korkusu olup olmadığını öğrenmek istiyordu en azından. Hem babası onun adına bu kadar hevesliyken denememeyi kendisine yediremezdi.  Biraz eğlenmenin de kimseye zararı olmazdı. Olur muydu yoksa? [/justify]

[justify]Bilinmek, görülmek, duyulmak, anlaşılmak. Bunları hiçbir zaman umursamamıştım. Bilmeyi, görmeyi, duymayı ve anlamayı da. Dindirilemez bir merak ile gidiyordum ona. Bahar mı yangın mı önemsemiyorum. Dikkatli olmam gerektiğini bildiğim halde yine aynı hatayı yapıyorum. Zamanın durmasını istediğim anda kollarımın arasındaydı. Ne kadar yakın ve ne kadar uzak. O, istediği yere gidip istediği her şeyi yapabiliyordu genellikle. Unutuyordu çünkü. Ben ise bir yere gidemiyordum. Çünkü hep hatırlıyordum. Hatırlamakla lanetlenmiştim. Belki de lanet doğru bir kelime seçildi. Düşüncelerim içinde kavrulurken bile aksi sözleri kabullenemiyordum. Üstüne üstlük, bunun için üzülemezsin dedikçe üzülmeye devam ediyordum. Bunu kendime söylemek mecburiyetinde olmaktı beni üzen. Düşmüştüm ama dizlerim yarın kanayacak ve yarın sabah canım acıyacaktı. Ve bir diğer gün, yine… Ateş gibi Eadwig. Elde tutamıyorsun.

“Yeter.” dedi. Yakıyor. İttirdi beni. Ben de açtım ellerimi. Kalkıp gideceğini düşünürken yüzümü tuttu ve düşüncelerimin kafasının içinde çınladığını söyledi. Nasıl? Bunca zaman… Hayır, hayır… Öyle bir şey mümkün mü? Deminden beridir. Çok fazla düşündüm. Çok açık ettim kendimi. Eadwig zihnimin içindeyken nereye saklanabilirim ki? Neden saklanmalıyım? Bütün düşüncelerim ve hislerim sahile vuruyor. Aklımı uzaklaştırmalıyım. Az önce de denemedim mi ben zaten bu yöntemi? İşe yaramıyor. Çiftliği düşün. Anneni düşün. Profesör Moore’un derslerini nasıl sabote edebileceğini düşün. Olmuyor. Olduramıyorum. Kazan gibi kaynatıyorumdur kafasını. Yeni bir işkence yöntemi olabilir mi bu? Çift taraflı bir işkence. SUS ARTIK, diyordum kendime. O an, Eadwig sarıldı bana. Gözlerimi kapattım. Bilincimin içinde dağ esintisi kol geziyor. Sessizlik. Düşünmüyorum. Anda kalarak derin derin nefes alıp verdim. Bir meşe ağacın gölgesinde küskün ama barışmaya yenik düşecek biri gibi oturuyordum sanki. Aptallık ettiğini nihayet kabullenmişti. Dediklerinin sonunda yalnızca anladığımı ima edecek şekilde “Hıhı.” diyebildim mayışıklıkla. Endişelerimin beni bıraktığı o kısacık zaman ağzımda keyif veren bir tat bırakmıştı. Eadwig zayıf olduğunu kabullendiğinde göğsümden başımın tepesine kadar bir sıcaklık hissettim. Gözlerimi açtım. Öfke değil. Ancak, bir incinmenin belirtisi. Zayıf değildi. Nasıl zayıf olabilir? Şu an dahi önceliğine beni koyuyordu oturup onu düşünmemiz gereken yerde. Ne haddime onu düşünmek? Bilmiyorum. Bir şey söylemedim. Kabullenmeyecektim bu durumu.

Az önce yaşadıklarını anlatmaya başladı özetler gibi. Kulağa korkutucu geliyordu. Bir yerlerde okuduğuma eminim. Yeteneği var. “Sakinim ben. Kes şunu. Beni düşünme artık.” dedim donuk bir edayla. “Konuşalım istiyorum ben de.” diye ekledim apar topar da. İkimiz arasında kalan kolumu kıpırdattım önce, sonra da diğer eline uzandım. Hala solgun gözüküyordu. Vücut ısısını kontrol etmek istememin yanında elini de tutmayı istiyordum. Zaten bir keçiden hallice olan inadını aşmalıydım önce konuşabilmek için. Üstüne düşmemesi çok olasıydı. Söze nasıl gireceğimi bilememekle birlikte sessizliğe gömülmüştüm bir nebze. Bir yandan da burnumu rahatsız eden zindanların rutubet kokusu hapşırtacak gibi olmuştu beni. Burnum kaşındı. Hapşıramayınca kaşınan burnumu bir iki kere sağa sola burnumu kırıştırdım. Elimi çekmek istemiyordum tekrar tutacak cesareti gösteremeyecek olmamdan ötürü. Daha da kaşınınca hafifçe başımı uzatıp Eadwig’in yanağına burnumu sürttüm bir süre ama ne yaptığım konusunda hiçbir fikrim yok. Rutubet kokusunu Eadwig’in kokusuyla değiştirirken ona yakın olmanın heyecanıyla zihinsel açıdan daha sakin hissediyordum. Sakin ama utangaç.”Şey… Neyse..” Üstünde durmadım. Ne yaptığımı söylemiyordum. Zihnimden geçen her şeyi bilmiyor mu? Çıktım kolunun altından hemen. Kendimi yana kaydırıp dizlerimi de yine kendime çekip kucağına başımı yerleştirdim. Saçlarım gözlerimin önüne düşünce çekmedim. Dümdüz karşımdaki duvara bakarak hiç düşünmeden söylemlerimi sıraladım.“Bak… Benimle kütüphaneye gelmelisin. Üzerinde çalışman gerekecek bunun. Sana dediğim şeyden o. Zihnini çok aktif kullanmak seni yorar. Duymamayı öğrenmelisin. Kendi zihnini de korumalısın. Emin değilim… Ama… O anı… Nasıl yaşamadığına eminsin? Birdenbire nereden çıktı ki? Seni ne bu kadar strese sokuyor? Ya da neden daha önce böyle bir şey yaşamadın? Senle birlikte nasıl olur da o görüntüyü veya anıyı her ne ise artık… Nasıl görebildim? Çok soru var. Üstüne düşmemezlik yapamazsın. Sen kaçtıkça ben zorlarım.” dedikten sonra daha mantıklı bir şeyler söylemek için zorladım kendimi.“İkinci sınıftayken bana annenin her şeyi bildiğini söylemiştin. Böyle mi? Aileden gelen bir şey olabilir belki.” O zamanlar nasıl olduğunu anlamamıştım ama şimdi taşlar yerine oturuyordu. En azından elimde bir teori vardı. Rahatsızlıkla başımı kıpırdattım. Kemikleri batıyordu. Çok sert. Biraz daha duruşumu düzeltirken yönümü de Eadwig’i aşağıdan görecek şekilde çevirmiştim.“Ciddiyim. Yardımcı olmak istiyorum. Çözelim. Sonra istediğin kadar uzak durup başkalarıyla takılmaya devam edebilirsin.” Yine düşünmeden ağzımdan dökülmüşlerdi. Düşünmeyince hep böyle oluyordu işte. Eadwig beni ıssız bir adada sığınaksız bırakmıştı.

Çok kontrollü davrandığımı savunamıyorum. Ben de şaştım haliyle. Kafamın içine geri döndüm. Cümlelerimi sese dökmeme lüzum yoktu. Üzgünüm, yanında olmana izin vermeyeceğini biliyorum. Zoruma gidiyor mu? Bazen. Yine de benden bir şey eksiltmiyor yaptıkların. Sen de bunu biliyorsun. Ne kadar hızlı koşarsan koş bu gerçekten kaçamayacaksın. Sen ittikçe ben daha yakın olacağım. Yeni bir şeyler deneme zamanı. Belki yakın oldukça bir mıknatıs gibi iterlerdi birbirlerini. Ya da ikna yöntemiyle bize bir illüzyon sunuyordum.[/justify]

[justify]”YETER!” diye bir anda bağırmasını beklememekle birlikte ağlamam kesilmişti. Dedim, kesin yer yarılacak gök inleyecek bu gece. Korkuyorum. Bir kırıcı sözünü daha kaldıramam. Yutkundum ama gözlerimi hiç ayırmadım ondan. Ağlıyordu. Sinirliydi. Tamam, engelleyemediğim bir şekilde endişemi göstermiştim ama söylediklerim asıl hissettiklerim değildi ve asla onun bana yaptıklarının yanında devede kulak kalırdı. Yine de kendimi berbat hissetmiştim, nefret ediyorum kendimden. Onun için endişelendiğimi nasıl anlayamaz? Kilitlemiş komple beynini ve kalbini. Kör müsün? Sağır mısın? Duygulardan yoksun musun? Nesin sen ya nesin!? Utanmadan da çık kafamın içinden diyor. Ne mi yapıyorum? “Saçmalama! Ben bir şey yapmıyorum.” dedim bozulmuş bir tavırla. Kafasını ellerinin arasına aldığını ilk anda fark edemedim o sinirle. Sinir krizi mi geçiriyordu yoksa? Aptal Charlotte. Kendime karşı biriktirdiğim öfkeyle içimin her bir zerresi yanıyordu. Onu öyle görünce hemen kolunu sanki düşecekmiş gibi tutup panikle “İyi misin? Gidelim mi hastane kanadına?” dedim. Cümlemin bitimiyle yer ayağımın altından çekildi, duvarlar yok oldu, sesler uğultulu şekilde kulağıma doldu, vücudumun ağırlığını hissedemez oldum. Zihnim bulanıyor.

Hava akımı kesildi. Bilmediğim bir yerdeyim. Yabancıyım olduğum ortama. Neredeyim? Eadwig nerede? Sorularımın ardı arkası kesilmiyor. Odasından çıkan küçük bir çocuk gördüm. O beni görmüyor. Tam önündeyim. Geçip gitti öylece. Saçları…  Mum ışığı söndüğünde dahi parlıyor. Ay gibi. Etrafına ışık saçıyor. Takip ettim onu. Tanıdık bir his sardı kalbimi. Yoksa… O Eadwig mi? diye geçirdim kafamdan. Ne kadar da tatlı. Başkası olamaz. Nasıl onun çocukluğunda onun anılarında belirebiliyorum peki? Ürperdim. Alt kata geldim onunla birlikte. Sessiz sessiz ilerlemişti. Alt kata inerken minik Eadwig’le senkronik şekilde elimle ağzım ve burnumu engellemesi için kapattım. Daha önce hiç almadığım çürük benzeri bir kokuydu. Midem kalkmak üzereydi. Zorla bastırdım soluk borumdaki yanmayı. Eadwig basamaklardan indikçe uzaklaştım ondan. Bir adamın arkasında duvarın tam köşesindeyim. Mideme ve göğsüme bir sürü gül dikeni batmış gibi bir acı hissi. Küçük ama etkili. Gördüklerim… Kapattım gözümü. Çıkarın beni buradan. “Dur gelme!” diye bağırmaya çalıştım ama sesim çıktı mı emin olamıyorum. Koku artık atmosferin her zerresinde. Kazanın sıcaklığı boncuk boncuk terletiyor adeta. Eve gitmek istiyorum. Anneme sarılmak ve gördüklerimi unutmak istiyorum. Aklım uçuyor ve yakalayamıyorum. Bedenler yığılmış… Ses böldü beni. Bir kadın sesi. Çok otoriter. Artık yanlarındayım. Tuttu ayakları kanla ıslanmış çocuğu ve…  Nefes nefese kalmış bir şekilde iksir odasındayım yeniden. Gözyaşlarım korkuyla yüzümü yıkıyor sessizce. Üstümden tren geçmiş gibi sersemledim. Eadwig ittirdi beni. İttirdiği gibi de eğilip bir güzel midesini boşalttı. Hayatımda en zorlandığım anlardan biriydi. O kusarken başımı yana çevirdim. Öğürme sesi rahatsız etse de elimi bir süre ağzıma yumruk halinde götürüp burnumdan nefes almayı deneyerek portakal bahçelerinin kokusunu düşündüm.  Güçlü olmalıydım. Eadwig’i ben zorlamıştım. Olan biteni algılamaya çalışırken başımın üstündeki saç tellerim bile sızlıyordu. Nasıl bir duygu yoğunluğu? Birdenbire dünyanın tüm çirkinliği gözlerimin önüne serilmişti. Babasıydı o muhtemelen. Başka kim olacak? Ya annesi? Annesi çocuğu korumak mı istemişti? Manipülasyon değil miydi bu? O an en doğru hareketin bu olduğu gerçeğinden ne kadar koşarsam koşayım kaçamam. Yine de Eadwig nasıl bir ailede büyümüş? Hiç mutluluğu tatmış mı? Yalnızlık onun küçük yaşlardan beri üstüne giydiği bir hırkaymış meğer. Yaprak dökmeleri ise hep sebepliymiş.

Hatırlamamalıydı. Belki de hiç bilmemeliydi. Huzurunu yok ettim. Zaten zarardan başka ne verdim ona? Ayağına bir ağırlık gibi asılıyım. Zihninin derinliklerine gömülü anıya ulaşacaksa da ona yol açan ben olmamalıydım. Ama şu an yanındayım. Onu yalnız bırakamam. Elimle gözyaşlarımı sildim Eadwig hala arkası dönük bir halde bana konuşurken. Özür de dilediğinde üzüntünün öfkesiyle iç yanağımı ısırdım. Suçluluktan ölmemi mi istiyor? Hayır, düşünmek yok. Sakın düşünme. Tut kendini. Arrgh, olmuyor işte! Ne yapsam olmuyor. Beceriksizin tekiyim. Zihnimi altın tepsi de sunuyorum. Ne olur, sus. Kapan, bayıl, gerekirse öl. Duymuyordur dimi? Hemen kontrol edemez ki öyle. Eder mi? Of, bilmiyorum! Mükemmel bir yetenek nasıl işkenceye dönüşür? İşte böyle.  Dur Charlotte. Eadwig’e yardım etmelisin. Zor bir gece olacak ve onun ne zaman sana ihtiyacı olursa hep yanında olacaksın, istemese bile. Titrek bir sesle “Hayır… Hayır! Ben nasıl böyle bir şey yapayım? Sana neden zarar vermek isteyeyim? Yemin ederim ben bir şey yapmadım.” dedim aramızdaki açıklığı kapatırken. Kolundan destek verircesine tuttum çıkardığı yerden uzaklaştırmak için geriye doğru yavaşça çekerek. “Önce bir elini yüzünü yıkayalım. Gerisini sonra düşünürüz.” Neyi düşünüyorsun? Oturup ne olduğunu mu anlamlandırmaya mı çalışacaksınız? Bir saçmalık daha eklendi yaptıklarıma.  Kızarık gözleriyle buluştuğumda korkarak geri çektim bakışlarımı. Nefretini daha ne kadar körükleyebilirim?  Asamın ucuyla hemen önümüzde ancak üstümüze gelmeyecek şekilde hızlı bir su fışkırttım. Ağzını ve yüzünü temizlemesini bekledim. Ardından da bir “Aklapakla” ile zemini sudan ve mide öz sıvısıyla birleşmiş akşam yemeğinden temizledim. Asamı cübbemin cebine geri iliştirirken Eadwig’e döndüm. Elimi yerleştirip yanağında kalan ıslaklığa dokundum. Baş parmağım ile su yoğunluğunu azaltmaya çalışıyordum ama hala söyleyebileceğim bir sözüm yoktu ona. Beni suçlaması umurumda değildi. Olmayacaktı da. Bağımızın kuvvetli olduğunu ikinci sınıftan beri biliyorum ama hiç bulunduğumuz geceki kadar yoğun hissetmemiştim. Çekinceyle duraksadım.“Bir dakika.” diyerek elimi cebime götürdüm. Mendil taşımam normalde. Ev cinlerine yıkattıktan sonra koymuşum, kalmış öyle. Samuel’in mendiliydi. Sorun olmayacağını düşünerek uzattım direkt kurulaması için yüzünü. “Şş-imdi… Dd-daha iyi misin?” André’yi net bir şekilde anlıyorum şu an. Bitmek bilmeyen bir karmaşa.

Etrafa bakındım. “Otursak iyi olacak. Gel.” dedim. Oturacak yer yok. Benim için önemsizdi. Duvar kenarı olması yeter de artardı. Söylediğine karşılık “Evet, alt tabaka gibi yerde oturacağız.” dedim. Hiçbir zaman şu minvaldeki laflarına takılmıyordum. Koşullandırılmış oluşuna veriyordum her zaman. Aile etkisinin bir çocuk üzerinde yadırganamayacak kadar çok olduğunu biliyordum. Cübbemi ve pileli okul eteğimi düzgünce tutarak yere eğilip oturdum. Sırtımı da duvara verdim. Bacaklarımı da yere değdirmeyecek kadar hafifçe dizimden büktüm. Sarı renklerle donatılmış üniformamın altına giydiğim kısa parlament mavi büyüyle küçültülmüş çoraplarımı kirletmek istemiyordum. Sonra da hala ayakta dikilmekte olan Eadwig’in paçasından çekiştirdim yine seradaki gibi. Oturdu. Başımı havaya doğru diktim duvara hala değerken. Özel yetenekler hakkında çok bilgim yok. Az buçuk okuduğum kadarıyla biliyorum kitaplardan. O peki? “Biliyor muydun?” diye sordum ilk. Hiç biliyormuş gibi değildi yüz ifadesine baktığımda ya da beni suçlayışıyla. “Bilmiyormuşsun. Ne olduğunun farkındasındır. Zihinfend ya da zihinbend, artık hangisiyse. Bildiğim bir şey değil pek. Öğrensek iyi olacak gibi… Ama… Öncelikle, özür dilemek istiyorum senden. Sana çıkışmamalıydım. Sadece sana bir- “ Yarıda kestim cümlemi. Ona bir şey olacağı düşüncesinin üstüme yıktığı korku ve özlemle saldırmıştım. Kötü bir amacım yoktu ama bazen masum sebepler kötü bir sonuç doğururdu. Şimdi olduğu gibi. Bir daha fevri kararlar almak yoktu. Yılların dolmuşluğu olsa bile o lanet çenemi kapatacağım ve asla affetmeyeceğim, affedemeyeceğim kendimi. “Yaşadıkların için çok üzgünüm. Her şey için. Susalım istersen. Anlatmak istersen anlatırsın. Ne konuşursak konuşalım söylediklerimiz bu odayı asla terk etmeyecek. Seni yalnız bırakmayacağım ” Bu gece için. Yani, tekrar görmeyi niye istesin zaten beni? Paranoyak oldum. Ya okuyorsa beni düşüncesiyle olduğum yerde kıpırdanıp karşı duvara bakmaktan başka hiçbir şey yapamıyorum. Sakinle biraz Charl. Ne söylenir ki? Ne yapılır da acısı hafifletilir? Aklımı zorluyorum ama yok, olmuyor.

Düşünme kabiliyetim gördüğüm kan dondurucu çirkin manzaralardan sonra tozla duman oldu. “Zor bir ortamda büyümüşsün.” diye bir cümle çıktı ağzımdan patavatsızca. Avaz avaz bağırmak istiyorum. Zorlamamalıyım onu. Açılmak isterse açılacaktır. Göz ucuyla bakayım dedim yüzüne. Bitap düşmüştü. Göz altları çökmüş ve teni soluklaşmış. Halbuki göründüğünden daha güçlü olduğunu yeni yeni anlıyordum baktıkça. O hala farkında olmasa da ben görüyordum onu. Carmilla ve cadı avcılarından sonra sorguya gitmişti, üstüne ben gelip eski konuları açtım. Çok gerginim. Profesör Urswick tarafından yüzlerce kez tokatlanmak daha az acılı olurdu. Bir daha yutkundum çaresizlikle. Yatakhanede yalnız başıma kaldığımda ve kendimi rahatsız hissettiğimde şarkı söylerim.“Çok sessiz burası. Şarkı söyleyeceğim.” dedim. Zekâm inanılmaz biçimde ışık saçıyor ya, yapabileceğim en mantıklı şey şarkı söylemek mi? Deli korkuyorum. Kriz yönetiminde de hiçbir zaman iyi olmadım, soğukkanlı olmaya çalıştıkça elime yüzüme batırıyorum.  Amcamın bana çocuk yaşta öğrettiği ve sakinleştirici etkisi olduğuna inandığım bir şarkıyı söyleyecektim. Kendisinin uydurduğuna eminim. Ben mi sakinleşmeye çalışıyorum Eadwig’i mi sakinleştirmeye çalışıyorum, arada kaldım. Şöyle söze bir girdim çirkin sesimle. Sonra puf! Unuttum sözlerini. Donma büyüsü yemiş gibi kaskatı kesildim. Nasıl mümkün olabilir ki? Yıllardır ezbere bildiğimi unuttum. Mırıldanayım melodisinden çıkartırım dedim, “Offf!” çektim sonunda. Beceremedim. Elimi yüzüme kapattım absürtlüğümden ama onu da ayarlayamayıp yüzüme bir tane geçirmişim gibi oldu. Eadwig boşuna bana trende söylemedi o sözleri. Dediği her lafı hak ediyorum ben, yine de önemsemiyorum. Söz konusu ben değilim burada. Yardımcı olacağım derken aptallığımı daha çok gözüne sokuyorum ama sorun değil. O iyi olsun, yeter.

İlk defa sözlü iletişim kuramadığımdan hep bocalamalarım. “Senin yolundan gideceğim.” dedim ani bir kararla fazla yükselmeden. İstiyorsa ağlama duvarı olurum, kum torbası gibi görebilir, sayıp sövsün. Öfkesini kussun, her şeye ve herkese. Ya da bütün karmaşık sadeliği ile orada dursun öylece. Dizlerimi toparlayıp yana doğru kırdım. Boy açıklığını kapatıyordum iki büklüm olmasın diye. Dizlerimin üstünden aldığım destekle yükselmiş sayılırdım, omzumla dayanıyordum artık duvara, daha dönüktüm ona. Bir kolumu ense boşluğunun oradan geçirip sağ elimle de başını tutup aynı anda çekerek başını göğsüme doğru çektim. Saçlarını sevme dürtümü baskılamaya çalışarak olabildiğince sıkıca sarmaladım onu. ”Yaslan bana.” Kısık çıktı sesim. Ne anlatırsa dinleyecek, susarsa susacaktım. Bağırıp çağırıp dökerse de onu anlayacaktım. Ne ise o olmasını istiyordum. Cenneti kurabilmek için önce kendi cehenneminin derinliğini susturmasına olanak tanıyacaktım. [/justify]

[spoiler]Şarkı seçimi için Ceren Hanım’a teşekkürlerimizi iletelim.[youtube] https://www.youtube.com/watch?v=pzPElFdxMCM[/youtube][/spoiler]

Bu konu açılışı Charlotte'un Eadwig'e 5. sınıf sonunda mektup göndermesiyle başlayıp günümüzde ne durumda olduklarını anlatmaktadır.

---

[justify]Merhaba Eadwig,
Okul yaz tatiline gireli çok olmadı ama biz konuşmayalı uzun bir süre oldu. Dağın eteklerindeki çiçeklerin arasında oturuyordum ve aklıma düştü yüzün(tamamen karalanmış) nasıl olduğun. Burada toprak çok uyumluyken yıldızpatılarım açmıyor. Sebebini hala çözmeye çalışıyorum. Sanırım açması için bir unsur daha lazım, en azından bence. Yağmurdan bahsediyorum. Biliyorsun, neyse… Kendimden bahsetmek için yazmıyorum satırlarımı. Nasılsın? Tatilin nasıl gidiyor? Umarım ailenle birlikte vakit geçirmekten keyif alıyorsundur.  Son konuştuğumuzda… Notlardan bahsetmiştin ve anlamlandıramadığım birkaç şeyden daha… Eğer hala aynı konu canını sıkıyorsa okula döndüğümüzde birlikte çalışabiliriz, ne dersin? Teori kısmı benim. Sen de bana pratikte nasıl daha atak olunabileceğini öğretirsin. Ayrıca Hogwarts kapanmadan önce keşfettiğim bazı saklı odaları ve gizli geçitleri sana göstermeyi çok isterim. Aslında… Birçok şeyi senle paylaşmak hoşuma gider.

Ayrıca, sana yazmanın yüz yüze konuşmaktan daha güç olacağını tahmin edemezdim.

Tatilde harika anılar biriktirmeyi unutma. Döndüğümüzde dinlemeyi çok isterim. Ya da... Tatilin bitmesini beklemeden de okul dışında görüşmek ister misin?

Seçtiklerini yaşaman dileklerimle...

Unutmadan… Tütün kullanımını azaltmalısın bence.

Charlotte Vera Rillian

Ek: İki Alpaca’yı sevmeye çalışan hareketli Charlotte fotoğrafı

---

Uçuruma bakıyordu aklım. Yatakhaneden ayrılmanın işkence olduğu zamanlardan biriydi.  Ama biliyordum ki bazen hayata uyanmam gereken anlar vardı. Belki bir kâbusun içine düşmüştüm belki de uyanmak istemeyeceğim türden bir rüyaya. Hakikatı merak ediyordum. Deneyimlemeden, sesimi haykırmadan, korkularımla yüzleşmeden öğrenemeyeceğim gerçeğinden ise kaçamıyordum. Kendi cehennemimin duvarlarını örüyordum akreple yelkovan birbirini durmak bilmeden kovaladıkça. Sanki zaman onca tik taka rağmen hiç akmıyordu. Okulun koridorları sorgulanmak için alınan öğrencilerin adıyla çalkalandığından beri huzursuzluğum had safhadaydı. Gerçekten Carmilla ile mi karşılaşmışlardı? Eadwig neden Yasak Orman’a gitmişti? Samuel niye oradaydı? Kimine göre bir kıyım olmuş orada. Sınırlarımızı zorlamışlar. Duvarları arasında en güvende olduğumuz yerde bu mümkün müydü? Safsatadan ibaret, dedim kendi kendime. İnanmak istemiyordum böyle şeylere. İnanırsam korkardım yeterince endişelenmiyormuşum gibi. Nasıl tek parça halinde çıkmışlardı o zaman? Aptal mı bu çocuklar? Dişlerimi sıktım. Kafamı dağıtmak için bu akşam yemeğe erkenden gidecektim. Sabah kahvaltısında konuşulanları duyduğumdan beri su haricinde bir şey kabul etmiyor midem. İyice halsiz hissetmeye başladım ve ayna karşısında bitap gözüküyorum.

Neyse ki Hufflepuff büyük salona oldukça yakın. Ortak salondan çıkmadan önce Eleanor’a yakalandığımda yüzümdeki hüzün kırıntılarını yakalamasından kaçınamamıştım. Koluma girdi apar topar. “Neyin var? Bütün gün yoktun ortalıkta. Biçim Değiştirme çalışırken yine mi başarısız oldun? En son seni ona üzülürken bu suratla görmüştüm. Bak ne diyeceğim sana… Konuşulanları duydun mu? Sorguya gidenlerden birinin yaralandığını söylüyorlar. Hangisiydi o sarışın olan mı? Hayır ya. Siyah saçlı güzel gülüşlü olandı galiba.” Ben kaçmaya çalıştıkça herkesin ağzı açık keseye dönüşüyordu. Herkes onları konuşuyordu ve artık paranoyalarımı tutamıyordum. Bir şey mi olmuştu? Kalbimde sabah beridir bastırdığım çarpıntı sinsice hatırlatıyordu varlığını. Değer verdiklerine zarar gelmesi... Düşüncesi dünya üzerindeki bütün çiçekleri söndürürdü. Yok öyle bir şey. Kötü haber tez yayılırdı ki, diyerek telkinde bulunmaya dikta ettim benliğimi. Eleanor gibi kendi halinde olan bir kız bile kendini kaptırmıştı bu konuya. Tek konuşmak istediği olanlardı. Tabi ki söylediğini inanmayı yine yeniden reddederek bir iç çektim. Yaralansalar önce hastane kanadına, eğer halledilemeyecek bir şey ise St. Mungo’ya götürürlerdi diye düşünüyordum. Kandırmıyorum dimi kendimi? Mantıklı olan tekti çünkü. Üstünde durmak yerine kontrol etmekte zorlandığım korkumu bastırmak için şahsıma dönüp cevapsız bıraktım kızı. Salona girerken de gözüm Slytherin masasından Gryffindor masasına kaymıştı. Art arda yumruklar iniyordu mideme. Hufflepufflılar çoğunlukla yemek yemeyi severdi. O yüzden genellikle en erken bizim masa dolardı boydan boya. Ortalardan bir yere geçerken fısıltılar kulağımda biriktikçe enerjim son kullanma tarihini doldurmuştu. Eğlenceli bir dedikoduymuş gibi kuzgunlardan duyduklarını anlatan boş kafa Edward’ın ileri geri konuşmalarını duyduğumda masaya otururken dayanamayıp susması için elimi savurdum. Vişne suyu üstüne döküldü çocuğun. Ben, ben değil gibiyim. Aklım çıkıyor onlara bir şey olma düşüncesiyle ama korkular beni terk etmiyor. Kontrolümü yitirdim. Söylenmek için ayağa kalktığında “Başlama istersen.” dedim katı bir biçimde. Civardaki herkes bu yaptığıma şaşkın şaşkın bakakalmıştı. Kısa bir sessizlik oldu. Eleanor kulağıma eğilip, “Anlatmak istediğinde dinlerim ama şimdi bir şeyler atıştırmanla ilgileneceğim. Benim için yemek zorundasın. Korkuyorum artık.” dediğinde ısrar edilmesinden hoşlanmadığım için iyi niyetine karşılık gülümsedim zoraki. Buruk bir gülümseme olduğu aşikardı. “Yalnız tatlı yerim o zaman. Olur mu?” dedim. İsteksiz isteksiz önüme kayısılı yulaf toplarını çektim önüme. “En az beş tane yiyeceksin onlardan.”Başımı salladım.

Dediği gibi de yaptım kızın. Dakikalar boyunca daldım gittim. Aklımı çekip alamıyordum işte düşünmekten. Neden dönmemişlerdi? Ne vardı? Gerçekten dedikleri gibi birine bir şey mi olmuştu? Ya ben hangi birini düşüneyim? Herkes iyi olmalı. Kimseye zarar gelmemeli. Samuel ile birlikte çok sık vakit geçirmeye başlamıştık. Ayakkabımda dahi adının baş harfi vardı. Her zaman yanımda olmaya çalışıyordu, fikirlerimi destekliyor, düşüncelerimi önemsiyor ve beni güldürmeyi biliyordu. Söylenenlerin aksine hiç de şımarık olduğunu düşünmüyordum. Onunlayken gülüyorum genelde. Sakladığı bir yönü var gibiydi ama zamana bırakıyordum onu tanımayı. Eadwig… Eadwig ise bambaşka bir hikayeydi. Nefret ediyordu benden, belki de tiksiniyordu ve en önemlisi de korkunç bir kesik atmıştı kalbime. Bandaj tutmuyordu. Dönemin başında gelip kesin bir dille bana tavrını koymuştu. Ardından, kermeste olan anlamlandırılamamaktan kaybolmuş bir umursamamazlık ve Samuel ile gölde az daha boğuluyorken hiçbir şey bilmeden yaptığı çirkin itham. Herkes bir şeyler konuşurken beynimin içi bir fare gibi kemiriyordu beni. Kimsenin bir şey söylemesine gerek yoktu ben bana düşmanken.  Dalıp gitmişken Eleanor kolumu tutup sarstı beni. Algılamam geç olmuştu hareketini dalgınlığımdan.“Ne oldu?” dedim. Başıyla kapıyı gösterdi. “Gelmişler.” diye söylediğinde bir ferahlık dindi üstüme. Çok fazla sıkmış olmalıyım bünyemi. Hemen olduğum yerden baktım. Herkesin arkadaş grubu başına apar topar giderken kocaman bir sevinç çehrelemişti yüzümü. Tek parçaydılar. Bıraktım her şeyi ve bir hışımla kalktım masadan. Etrafları daha da kalabalıklaşırken koşarak onlarla olan mesafemi kapattım. Gryffindor’dan adını bilmediğim birkaç çocuk Samuel’in önünü açtığında görüp görmediğinden emin olmadan “Samuel! Dönmüşsün!” diyerek boynuna atladım. Hem de nasıl atlamak. Boynuna atladığım gibi ayaklarım yerden kesilmişti.“O kadar çok şey söylüyorlar ki hakkınızda… bir şey oldu sandım. İyisin.” diyordum daha da sıkarken onu. “İyisiniz.” diye düzelttim. Mirabelle falan da vardı bu sorgu grubunun içerisinde. Eadwig'e bakamamak ise şu an beni yakıp kül ediyordu. Eş zamanlı olarak da Samuel'in zarar görmediğinden emin olmak rahatlık sağlamıştı bana. Mirabelle'i de dürtüp konuşmak için kollarımı ayırırken Samuel’in izin vermeyip kendine çekip sarılmasıyla karşılık verdim ben de. Sonunda bıraktığında beni gülerek “Fazla zorladılar herhalde seni. Yine sarılırsın, bir yere gitmiyorum.” dedim. Henüz ben daha koşarken sinirli yüz ifadesini görmüştüm öteden çocuğun. En başında yanına gelen arkadaşlarına art arda bir şeyler anlatıyordu hararetli hararetli. Çocuklardan birinin araya girmesiyle ona cevap vermek zorunda kaldığında kulağımda çığırtkan bir sesle rahatsız duydum. Kızlar... Her yerdeler. O esnada Winton ile göz göze geldik. Garip bir çocuk. Bir şey söylemiyor ama çok şey anlatıyor. “Sakın.” dercesine baktı bana. Ne yapıyorum ki? Yılışık tipler çevresini sarmışken Eadwig’e ulaşamam. Varlığımı silmek istiyordur muhtemelen dünyadan. Kaçınılmaz olarak benim de gülüşüm sönmeye başlamıştı. Neden? Kusmalıydım bazı sözleri belki de. Ne zaman istenmiyorum diye değer verdiğim kişilerden vazgeçtim ki ben? Hele de bu denli korkutucu bir olayın ardından.

Samuel beni dürttüğünde ayak üstü biraz daha konuşup yarın öğle arasında görüşmek için sözleştik. Yemek yemek için dağıldılar sonra. Andre ile birlikte masaya döndüm ben de konuşa konuşa. Ancak, sorgu konusuna değinmedim pek. Kafasının biraz olsun uzaklaşması lazımdı. Onun da iyi olduğunu görünce rahatlamıştım haliyle ama başına gelenlerden sonra biraz farklı davranmaya başladığını düşünmüştüm. Kolay kolay atlatılabilecek bir travma değildi sonuçta. Mutlaka etkileri olacaktır. Zaman lazımdı ona. “Ben geçeyim o zaman. Görüşürüz sonra.” diyerek Eleanor’un yanına gidip oturmadan beni geçe kalırsam idare etmesini söyledim. Yalnız kalmak istiyordum. Aldım düşüncelerimi de yanıma, çıkışa doğru ilerledim. Bomboş bakıyordum. Bütün renkler kaybolmuş, güneş sanki bir daha doğmayacak, çiçekler açmayacak sanki. Adımlarımın nereye götürdüğünden emin değilim. Ne iyi gelir bana? Nefes almak. Hayır, göğsümde giderek artan sancının dinmesinin yolu kaçmak değil, birisinin aksine. Halihazırda adımlarım bile zindanlara yönlendiriyor beni. Koşullanmış vücut bilincinden bağımsız ama bağımlı ilerliyor. Tüm gün boyunca doldurdum zaten kendimi. Korktum, ağlamamak için çaba sarf ettim, kuşkularım hapsetti beni ve ben karşılık olarak yalnızca kaçacak mıyım? Bugün değil. Loş zindan koridorunda sırtımı kolonlardan birine dayayıp doğru beklemeye başladım. Ne diyeceğimi düşünmenin bana bir faydası olmazdı. Düşünebildiğim tek şey gün boyunca nasıl olduğuydu. Meşe ağacı arsızca çatırdıyor. Dallarını herkese uzatıyor, ben hariç. Hak etmiyorum. Hiçbir zaman hak etmedim. Yaptığı her şey yanına kar mı kalacak? Kalmamalı. Ben o ima ettiği kişi değilim. Saçma sapan çıkarımlar yapmasına ve başına buyruk davranmasından nefret ediyorum. Sorumsuzun teki! Kafasına estiği gibi konuşmamazlık yapamaz! Kaç yıldır belirli bir motifi takip ediyoruz. Resmen saçmalık! Olduğum yerde tepindim. İyice köpürmüştüm. Kıskanmış mıydım biraz da? Ne kıskanacağım. Kim ki o?

Büyük ihtimalle bir saatten fazla beklemiştim. Birçok silüet geçti önümden. Bir kez olsun kafamı kaldırıp bakmadım. Yalnızca bir an ışığın arkadan vuruşuyla oluşan gölgeyle cebimden asamı çıkarttım vakit kaybetmeden. Yanında birileri olsa dahi önemseyecek durumda değildim. Sırtımı dayadığım duvardan ayrılarak onu doğru ilerledim. Şansıma tekti. Nasıl oldu da Boleyn prensini yalnız bırakmışlardı? Hele de tüm okul merak içindeyken? Dikildim önüne. “Gidiyoruz.” dedim soğuk bir mizaçla. İçten içten yüzüm yanıyor ama sinirden. Her şeyin ama her şeyin hesabını soracaktım. Yakaladım bileğinden. Sessiz ve kimsenin olmadığı bir yer, uğrak olmayan bir konum biliyorum. Zindanların en yüksek noktasına kadar hiçbir şey demeden çekiştiriyordum onu. Sinirden yolu karıştırdım bir ara. Durup merdivenlerin orada bir kontrol ettim. Eadwig’e de “Söyleme bir şey, sakın.” dedim. Uzun soluklu bir nefes alınca duran aklım çalışmaya başlamıştı nihayetinde. İksir dersliğine bağlanan odaya pervasızca dalıp Eadwig’i de içeriye soktum. Hala elimde tuttuğum asayla kapıyı kilitledim. Kaçıp gidecek korkusuyla hala bileğini sıkıyordum. Loş odanın sahiplerinin bazıları kavanozlarda kapalı şekilde yerleştirilmişlerdi. Bazı ateşböcekleri gruplu hallerde odanın belirli köşelerindeydiler. İki üç tanesi ışığını saçıyor gerisi uyuyordu. İksir profesörünün ortalıklarda olmadığı günlerde ziyaret ederdim onları sürekli. Günde üç saat ışık saçan bu tatlı canlılar tatsız birtakım konuşmalara şahitlik edeceklerdi. Zarar vermeyecekleri de belli olduğundan rahatlıkla hareket edebilirdim. Döndüm yüzümü Eadwig’e. “Neden Yasak Orman’a gidiyorsun? İşine geldiğinde cesur gelmediğinde korkak mı oluyorsun? Hiç mi bir hareketini düşünmezsin sen ya?” diye girdim konuya. Normal bir tonda cümlelerimi sıralarken yerimde duramayıp bir sağ bir sol yapmaktan kaçınamamıştım. “Sen şimdi üstten üstten konuşmaya da başlarsın.” dedim ve hışımla asamı bir daha savurdum. “Silencio!” Bugün ben konuşacaktım ve o ne kadar sürerse sürsün dinleyecekti. Karşılık vermeye kalkarsa iki misliyle gidecektim üstüne. “Ya bir şey gelseydi başına?” dediğimde duraksayıp “Başınıza.” diye düzelttim kaşlarım gerim gerim gerilirken. Söylediğime öfkelenip hıncımı Eadwig’ten çıkaracaktım. Üstüne doğru yürüdüm. Alt bacağına doğru vurdum bir tane. “Benim bile hayal gücümü aşıyor yaptığın hata. Hiç mi ölçüp biçmezsin tehlikeyi? Ne geliyorsa başına o kalın kafandan geliyor. Bunca zaman gizlemeyi nasıl başardın gerçek yüzünü? Zor olmadı mı? Madem kendin gideceksin niye Samuel’i de yanında götürüyorsun? Düşüncesizlikten öte bir şey değil bu.” Tek derdim bu muydu? Çarpıtıyordum öfkemi ve farklı şekilde kusuyordum onu kaybetme korkumu kaybetme korkusu hissetmemem gerektiği yerde. Bir daha geçirdim alt bacağına ayakkabımın burnunun ucuyla.“Adanın başına geçecekmiş. B*k geçersin. Beceriksiz ve korkakmış. Tam üstüne bastın! Kaçıp gidecekmiş. N*h gidersin! Dile getirebilecekmiş bazı şeyleri korkusuzca ama yokmuş öyle bir dünya! Arkadaşının dediğini kontrol edecekmiş ormana giderek. Aptalmış anca! KOCA BİR APTAL!” Ayaklarına vurmak içimdeki öfkeyi dindirmiyordu. Hiç hayatım boyunca bu kadar şiddetli bir şekilde bağırdığımı hatırlamıyorum. Yüzüne bakmak da istemiyordum. Koyverirdim her şeyi ve sıkıca sarılırdım ona. Döndüğü için. İyi olduğu için. Tutunduğum siniri bırakırsam düşerdim. Yine ona beni incitme şansı tanırdım. Baktıkça hem sinirlenecek hem sarılma isteğiyle kavrulacaktım. İkiye bölünmekten yorulmuştum. Derin bir nefes alıp “Sen…” dedim. Yutkundum. “Kendini…” diye ekledim. Sesim titredi. “Nasıl…” dedim. Göğsüne vurdum. “Tehlikeye…” dedim. İki elimle ittirdim. “Atarsın?” dedim. Bir daha ittirdim geriye doğru. Dolan gözlerimi sağ elimin tersiyle ovuşturup görüşümü düzeltmeye çalıştım. Çok mu açık etmiştim? Endişelendiğimi bilmesinden de korkmak nasıl bir seviye artık ucunu takip edemiyorum. Şüphelendiğim şeyleri süzgeçten geçirebileceğim noktayı çoktan geçtim. "Sadece bu da değil." Gırtlağımda büyüyordu harfler. Yutmak isterdim."Sana bakmak acıtıyor artık. Dördüncü sınıfta sen korumadın mı beni? Şimdi niye zarar veriyorsun? Canımı mı acıtmak istiyorsun? Başardın. Söylediklerinle, yaptıklarınla, başkalarıyla olan etkileşiminle... Budalasın." Takılgan otuyum ben. Bana yakıştırdığı lafları bünyem kabul etmiyor. Tutuldum ve kuruldum bir kere. Sürekli kulağımda sesi. Ya çok güzel olduğumu söylüyor geceleri ya da 'Düzgün konuş Rillian' diye bağırıyor. Halbuki onunla tanıştığımda ve her konuştuğumda yeni bir parçamı keşfediyordum.

Kalbi, eğer varsa, ilmek ilmek sökülsün istedim.“Samuel’den hiç senin olmadığın kadar rahat olduğu için mi hazzetmiyorsun? Veya senden farklı olarak iletişim kurabiliyor diye mi? Bütün hıncını bizden çıkarıyorsun, değil mi? Onu da kendine mi benzetmeye çalışıyorsun? Sen yanımda olmak istemiyorsun diye ona yumruk mu atmalıydın? Korkak mı davranmalı senin gibi? Ya ben… Ya bana söylediklerin neydi? Sahiden de umurunda değil miyim? Nefret mi etmemi istiyorsun senden? Bencilin tekisin.” İttirmeden edemedim sinirlerim kontrolü ele geçirirken. Duvara kadar dayandı sırtı. Konu dallanıp budaklanmıştı. Alacağım hiçbir cevap tatmin etmeyecek beni. Sadece doğruları işitmek istiyorum. ”KONUŞ! APTALCA DA OLSA KONUŞ! KENDİNİ AKLA!” diye bağırdım büyüyü bozarken. Hissettiklerimin yüzde birini bile aktaramadım daha. Dolmuşluğum bir çığ gibi giderek büyüyordu ve ben eziliyorum altında. Fazla mı üstüne gidiyordum? Bana davranışlarının asıl sebebini, kaçak dövüşmesinin altında yatan korkuları bilmek istiyorum. Söylediği kötü onca şeye rağmen neyi zorluyorum ben? Bir kalbi olduğunu görmek istiyorum. Sıkıntıya düştüğümde ona gidip anlatmamak için zor duruyorum. Annem ile ilgili aldığım mektubu bir tek onunla paylaştım ben zamanında. Şimdi ise annemin durumu o zamanlar olduğundan daha kötü ve ben içime atmaktan başka bir şey yapamıyorum. Yanına gidemiyorum. Anılarını paylaşamıyorum. Dolu dolu gülemiyoruz birlikte. Bakıyor bana ama görmüyor. Sükût ve sükûn… Artık bana uğramıyor. [/justify]