Felix Felicis üretmek için geldim^^

Altın Kazan +4, İksir Kabiliyeti +2

Zar atmaca

[justify]Bulundukları ortamın kasvetli halinin aksine bugün hava açıktı. Böyle bir yere gelirken bu kadar açık bir hava beklemezdi Carolina. Ama en sonunda havanın kasvetli olmayışı Knockturn Yolu’nun ürpertici halinden bir eksiklik yaşanmasına sebep olamıyordu. Adımları ‘dost’unun ardından kasvetli sokağa yakışır bir kapının önünü buldu. Hayatında birçok noktada uğradığı bu yolun ürpertici havası onu etkilemeyi bırakalı çok olmuştu.
 
Isolde’ye yöneltti bakışlarını. Onun kadar böyle kasvetli yerlere alışık olan kadına baktı. Saçlarının yine rengini değiştirmişti. Kadının saçı üzerine sesli yorum yapmayı bırakalı çok olmuştu Carolina. Sık sık rengini değiştiriyordu ve her renk de ayrı yakışıyordu. Kendi kızıl saçlarından vazgeçmekte zorlanan Carolina acaba ben de değiştirmeyi denesem mi diye düşünmeden edemedi. Kendisine başka bir rengi yakıştırmakta zorlanıyordu ama yeni bir şeyler denemek belki iyi gelirdi ona kim bilir?
 
Bakışlarını üzerinden alamadığı ‘dost’u ona kapıyı açması için bir işaret verdiğinde bakışları bir müddet sonrasında yeniden kapıyı buldu. Önce kapıyı çalmak için bir tokmak aradı gözleri. Fakat ellerinde eldiven olmasına rağmen böyle bir sokaktaki tokmağa dokunma fikrinden çabucak vazgeçti. Sağ elini kaldırıp ev sahibinin duyacağından emin olarak kapıyı çaldı. [/justify]

[justify]Tarih: Aralık 1865
 
Her yeri uyuşmuş bir şekilde ofisinde uyandı Carolina. Dün cam açık uyumuştu, bunu hatırlıyordu. Ayağa yavaşça kalkan kadın ağır adımlarla açık olan cama ilerledi. Camı kapatmasının ardından ofiste masasındaki saati buldu gözleri. Genelde işe geldiği saatlerde olduğunu görmesiyle yerde gördüğü kadeh ve şişeyi kaldırdı. Ofisten ağır adımlarla çıktı, her adımında bel ve boynundaki ağrı daha da çoğalıyor gibiydi sanki.
 
Normalde bu saatlerini etrafı toparlamaya ve temizlik yapmaya ayırırdı. Fakat bu sefer bunu yapacak hali yoktu, kasanın arkasındaki depoya ilerledi. Girmeden önce malzemelerin kaydını tuttuğu kayıt defterini de yanına aldı. Wiggenweld iksiri yapmayı planlıyordu. Elinde aslında iksirin hazır hali vardı fakat buna rağmen yapmayı tercih etmişti Carolina. Kayıt defterini açıp tek tek iksir için kullanacağı malzemelerden alacağı kadarını ‘alındı’ olarak kaydetti. Kayıt defterini boş raflardan birine koyduktan sonra ise malzemeleri seçmeye ve yanında getirdiği sepete yerleştirmeye başladı.
 
İksir için gerekli malzemeleri bulabiliyor olması bir mucizeydi. Uzun zamandır malzeme bulmakta sıkıntı çekiyordu. Geçenlerde en sonunda biriyle anlaşabilmişti. Siparişi vereli baya olmuştu. Fakat geçen hafta gelmesi gereken teslimat hala ortada yoktu. Kandırılmış olduğu üzerine bir korku vardı üzerinde. Fakat anlaşma yaptığı adam güvenilir gibi gelmişti gözüne. Onu kandırması için bir sebebi olmayan birisi gibiydi. Tabii sadece hislerine güvenmek büyük bir hataydı.
 
Malzemeler yarın da gelmezse ulaşmaya çalışacaktı siparişi yaptığı Asyalı adama. Eğer bu siparişi kısa sürede alamazsa geleceği pek de aydınlık görülmüyordu. Dükkânını kaybetmek istemiyordu. Fakat böyle giderse işini bırakmaktan başka şansı olmayacaktı. Bomboş gözüken depoda gözlerini gezdirmeye devam etti. Tek boynuzlu at boynuzları içerisinde gözüne en kalitesiz gelenini eline aldı ve diğer malzemelerin yanına sepete yerleştirdi.
 
Merdivenlere doğru yönelen kadın geçen gün merdivenlerin orada duvara dayalı bıraktığı bastonun yanında geçip yukarı çıkmaya başladı. İlk katta soldaki bir odaya geçtikten sonra odanın ortasındaki kazanın önüne geçti. İksiri yavaş yavaş hazırlamaya koyulan Carolina bir yandan da batarsa olacakları düşünüyordu. Şimdiye kadar iksir veya simya içermeyen pek bir şey yapmamıştı. Parasını hep iksirle alakalı şeylerden kazanmıştı. 
 
Farklı şeyler yapmayı elbette daha önce denemişti. Fakat eninde sonunda kendisini yine bir kazan başında bulmuştu kadın. Bu işe fazla alışmıştı belki de. İstediğinden fazla alışmıştı bu sıradan hayatına. Bitkibilim konusunda da iyi olan kadın daha önce birçok kez iksir yapımını bırakıp çeşitli otları yetiştirip satmayı düşünmüştü. Fakat bu da pek uzaklaşmak sayılmıyordu. Bitkibilimde de zaten o malzemelere iksirde ihtiyacı olacağı için kendini geliştirmişti.
 
Kazandaki sıvıyı otuz dakikalığına kaynatmaya bırakmış olan kadın en sonundaki odadaki saatin yelkovanının beklediği yere gelmesiyle kazana yaklaştı yeniden. Kazandaki iksiri şişeledikten sonra yanında getirdiği sepete koydu ve odayı düzenledi. Her şeyin eski haline geldiğine emin olduktan sonra da giriş katına indi. Auguste’nin daha gelmediğini görmesiyle elindeki sepeti kasanın üzerine bıraktı. Ardından dükkânın giriş kapısına ilerledi.
 
İksir soğurken dükkânın kilitli kapısını açtı ve dışarı adım attı. Dükkanlar yavaş yavaş açılıyor; işlerine yetişmeye çalışan insanların adım sesleri duyuluyordu Hogsmeade sokaklarında. Dün yağıp sokakları ıslatan yağmurun izleri hala geçmemişti. Yerdeki su birikintileri hala duruyor çocukların bazıları için bir oyun alanı, bazı hayvanlar içinde bir su kaynağı oluyordu. İşine yetişmeye çalışırken fark etmeden içine koşarak adımını atan Auguste gibiler içinse güne kötü bir başlangıçtan başka bir şey değildi.
 
Elindeki gazeteyle içeri doğru gelen genci kapıda durdurdu Carolina. Auguste’nin bu bugün geçirdiği ilk ufak kaza değil gibiydi. Üstü başı yağmur yağmıyorken ıslaktı. Bir yerlere düşmüş olduğu belliydi gencin. Gazeteyi gencin elinde gördü Carolina. Onun ıslak olmadığını görmesiyle uzanıp eline aldı. Gazete elinden alınan Auguste içeri girebileceğini düşünmüştü fakat ustası durdurdu onu. Bu kirli haliyle dükkâna girebileceğini düşünüyorsa çok yanılıyordu.
 
“Önce üzerini temizle. Bu halinle dükkâna girmeyi aklından nasıl geçirirsin? İçeri girdikten sonra ihtiyacın olursa depodan bir iksir alabilirsin. Fazla bile geç kalmamışken bir daha böyle koşma.”
 
Bu sözlerinin ardından içeri giren kadın arkasında asası ile üzerini temizlemeye çalışan bir Auguste bırakmıştı. Kasaya bıraktığı sepeti alıp içinden iksir şişesini aldı ve sepeti depoya giden kapının yanına bıraktı. O ofisin kapısını açarken Auguste içeri girebilecek hale gelebilmişti. İçeri girdikten sonra kitaplıklardan sağ taraftakinde parmaklarını gezdirerek masasına ulaştı ve kendisini masanın önündeki kanepelerden birine bıraktı.
 
İksir şişesini tepeye diktikten sonra asasıyla kahvesini hazırlaması için gerekli malzemeleri teker teker çağırdı. Kahvesini hazırlarken iksirin etkileri ile bel ve boyun ağrısının yavaşça geçtiğini hissedebiliyordu. Özellikle kalitesiz duran malzemeleri seçmemiş olsa daha büyük bir etki göreceğine emindi. Fakat teslimatın geleceği belli değilken kaliteli malzemeleri kullanmak istememişti. Kahvesi en sonunda hazır olduğunda fincanından bir yudum aldı ve gözleri gazeteyi buldu.
 
‘23 Aralık 1865 tarihli Büyüceşura Toplantısı sonucunda Britanya büyücülük dünyasında "Olağanüstü Hal" ilan edilmiştir.’
 
Aldığı yudum boğazında kalan kadın zar zor toparladı kendisini. Olağanüstü hal pek belenmedik bir şey değildi son olanları göz önünde bulundurursa. Ama bu şaşırmasına engel değildi Carolina’nın. Bu olağanüstü hal ile gelen kurallar kısmıydı şaka gibi olan. Büyü gören muggleların yakılacağı üzerine bazı şeyler de yazıyordu fakat onun sinirlerini bozan üçüncü madde olmuştu. Okuduklarından sonra kahvesini sıcaklığını umursamadan hızlıca bitiren kadın dükkânı o gün için terk etti.[/justify]

[justify]Tarih: Eylül 1865

Yanız başına kaldığı evinden çıkıp o gün iş yerine her zamanki gibi erken varmıştı. Çocukların yokluğuna kolay alışmıştı Carolina. Sabah kalktığında zaten onları çok az görüyor sonrasında işe gidip anca eve geldiğinde çocuklarla konuşabilecek vakti buluyordu. O çok az vaktin yokluğunu da hissetmemişti pek. Ya da sadece daha yeni gittikleri içindi alışmış hissetmesi. Belki birkaç ay sonra farklı hissederdi. Ama şimdilik iyiydi ve önemli olan da buydu.

İşlerin şu sıralar pek tıkırında gittiği söylenemezdi. Bir simyacı için zor zamanlardı bunlar. Son dönemlerde iksir malzemeleri bulmakta zorlanıyordu. Kendisi birçok kez nadide otlardan toplamak için yolculuğa çıkmak zorunda kalmıştı. Yetiştirdiği bazı kolay bulunan otlarla alternatifler üretmeye çalışıyordu fakat okami yumurtası gibi felix felicis iksirinde lazım olan malzemeleri nasıl bulacaktı bilemiyordu. Eskiden yaptığı gibi avlanmaya çıkabilirdi. Ama çok kısa süreli bir çözüm olurdu bu.

Birilerinin stokladığı kesindi bu malzemeleri. Eğer kendisine bir çıkış yolu bulamazsa uzun vadede batma ihtimali çok da imkânsız gözükmüyordu. Kim aldıysa onca malzemeyi ucuza satmayacakları kesindi. Normalde 1 galleona alacağı şeyleri 1000 galleona satmaya bile çalışıyor olabilirlerdi. Alternatif bulması gerekiyordu hızlıca. Fakat bunu nasıl bulacağı tam bir muammaydı.

Bir de bunlar yetmiyormuş gibi Kanlı Balo’nun etkileri hala devam etmekteydi. Dostu Isolde’nin mekânında gerçekleşen bu baloya o süreçte yurtdışında olduğundan katılamamıştı. Eğer İngiltere’de olsaydı kesin kaçırmaz katılırdı bu baloya. Olmaması çok büyük bir şanstı. Balodan sonra mekânın yerle bir olduğunu biliyordu. Dostuna yardım etmeyi çok istemişti. Fakat geldiğinden beri Isolde’ye ulaşamamıştı. Kadının nerede olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu. Balodaki cadı avcılarının saldırılarına yakalanan talihsizlerden olmadığını biliyordu.

Düşünceli düşünceli rafları düzenlerken Auguste elinde gazeteyle içeri girmişti. Soğuyan havalara rağmen kışlıklarını giymemiş olan gencin buraya gelirken donmuş olduğu belliydi. Bunu fark etmesiyle önce güzelce bir azarladı Carolina genci. Ardından pek de fazla beklemeden gazeteyi hemen alan kadın işleri Auguste’ye bırakıp ofisine ilerledi. Her zaman yaptığı gibi ellerini kitapların üzerinde gezdirmedi. Hızlıca gazeteyi okumak için yerine yerleşen kadın daha önce yaptığı kahvesini ısıttı asasıyla. Gazeteyi açıp okumaya başlamadan önce de büyük bir yudum aldı.

Şu son ayda Auguste gazeteyi gelirken almaya alışmıştı. Hatta daha önce gündem haberlerine hiç ilgi duymayan genci gazetede gördüğü haberler üzerine konuşurken görebiliyordu. Çevresinde olanları pek umursamayan birisiydi Auguste. Daha önce Carolina her ne kadar onu bu konularda bilgilenmeye teşvik etse de başaramamıştı. Ama genç kendiliğinden ilgilenmeye başlamıştı bu konularla. Masaya yaklaşıp gazetenin sayfalarında gözlerini gezdirdi.

‘Diagon Borsası'nda İksir Krizi: Sirkülasyonda hiçbir iksir yahut malzemesi bulunamaz hale geldi. Stokçulardan şüphelenilse de henüz bir gelişme yok. Kara borsanın büyümesi ve fiyatların uçması an meselesi.’

Gördüğü ve ilgisini çeken ilk başlıkla derin bir iç çekti kadın. Gazetenin devamına daha sonra bakma kararı aldı ve masanın üzerine bıraktı. Kahve fincanını eline alıp arkasına yaslandı. Aslında böyle bir haberi bekliyordu. Fakat bunun sadece kendi karşılaştığı bir sorun olduğunu ummuştu. Yurtdışından birkaç tanıdığıyla konuşup oradan getirtmeyi deneyebilirdi belki malzemelerini. Fakat bundan sonra iksir üzerine her şeyin çok pahalı olmaya başlayacağı kesindi.[/justify]

[justify]Tarih: Aralık 1865

Gün batımına kadar süren yağmurun dinmesiyle dükkânı bugün için kapatma kararı aldı kadın. Etrafa şöylesine bir baktıktan sonra kapıya yöneldi. Kapının hemen yanındaki camdan görebiliyordu sokakların boşalmış olduğunu. Ama yine de dışarı çıkıp bakmak istedi. Yağmur sonrası o kokuyu içine çekmek istemişti belki de. Islak zemine ayak bastı elinde bastonuyla. Bastonu tuttuğu kısımdaki işlemelerde parmaklarını gezdirdi ve derince bir iç çekti. Sokaktaki evlerden gelen sesleri duyduktan sonra içeri girdi kadın. Kapıyı sertçe kapadıktan sonra kilitli kalacağından emin oldu.

İçeri yeniden adım atmasıyla etrafına bakındı. Derince iç çekti, bazen gerçekten insan sesleri bile katlanılmaz geliyordu kadına. Kapıdan girildiğinde yanınızda kalacak iki büyük camın önündeki rafları düzenledi öncelikle. Boşalan yerleri sabah düzenlerdi şimdilik sadece daha düzgün durmalarını sağlamaya çalıştı. Daha sabah Auguste’ye toz aldırtmış olmasına rağmen yeniden kontrol etti dükkânın girişindeki bu alanın durumunu. Parmaklarını raflarda gezdirdi.

Beklediği gibi toz yoktu fakat bakmaya devam etti. Giriş kapısını arkasına almasına karşısına gelen kasa kısmını düzenledi. Pek düzenlenecek bir şey yoktu aslında. Fakat emin olmaktan zarar gelmezdi. Ofisine yönelen kapının veya depoya inen merdivenlere çıkan kapının olduğu yerlerle işi yoktu. Son bir defa bu katta unuttuğu bir şey olup olmadığına baktığında işinin bittiğine emin olabilmişti. En azından bu katta.

Şu sıralar sıklıkla yaptığı gibi merdivenlere yöneldi Carolina. Eve gitmeyecekti. Katları teker teker kontrol edecek. Gerekirse odaları düzenleyecekti. İkinci kattan sonrası müşterilerin veya çalışanların çıkma izni yoktu. O yüzden o kadar da zor bir iş değildi bu. Alışmıştı hem Carolina bunları yapmaya. Elinde sıkıca tuttuğu bastonu merdivenleri çıkmadan önce duvara yasladı. Cebinden asasını çıkardıktan sonra etrafı toparlayıp geç saate kadar kalan müşteriler için yakılı olan mumları ve lambaları söndürmek için hazır bir şekilde ilerledi.

Merdivenleri yavaş adımlarla çıkarken bir yandan içeride kalan oldu mu diye odaları kontrol ediyordu. Hogwarts öğrencilerinin de geldiği bir hafta sonu değildi bugün ama yine de kontrol etmekten zarar gelmezdi. Hem alıştığı bir döngüyü bu. Fakat yapacağı işleri ağırdan almayı ve yapmasına gerek olmasa da başına iş çıkarmayı şu sıralar fazla seviyor gibiydi. Ya da sadece eve dönmek istemiyordu. Bomboş bir eve dönmeyi kim isterdi ki?

Kocasının nerede olduğunu sorgulamayı seneler önce bırakmıştı. İkizler ise Hogwarts’taydılar. Tek kızı Giséle ise evden ayrıldığından beri bir mektup bile göndermemişti. Gideceğini bile söylemeden ayrıldığını düşününce Carolina’nın haber beklemesi saçmaydı. Onu suçlamıyordu. Neredeyse hiç evde olmayan bir baba ve her şeye burnunu sokan bir anneyle fazla uzun süre yaşamasını beklememeliydi kızın.

Üçüncü kata çıkan merdivene ulaştıktan sonra merdivenin sonunda onu bekleyen kapıya baktı Carolina. Sıkıca kilitlenmiş kapıyı bugün de geç bir saatte açmaya cesaret edemeyecek gibiydi. Ama kapıya öylece sırtını da çeviremezdi. Merdivenleri ağır adımlara çıktı en sonunda. Kapı kolunun üzerine parmağını koyup yuvarlak pürüzsüz yüzeyinde gezdirdi. Tek bir toz zerresi bile yoktu sabah hem kapıyı hem de odayı dip köşe temizlemişti yine.

Kapıya zor da olsa sırtını çevirdi Carolina eve gitmek istemiyordu ama bugün sırf içinde rahat bir yatak var diye o odaya girmeyecekti. Alt katlara inen merdivenlere yöneldikten sonra sanki yukarı çıkarken yapmamış gibi yeniden odaları tek tek kontrol etti. Ağır adımları en sonunda giriş katını oradan da ofisini buldu.

Fazlasıyla boş olan ofise bir yatak koyma fikri geldi kadının aklına. Aslında annesinin elindeyken daha çok bir kütüphane gibi kullanılan bu oda hala o konuda işlevini görüyordu. Duvarlarını saran kitaplıkların hepsi doluydu. Hatta kitaplıklara sığmayan kitaplar ilerideki masanın üstünü ve kapının yakınında yeri bir yığın olarak kaplıyordu. Fakat o da buna rağmen fazlasıyla geniş olduğundan boşmuş gibi hissettiriyordu. Belki evdeki yatağını buraya getirirdi. Kimsenin bu odaya girdiği yoktu. Ofisinde yapması gereken konuşmaları yukardaki odalardan birinde yapmayı tercih ederdi hep. 

Bu oda onun için biraz fazla özeldi belki de. Diğer odalara göre daha güzel anılarını geçirmişti burada. O yüzden kitaplarla dolu ofis olarak kullanması gereken bu odada uyumak fikrini tuhaf bulmuyordu. Pencere önündeki masayı odanın biraz daha ortasına getirirse bir yatak için yer açılabilirdi. Bu fikri sevmişti ama şimdilik yatması için pek uygun olmayan sadece ayaklarını doğru düzgün uzatabileceği koltukla yetinecekti. Bir büyüyle kendisinin uyumasına daha uygun bir alan oluşturabilirdi belki. Fakat Carolina hiçbir zaman iyi olmamıştı tılsımlarda.

Masasının önündeki o koltuğa vardığında kendisini öylesine bıraktı üzerine. Masadaki boş kadehi ve yanındaki şişeyi eline aldıktan sonra ayaklarını yüzü pencereye dönük olacak şekildi uzattı. Kadehi doldurduktan sonra da şişeyi yere bıraktı hafifçe. Otururken arkasına aldığı yastığa yaslandıktan sonra oda fazla sıcak gelmeye başladı kadına. Böyle soğuk bir akşamda camı açmak ne kadar akıllıcaydı bilmiyordu ama bu asasını eline alıp camı az da olsa açmasına engel olmadı. Soğuk havayı teninde hissetmesiyle bu fikirden pişmanlık duyacağını düşündü ama bu olmamıştı. Sabah cam açık yatmanın acısını çekecekti. Bu kesindi. Fakat şu an bunu umursamıyordu.

Elindeki kadehten ilk yudumunu aldığında dışardaki evlerden hala seslerin geldiğini fark etti. Akşam yemeklerini işten geç geldikleri için daha yeni yapma fırsatı edinmiş bir çift ve çocuklarıydı sanırım bunlar. Ne konuşuyorlardı duyamazdı tabii ama arada yükselen kahkahaları duyabiliyordu. Sokaklardaki sessizliğin ve yağmurdan sonra kara bulutların gitmemesiyle oluşmuş iç karartıcı havanın aksine neşe dolu sesler yükselen bir evdi bu. Bu seslerden dolayı camı açmamış olmayı diledi. Fakat bu uzun sürmedi yüzüne vuran soğuk rüzgâr fazlasıyla rahatlatıcıydı. Kahkaha sesleri yalnızlığı içinde boğulacakmış gibi hisseden kadınla dalga geçiyordu adeta ama şu an bu umurunda değildi. Teninde hissettiği soğukluk hoşuna gidiyordu. Fakat sanki bunun aksi bir düşünce içerisindeymiş gibi hızlı hızlı yudumladığı içkiyle içini ısıtmaya çalışan kadın, o karanlık gecede kendisini uykunun kollarına bir şekilde bırakmayı başarabilmişti.

[spoiler]Köşede bayadır duran. Ne için yazdığımı bile unuttuğum bir rp.[/spoiler][/justify]

[justify]Kadehleri doldurup karşısındaki kadına birini uzattıktan sonra arkasına yaslandı. Eline kadehini aldıktan sonra yudumlamaya başladı. Karşısındaki kadını dinlerken bir yandan da hala daha bu fikir üzerine düşünmeye devam ediyordu. Hayır demesi için bir sebebi yoktu ama başına fazladan sorumluluk çıkarma için de bir sebebi yoktu. Bazı günler eve bile gitmek için bu dükkandan ayrılmıyorken böyle bir işe girebilir miydi?
 
Karşısındaki kadından tam anlamıyla açık bir teklif almamıştı yine de ne demeye çalıştığı belli değil miydi en sonunda Isolde’nin? Fakat hala emin olamıyordu. Isolde çocuklara katlanamazdı. Bu fikrin Mag Mell yangınından sonra neden aklına gelmiş olduğunu anlıyordu ‘dost’unun. Hem bahsettiği Mirabelle'i tam olarak anımsayamıyordu ama 'dost'unun ondan bahsetme şekline bakılacak olursa nadir bir yetenek olsa gerekti. Böyle cadılar ve büyücülerin olduğu bir akademi fikri gerçekten de ilgi çekiciydi.
 
“Bir simyacının yolu öyle kolay değil dediğin gibi. Ve yanlarında yol gösterecek birileri olmadan birçok genç yetenek okullarda köreliyor.” Duraksadı ne demeliydi hala karar veremiyordu. Fikir güzeldi ve bu fikri sunan kişi de güvendiği birisiydi. Ona hayır demek saçmaydı ama kabuğundan çıkmayı pek sevmiyordu Carolina. En sonunda uzun bir iç savaşın ardından yüzüne yerleştirdiği gülümsemesiyle konuştu.
 
“Elbette senin dediğin gibi yetenekli çocukların yanında onların doğru yollardan ilerlediklerinden emin olacak kişilere ihtiyaçları var. Hem de böyle karanlık bir zamanda çocukların yanında birilerinin olması lazım. Şu günlerde hiçbir şey iyiye gitmiyorken birilerinin gelecek için adım atması gerek haklısın.”[/justify]

[justify]Karşısındaki kadının buraya asıl gelme sebebini söylemesiyle ne diyeceğini bilemedi Carolina. Bir simya akademisi mi? Senelerdir yanına daha Hogwarts senelerindeyken öğrencileri alıp eğitiyordu. Bir usta-çırak ilişkisi alışık olduğu bir şeydi. Seviyordu da öğrenmeye hevesli kişileri işe almayı. Ama bir akademi açmak böyle bir fikir aklına gelseydi bile çabuk kafasından atmış olmalıydı. Çünkü bu fikir karşısında ne diyeceğini bilememişti.
 
“Simya üzerine ilgili öğrenci bulunabilirse güzel bir fikir. Ama seneler geçtikçe kendini patlatmaya hevesli insan sayısı azalıyor biliyorsun.” Biraz düşünmek için saçmalarken masanın altındaki zulasından bir kırmızı şarap şişesini çıkarttı. Kadehlerin olduğu yere uzanırken de konuşmaya devam etti. “Geleceği olan bir fikir gibi duruyor. Ve sen böyle bir soruyla geldiğine göre kafanda en azından birkaç şey daha var demektir. Dökül bakalım.”[/justify]

Seviyeden gelen 2 GP'yi isteyecektim thenks yu^^