[justify]"Evet! Evet güzelim. Benim direkt ejderha ile sevişen arkadaşım da var. Ben sana onu da getireceğim! Yumurtayı arkadaşlar omlet yapıp yemiş. Haftaya bir tane daha sipariş edeceğim. Söz direkt kapına, dükkanına getireceğim hiç merak etme!"

Ejderha yumurtası satacağımı söylediğim adamın omzuna elimi koymuş yüzümdeki gülümseme ile konuşuyordum. Üzerimde artık sürekli giydiğim mavi süslü takım elbisem, saçlarım arkaya jölelenmiş. Gençler size bir şey söyleyeyim mi? Siz yokken ben biraz parayı kırdım gibi. Ne kadar şerefsiz herif varsa hepsini Azkaban'dan kurtarmaya başladım. Böyle olunca da her türlü yeraltı kişisini tanır oldum. Eh, hediye falan da gönderiyorlar. Ben de onları ya satıyorum, ya da çeşitli iyilikler karşısında hediye ediyorum. Tam bir aracı adam oldum! Cornelia Bakanlıkta arada görüşüyoruz. Blaze nerede hiçbir fikrim yok. Yine uzaklaştı gitti.

"Az sağa." Yanımdaki adama bir dakika işareti yapıp tekrar "Sağa lan! Chadwick! Çocuğun boyu kısa oğlum, sağa doğru kaldır şunu!" dedim. Dükkanın önündeydik. Tekrar boyattığım tabelayı ölü Chadwick ve korkunçlu çocuk Andy'e astırıyordum. Andy'i yakın bir zamanda Cornelia getirmişti. Manyak mıdır nedir saçma sapan canavar gibi çocuk. Sürekli sövüp duruyor bize. Benim için sorun yok. Cornelia işe giderken bırakıyor lavuğu, ben de burada iş yaptırıyorum. "Ya Andy, defol git üstüne çıkacak sandalye bul müşteri kaçacak senin yüzünden." diyerek şöyle bir tekme attım kıçına çocuğun. Sonra tekrar yumurta sözü verdiğim adama dönüp "Ağabeyim bak, sana karşı mahçup oldum ben. Elimde yeni bir parça var çok özel, herkese göstermeyeceğim bir şey. -Chadwick, bırak tabelayı özel parçayı getir bakma öyle davar gibi- Dünya kupasında Stéphane Mondragon'un altında patlayan Nimbus." Chadwick içeri gidip bir kutu getirdi içinde gerçekten parçalanmış bir Nimbus süpürge parçaları vardı. İkimiz de tutup açtık adam görsün diye. "Nasıl?" diye sordum o gülüşümü bozmadan. "Stéphane Mondragon, bunun üstüne binmiş abi. Poposu, memeleri her şeyi değmiş bu parçaya. Hoşuna gitti dee mi? Seni köftehooor! İşini biliyorsun ha! Geç içeri çocuklar ilgilensin senle abim. Kral adamsın."

Adamı sırtından ittirerek içeriye, dükkana soktum. Bu sırada Andy gelmiş, kendisine tabure getirmişti. Chadwick ile birlikte tabelayı takmaya devam ettiler. Ben de öyle, sağa sola diye yönlendiriyorum bunları. İşleri bittiğinde şöyle güzel giyinimli bir velet geldi. Bu lavuk bizim evsiz çetesi için fazla iyi giyinimli ve yaşı da büyük. Buna velet denmez. Ergen denir. "Hayırdır birader?" diye sordum içeri girmesin diye. Staj için geldiğini söylediği anda da "Haaa!" dedim. Unutmuşum staj ayağına reklam vermiştim tanınmak için. "Staj tabi ya! Stajyerimiz gelmiş." diye elimi uzattım ergene sıkmak için. "Alexander Turner." diye tanıttım kendimi. "Avukat, girişimci, bilirkişi. Egnast Twinkle'ı tanır mısın? Eski başseherbaz, yeni gizem dairesi başkanı. Ondan öğrendim tüm teknikleri. O adam var ya, bu günlere gelebilmek için çatısız evde kalmış, köpek maması yemiş! Ne emek verenler var bir bilsen. Çok kral adamdır Twinkle. sürekli gelir hal hatır sorar. Der bir isteğin var mı diye."

Ben ergene kolpa atarken dandirik Knockturn sokağının az ötesindeki sokaktan bir çocuk çıka geldi koşarak. Yanıma gelip "Gabriel abii!" diye bağırdı. Bizim Kirby'ydi bu evsiz veletlerden. Kaç kere dedim artık dükkanın yanında Gabriel deme bana diye. Salak işte çocukken düşürmüşler sanırım hafızası kötü. "Abi, Sihirli Yaratıklar Düzenleme'den geliyorlar. Terzi, cincüce yerine çocuklara kulak takıp sattığını ihbar etmiş."

"Hadi lan?" dedim. "Ben satmadım onları oğlum. Alexander Turner ben, avukat. Git söyle Gabriel burada değilmiş de."

Tekrar ergene dönüp omzuna koydum elimi. Dükkanda kalırsam başım derde girebilir. "Gel." dedim buna. "Diagon yolunda yürüyelim, her başarılı iş vücudunu çalıştırmakla başlar. Ben ne yaparım, her gün en az 10.000 adım atarım. Bir de Norveç keçiboynuzu yerim. Ejderha eti. O da çok önemli. Adın neydi senin bu arada?" Ergen beyi de kendimle yürüterek Diagon yoluna doğru yürümeye başladım biraz hızlı adımlarla.[/justify]

[justify]Bu konunun öncesi için;
Unicornu buluşum ve Ryan'a borçlanışım okunabilir.

---

Dıgıdık?

Demiştim ya hani bineyim atıma da gün batımına süreyim diye... İşte binmişim atıma sürüyorum ama gecenin körüne... Neden? Çünkü bu unicorn denen kanser varlık dükkanın içinden geçti. Aşağı indiğimde saldırıyor, saldırdığı için temizleyemiyorum. Dükkan zaten leş gibi, bodrum da ahır oldu tezek kokuyor derken. Artık kurtulma zamanı geldi kendisinden. Kendisinin dişi olduğunu öğrendikten sonra adını Cindy koydum. Güzel sarışın kadın ismi. Bizim unicorn beyaz tabi de... Üstüne nasıl bindim? Bebeğim harika bir rodeocuyum çünkü! Dermişim. Teheheh. Acıkmış bu. Havuç falan verdim sakinleşti. Bindim üstüne çıkardım dükkandan. Ölü Chadwick baya bağlanmış hayvana. On saat sarıldılar bir bitmedi vedaları... Neyse işte Chadwick'in gözyaşları eşliğinde çıktım dükkandan. Gece gideyim demiştim çevrede kimse yoktur diye ama tabi Knockturn Yolu fokur fokur insan kaynıyor. Unicorn görüp peşine takılacaklar diye korkuyordum ama bizim at bir koşuyor baba! Yani deli hız yapıyoruz yolda. Seherbazlar çekecek diyecekler ehliyet ruhsat lütfen. O kadar hızlı gidiyor hayvan. Nereye gidiyor peki? Bilmiyorum deli gibi koşuyor. Eceline koşuyor sanırım. Boynuna sarılmışım ben de. Düzgün durmaya çalışıyorum büyü gücümü de kullanıp. Hız yapması nedense canlı hissettirdi beni. Şu son bir kaç haftadır yaşadığımı hissediyorum gerçekten. Hem şu an, hem o dava olayı... Önceki aylar kadar durgun değilim, mutsuz değilim. Depresyondan çıktım mı ne? Unicornu da verince düzelecek hayatım gibi geliyor. Kim bilir belki dükkanı düzenlerim, belki de bakanlık olaylarının içine dalarım. Bu lanet olası Merlin Tılsım Kulübü denen tarikat kolumu bırakmayacak gibi. Üstelik sürekli geçmişi düşünmek beni geri çekiyor. Geleceğe bakmalıyım. Evet... LAN! Çarpacağız! Mal hayvan dümdüz duvara gidiyor ha tutmasam. Bunu yönlendirdim istediğim yere gitmesi için çok da hızlı geldik. Cornelia’dan duyduğum kadarı ile Ryan’ın çalıştığı Pub’ın önüne geldiğimizde durdurmak için uğraştım atı. İlginçtir ki durdu. Sanırım koşmadığı için sinirliydi bunca gün. Atla durdum mekanın önünde. Evet, gireceğim kapısından. Benim dükkan haşat oldu, sıra sizde. Asamı çıkarıp kapısının tek hareketle açılmasını sağladım. Bakın ne kibarım, bizim kapıyı kırıp geçmişti bu hayvan.

Kulübün almış olduğu canti kıyafetler, taranmış saçlarım, kocaman gülümsemem ve altımda da unicornla Ryan’ın mekana daldım. Daldım derken, kapıdan geçsin diye hayvan kafasını eğdi. Ben de atın üstüne yatmak zorunda kaldım geçebileyim diye. Hemen sonra ise asamı baterist edasıyla parmaklarımın arasında çevirerek kalktım. Tüm şanı ile duran unicorn ile poz verdim 1-2 saniye. Sonra da “Ryaaan!” diye bağırdım. “SENİ DÜELLOYA DAVET EDİYORUM! Şaka şaka. Bak ne getirdim. Sen bana kıyak yaptın, ben de sana yapacağım! Cindy ile tanış, kız getirdim sana köftehoor!”[/justify]

Yine mi Carmilla?


Cwénhild'e alttaki şarkıyı armağan ediyorum ve Das'ın patronus yapıp yapamadığını öğrenmek için zar atıyorum.

[spoiler][/spoiler]


Expecto Patronum!

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 4, total 4

Edit: Evet, zar attım 4 geldi. O yüzden tılsımımı 20 yapmaya başvurdum. Sonraki rp'mde patronusu yapmış şekilde yazıcam bnne.

Kayıtta mıyız?

Ben Cornelia Barthélemy’nin erkek kardeşi, Gabriel Barthélemy.

*Acıklı bir müzik sesi ile Das gösterilir.*

[spoiler][/spoiler]

Kader arkadaşım ve kiracım ölü Chadwick ile birlikte yaşamımı sürdürüyorum.

*Müzik sesi ile Ölü Chadwick gösterilir.*

[spoiler][/spoiler]

Cornelia Barthélemy tüm o büyü gücünü benden çaldı! Ben, 1858 senesinde ceza evine girdim.


*ABD, 1858*

Das arkadaşınının yanına gelir. "Küçük Billy, adamım! Elimde bir güç var, aklını kaybedeceksin!" Söylerken kafasını işaret eder eliyle. Çıkarır cebinden bir sakız. Billy'e verir. Billy sakızı alıp çiğnemeye başlar. Cakkıdı cakkıdı sesler ile birlikte Das'a bakar boş boş. "Bu ne abiea ya, genç kız sakızı gibi bu ya. Genç kız mısın abi sen? Karrrrı mısın ya sen? Sokakta yürürsen var ya bu sakızı çiğnedikten sonra parmaayla gösterirler bu bir tarafını gibletiyor diye." Das cümleleri duyduktan sonra "Küçük Billy ne diyorsun lan sen?" der. Sonra daha çok bağırarak "NE DİYORSUN BILLY?" Asasını çıkarır bıçak gibi tutarak. "Ne diyorsun lan ha?" Asasını sokar Billy'nin karnına. Billy inler. "Yaktın beni Gabriel abiiğ!" Das sakızı Billy'nin ağzından alır. "BU SAKIZ PATLAYACAK LAN! BU SAKIZI İKİ YÜZ MİLYON KİŞİ ÇİĞNEYECEK! GÖRECEKSİNİZ!"

*Dadi dadi! Amerikan seherbazları gelir. Das'ı ters kelepçe yaparlar.*

"Göreceksiniz lan!" diye bağırır Das. "Bu sakız patlayacak! Ceza evinden çıktıktan sonra zengin olacağımm! BOĞAZIMI SIKMA LAN!"

*Günümüz*

O sıra bütün sakızları makızları komidinden çalmış. Büyü kullanımı güzel, büyü kullanımı iyi. Güzel. Kız kardeşim. Ama niye çaldın be kızım? Hım? Benim sakızlarımı niye çaldın kızım? Niye yaptın?

*Ölü Chadwick'in iğrenç bir piyano ile hüzünlü bir şarkı çalması, Das'ın da arkada sigara-bira yapmasıyla geçen baya uzun bir bölüm.*

Şuraya bakın!

*Das elindeki gelecek postasına bakar. Gazetede Cornelia Bakanlık Özel Ödülünü alıyordur.*

Bakanlıktan ödül alıyor! Cornelia Bakanlık'ta ödül alıyor, ben 20 Galleon'a sahne alıyorum Hogsmeade'de. Soytarı, Hokkaaabaz gibi 20 Galleon'a sahne alıyorum. Yirmi! Çıngıraklı bir maymun gibiyim. Hokkabaz gibiyim hokkabaz! Şu hayata bak hayata! Şu dükkana bak! Bitmiş! Şuna bak!

*Das dükkanın içindeki mutfağa gider. Cornelia olmadığı için küf tutmuş ocağın önüne gelir.*

Her gün buradan böğrek yiyorum böğrek! Kanser olmama ramak kaldı.

*Aşağı bodrumun kapısına iner.*

Şu bodruma bakın! Ahır kapısı sanki! İçeriden unicorn fırlayacak diye açamıyorum anasını satayım!

*Kapıyı açar. İçeride gerçekten unicorn vardır.*

MERLİN KURTARSIN! Merlin kurtarsın kardeşim.

*Ölü Chadwick ile birlikte dükkanın ön kapısındalardır.*

Dükkana çan aldık. Çalacak kapımız yok. Chadwick çanı çalar mısın?

*Ölü Chadwick çanı çalmaya çalışır kapının üstündeki. Başaramaz. Nefes nefese gelir*

Çanı çalamadım, bari aklını çalayım abi.

*Öpüşmeye başlarlar.*

---


*Ölü Chadwick'in piyano çaldığı, Das'ın söylediği akıllara zarar olduğu kadar uzun bir bölüm daha.*

AHA! Birini vurdular! Kimi vurdular ulan yine?

*Das koşup dükkanın kapısına gider*

Ryder! Kimi vurdular? Kasabı mı? İyi olmuş pisliğe, kerkenezler kovalasın onu.

*Söylenerek kapıyı kapatır*

---

*Ölü Chadwick'in piyano çaldığı, Das'ın söylediği BU SEFER hareketli bir şarkı sekansı*

Piyanoda ölü Chadwick! Ölmüşsün ağlayanın yok.

*Das Chadwick'i iter. Adam çat diye yana devrilir*

Ölmüşsün.

AAAAAA!! Beni karı gibi oynatıyorsun Chadwick! Parmaklara bak adeta bir dolma!

*Ölü Chadwick'in küflü dolaptan çıkardığı turşuyu yeme ve alkolle birlikte rehinci dükkanının bir yanında yattığı zamanlar*

*Chadwick'in piyano çaldığı, Das'ın hayatına sövüp arada gidip gidip Chadwick'in alnını öptüğü bir süre sonunda enerjisi biten ikili oturup bomboş duvara bakıp sigara içerler.*


Boşa yaşıyoruz anasını satayım.

Efendim merhabalar. Das'cığıma kurgu rica edeceğim.

Şimdi hatırlatırım toplantı sırasında Wolfgang adında uyuz bir herif bana düello şapmıştı. Horoz gibi birbirimize girmemiz Das'a uygun olmadığından reddetmiştim. Bu karakter GM+flörtüm el birliği ile oluşturulduğu için ben kafama göre rp yazmak ve bu adamı dövmek falan istemiyorum. Bu yüzden kendisini daha ayrıntılandırarak şöyle hoş bir nemesis yaparsanız ben bunu rplerimde kullanabilirim. Hatta şurada şurada bulabilirsin derseniz de gider pislik yaparım. Hoj olur. Zar da atarım keko fark etti mi? Fail oldum mu vs vs eğleniriz.

Tnx


Edit: Model de koyarsanız ileride fanart çizerim askldjfklşas

[justify]Yine mi Carmilla?

Geçen gereksiz bir şekilde çekildiğim hizip toplantısında verilen gazeteyi ayaklarımı uzatmış okuyordum. Kendime kuytu bir köşe bulmuştum Diagon Yolu'nda. Gölge aradım diyemeyeceğim. İngiltere her zaman kapalı havası ile iç bayıcı oluyor. Ağustos'ta tek farkı sıcak ve nemli olması. Yine bulutlu yine bulutlu. Kafamda gözlerimin üstüne doğru düşen bir kovboy şapkası vardı. İki dükkanın arasında oturacak basamak bulduğum gibi bir yerden aşırdığım kurabiyeyi üstüme döke döke yiyor, bir yandan da o çok konuşulan gazeteyi okuyordum. Biraz da merakımdan bugün çıkan iki üç gazeteyi de toplamıştım. Genel olarak bir bakıp gündemden uzakta kalmamak amaçlı. Benim gibi "hiç kimsenin" ne umrunda olacak derseniz... Evet, haklısınız. Kimim ki yani? Sadece bazen saçma sapan yerlerde kendimi bulabiliyorum. Bilgim olsun değil mi?

Yazı ilk Carmilla'nın kim olduğunu açıklayarak başlıyordu. Gözlerimi devirip kurabiyemden ısırık aldım. Vampir'ler, kurtadamlar, mugglelar... Büyücüler hepsine ayrımcılık yapabiliyor sağolsunlar. Ben kendi geçmişimi bilmiyorum. Bazılarının kafayı taktığı kadar da takmıyorum. Neyse ne yani. Yazıda muggleların Carmilla'dan haz etmedikleri yazıyordu. Kafamı onaylayan bir şekilde salladım. İşemeli sıçmalı ritüel yapıyormuş kadın. Bu cadılardan o yüzden çekiniyorum işte. Korkunçlu oluyorlar. Eskiden ritüelleri görmüştüm ismi lazım değil yüzünden. Ucundan dokunmuş olsam da hiç hoş değillerdi. 1700'lerde Carmilla terör estiriyormuş buralarda. Sonra da yetkililer hiçbir şey yapmamış. Eee, at koşturabiliyorsa neden yok olmuş ki? Yok olmamış da diyor. Derin bir nefes alıp kafamı kaldırdım gazeteden. Kaşlarımı çatıp geçen insanları izlemeye başladım. Tabi bu sırada onlara odaklanmıyordum. Öldü sanılıp her seferinde geri dönen birini daha tanıyorum. Carmilla ile benzerlikleri rahatsızlık verici. Fark olarak, Barthélemy'nin kan içtiğini hiç görmedim. Kan ritüelleri hakkında okuyordu ama. Onu biliyorum. Biraz bilgileri hazmettikten sonra tekrar döndüm köşe yazısına. Yazının sonları uyanın şeklinde ilerliyordu. Tamamı ise benim düşüncelerimi fazlasıyla doğru çıkarır niteliğindeydi. Sessizce "Onun bunun çocuğu..." dedim. O kadın-adam. Gerçekten de bu yazı mugglelara en ufak bir sorun arz etmiyor! Bu adamı bu yazısından dolayı öldürse öldürse Carmilla'nın arkasındakiler öldürür. Millet uyanmasın ayağına. O kadın-adam bu vampirin müridi miydi acaba? Garip bir tipti cidden. Derin bir nefes aldıktan sonra ben bu olayın neresindeyim diye sordum kendi kendime. Carmilla'nın ritüelleri zerre umrumda değil. Kadın mutlak hakimiyet istemiş mi ki? İngiliz Büyü Dünyası hakkında bilgim çok sınırlı. Oturup okuduğumda adı lazım değili hatırlıyorum, kusasım geliyor.

Diğer gazetelere geçip şöyle bir göz gezdirdim yazanlara. Gelecek postası saçma sapan bir magazin haberini ilk sayfaya koyduğu için, içi de boş çıktı. Başka bir gazete de tamamen safsatadan ibaretti. Umudumu kaybetmişken Veritas Libertate adındaki gazetenin ilk sayfasında aradığımı buldum. Haberin devamı 2. sayfada olduğu için hızla açtığımda gazetenin genel yayın yönetmeni olan Sadie Rosemary Caldecott'un yazmış olduğu giriş yazısını okumaya başladım. Daha demin okuduğum yazı  hakkında bir yazı yazmış olan kadın içeriğini bilmediği için sitem ediyordu. Neden bu gizlilik diye ilerleyen haber gerçekten de Magnus Pearson'un olayına bilip bilmeden dokunduğunu görebildim. Yani, Pearson da Carmilla olayının üstü kapatıldığı ile ilgili yazmıştı. Şimdi de onun ölümünün nedeninin üstü kapatılıyordu. Yazının sonu daha heyecanlı bir konuydu. Balo. Hanımefendinin baloya gideceğini duyunca biraz üzülmedim değil. Yine de balodan önce onu görmek istedim. Ofislerinin yerini okumak için en arka sayfasına baktıktan sonra Veritas Libertate'yi de Gelecek Postası ile iç içe koyup katladım ve ceketimin içine koydum.

Yürüme mesafesindeydi bulunduğum yere. İçeri girip bir kaç formaliteden sonra genel yayın yönetmenine gösterecek çok önemli bir şeyim olduğunu söylediğim için biraz zorlayarak odasına yönlendirildim. Kibar bir adamız vesselam. Kapıyı çaldıktan sonra içeri girmem söylenince girdim. Güzel, yaş olarak benden büyük bir hanımefendi bekliyordu karşımda. Yaş sadece bir sayıdır gençler. Ben bu kadına yavşarım. Kafamdaki şapkayı tutup hafiften önünü indirdikten sonra "Leydim." diye selam verdim amerikan aksanımla. "Size aradığınızı getirecek olan, yıllardır beklediğiniz yakışıklı genç sonunda geldi. Ben, Alexander Turner. Oturabilir miyim?" dedikten sonra sırıttım.[/justify]

[justify]

Ellerimi önümde birleştirmiş, ayaklarımı oturduğum sandalyenin karşısındaki masaya uzatmıştım. Yüzümde gülümseme ile domates gibi yüzle bana bir şeyler anlatan adama, bir de elinde süpürge tutan kulağına sihirli bantla parça eklediğim çocuğa bakıyordum. Adam tükürük saça saça diyordu ki "Bana sattığın bu cincüce düzgün büyü yapamıyor!" Şaşırmış bir şekilde döndüm çocuğa. "A-aa.. Nasıl olur? Ben satarken yapabiliyordu. Bozuldu falan mı acaba? Bir bakayım." Ayaklarımı masadan indirip ayağa kalktım. Çocuğu tutup içinde bulunduğumuz sihirli ıvır zıvır dükkanının diğer tarafına götürüp yanına eğildim. Sanki bir şeye bakıyormuş gibi çocuğun elini sağa sola çevirirken "Oğlum, neden bu kadar uzun sürdü?" dedim fısıltıyla. Çocuk da dişlerinin arasından "Alçak herif utanmasa o kolyeyle yatacak." dediğinde düşünceli bir şekilde diğer elini de tuttum. Yüksek sesle "Ayyy, bunun büyü gücü azalmış doldurmak gerekiyor sanırımmm." falan diyip tekrar fısıltı ile "Sana üç gün daha kazandıracağım, o kolyeyi getir." diyerek çocuğun yüzüne baktım. Çocuk kafasını sallayınca elimi belimdeki asaya atıp çevredeki bir kaç şeyi havalandırdım. "Ah! İşte çalışıyor! Biraz zaman tanı ona dayı, evine alışınca ne mucizeler yaratır sen bile şaşırırsın." diyerek çocuğundan yanından adama doğru ilerledim. Adam tam bana bir şeyler söylüyordu ki, adamın arkasındaki camdan dışarıdaki pembe bir kıyafete gözüm takıldı. Adamı es geçip yanından pencereye doğru seyirttim. Bir şeyler söyleyerek beni takip etti. Yanımda ötüyordu ancak ben çoktan düşüncelerime dalmıştım. Elimi yumruk yaptım ve kenarı ile kiri temizleyip kendime minik bir alan yarattım. Pembe kıyafetli kişinin bir kadın olduğunu, baya da güzel bir kadın olduğunu gördüğüm anda kafamda bin bir tane plan oluşuverdi. Yanımdaki adamın "Ne zaman?" diye bağırıştığını duyduğum gibi elimi yüzüne koyup geri ittirdim. "Üç gün sonra dayı. Gelip bakacağım, şimdilik iyi cüce. Çekil kenara!" Adamın yanından hızla geçip kapının önüne astığım ceketimi kaptığım gibi dışarı çıktım. Ceketi acele ile giyerken düşme tehlikesi yaşasam da Hogsmeade sokaklarında bir melek gibi gezen pembe kıyafetli hanımı aradım gözlerimle. Bulduğumda da güdümlü füze misali hedefime kilitlendim. Bir yandan da çevreme bakınıyordum. Esnaf ile sohbet eden 2-3 tane siyah giyimli adam tam işime yarayacak tiptendi. Adımlarımı hızlandırıp kimseye çarpmamak için sanki dans ediyormuş gibi adımladım sokağı. Pembe kıyafetli kadının arkasından estetik bir hareket ile önüne geçip 180 derece döndükten sonra reverans verdim. "Merhaba hanımefendi!" Doğrulup kadının yüzüne şöyle bir baktım gülümseyerek. Uzaktan tabi güzelliğe yeterince şahit olamamışım. Saçlar kıvır kıvır, kemikli bir yüz, bembeyaz bir ten... Ah cancağızım... Sen cennetten mi düştün şu günahkar kulun önüne böyle?

Hemen kadının koluna girdikten sonra sessiz olması için "Shhh..." diyerek sesimi azalttım. Sadece onun duyacağı bir ses tonu ile anlatmaya başladım. "Hanımefendi, adım Turner, Alexander Turner. Sihir Bakanının yardımcılarındanım ve kendisinin emri ile çok gizli görevdeyim. Malesef ne olduğunu söyleyemem, söylersem sizi öldürmek zorunda kalırım çünkü. Giz-li." Kafamla daha demin gördüğüm siyah giyimli adamları gösterdikten sonra "Şuradaki adamlar. Ah-" kız dönüp bakınca adımlarımı hızlandırıp önüne dönmesini sağladım. "Bakmayın, dikkatlerini çekmeyelim." diyerek geçiştirdim. "Peşimdeler. Heh' Gizli görevde olmak baya zor iş anlarsınız ya." Önüme baktığımda yanımdaki kadının kıyafeti ile aynı renk pencerelere sahip olan Çay Evi'ni gördüğüm gibi gözlerim açıldı. Buraya millet manitalarını getirir romantik anlar yaşarlardı. Eh, ben de yanımdaki bu nur parçası ile romantik anlar yaşamak istiyordum. Bu yüzden... "Çay evine girmeliyim." dedim. Kızın sorguyalayan yüz ifadesi ile karşılaştım ona döndüğümde. Harbi, neden girmeliydim? "Nedeni..." Durdum şöyle bir."Gizli. Evet, gizli görevim olduğu için." Tabi ki de amacım sadece kızla çay içmek, zaman geçirmekti. "Benimle randevuya çıkarsınız değil mi?" dedikten sonra tüm sevimliliğim ile gülümsedim. "Hükümetin geleceği söz konusu!"

[/justify]