Benim zerre önemsemediğim sınavlardan yüksek puan aldığı kulağıma gelmişti. Her zaman yaptığı gibi sıradan konuşmayı bana sataşmak için kullanınca "Kes sesini." diye hırladım. Nasılsın diye soruyoruz hemen saldırıyor köpek. Aramız bozulduğundan beri böyle. Eskiden her şeyi konuşup, paylaşırdık. Şimdi nasılsın diyorum, senin gibi değilim diyor. Üstelik... Sanki benim suçummuş gibi konuşması aşırı sinirimi bozuyor. Kendi kendisi ailemizin değerlerini reddederken nasıl olur da bana ayrıcalıklıymışım gibi davranabilir? Bir de soyadını sadece ben taşıyormuşum gibi bastırıyor. Benim nasıl olduğumu sorduğunda sinirlendiğim için "Sana ne." diyecektim ki bir ses duydum. Hemen asamı sesin geldiği yere doğrultturken kuzenim de kolumdan yakaladı. "Duydum." dedim. İkimiz de sesin geldiği yere asamızı doğrultmuş bir şekilde ilerliyorduk. Her adımda Samuel bir tahmin üretiyordu. İlk söylediğine "Fazla erken." dedim. Sonraki dediğine "Kim?", en son söylediğine de "Carmilla falan yok burada Sam!" diye cevap verdikten sonra asalarımız sesin sahibini aydınlattı. Bu... "Harris?" Gördüğüm çocuğun adını kafam karışmış bir şekilde söyledikten sonra çocuğun dizini tutarak ve kekeleyerek konuşmasını dinledim. En son bunu o zargana kılıklı profesöre karşı yapmıştı. Sonra da herkesin ortasında dalga geçmiştim. Gönlünü almak için bir şeyler düşünüyordum ancak bu düşüncelerim arasında onu karanlık ormana sokup canını tehlikeye atmak yoktu. Hemen kuzenime "Hani kimseye söylemeyecektin!" diye tısladım. Neyse ki André büyük salonda konuştuğumuzu duyduğunu söyleyerek kuzenime olan güvenimin kırılmasına izin vermedi. Bize yardım etmek için, fazladan kişi olmak için, işimize yaramak istediğini kekelediğinde daha da sinirlendim. Dişlerimi sıktım.

Bakın, kuzenimi neden sevmem biliyor musunuz? Hayır bana sataştığı için değil. Kendi değerini bilmediği, ailemizden gelen gücü yeterince kullanmadığı için. André şuan karşımızda bizim işimize yarayabileceğini ve ona kızmamamızı söylediğinde yüzüne bir yumruk indirmemek için zor tuttum kendimi. Ormanda olmasak vururdum. Şimdi ses çıkacak diye vurmuyorum. Yanımdaki testis kafalı kuzenim de sanki karşımızdaki çocuktan çok iyiymiş gibi "Sana tavsiyem, gelmemendi ehehehe." yapıyor ya. Hiç sevmiyorum seni Gryffindor'lu oğlan. Babanı da sevmezdim. Kuzenim tekrar arkasını  dönüp ağaçların sayısının kaçtığından hayıflanırken ayağa kalkmış olan André'nin üstüne yürüdüm. Tılsım konusunda iyi olduğunu biliyordum. Bir çok konuda iyi olduğunu da... Kendi ödevlerinin yanında şu kaltak Strömm'ün ödevini yapabilecek sabıra sahip bir herif bu. İnsanların yanında ezilip büzülmek yerine kendine güvenmesi gerekiyor. Bunu ona öğretecek kişi ben değilim. Bu yüzden kulağına tıslayarak "Aptal." dedim. "Şu bok kafalıyı böyle konuşturuyorsun ya, tam aptalsın." Evet, birinin gönlünü almak için seçilecek en son cümleler olmalı bunlar. Omzundan tutup kuzenimle aramıza çektim sonra. Aramızda dursun, benim yüzümden burada başına iş gelirse kendimi affetmem. Kendi hatası yüzünden bir yerlerde ölsün ölecekse. Başımıza bir şey geleceğini düşünmüyorum. Düşünüyor olsam burada olduğu için mutlu olabilirdim. "20'lerdeydik." dedim kuzenime sayı konusunda. "Biraz daha ilerleyelim. Bir şey çıkmazsa dönelim."

Üç 6. sınıf öğrencisi yürümeye başladık. Önce hiçbir şey yoktu çevrede. Sonradan uzaktan ağaç kökü sandığımız çıkıntılar ayrıntılanmaya başladı. O köklerin aslında ağaç kökü olmadığını anlamamız için artık 2-3 metre yakınlarına gelmemiz gerekmişti. Çevreye vahşi bir şekilde dağılmış kol, bacak, beden, kafa... Artık ne zaman parçalandığı bilinmez, iğrenç bir koku ve renklerinden dolayı uzun olduğunu düşündüğüm bir süre önce katledilmişlerdi. Parçalanmış insan vücutları. Asa tutmadığım elimle ağzımı kapattım kokuyu almamak için. "Bunlar..." Cesetti. Asamı vücutlara ışık tutacak bir şekilde tutarak, yanlışlıkla bir parçanın üstüne basmamak için dikkat ederek alanda gezmeye başladım. Parçalandıkları için kaç kişi katledilmişti bilmiyorum. Daha önce ölmüş birini de görmemiştim ama garip bir şekilde çok etkilenmemiştim sanki. Sadece, kellelerini gördüğümde kafamı çevirmem gerekiyordu. Asamın ucundan çıkan ışıkla bir kaç arbalet aydınlandı. André ve kuzenime "Cadı avcıları." dedim onları göstererek. "Caldecott doğru söylüyormuş." Bu Carmilla buradaymış mı demek yani? "Nasıl olabilir?" dedim. "Muggle'lar, Hogwarts'ın bu kadar yakınına nasıl gelebilir?"

Samuel yanındaki çocuğu rahatlatmaya çalışınca şöyle bir süzdüm ikisini de. Belli ki buraya gelmekte çekinceleri vardı bu çocuğun. Ayağımıza bağ olmasaydı iyiydi. Pusulayı çıkartıp kuzeye ayarladım yürüme yönümüzü, asamdan lumosumu yaktım ve ilerlemeye başladım. Tek tek de ağaçları sayıyordum. Yanımda yürüyen kuzenim, Ares’in başka ne anlattığını sorduğunda önümde görebildiğim 10 ağacı sayıp gözümü sonuncu ağaca sabitledim. “Carmilla ile karşılaştığı konusunda çok ısrarlıydı. Başka bir şey olabilir dediğimizde eziyet büyüsü ile bayıltıldığını söyledi.” diye anlattım. “Carmilla ona kaçması için fırsat vermesine rağmen-” Çocuğun intikam ile ilgili anlattıkları geldi aklıma. Bunlar özeliydi. “Yapmamış. Bana sorarsan rüya.” Saydığım 10 ağacın sonuna geldiğimizde önceki saydıklarıma ekleyip bir 10 daha saydım ileriden. Gözümü sonuncusuna sabitleyip konuşmaya devam ettim.  “Atadamların olmadığından bahsetmişti. Cadı avcıları atadamları katletmiş, Carmilla da o yüzden buradaymış. Yani Hogwarts büyülerle korunuyor. Ne cadı avcısı muggleların ormanda olduğu mantıklı, ne de onları avlamaya gelen Carmilla’nın bir öğrenciye saldırması. Caldecott’u severim. Çok yakın arkadaşımdır. Bu yüzden görmek istedim gerçeği.” Gözümü sabitlediğim ağacın yanına ulaşınca 10 ekledim aklımdaki sayıya. Konuşurken tek tek ağaç sayamayacağım için böyle bir teknik oluşturmuştum. “Arkadaşının korkmasına gerek yok yani. Carmilla falan çıkmayacak karşımıza. Rüyalı, hayalli bir şey bekliyorum.”

Bir süre daha ilerledik. Bana söylendiği gibi ağaçları takip ettikten sonra ulaştığımız yer atadamların yeri değildi. Onun yerine bir yol ayrımına geldik. Cyneric’e “Çocuk bundan sonra sağ ya da sol demiş miydi?” diye sordum. Hatırlamadığını söylediğinde kaşlarımı çattım. “Aptal gibi kulaktan kulağa oynuyorsunuz.” diye tısladım çocuğa bakmadan. “Direkt bana getirmek yerine bize bırak deyip durdunuz. Winton’un hasta olacağı tuttu.” Derin bir nefes aldım stress olmamak için ancak kolay değildi. Bu yüzden dönüp kuzenime baktım. Bu sırada da yapılacak şeyi düşünüyordum. Geri dönmek her zaman bir seçenekti ancak o kadar hazırlanmıştık. Baya da içeri yürümüştük. Aşırı sessizdi burası. Cyneric’in ayaklarını yere sürdüğünde çıkarttığı sesler sanki aşırıymış gibi geldiğinden “Yapma.” dedim. “Ayağını. Yapma.”

“Dağılalım.” diye yeni planı açıkladım. Reddedecek gibi olduklarında “Düz ilerleyeceğiz. Sapmak yok. 50 kadar ağaç ilerleyelim. Bir şey bulamayanlar geri dönüp diğer yola gelecek. Diğerleri de öbür grubu bekleyecek. Sapmak yok.” Şimdi bina bina ayırırsam gruplar içlerinde karşı taraf hakkında dedikodu edecekleri için. “Kuzen benimle. Clifford, Cyneric ile.” şeklinde grupları belirledim. Tekrar yapmaları gerekeni tembihledikten sonra sağ tarafa doğru kuzenimle birlikte yürümeye başladım. Ağaçlar seyrekleşmişti. Etraf biraz sisliydi. Zaten karanlık ormandı burası... Karanlıktı. Asamızdan çıkan ışıklar dışında ışık yok. Sessiz geçen bir kaç dakika sonrası Samuel’in annem ve babamın nasıl olduğu sorusuna karşın yüzümü buruşturdum. “Neden?” dedim ilk. Ancak sonra sorgulamak istemediğimi fark ettim. “Meşguller. İş, güç. Her zamanki halleri. Annem konsey üyesi olduğundan beri daha az mektup atıyor.” Tekrar sessizlik. Biraz daha yürüdük.

“Sen nasılsın?” diye sordum ben de. “SYD sonuçlarının baya olduğunu duydum. Çalışıyorsun hm?”

Das'tan gelen 3, Seth'ten 4, Cynthia'dan 2, bir de elimdeki bilmemnelerle ki onlar da 4 yapıyor galiba, yeni de anomali yaptım oradan da 2.

ben de zihinbend alacağım 2. seviye.

Cynthia Jean Urswick, Das ve Seth Carter'daki güç puanlarını bu karakterime geçirebilir miyiz? Cynthia Jean Urswick karakterimin mesaj sayısını da aktarmak istiyorum kendime.

Ondan gelen 8 mesajla 6. seviye olacağımdan 3 GP daha alacağım.

Samuel’in reddedeceğini düşünmüyordum. Zaten bu yüzden birbirimize atarlanmamıza rağmen böyle açık sözlülükle istekte bulunmuştum. Eskiden... Eskiden çok takılırdık. Artık fazla haz etmiyoruz birbirimizden. Plan olması gerektiğini söylediğinde düşünceli bir şekilde kafamı salladım. Winton ile bir şeyler düşünürdük. “Amacım Ares’e saldıran kişiyle savaşmak değil.” dedim. “Yine de haklısın. Dikkatli olmalıyız. Carmilla muggle’lara karşı bir kadın. Ares’e saldırmış olması mantıksız.” Ares’in annesini öldürdüğünü kuzenime söylemedim. Ares zamanı gelirse kendisi hakkındaki şeyleri kendisi söylerdi. “Ben daha çok; insanlara hayal gösteren, kafa karıştıran bir varlık olmasından şüpheleniyorum.” Haftasonu gitmemiz önerisinde bulununca durup düşündüm. Anneme haber vermek için biraz geç mi olurdu o süre? Baykuşun adaya gidiş süresini de hesaba katarsak pazartesi cevap alırdım herhalde en erken. Arkamdaki masaya yaslanıp çenemdeki kafasını çıkartmış sakallarımı kaşıdım. Ares’e soralım diyordu kuzenim. “Ares’in tekrar ormana girmesine vesile olmam.” dedim soğuk bir sesle. Bunda kararım kesindi. Amacımız Carmilla’yı bulmak değil. Olayın gerçeğini öğrenmek. Ben Carmilla’nın yanlış bir yolda olduğunu düşünmüyorum. Bakanlık’ın yapamadığını yapan bir kadın. Ares’in annesini öldürmesinin sebebinin önüne çıkan bir engel olduğuna eminim. Bazen, kurallar yeterli değilse kendi kurallarını yazmak gerekir. Bu kurallar da doğanın kanunlarına uyar. Yani... Güçlü güçsüzü ezer.

“Dediğim gibi...” dedim Samuel sözlerini bitirince. “Ormanda Carmilla falan yok.”

“Senin dediğin olsun. Haftasonu. Cumartesi gecesi. Karagölün orada buluşacağız. Duyulmasın. Özellikle Ares’in duymamasını istiyorum.” Ravenclaw’dan arkadaşım Winton’a döndüğümde ondan olumlu cevap alınca “O zaman karar verilmiştir.” dedim. Arkadaşlarım tekrar masadaki satranç tahtasına döndüler. Samuel de Gryffindor masasına geçecekti ki ayağa kalkıp yakaladım kolundan. Yüzüne bakmadan “Sağol.” diye fısıldadım. Sonra da bırakıp Slytherin masasına, turnuvama döndüm.

“Tekrar başlayalım, bu maç sayılmaz.“

Winton yaptığı bir hareket ile bana atını yedirdikten sonra ilginç bir şekilde karşıt atak yapmayı başardım. Öyle ki karşımda yerinde kıpraşmasından planında bir sorun olduğunu da anlayabildim. Gage sırıtıp çocuğa baktı hatasını fark ettiği gibi. Ben de oyuna tekrar döndüğüm içim doğruldum oturduğum yerde. Kendime güvenim geldi. Tam filimi hareket ettirecektim ki uzaktan millete yalan dolan atan kuzenime laf söyleyesi geldi Gage’in. Adada ne parçalar olduğundan, 250 gram da bize istediğini söylediğinde dönüp baktım buna. İte köpeğe ne koz veriyorsun. Hiç düşünmüyor bu da. Bir anda laf edecek bir an buldu ya başladı bu da konuşmaya. Yok işte ben kızlarla uğraşmıyormuşum da, arkadaşlarım adaya gelmiyormuş da, adada para sayıyormuşum da... Hem konuşup hem benim satranç oyunumu izliyor keko. Koz bulduğu gibi saldıracak. Hayır o değil, büyük salonda boş boş sataşıyor. Adada olsa bırakırım havlasın da burada bir ağırlığımız var. Her ne kadar hoşt demek istesem de mahalle kavgası etmek yakışmaz. Ona laf etsem dediklerini kabul etmiş olurum ki dediklerinin yarısı doğru. Ben de kızlarla yakınlaşıyorum ama aileye olan saygım yüzünden bunu ulu orta anlatıp değerimi düşürmüyorum karşımdaki kütük kafa gibi.

Bakışlarımı karşımda oturan Winton’a çevirdim. Çocuk da kaşlarını kaldırıp “Yapma.” dedi sessizce. Herif beni çözmüş yemin ediyorum. Ancak gördüğünüz gibi hem satrançta yeniliyorum, hem Gage herifin söylediği şeyin üstüne “Oooo, ne dedi!” falan diyor, hem de gereksiz yere laf yiyorum derken gözüm döndü. Satranç tahtasından fili aldığım gibi kuzenim olacak o şerefsize fırlatıverdim. Kalktım ayağa, Slytherin masasından atladım Gryffindor masasına doğru ama Cyneric ve Winton omzumdan tutup herifin üstüne çullanmamı engellediler. "Eadwig." diyordu Winton. "Amacı bu zaten sal."

“Hayırdır kuzen? Yine bir yerlerin kaşındı herhalde durduk yere arandığına göre.” diye atarlandım buna. “Sende söylenileni yapacak akıl yokken nasıl bana laf edebilirsin? Boş beleş adamsın! Anca kendini gezdir. Pazardan kız tavlıyormuş! Hah! Ulan bu soyada sahipsen her türlü ezik kız düşer ki! Sanki senin zekana kişiliğine düşüyorlar! Bir de sana verilmiş bu kutsamayı reddetmiyor musun? İki yüzlü şerefsiz.”

Lanetin adını duyduğumda bile tüylerim diken diken olmuştu ve gülümememek için kendimi tutmuştum. Bin tane kaynar bıçağın derini delmesi mi? Derin bir nefes aldım. Birilerine o acıyı hissettirebilecek kadar güçlü olmak harika olmalı. Arkadaşıma bunu yapan kadına yapma isteği yükseldi içimden çünkü ihanete uğramış hissetmiştim. Ares’in annesini Carmilla’nın öldürdüğünü bilmiyordum. Sadece muggleları, yobazları öldürmüyor muydu? Tabi ki doğru yolda ilerlerken karşısına çıkan bazı toz tanelerini de silmesi gerekiyordu ama okula gelip bir çocuğa eziyet etmek. Fazlasıyla duygusal, zevk için yapılmış bir şey gibi geliyordu kulağa. Carmilla ne de olsa bir kadındı. Başka bir şey beklenemezdi.

Carmilla’nın bir katil olduğunu şu konuşmada bilmem kaçıncı kere söylediklerinde. “Anneni onun öldürdüğünü bilmiyordum.” dedim sonrasında ise sessiz kaldım. Muggleların öldürülmesi konusunda hiçbir sorunum olmasa da, yakın arkadaşıma zarar verilmesi, ailesinin öldürülmesi... Bunlar kabul edemeyeceğim şeylerdi. Strömm yanımda çoktan komplo teorilerine başlamıştı. Evet, iki gazeteciyi öldürmüştü bu kadın. Bakanlık onun arkasındaydı. Dediklerinin olma olasılığı vardı ama burada ne kadar düşünürsek düşünelim gerçeği bulamayacağımıza emindim. Bu yüzden boş bir sohbetti.

“Karanlık orman saklanmak için uygun bir alan.” dedim. “Profesör Urswick seni bulduğunda yanında bir vampir olduğunu söyledi. Kadınlar fazla duygusallar, Carmilla’yı vampir sanacak kadar aptal olduğuna inanamıyorum.”